Autor: Barbara Kosmowska

Ilustracje: Emilia Dziubak

Wydawnictwo: Media Rodzina

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Ulubiony szarak na całym świecie? Oczywiście – Tru! (Jak do tej pory, choć nie ukrywam, że skrobie mu marchewki zajączek Filip.)

Muszę przyznać, że bardzo miło wspominam lekturę pierwszej części ,,Tru”, która została wydana już 4 lata temu! Chcę jednak wprost powiedzieć, że drugi, wyczekany tom (a w zasadzie tomik) – ,,Tru. Love story” jest jeszcze znacznie lepszy i, o ile to możliwe, jego lektura przynosi jeszcze więcej satysfakcji!

Tym razem autorka Barbara Kosmowska skupiła się na opowiastkach, w których pojawia się miłość pod różnymi postaciami. Czasami przejawia się ona w sympatii do całego, zajęczego gatunku, innym razem jest to niezrozumiała dla młodych – miłość dorosłych czy pierwsze, pełne uroku i niepewności zauroczenia dorastających podlotków.

Główny bohater, tytułowy Tru otrzymał wyjątkowy zeszyt w którym ma zapisywać swoje wynalazki – opisywać ich działanie oraz tłumaczyć procesy powstawania. Im dalej w las, tym bardziej okazuje się, że Tru traktuje owy zeszyt nie do końca zgodnie z przeznaczeniem. Zapisuje tam także swoje przemyślenia i obserwacje, które po stokroć ubogacają lekturę tego wyjątkowego dziełka!

Mały zając w swych najnowszych przygodach w dalszym ciągu będzie starał się zdobyć serce Słodkiej Dzidzi. Zanim jednak zapłonie ich miłość, musi naprawić błędy przeszłości i porządnie się wykazać. Tru jest typowym przedstawicielem tzw. Emigrantów, którym przyszło zmagać się w lesie z częściowym brakiem akceptacji i gorszymi warunkami bytowymi. Mama zajączka – Zajęcza Warga jest wojującej feministką walczącą o prawa kobiet-zajęcy. Bardzo jednak wierzy w zdolności swojego syna i gorąco go wspiera. 

,,Ci, co mają talent, muszą się nim dzielić z innymi. Ci, co go nie mają, mogą korzystać z przyjemności, bo nie wiedzą, co zrobić z wolnym czasem”. Barbara Kosmowska, Tru. Love story, str.13

W tej części zając pomoże swojemu szkolnemu koledze w walce z otyłością, wynajdzie świetną alternatywę dla niebezpiecznych, kolorowych kaloszy czy wpadnie na wyborny pomysł, co zrobić z niechcianymi prezentami świątecznymi. 

,,Tru. Love story” to kolejna dawka niezwykłej wrażliwości i mądrego tekstu, który wzrusza i wytłuszcza pogrubioną czcionką – co w życiu liczy się najbardziej. Uroku całości dodają bezbłędne ilustracje Emilii Dziubak. 

Żałuję, że nie ma więcej opowieści o Tru, ale pozostaje mi mieć nadzieję, że kolejne jeszcze się ukażą. 

Bardzo polecam całą serię dzieciom powyżej 7. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.mediarodzina.pl/produkt/tru-love-story

Artykuł Tru. Love story – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorzy: Anna Czerwińska-Rydel, Liliana Fabisińska, Agnieszka Frączek, Roksana Jędrzejewska-Wróbel, Joanna Krzyżanek, Maria Ewa Letki, Anna Onichimowska, Beata Ostrowicka, Renata Piątkowska, Eliza Piotrowska, Anna Sójka, Maria Szarf

Ilustracje: Eluta Kidacka

Wydawnictwo: CED (Centrum Edukacji Dziecięcej)

Rok wydania: 2020

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Będąc dziećmi uczymy się rozpoznawać emocje, rozumieć skąd się one biorą i jakie wnioski wyciągać z ich obecności. Jeżeli nie zrobimy tego podczas naszego dzieciństwa, w dorosłym życiu może być nam jeszcze trudniej zaakceptować chwile ze smutkiem, tęsknotą czy bezradnością.

W książce ,,12 ważnych emocji. Polscy autorzy o tym, co czujemy” znalazło się 12 krótkich opowiadań, ładnie zilustrowanych przez Elutę Kidacką. Każde stara się na przykładzie lepiej wyjaśnić czym jest duma, radość, wstyd, tęsknota, strach, złość, zazdrość, bezradność, smutek, zadowolenie, zaskoczenie i współczucie. Najważniejszym przesłaniem całej książki jest jednak wiadomość, że nie ma złych emocji – wszystkie są tak samo ważne.

Każda historia została napisana przez inną polską autorkę. Wszystkie są niezwykle wciągające, ciekawe i pouczające. Ich bohaterami są najczęściej kilkuletnie dzieci lub dorośli widziani z punktu widzenia małego człowieka, dlatego czytający rówieśnicy bardziej zaangażują się w zbiór zebranych tutaj fabuł.

Poznajemy na przykład opowieść o Franku, który nie dość, że dowiedział się czym jest strach, to zdołał przezwyciężyć swoją obawę przed wielkim sumem. Bardzo ważne jest także opowiadanie o bezradności – emocji, która towarzyszy Jagodzie. Dziewczynka musi wysłuchiwać kłótni rodziców i początkowo zupełnie nie potrafi sobie z tym poradzić. 

Jedne z bajek są prostsze w odbiorze, ale inne to typowe wyciskacze łez, które wzruszają szczęśliwymi zakończeniami lub smutnymi perypetiami bohaterów. 

Autorki pisząc o różnych emocjach, same zaserwowały czytelnikom istny uczuciowy rollercoaster. 

Świetna historia o wiecznie niezadowolonej Oli (Pannie Foch) powinna być lekturą obowiązkową, a z kolei opowieść o tym jak rozróżnić współczucie od litości to cenna lekcja, którą warto przeczytać z dziećmi, a później dodatkowo z nimi na ten temat porozmawiać. 

Książka ,,12 ważnych emocji” jest w zasadzie gotową ,,podkładką” i ważnym wsparciem w przeprowadzaniu dyskusji o całym wachlarzu różnych, ludzkich zachowań. To cenna skarbnica wiedzy, która sprawdzi się nie tylko ze względu na aspekt emocjonalny. 

Dowiemy się z niej także jak ważna jest znajomość numeru 112, jak wygląda czas spędzany w szpitalu czy dlaczego czasem potrzeby innych są ważniejsze od naszych aspiracji. 

Polecam tę książkę wszystkim dzieciom powyżej 5. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://publicat.pl/ced/oferta/nauczanie-wczesnoszkolne-6-9-lat/12-waznych-emocji-polscy-autorzy-o-tym-co-czujemy

Artykuł 12 ważnych emocji. Polscy autorzy o tym, co czujemy – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Rodacy 2”

Autor: Jakub Topor

Rysunki: Jakub Topor

Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Jest taka aplikacja na telefon ,,Janusze i Grażyny” w której z połączonych dwóch elementów, powstaje trzeci. Można w ten sposób z Dżesiki i Seby zrobić Brajana, albo z wódki i ogórków – polskie mohito.

To taki ironiczny, słodko-gorzki obraz naszego kraju, mentalności oraz wielu stereotypów na temat ludzi, którzy w nim żyją.

Czytając ,,Rodacy 2” Jakuba Topora, ciągle miałam przed oczami tę aplikację.

To także prześmiewczy tekst z bardzo wymownymi rysunkami w formie komiksu. Dostrzegam z aplikacją wiele podobieństw.

Najpierw powstali po prostu ,,Rodacy”, a obecna część jest ich kontynuacją, zrealizowaną na podobnych zasadach i w podobnym tonie.

To składająca się na wiele mini rozdziałów satyra na temat ludzi z różnymi zainteresowaniami, z różnych warstw społecznych, których łączy silna chęć przetrwania, czasami mająca absurdalne podłoża i niezrozumiałe dla innych motywacje.

Każda z tych krótkich historii, czy ta o Izie Gotce, która nie lubiła metalu, Zygmuncie wędkarzu potajemnie zakochanym w Michale, czy Zenobii staruszce będącej głową mafii tramwajowych emerytów, jest ukazaniem ludzi w krzywym zwierciadle.

Wszyscy bohaterowie ,,Rodaków 2” nie są normalni, ale nie wydają się też szczęśliwi. Przynajmniej nie każdy. Robią, co mogą, żeby poprawić swój los, a on tragicznie prowadzi ich do spektakularnego fiaska.

Dla kogo jest ten komiks? Dla każdego, kto ma w sobie wystarczająco dużo dystansu, żeby spojrzeć na te rysunki jak na zabawny komentarz społeczny. Odebrać je, jako karykaturę nas samych.

To lektura dla starszej młodzieży i dorosłych. Sporo w niej przekleństw, ale nie można odmówić uroku takiemu sformułowaniu, jak chociażby ,,Oto małżeństwo z niewielkiej wsi, jakich mamy od chuja”.

Wizualnie ,,Rodacy 2” mocno współgrają ze sposobem opowiadania autora. Całość nieco przypomina rysunki Janka Kozy, ale jest bardziej złożona i często także z niejednoznaczną puentą.

To bardzo dobry komiks, który warto przeczytać i pokazać innym.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Rodacy+Dwa/pokaz.html

Artykuł Rodacy 2 – recenzja komiksu dla młodzieży i dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Przygoda Marlenki

Autor: Sibylle von Olfers

Ilustracje: Sibylle von Olfers

Tłumaczenie: Eliza Pieciul – Karmińska

Wydawnictwo: Przygotowalnia

Rok wydania: 2017

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Sibylle von Olfers to niemiecka pisarka sprzed ponad 100 lat. Żyła na przełomie XIX i XX wieku. Jej ciotka, Marie von Olfers, w 1843 roku założyła ,,Kaffeterkreis”, miejsce dla początkujących pisarek baśni, które swoją siedzibę miało w Berlinie.

Sibylle inspirowała się nią i zachęcana do rysowania roślin oraz zwierząt, zaczęła samodzielnie tworzyć ilustracje do swoich książek. Wkrótce wstąpiła do zakonu i tam kontynuowała naukę w kierunku malarstwa.

Artystka ma na swoim koncie dziesięć książek obrazkowych dla dzieci. Motywem przewodnim większości z nich jest natura. Sibylle von Olfers nawiązuje w nich do wiatru, ziemi, zwierząt, lasu czy śniegu. O jednej z nich, czyli ,,Wietrzyk”, pisałam całkiem niedawno. Link do recenzji tej książki znajdziecie tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/06/15/wietrzyk-recenzja/

,,Przygoda Marlenki” to z kolei opowieść zimowa, idealna na długie, chłodne wieczory, spędzane pod ciepłym kocem i z kubkiem gorącej herbaty.

Tytułową bohaterką jest dziewczynka, która zostaje sama w domu. Jest znudzona i postanawia wyjrzeć przez okno, z nadzieją, że zobaczy wracającą z miasta mamę. Zamiast niej, zauważa jednak padający śnieg, który zamienia się w małe duszki. Są one dziećmi Królowej Zimy.

Marlenka zostaje zaproszona przez nie do zabawy. Ciepło się ubiera i wychodzi na zewnątrz. Ucieleśnienie zimowego wietrzyka, które wygląda jak chłopiec, zawozi ją do zimowego pałacu, gdzie zamiast straży stoją śniegowe bałwany.

Dziewczynka trafia akurat na urodziny zimowej księżniczki. Razem ucztują, zajadają się smakołykami, spacerują i tańczą na balu. Kiedy zmęczona Marlenka postanawia wrócić do domu, odwożą ją sanie zaprzężone w cztery polarne niedźwiedzie.

,,Przygoda Marlenki” kończy się tak samo radośnie, jak się zaczęła. Uśmiechnięta mama czeka na nią przed domem, a dziewczynka jest zachwycona dniem, który przeżyła.

Czy jednak oddalanie się od domu bez wiedzy rodziców jest dobrym pomysłem? Może Marlenka powinna zaczekać na mamę, zanim pójdzie ze Śnieżynkami do zamku?

Należy jednak pamiętać, że książka powstała ponad 100 lat temu. Nie przejmowano się wówczas kwestiami rozmów z nieznajomymi oraz nie przykładano takiej wagi do bezpieczeństwa dzieci. Marlenka mieszka także na wsi, być może często robiła sobie takie wycieczki, a mamie to nie przeszkadzało.

Nie bez powodu także Królowa Zimy na jednej z ilustracji wygląda zupełnie jak Maria ze swoim dzieckiem. Nawiązań religijnych w ilustracjach jest całkiem sporo, nie są one jednak oczywiste. Po prostu widać, że artystka była osobą bardzo religijną.

Być może jej intencją wcale nie było pokazanie zabawy w zimowym pałacu, ale nawiązywało do pewnych elementów duchowych.

Bez zbyt daleko posuniętych interpretacji, ,,Przygoda Marlenki” to jednak urocza książka z rymowanym tekstem oraz zachwycającymi ilustracjami, które mimo upływu lat, wciąż robią ogromne wrażenie na czytelniku.

Polecam tę książkę dzieciom już od 3-ego roku życia, chociaż jej piękne wydanie zachwyci każdego miłośnika literatury.

Link do strony wydawnictwa: http://przygotowalnia.com/

Artykuł Przygoda Marlenki – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,O duchu, który się bał”

Autor: Sanna Töringe

Ilustracje: Kristina Digman

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2014

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

W wielkim domu, w środku ciemnego lasu mieszkali różni osobliwi lokatorzy. Żyli jednak nieświadomi swojego towarzystwa, dopóki mama małej dziewczynki nie opowiedziała jej na dobranoc bajki. Wtedy wszystko się zmieniło.

Każdy czegoś się boi. Jest to sprawa naturalna i nie podlegająca dyskusjom. Często zapominamy jednak, że bojąc się z pozoru strasznych istot, one także odczuwają lęk. Nie trzeba nawet daleko szukać, jak wśród dobitnych i kolorowych przykładów z książki. Wystarczy wziąć za przykład pająka albo mysz, które w wielu wzbudzają paniczny lęk, a w rzeczywistości same boją się znacznie bardziej.

W ,,O duchu, który się bał” przeczytamy jednak o istotach, które rzeczywiście mogą wywołać gęsią skórkę. Duet Sanna Töringe oraz Kristiny Digman stworzyły swego rodzaju powieść z delikatnymi elementami horroru dla dzieci. Wywołuje ona dreszczyk niepokoju i wciąga bez reszty najmłodszych czytelników.

Kruszynka, bo tak nazywała mama swoją małą córeczkę, za nic nie chciała usnąć. Wydzierała się rzeczywiście jak z horroru i ciągle przedstawiała jakieś żądania. Zapragnęła, żeby mama opowiedziała jej do snu straszną historię. Kobieta się zgodziła i już za chwilę, leżały przytulone do siebie na łóżku, a opowieść snuła się po całym pokoju.

Wkrótce dotarła do uszu leżącego pod łóżkiem ducha. Co zabawne, mama dziewczynki właśnie o nim opowiadała! Kiedy jednak Kruszynka zaczęła się bać, mama uspokoiła ją, że ani duchy, ani wampiry, ani żadne strachy nie istnieją. Duch jednak rzeczywiście był pod łóżkiem i kiedy usłyszał, że takich jak on nie ma, postanowił się zbuntować.

Zdecydował postraszyć mamę i Kruszynkę. W tym celu udał się do piwnicy. Bardzo jednak uważał, żeby nie spotkać wampira. Okazuje się bowiem, że duchy najbardziej na świecie boją się wampirów. Wampiry z kolei przerażają kościotrupy. Kościotrupy potwory, a potwory myszy.

W ten sposób, każdy obawiając się spotkania ze swoim strachem, postanowił opuścić dom i udać się prosto do lasu. Zostały w nim tylko mama i Kruszynka, które przezornie sprawdziły każde pomieszczenie i okazało się, że nikogo w nich nie ma, co potwierdziło tylko słowa mamy, że nie ma czego się bać.

,,O duchu, który się bał” kończy się pozytywnym zakończeniem. Wszystkie upiory postanawiają zamieszkać w zamku, daleko od ludzkich domów. To dobry morał dla dzieci. Jeżeli maluchy będą się bać potworów albo duchów, wystarczy przeczytać z nimi tę książkę. Można także znaleźć coś, czego one się boją. Jeżeli można przekonać dziecko, że kościotrup drży ze strachu na myśl o ulubionej przytulance malucha, to dlaczego tego nie wykorzystać przeciwko walce z lękiem przed nieznanym?

Polecam tę książkę dla wszystkich dzieci powyżej 4-ego roku życia. Warto oswajać strach i uczyć sobie z nim radzić.

Link do strony wydawnictwa: http://www.zakamarki.pl/index.php/o-duchu-ktory-sie-bal.html

Artykuł O duchu, który się bał – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Wielkimi krokami zbliża się Halloween, i o ile w Polsce wiele osób go nie obchodzi, warto wykorzystać jego obecność w kulturze i porozmawiać o tym czym jest strach oraz jak sobie z nim radzić.

Wiele ludzi boi się tego, czego nie rozumie. Z dziećmi jest bardzo podobnie, tylko im jeszcze trudniej wytłumaczyć niektóre zjawiska. Książki oznaczone tym symbolem wybrałam jako pomocne przy radzeniu sobie z oswajaniem strachu. Poruszane są w nich tematy, które uświadomią małego czytelnika, że nie wszystko co na pierwszy rzut oka wydaje się przerażające, jest takie w rzeczywistości.

Tytuł: Kto straszy, Albercie?

Autor: Gunilla Bergström

Ilustracje: Gunilla Bergström

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2017 (pierwszy raz w Polsce 2014, Szwecja 1983)

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Albert Albertson ma pięć lat i jest już bohaterem bardzo wielu książek na swój temat. O tej serii pisałam przy okazji ostatnio wydanego tytułu, czyli ,,Co mówi tata Alberta?”. Recenzje do niego znajdziecie tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/08/27/co-mowi-tata-alberta-recenzja-przedpremierowa/

W ,,Kto straszy, Albercie?” poruszany jest zupełnie inny temat. Chłopiec wraca do domu z podwórka. Na dworze jest już ciemno i Albert zaczyna mieć dziwne wrażenie. Przypomina mu się, że duchy pojawiają się właśnie w ciemności.

Albert jest mądrym i rozsądnym chłopcem. Zdaje sobie sprawę, że różne strachy są wymysłem pisarzy, albo ludzi pracujących w telewizji, kiedy jednak jest zupełnie sam i każdy cień jest dla niego podejrzanym kształtem, wydaje się o tym zapominać.

Nawet kiedy wraca do domu i nie zastaje taty, przedmioty, które dobrze zna, zaczynają wyglądać inaczej niż zazwyczaj. Każdy szmer ma złowrogi pomruk. Albert postanawia się schować i poczekać na tatę.

Autorka książki ,,Kto straszy, Albercie?” na walkę z duchami proponuje siłę perswazji. Jeżeli chłopiec zacznie sobie powtarzać, że strachy nie istnieją, wtedy na pewno w to uwierzy i przestanie się bać.

Tata Alberta chce, żeby maluch skonfrontował się z tym, czego się boi. Wysyła go po pompkę do roweru do piwnicy, która jak każdy wie, jest najstraszniejszym miejscem w każdym domu (no, może nie licząc strychu)!

Chłopiec idzie, chociaż trochę się boi. Powtarza sobie formułę, która mówi o tym, że duchów nie ma. To dodaje mu sił i śmiało odnajduje pompkę i wraca do taty. Po drodze spotyka jednak ducha, który za nic ma jego magiczne zaklęcia. Szybko jednak się przekonuje, że formuła nie działa, ponieważ nie jest to żaden upiór, tylko suszące się na sznurku pranie!

Książka kończy się bardzo wesoło. Albertowi udaje się pokonać swój strach i przekonuje się, że duchy nie istnieją.

Warto zwrócić uwagę, że autorka tworząc ilustracje, odwzorowała nie tylko rzeczywiste otoczenie bohatera, ale uzupełniła je także o jego obawy, nadając im niemal materialną postać. Ten zabieg podkreślił wyobraźnię dzieci, która zaczyna się rozwijać już od 2-ego roku życia.

,,Kto straszy, Albercie?” to książka, która będzie dobrym początkiem do rozpoczęcia rozmowy na temat strachu. Na jej przykładzie można wytłumaczyć jak działa wyobraźnia oraz dlaczego się boimy. Polecam ją dzieciom od 3-go roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/

Artykuł Kto straszy, Albercie? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Rok w…

Ilustracje: Jola Richter – Magnuszewska

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

,,Rok w…” to bardzo popularna seria książek dla najmłodszych. Ich najbardziej charakterystycznymi cechami jest oczywiście tematyka, która pokazuje, w zależności od tytułu, zjawiska czy miejsca, które dzieją się na przestrzeni 12 miesięcy. Oprócz tego książki z tej serii wyróżniają się dużym formatem A4, grubymi, kartonowymi stronami oraz zbliżoną estetyką, chociaż każdy tytuł tworzy inny artysta.

Do tej pory w ramach serii zostały wydane następujące pozycje:

• Rok w mieście (Katarzyna Bogucka),
• Rok w lesie (Emilia Dziubak),
• Rok w przedszkolu (Przemysław Liput) – recenzja na stronie już wkrótce!,
• Rok na wsi (Magdalena Kozieł – Nowak),
• Rok w Krainie Czarów (Maciej Szymanowicz).

Oficjalna premiera ,,Rok na targu” będzie miała miejsce 01.08.2018 roku, czyli już za kilka dni (książkę można teraz zamawiać w przedsprzedaży)!

Czytając opisy bohaterów na pierwszej rozkładówce, można odnieść wrażenie, jakby znało się ich od bardzo dawna. Wszyscy są bardzo charakterystyczni i doskonale odzwierciedlają typowe sylwetki różnych osobowości, które znamy z własnego otoczenia.

To targowisko ma bardzo współczesnych bywalców. Jest chłopak, który zajmuje się posiłkami wegetariańskimi. Jest staruszka Skrzatula, która zajmuje się modnym teraz zielarstwem. Jest Marianna, która szyje i tworzy z niczego fantastyczne zabawki. Oprócz nich, jest także wiele innych osób, bez których nie wyobrażamy sobie obrazu pełnego społeczeństwa.

Każde dwie strony to oczywiście każdy kolejny miesiąc. Książka rozpoczyna się od stycznia, a kończy na krótkim quizie. Zarysowane są pory roku i różne warunki atmosferyczne. Każdy miesiąc to także charakterystyczny dla niego kolor. W styczniu i lutym dominuje biel, w maju jest zielono, a w październiku brązowo – pomarańczowo.

Ilustracje są pełne żywych barw, w ładnej, kształtującej gust dziecka stylistyce. Może są nieco bardziej płaskie i jednowymiarowe od innych części, ale to także ma swój urok.

Poza tym wykonanie tej książki jest ponad standard. Jeżeli znacie tę serię to na pewno wiecie o czym piszę.

,,Rok na targu” to także pretekst do rozmowy o zdrowym odżywianiu, zakupach, oszczędzaniu i wydawaniu pieniędzy, czy próba wytłumaczenia maluchowi czym jest sprzedaż i własny biznes. Ta książka daje nieskończenie wiele możliwości i chyba to jest jej największym atutem.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/rok-na-targu/2582/ksiazka.html

Artykuł Rok na targu – recenzja przedpremierowa! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Tomasz Samojlik

Ilustracje: Tomasz Samojlik

Wydawnictwo: Kultura Gniewu (Krótkie Gatki)

Rok wydania: 2017

Objętość:  więcej niż sto 

Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Wstyd się przyznać, ale z Ryjówką spotkałam się pierwszy raz dopiero jakiś czas temu. Komiks wydano w 2012 roku, ale to rozszerzone wznowienie przez linię wydawniczą Krótkie Gatki przyciągnęło moją uwagę.

Obecnie ukazały się już w tej serii 4 tytuły, przy czym recenzja ostatniego ,,Zguba zębiełków” pojawi się na moim blogu już bardzo, bardzo niedługo!

Powróćmy jednak do pierwszej części przygód o wiecznie głodnym bohaterze, w przypadku którego można byłoby cytować klasyka, że ,,ma więcej szczęścia, niż rozumu” – Dobrzyka, reprezentującego gatunek ryjówki malutkiej.

Nie da się ukryć, że w ,,Ryjówce przeznaczenia” to on odgrywa pierwsze skrzypce.

Bohaterów tej historii jest jednak sporo. Pojawia się postać troskliwej Śmiłki, pięknej Koriny, mędrca Sorka czy jeża Kosmacza. Każda z tych indywidualności ma charakterystyczne cechy i rolę do odegrania w ocaleniu lasu.

Dramaturgii całości nadaje bowiem widmo zniszczenia ich domu przez potwora zwanego ,,ludziem”. Ta bezwzględna, tajemnicza istota zatruwa wodę, zostawia w lesie niebezpieczne przedmioty i ciężko z nią walczyć, bo swoim wzrostem znacznie przewyższa każdą ryjówkę.

Legenda jednak głosi, że istnieje ktoś, kto jest w stanie pokonać ,,ludzia”. Tym kimś, jak już pewnie się domyślacie, jest ryjówka przeznaczenia.

Ten komiks oprócz niepodważalnych walorów edukacyjnych (szczerze się przyznaję, że nie miałam pojęcia, że w Polsce żyje tyle ryjówek!) jest także pełen humoru. Za sprawą trafnych ripost, zabawnych dialogów czy genialnego pomysłu z komentatorami w postaci dwójki wron, sprawia, że jego czytanie jest prawdziwą przyjemnością.

Uważam też, że w świecie obrazkowym komiksy mają ogromną wartość, a ich popularność ciągle wzrasta. Jeżeli można opowiedzieć ciekawą historię przy pomocy kadrów, ale dodatkowo pokazać emocje bohaterów i zostawić trochę miejsca na niedopowiedzenia, to jest to połączenie doskonałe.

,,Ryjówka przeznaczenia” ma dokładnie to, czego potrzebuje każda książka dla dzieci. Mogą ją czytać zarówno chłopcy, jak i dziewczyny. Ma świetne, bardzo charakterystyczne ilustracje z nasyconymi kolorami oraz wątki, które wciągają czytelnika bez reszty.

Dobrzyka nie da się nie polubić. Jego subtelna gapowatość, brak asertywności względem słabszych i dobre serce ujmie każdego.

Polecam tę książkę dla dzieci pierwszych klas szkoły podstawowej i starszych. Wydaje mi się, że w przypadku tej pozycji nie ma górnej granicy. Jest to uniwersalny tytuł, który sprawi przyjemność większości fanów komiksów.

Link do strony wydawnictwa: http://www.kultura.com.pl/komiks/34/ryjowka-przeznaczenia.html

Artykuł Ryjówka przeznaczenia – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Izabela Skorupka

Ilustracje: Anna Gensler

Wydawnictwo: Dwukropek

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Wydawnictwo Dwukropek bardzo lubi edukować swoich młodych czytelników z zakresu dbania o przyrodę i szerzenia wiedzy na temat ekologii. Jakiś czas temu pisałam Wam o ich świetnej bajce ,,W Robaczkowie” (link do recenzji tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/05/31/w-robaczkowie-recenzja/ ), która namawia przedszkolaki do dbania o najbliższe otoczenie.

W książce ,,Gdzieś daleko. Bajka eko”, która powstała pod patronatem honorowym Fundacji Nasza Ziemia oraz Sprzątanie świata, również pierwsze skrzypce pełni narracja, mająca na celu dbanie o porządek.

Akcja bajki dzieje się w Niezielencji, która kiedyś znana była jako Zielencja. Niestety na skutek ogromnych zaniedbań oraz rozpieszczonej Królewny, której imię Brajka w pełni oddaje jej stosunek do otaczających ją surowców naturalnych, królestwo podupadło. Wszyscy potykają się o śmieci, lasy przestały istnieć, a zwierzęta uciekły.

Kres takiego stanu rzeczy postanawia zadać sam Król, którego apetyt na soczystą i zdrową marchewkę, przezwycięża potrzebę rozpieszczania córki. W książce jest świetny cytat o tym, że nie można spełniać marzeń za wszelką cenę, nawet jeżeli są to marzenia królewny.

Razem z ministrami przeszłości, przyszłości i teraźniejszości, gdzie ten ostatni nieco się buntuje, organizuje turniej rycerski. W zamian za poradzenie sobie ze stertą śmieci, król obiecał zwycięzcy rękę swojej córki.

Jak to w bajkach zwykle bywa, wszystko dobrze się kończy. Królewna Brajka zakochuje się w najzdolniejszym rycerzu i razem zaprowadzają nowe porządki w królestwie.

,,Gdzieś daleko. Bajka eko” jest doskonałą lekturą także do uczenia dzieci porządku we własnych pokojach. Pokazuje, że nie dbając o porządek, nie będziemy mogli nic znaleźć oraz będziemy mieć podły humor.

Oprócz tego, książka jest pięknie ilustrowana przez Annę Gensler i bardzo ładnie wydana. Może być świetną propozycją jako nagroda dla uczniów kończących rok szkolny. Z kolei najmłodszymi słuchaczami, którzy powinni zrozumieć fabułę to dzieci w wieku od 4 roku życia.

,,Gdzieś daleko. Bajka eko” to opowieść dla maluchów z elementami postapokaliptycznymi Przedstawia jak mógłby wyglądać świat, gdybyśmy przestali o niego dbać i pozwolili namnażać się śmieciom.

Nie wliczając niezaprzeczalnych walorów edukacyjnych, będzie także świetną rozrywką dla każdego dziecka.

Link do strony wydawnictwa: https://www.facebook.com/wydawcadwukropek/

Artykuł Gdzieś daleko. Bajka eko – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Eva Susso

Ilustracje: Benjamin Chaud

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Brakowało mi takiej książki na polskim rynku wydawniczym. Wszędzie dookoła mówi się tylko o odważnych bohaterach, którzy mają szalone przygody, a ich jedyną wadą jest to, że znaleźli się w nieodpowiednim miejscu i czasie.

Jednak nie w przypadku Rolfa, głównego bohatera najnowszej książki Wydawnictwa Zakamarki ,,Sto porad dla nieśmiałych”.

Rolf jest chłopcem. Mieszka w bogatej, paryskiej dzielnicy, gdzie z okna pokoju może podziwiać wieżę Eiffla. Teoretycznie ma wszystko o czym może marzyć dziecko w jego wieku. Gdyby chciał nowy komputer, natychmiast by go dostał. Słodycze? Proszę bardzo. Własna łazienka tuż przy pokoju? Nie ma sprawy.

Rolf jednak nie czuje się zupełnie szczęśliwy. Brak mu przyjaciela, a jego jedyną przeszkodą, żeby go zdobyć jest jego chorobliwa nieśmiałość.

Fantastyczne w tej książce jest to, że nie jest końcem świata bycie nieodważnym. Chłopiec jest zupełnie normalną osobą (oczywiście poza paroma szczegółami), a nieśmiałość pozwala mu całkiem normalnie funkcjonować. Objawia się ona głównie w sytuacjach, w których naprawdę mu zależy.

Co robi nasz bohater? Jedyną, rozsądną rzecz – próbuje ją w sobie zwalczyć.

Co zabawne, ma nawet książkę ,,Sto porad dla nieśmiałych”, którą traktuje bardzo poważnie, a nawet z pewnym namaszczeniem.

Czy to nie jest to czasem zabieg skierowany wprost w czytelnika? Przecież każdy kto czyta tę książkę może być również taki jak Rolf! Każdy z nas zna sytuacje w których nie do końca czuje się komfortowo. Jestem przekonana, że każde dziecko jest w pewien sposób nieśmiałe. Szczególnie zaś przyczepia się ona (nieśmiałość) do nas, kiedy dojrzewamy. Zaczynamy przejawiać pewne zainteresowania wobec innych. Pojawiają się pierwsze zauroczenia i bardziej drażnią nas nasze piegi, odstające uszy czy wysoki wzrost.

,,Sto porad dla nieśmiałych” to właśnie dlatego doskonała okazja, żeby zachęcić młodego człowieka do samodzielnego czytania. Duże litery, krótkie rozdziały i fantastyczny lekki i często humorystyczny styl Evy Susso sprawią, że lektura będzie naprawdę przyjemna.

Książkowi bohaterowie wzbudzą w czytelniku poczucie sympatii. Z Rolfem na pewno wielu się utożsami. Gratką jest również miejsce akcji, czyli Paryż. Czy może być bardziej odpowiednie miasto na opowieść o pierwszej miłości?

A to dopiero początek przygód. ,,Sto porad dla nieśmiałych” jest bowiem pierwszą z trzech części o Rolfie. Powiem szczerze, że jestem bardzo ciekawa jak dalej będzie rozwijał w sobie odwagę. Z jakich metod skorzysta, żeby zwalczyć nieśmiałość? I przede wszystkim czy uda mu się zaprzyjaźnić z piękną Ofelią?

Trzymam za niego kciuki i wypatruję kolejnej premiery!

Link do strony wydawnictwa: http://www.zakamarki.pl/produkt/sto-porad-dla-niesmialych/

Artykuł Sto porad dla nieśmiałych – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.