Scenariusz: Alison Bechdel

Rysunki: Alison Bechdel

Tłumaczenie: Wojciech Szot, Sebastian Buła

Wydawnictwo: Timof (wydanie IV)

Rok wydania: 2021 

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:bardzo przyjemna

Recenzja:

Alison Bechdel jest specjalistką od wspomnień – własnych wspomnień, które przedstawia w postaci komiksowych kadrów. Wydawnictwo Timof wznowiło właśnie dwa z jej kultowych tytułów (,,Fun Home: Tragikomiks rodzinny”, ,,Jesteś moją matką?”)  i wydało trzeci, najnowszy – ,,Sekret nadludzkiej siły”. Mam wszystkie trzy i prędzej czy później recenzja każdego z nich trafią na tę stronę.

Nie bez przyczyny zaczęłam zaznajamiać się z twórczością Bechdel właśnie od ,,Fun Home”. Jest to jej najpopularniejszy komiks, na podstawie którego stworzono nawet musical – doceniony i nagrodzony statuetką Tony Award.

To autobiograficzna opowieść Alison o jej rodzinie, ale przede wszystkim relacji z ojcem. Gdyby pokusić się o skrót perypetii życia kobiety, wyszłaby z tego rzeczywiście jakaś tragikomiczna opowieść z pogranicza fantazji i zbyt często przytrafiającej się ironii losu.

Przede wszystkim Alison wychowywała się w domu-muzeum. Czuła, że jest ono na pokaz, tak jak i ona, i jej bracia, a nawet małżeństwo rodziców było czymś nie do końca realnym i uchwytnym. Jako dziecko cierpiała na manię natręctw, podskórnie wiedząc, że rzeczywistość nie wygląda tak jak powinna – z drugiej strony, niewiele mogąc z tym zrobić.

,,Fun home” jest opowieścią o tłumieniu w sobie emocji i maskowaniu prawdy. To historia o homoseksualizmie jej ojca, który nie potrafiąc opowiedzieć się po żadnej ze stron, nieintencjonalnie krzywdził dzieci oraz siebie. 

Alison zrozumiała to dopiero, kiedy sama wyjechała z domu. Dowiedziała się wtedy znacznie więcej o sobie. Pragnęła zgłębiać tę tajoną przed nią prawdę, ale częściowo… nie zdążyła tego zrobić.

Komiks jest wielowymiarową lekturą, która momentami przypomina relacjonowanie przez kogoś ,,na żywo” swojej historii. Autorka często powraca do wątków, które wcześniej tylko rozpoczyna. Wplata w fabułę wspomnienia z dzieciństwa, a szczególnie przytacza w formie graficznej czy tekstowej fragmenty listów oraz przede wszystkim książek, które towarzyszyły na co dzień zarówno jej jak i jej ojcu. 

Bechdel uważa, że (poniekąd) za losy jej rodziny odpowiedzialna jest literatura. Ojciec umiłowany w klasyce, odnajduje siebie w niektórych bohaterach. Jest to jedna z nielicznych dróg, która pozwala jego córce dotrzeć do niego i wymusić na nim zainteresowanie. 

Te siedem rozdziałów są ważnym świadectwem z życia osób, które nie czując się akceptowani przez otoczenie, postanawiają grać uciążliwą i niewiarygodną dla nich rolę. ,,Fun home” uczy jak odnaleźć w sobie cel, pozostając przy tym odważną i piekielnie autentyczną relacją samej autorki.

Polecam wszystkim czytelnikom powyżej 17 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Fun+home+%28wyd.+IV%29/pokaz.html

Artykuł Fun home: Tragikomiks rodzinny – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Blaki

Scenariusz: Mateusz Skutnik, Karol Konwerski

Rysunki: Mateusz Skutnik

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Blakiego poznałam pierwszy raz dopiero niedawno, choć jest on już w zasadzie dorosłym mężczyzną. Jego postać została stworzona przez Mateusza Skutnika w 2001 roku.

Przy okazji Komiksowej Warszawy 2020, a także 100-lecia Polskiego Komiksu egzemplarz ,,Blaki” można było otrzymać bezpłatnie, co – zdradzę już na początku, okazało się niezłą gratką. 

Blaki to jegomość niskiego wzrostu ze spiczastymi uszami. Podejrzewam, że jego podobieństwo do Mistrza Yody nie jest przypadkowe. Zamiast świetlnego miecza towarzyszy mu jednak niezmiennie cienki i długi papieros.

,,Blaki” jest zbiorem wielu krótszych i dłuższych komiksów, które najlepiej charakteryzują głównego bohatera jako filozofującego pesymistę z resztką realistycznego rozsądku. 

Każda indywidualna historia jest dla czytelnika satysfakcjonująca – jedna mniej, inna bardziej. Prawdopodobnie szybko znajdziecie swoje ulubione. Ja wyjątkowo doceniłam tę o czajniku, który odpowiada za śmierć i życie w kosmosie. 

Sporo jest opowieści z komunikacji miejskiej – są one widocznie wyjątkowo inspirujące dla autorów. Można liczyć także na solidny komentarz otaczającej nas rzeczywistości, absurdy niczym z Barei oraz przekrój najgorszych cech narodu. 

W ,,Blakim” to zawsze on jest najczarniejszą postacią na rozkładówce – oczywiście pod względem kolorystycznym. Otacza go dużo szarości, a tekst wpisany w kadry często stapia się z otoczeniem.  

Miło było poznać Blakiego i dobrze jest wiedzieć, że historie z nim w roli głównej ciągle będą powstawać. Jeżeli gdzieś traficie na ten komiks – nie wahajcie się, zabierzcie go ze sobą do domu. Polecam nastolatkom i dorosłym. 

(Ilustracja na plakacie Komiksowej Warszawy to praca Anny Krztoń)

Artykuł Blaki – recenzja komiksu dla dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tetralogia: Bardo

Scenariusz: Daniel Odija

Rysunki: Wojciech Stefaniec

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2019

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

,,Rita” zainspirowała mnie opisem od Wydawcy. Kiedy wpadła w moje ręce i została uważnie przeczytana oraz obejrzana, postanowiłam, że o niej tutaj napiszę – chociaż nie jest żadną miarą książką dla dzieci, ani nawet dla młodzieży.

To komiks dla dorosłych, w którym mrok rozlewa się z każdej rozkładówki, infekując każdego, kto tylko spróbuje zagłębić się w jego historię.

Filarem opowieści jest Bardo, które nie tylko wyrasta jako miasto w którym rozgrywa się akcja, ale również jest rodzinną miejscowością twórców – Daniela Odiji oraz Wojciecha Stefańca, którzy nie tylko tam się urodzili, ale w dalszym ciągu tam mieszkają. Co ciekawe, to miasto w województwie dolnośląskim, choć nieświadomy czytelnik z powodzeniem mógłby je pomylić z jakąś zagraniczną metropolią.

Początkowym zaskoczeniem (a jest ich niemało) może być numeracja stron. Pierwsze kadry mają swój start na rozkładówce oznaczonej numerem 122 oraz 123. To udany zabieg, który nie tylko ma w czytelniku wzbudzić poczucie wrzucenia w sam środek wiru wydarzeń. To również nawiązanie do całego cyklu.

,,Rita” jest drugą częścią tetralogii Bardo. Pierwsza nosiła tytuł ,,Stolp”. Czytanie ich w kolejności nie jest jednak konieczne, bo każda pozycja to zamknięta całość.

W komiksie jesteśmy świadkami postapokaliptycznego świata, w którym wszelkie wartości jak miłość czy rodzina, zostały wyparte przez potrzebę spełniania swoich powierzchownych potrzeb, zaspokajania seksualnej żądzy i ogólnej zgnilizny moralnej, która nieuchronnie prowadzi do końca ludzkości.

Rzeczywistość została opanowana przez klony, syntetyczne wynalazki wytworzone na kształt ludzi. Trudno zorientować się, która z postaci to iluzja, a która ma coś wspólnego z cieniem człowieczeństwa.

Głównego bohatera poznajemy dość szybko. Z czasem odsłania się przed nami cała jego mroczna postać. Łowca numer 49 pracuje dla Naczelnika, któremu władza przesłoniła wszelkie wartości. Mężczyzna wyłapuje dzieci i przekazuje je do celów medycznych.

Ludzie stali się bezpłodni, a jedyną ich nadzieją na przedłużenie gatunku, jest całkowite przejęcie kontroli nad tymi osobnikami, którzy są skłonni do reprodukcji. Sytuacja rysuje się niemal jak w ,,Opowieściach podręcznej”, jednak ,,Rita” wnika dużo głębiej do czeluści umysłu.

W tej pozycji Stolp, czyli Łowca dzieli się swoimi pragnieniami i pragnie powrotu do normalności. Jego świadomość walczy z nieświadomością i zdobywa coraz więcej informacji na temat przeszłości. Jego jedynym ograniczeniem staje się nie tylko płodność, ale również ostatni żyjący gad na Ziemi – kameleon, który potrafi wpływać na świadomość ludzi.

Opowieść o próbie uwolnienia się spod żelaznej ręki systemu, walki o własne ,,ja”, zatrzymaniu niezależności i nadziei na odnalezienie miłości z poprzedniego życia to dużo jak na jeden komiks. Trzeba jednak szczerze oddać, że pochłania się go na jednym wdechu.

Mimo odpychających postaci, zbytniej dosłowności, deformacji, psychodelicznym wizjom przedstawionym w sposób intensywny – ,,Rita” to opowieść spójna, wiarygodna (w granicach rozsądku) i przede wszystkim ciekawa.

Nie jest to komiks dla wszystkich, ale przecież komiksy dla wszystkich są w rzeczywistości historiami dla nikogo. To opowieść zrealizowana na światowym poziomie.

Link do strony Wydawnictwa: https://sklep.timof.pl/

Artykuł Rita – recenzja komiksu dla dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Sebastià Cabot

Rysunki: Sebastià Cabot

Tłumaczenie: Jakub Jankowski

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2019

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Ta historia rozpoczyna się jak któraś z komedii romantycznych – poznali się w pralni. Ona szukała pokoju do wynajęcia, a on akurat rozglądał się za współlokatorem…

Nic bardziej mylnego. ,,Listopad” to słodko gorzki komiks o tym, że życie składają się tylko na wiele chwil i za nic nie można ich zatrzymać. 

Jego autorem jest Sebastià Cabot (nie mylić z Sebastiano Caboto, włoskim podróżnikiem z XVI wieku) artysta pochodzenia hiszpańsko – brytyjskiego.

W swoim komiksie opisuje postać Gusa, młodego chłopaka, który pracuje, opiekuje się kotem, a jego życie uczuciowe stoi pod znakiem zapytania. Jest z dziewczyną, z którą nie czuje się związany. Przypadkowe spotkanie w pralni z Clarą staje się początkiem nie tylko nowej znajomości, ale także nowego uczucia. 

Ich relacja coraz bardziej się zacieśnia, aż w końcu zostają parą.

Zarówno Clara jak i Gus mają przyjaciół, którym niezbyt dobrze wiedzie się w życiu codziennym. Koleżanka dziewczyny spotyka się z wieloma mężczyznami i wkrótce dopadają ją poważne konsekwencje. Przyjaciel Gusa z kolei ponosi klęskę po świeżo otwartym sklepie z odzieżą vintage. Mężczyzna nie jest w stanie poradzić sobie z tą sytuacją i sięga po ostateczne rozwiązanie.

,,Gdybyśmy tylko mogli żyć wiecznie w pewnych chwilach naszego życia…

…lecz momenty są z natury ulotne.” Sebastia Cabot, Listopad, III, str.163

Cały ,,Listopad” przepełniony jest nostalgią, czy to przez wzgląd na melancholijne losy bohaterów, czy ze względu na często pojawiające się nawiązania i wzmianki do filmów i muzyki sprzed lat. 

Autor bardzie ciekawie łączy kreskę komiksową z kadrami z dawnych produkcji. Czasami pojawia się ekran komputera, który wygląda jak zdjęcie. 

W książce bardzo duże znaczenie odgrywa święto Halloween i zrobione przez bohaterów zdjęcie z tego dnia. Tylko ono w całym komiksie jest kolorowe. 

,,Listopad” to smutna, ale piękna pozycja, z którą utożsami się każdy młody człowiek, kto choć raz był zakochany lub czuł się zraniony. 

Jej najważniejszym przesłaniem pozostaje to, że nigdy w życiu nie można być niczego pewnym. Wszystko jest ulotne i należy się cieszyć każdą chwilą.

Polecam ten komiks czytelnikom powyżej 15. roku życia. 

Link do strony wydawnictwa: https://sklep.timof.pl/

Artykuł Listopad – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Tommi Parrish

Tłumaczenie: Marceli Szpak

Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy

Rok wydania: 2019

Objętość:  więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Dziwne, zniekształcone sylwetki. Małe głowy, wielkie i bezkształtne ciała. Ręce i stopy dużo za duże, niepasujące do wykreowanych przez rysownika tułowi.

A do tego równie nieszablonowa opowieść o miłości, poszukiwaniach i ukrywanej tożsamości.

,,Kłamstwo i jak to robimy” to opowieść komiksowa, skierowana do starszej młodzieży i dorosłych. Historia o okłamywaniu samego siebie autorstwa Tommiego Parrisha, artystów, którzy mówią w sobie w liczbie mnogiej, chociaż są jedną osobą.

To powieść szkatułkowa w której główna bohaterka Cleary spotyka swojego długo niewidzianego przyjaciela Tima. To przypadkowe zdarzenie staje się początkiem długiej nocy, która przynosi sporo rozczarowań i rozdrapuje piekące rany.

Komiks daje nam odczuć, że czasami przyjaźń z dawnych lat jest jak ulubiony film z młodości. Kiedy oglądamy go po długiej przerwie, zastanawiamy się, dlaczego nam się podobał. Czujemy się zażenowani własnym gustem i nie potrafimy sobie wytłumaczyć, skąd wzięło się w nas to poczucie uwielbienia do czegoś, co nie jest nawet przeciętnie dobre.

Cleary obserwuje Tima i widzi jego nastoletnią wersję w ciele dorosłego. Ich mizerna relacja w otoczeniu niezręcznego pożegnania, wymownej ciszy i mierzenia się ze wspomnieniami siebie czy przyjaciela prowadzi do nieuchronnej katastrofy.

Nastrój podbudowywany jest także znalezioną przypadkowo książką, którą Cleary ogląda i do której w pełni ma dostęp także czytelnik. Ta historia w historii jest o dziewczynie striptizerce, której wyobrażenie o życiu weryfikuje codzienność. Jej złe wybory, zamiast skłaniać ją do refleksji nad sobą, stają się motorem napędowym do krytykowania innych.

Autorzy zderzają w ,,Kłamstwo i jak to robimy” zarówno dwie różne od siebie warstwy obrazów, czyli kolorowe i pełne elementów kadry z głównymi bohaterami oraz czarno – białe, minimalistyczne szkice z fabułą ze znalezionej przez Cleary książki. Z drugiej strony zestawiają także same kadry z kwestiami postaci, które często nie są w pełni z sobą tożsame.

Ze słów wypowiadanych przez bohaterów można wyczytać niewiele. Dopiero połączenie ich z rysunkami oraz zrozumienie relacji, daje obraz całości i układa się w jedną całość.

Tommi Parrish odpowiada za komiks mówiący o cielesności, poszukiwaniu tożsamości i próbie jej zaakceptowania, a raczej braku akceptacji.

,,Kłamstwo i jak to robimy” to tragiczna opowieść bez gwarancji dobrego zakończenia, przyrównywana do życia każdego człowieka – egzystencji pełnej rozczarowań i szczęśliwych chwil, gdzie żyje się tylko dzięki kruchości pamięci i nadziei na miłą odmianę. Okłamywanie samych siebie pozwala nam odstawić zmartwienia na bok i choć przez chwilę poczuć się inaczej.

,,Kłamstwo i jak to robimy” to gorzka, ale wybitna opowieść, która pozwala nam trochę pomyśleć.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/K%C5%82amstwo+i+jak+to+robimy/pokaz.html

Artykuł Kłamstwo i jak to robimy – recenzja komiksu dla dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.