➜ Tytuł: Donżon. Wydanie zbiorcze 7
➜ Seria: Donżon
➜ Scenariusz: Joann Sfar, Lewis Trondheim
➜ Rysunki: Bastien Quignon, Boulet, David B.
➜ Tłumaczenie: Wojciech Birek
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kolejny już raz otrzymujemy niebywałą szansę powrotu do Donżonu, a właściwie powrotu do samego jego początku. Siódme, zbiorcze wydanie jednego z najważniejszych komiksów gatunku fantasy, rozpoczyna się bowiem od siódmej części Epoki Zenitu. Sześć poprzednich jej rozdziałów zainicjowało całą serię w Donżon. Wydanie zbiorcze 1, dając początek heroicznej ponadczasowej sadze.

Kontekst pozostałych historii

Sięgając po Donżon. Wydanie zbiorcze 7 można się więc poczuć, jakby zamiast jednego komiksu – otrzymało się dwie nowe księgi, z możliwością odkrywania tego fabularnego wycinka czasu oraz narracji zupełnie na nowo. Z tą jednak różnicą, że po lekturze sześciu łącznie tomów, jest się znacznie bogatszym o kontekst pozostałych historii – zarówno tych z przyszłości jak i przeszłości na osi akcji.

Esencja sfarsko‑trondheimowskiego stylu

Twórcami cyklu jest – nie kto inny jak – dwoje osławionych twórców komiksowych: Joann Sfar i Lewis Trondheim, o których piszę na stronie regularnie, także przy okazji pozostałych projektów. W siódmym wydaniu zbiorczym zostali wsparci rysownikami: Boulet, Quignong, David B. 

Zbiór sześciu rozdziałów miesza epicki cykl Zenitu ze zróżnicowanymi, groteskowymi epizodami Monstrów – doskonały Piwo i kobiety o sztuce wyborów oraz nietypowych przyjaźniach; czy nieco enigmatyczne oraz zagadkowe Bojowe szkielety, w których uważni czytelnicy dostrzegą sporo easter eggów. Donżon. Wydanie zbiorcze 7 to esencja sfarsko‑trondheimowskiego stylu: absurd, soczyste dialogi, ale też morze refleksji o tradycji, słabości do chodzenia na skróty czy próbach odnalezienia własnej wartości.

Donżon powraca w nowym wydaniu zbiorczym

Niezmiennie, cykl ten przynosi doskonałą równowagę między tym co wzniosłe, a prześmiewczą groteską, w której sporo jest krytyki społecznych utartych konstruktów czy ślepego dążenia do wypełniania narzuconych z góry powinności (Marvin w roli ojca z wiklinowym koszem na głowie jest tu doskonałym przykładem).

W Donżonie potwory są zarówno zabawne jak i niepokojące, a bohaterowie – komiczni oraz tragiczni jednocześnie. Dla wieloletnich fanów, Donżon. Wydanie zbiorcze 7 to kolejny dowód na to, że saga potrafi się odrodzić bez tracenia tożsamości. Autorzy nie tylko są wierni formule sprzed lat, ale rozwijają ją – dodają głębi emocjonalnej oraz fabularnej. 

Dla kogo jest ten komiks?

Osobiście nie rekomenduję tego komiksu czytelnikom, którzy nie mieli przyjemności podążyć tropem przygód z poprzednich tomów. Choć fabuła przeplata się tutaj nie tylko względem bohaterów, ale rownież czasu – warto zanurzyć się w nią od zaplanowanego przez twórców początku.

Donżon jest jedną z najwybitniejszych oraz najbardziej satysfakcjonujących serii komiksowych jakakolwiek powstała. Jeżeli jej nie znacie, nadróbcie ją. Tych, którzy już się z nią zetknęli, prawdopodobnie nie trzeba do tego przekonywać. Będzie odpowiednia dla dojrzałego odbiorcy.

Do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Donżon.+Wydanie+zbiorcze+7/pokaz.html

Ósme wydanie zbiorcze Donżonu planowane jest na koniec 2025 roku.

Recenzje poprzednich części serii Donżon:

• Donżon: Wydanie zbiorcze 1,
• Donżon: Wydanie zbiorcze 2,
• Donżon: Wydanie zbiorcze 3,
• Donżon: Wydanie zbiorcze 4,
• Donżon: Wydanie zbiorcze 5,
• Donżon. Wydanie zbiorcze 6.

Artykuł Donżon. Wydanie zbiorcze 7 – recenzja kultowego komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: W lesie
➜ Scenariusz: Lomig (na podstawie powieści Jean Hegland)
➜ Rysunki: Lomig
➜ Tłumaczenie: Dorota Malina
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Ciekawa jestem czy dobrze ocenilibyście ten komiks, gdybyście mieli określić jego tematykę wyłącznie na podstawie okładki. Ten enigmatyczny rysunek z minimalistyczną typografią nie narzuca bowiem żadnych konkretnych wniosków.

Into the Forest w komiksie

Żeby poznać historię dwóch stojących pod słońce postaci, musicie podejść do nich bliżej. Pytanie jednak czy pozwolą Wam się zbliżyć? W postapokaliptycznym świecie, gdzie każdy może być wrogiem, a bezpieczeństwo powinno być priorytetem, nie tak łatwo wzbudzić w kimś zaufanie.

W lesie jest komiksem opartym na kanwie powieści Into the Forest Jean Hegland z 1996 roku. Kilka lat temu zinterpretował ją w obrazku Lomig, który za swoją wersję popularnej historii otrzymał wiele nominacji do prestiżowych nagród. W Polsce przez chwilę było głośno o filmie, który oparty był na fikcji Hegland, dostępnym pod tytułem Głusza.

Postapokaliptyczny świat i dwie siostry

Głównymi bohaterkami są nastoletnie siostry u progu dorosłości – Nell i Eva. Już od jakiegoś czasu zaszyły się wraz z rodzicami w drewnianym domku w samym sercu lasu. Kiedy zaczęły się pojawiać przerwy w dostawie prądu, giełdę dotknął krach, a wewnętrzne wojny trawiły kolejne państwa, rodzina szukała spokoju na odludziu.

Dziewczyny czerpały przyjemność na spędzaniu czasu razem i wkrótce – na odkrywaniu swoich pasji. Kiedy jednak pewnego dnia choroba odebrała im matkę, a śmiertelny wypadek ojca, Nell i Eva zostały zdane tylko na siebie.

Jak nauczyć się żyć w lesie

W lesie to historia o tym, jak wyglądałby świat, gdyby zabrakło energii i paliwa. Dla dziewczyn brak prądu to największe utrudnienie. Kiedy są pod opieką zaradnego ojca, nie mają większych zmartwień. Gdy jednak zostają same – ich życie, ale i perspektywa zupełnie się zmienia.

Komiks wnika w intymność bohaterek, starając się pokazywać ich rzeczywistość początkowo z punktu widzenia zagubionych i zrezygnowanych, z czasem nabierając siły na zmagania z naturą, ale i samym sobą.

Doświadczanie życia

Historia wydaje się niezwykle potrzebna i intrygująca z punktu widzenia nas, współczesnych – ludzi, którzy mają świadomość, że wystarczy zachwiać jedną gałęzią dostaw lub zakłócić pokój w kluczowym pod kątem gospodarki kraju, żeby wszystko się zmieniło.

W lesie uświadamia jak ważne jest rozumienie natury, czerpanie z niej, ale jednoczesne darzenie przyrody szacunkiem. Komiks na wielu poziomach teoretyzuje, ale trudno nie przyznać mu w kilku, a już zwłaszcza w jednej kwestii racji – najważniejsze jest dążenie do życia i cieszenie się, że można go doświadczać. Polecam W lesie czytelnikom dojrzałym.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/W+lesie/pokaz.html

Artykuł W lesie – recenzja postapokaliptycznego komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Donżon. Wydanie zbiorcze 6
➜ Seria: Donżon
➜ Scenariusz: Joann Sfar, Lewis Trondheim
➜ Rysunki: Manu Larcenet
➜ Tłumaczenie: Wojciech Birek
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Za każdym razem, kiedy sięgam po kontynuację ,,Donżona”, zadaję sobie pytanie – czemu oni tak znowu namieszali? Oni, czyli jedni z najwybitniejszych twórców komiksowych: Joann Sfar i Lewis Trondheim. Znowu, bo to już szósty tom zbiorczy serii. A namieszali, bo nic w ,,Donżonie” nie dzieje się w kolejności chronologicznej.

Jak stoimy z kolejnością?

Każdy tom składa się na kilka obszernych rozdziałów, które są spójne w ramach konkretnej, opowiadanej historii oraz cyklu. Przykładowo w części piątej ,,Donżon. Wydanie zbiorcze 5”, mieliśmy całość dotyczącą epoki Zmierzchu. Jej wcześniejsza akcja została jednak urwana w połowie tomu trzeciego. 

Czy taka narracja jest jednak czytelna? Jak najbardziej. Można nawet zaryzykować stwierdzeniem, że dodaje całości pikanterii. Ważne jednak, żeby nie robić sobie zbyt długich przerw w lekturze, a przy okazji premierowych tomów – odświeżyć poprzednie albumy.

Polecenie powrotu do pierwszej części Donżona

W przypadku ,,Donżon. Wydanie zbiorcze 6” sprawa ma się jednak zupełnie inaczej i przypomina nieco sytuację z ,,Donżon. Wydanie zbiorcze 1”. Dlaczego? Wraz z premierowym albumem rozpoczynamy bowiem  nowy cykl – Paradę, która (można założyć) rozgrywa się pomiędzy pierwszym, a drugim tomem Zenitu. 

Będzie to zatem zbiór zupełnie nowych przygód Herberta i Marvina, Strażnika, Grogro, ale i innych. Z jednej strony można sprawić sobie podwójną przyjemność, sięgając w tym wypadku po pierwszy tom i z jego czytania uczynić coś na wzór klamry kompozycyjnej. Albo – jeżeli, jeszcze nie mieliście okazji do tej serii usiąść, przeczytać tę pozycję bez żadnej znajomości poprzednich historii (i także dobrze się bawić).

Donżon. Wydanie zbiorcze 6

,,Donżon. Wydanie zbiorcze 6” został w całości (co w przypadku tej serii można uznać za unikatowe) narysowany przez Manu Larceneta (niebawem na stronie pojawi się recenzja jego autorskiego komiksu). To jak zawsze mieszanina doskonałego, absurdalnego i niewybrednego humoru, która spotyka się z wyrazistymi bohaterami w bardzo satysfakcjonujących historiach. 

Ten tom składa się na pięć zamkniętych opowieści, które łączy zbliżony czas akcji oraz postacie przede wszystkim Herberta, Marvina i Grogro. Swoją drogą, mam wrażenie, ,,Donżon. Wydanie zbiorcze 6” jest jedną z najlepszych, wydanych w tej serii części. 

Być może ze względu na skrócony charakter historii, a także ich niezobowiązującą treść i prostą do przyswojenia fabułę – to lektura, którą można sobie wrzucić w ramach popołudniowego odprężenia, co najwyżej bawiąc się w wyszukiwanie nawiązań do współczesnej (dzięki świetnemu tłumaczeniu) nawet polskiej popkultury.

A więc jak to pisze Wojciech Birek we wstępie:

Uwaga… ktoś dobija się do bramy Donżonu. To Herbert zaraz otworzy zamkową furtę. Przygotujcie się, zaraz się zacznie.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Don%C5%BCon.+Wydanie+zbiorcze+6/pokaz.html

Recenzje pozostałych tomów Donżonu:

• Donżon: Wydanie zbiorcze 1,
• Donżon: Wydanie zbiorcze 2,
• Donżon: Wydanie zbiorcze 3,
• Donżon: Wydanie zbiorcze 4,
• Donżon: Wydanie zbiorcze 5.

Artykuł Donżon. Wydanie zbiorcze 6 – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Wzór na szczęście
➜ Scenariusz: Nuno Duarte
➜ Rysunki: Osvaldo Medina
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Matematyka nigdy nie była moim ulubionym przedmiotem szkolnym, choć na studiach filozoficznych całkiem dobrze szła mi logika. Gdyby jednak ktoś powiedział, że istnieje wzór, który wystarczy odczytać, aby poczuć przypływ nadchodzącego szczęścia – pewnie byłabym sceptyczna, co do tego rodzaju pomysłu.

Historia człowieka-wilka

Jeżeli jednak owy wzór potraktujemy bardziej jako metaforę psychoaktywnej substancji, a próby jego otrzymania – jako uzależnienie, możemy lepiej zrozumieć zarówno Wiktora jak i otaczające go osoby.

,,Wzór na szczęście” jest komiksem autorów Nuno Duarte oraz Osvaldo Mediny. Opowiada historię człowieka-wilka, który nie bez przyczyny wygląda jak zwierzę, choć zachowuje się w sposób wskazujący na ludzkie pochodzenie. Prawdziwa dzikość rodzi się bowiem wtedy, kiedy w grę wchodzi wysoka stawka o… własne szczęście.

Wzór na szczęście

Głównego bohatera poznajemy już w latach jego szczenięctwa. Matką młodego wilka jest klacz, która nie stroni od towarzystwa obcych samców. Wiktor choć doskonale zdaje sobie sprawę, z tego co się dzieje za zamkniętymi drzwiami, wydaje się żyć w swoim świecie. 

Jego umysł zajmują liczby. Upatruje w nich szczęścia oraz nadziei. Chce wierzyć, że za jedynkami czy zerami kryje się jakiś głębszy sens. Kiedy więc trafia na studia doktoranckie i finalnie odkrywa upragnioną formułę – jego życie zmienia się o 180 stopni. Ale czy na lepsze?

Komu należy się szczęście

,,Wzór na szczęście” to bardzo gorzka historia, której autorzy starają się prześwietlić ludzkie pragnienia, oczekiwania i podążanie za szczęściem. Stawiają kilka hipotez oraz zastanawiają się, jak wyglądałby świat, gdyby szczęściem można było handlować tak, jak psychoaktywnymi substancjami. 

Czy ludzie byliby w stanie żyć, bez dostarczania sobie upragnionej formuły? Jaka byłaby cena za otrzymanie szczęścia? Komu by ono przysługiwało?

Jak odnaleźć szczęście? 

Mam wrażenie, że siła tego komiksu tkwi w tym, co można znaleźć pomiędzy jego kadrami. Pozostawione na marginesach myśli: wielkość szczęścia polega na tym, że każdemu przysługuje ono na tych samych, sprawiedliwych warunkach. Nie ma znaczenia stan materialny, miejsce urodzenia czy znajomości – osiągnąć szczęście można tylko pod warunkiem, że żyje się w zgodzie z samym sobą.

Są to myśli, które wysuwają się na pierwszy plan, mimo, że nikt ich wprost nie komunikuje. Na pierwszy rzut oka więc, lekki i prosty w odbiorze ,,Wzór na szczęście”, staje się częściowo rozprawką filozoficzną. Być może nie jest to wybitny komiks, bo niektóre sceny wydają się zaburzać rytm, a jeszcze inne – sprawiają wrażenie być wyłącznie po to, by budować jakiś wizualny potencjał historii. Czy jednak warto dać się prowadzić dróżkami teorii o szczęściu? Jak najbardziej! 

To opowieść, która jest jedną z wielu historii o tym, jak tłamszone dziecko, postanawia się wybić ponad szarą rzeczywistość. W tym jednak przypadku, udaje mu się sprawić, że jest w stanie uszczęśliwiać ludzi – i jednocześnie prowadzić ich ku upadkowi.

Niech ,,Wzór na szczęście” będzie dobrą sugestią dla tych, którzy chcą na siłę gonić za nieuchwytnym. Jestem również przekonana, że znacząco zyska on na odbiorze w przypadku osób pasjonujących się matematyką. Komiks będzie odpowiedni dla czytelników powyżej 18 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Wzór+na+szczęście/pokaz.html

Artykuł Wzór na szczęście – recenzja komiksu dla dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Celestia
➜ Scenariusz: Manuele Fior
➜ Rysunki: Manuele Fior
➜ Tłumaczenie: Paulina Gorzkowska
➜ Wydawnictwo: Kultura Gniewu
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kiedy jawa miesza się z wizjami sennymi, a pojęcie czasu zatacza koło i przestaje istnieć – w głowach czytelników może słusznie pojawić się pytanie: co naprawdę ma znaczenie. Gdy cała ludzkość musi zgromadzić się na ostatnich skrawkach lądu, poszukuje często sensu nawet tam, gdzie go nie ma.

Zabawa konwencją końca świata

,,Celestia” to powieść graficzna Manuele Fior, autora ,,Pięciu tysięcy kilometrów na sekundkę” – komiksu, który również nieskromnie pojawia się w kadrze świeżo wydaje pozycji przez Kulturę Gniewu. Artysta wypływa w swojej historii na dalej wody wyobraźni, bawiąc się konwencją i co rusz podrzucając odbiorcom małe pakunki pełne tajemnic, zagadek czy zapętlonej w sobie fabule.

WIELKA INWAZJA

PRZYSZŁA OD MORZA.

 

ROZLAŁA SIĘ NA LĄD,

W KIERUNKU PÓŁNOCY.

 

WIELU UCIEKŁO.

INNI ZNALEŹLI SCHRONIENIE

NA MAŁEJ WYSPIE W LAGUNIE. (…)

Manuele Fior, Celestia

Smutny Pierrot

Nie szukajcie w tej opowieści logiki. ,,Celestia” choć stara się bazować na szczątkowych informacjach dotyczących genezy tego, czym jest teraz, zupełnie nie zagłębia się w swoje fundamenty uniwersum. Dostarcza czytelnikowi wyłącznie niezbędnych wiadomości, nie czując potrzeby merytorycznego wsparcia i urzeczywistnienia tej historii.

Komiks ten nie musi być bowiem wiarygodny, żeby był wciągający. Koncentruje się przede wszystkim na postaci głównego bohatera – enigmatycznego Pierrota, który już odgórnie nosi w sobie pewien balast w postaci smutku, ale jest także kordianowsko romantyczny.

Droga pozbawiona celu

W ,,Celestii” choć bohaterowie próbują uciec od swego przeznaczenia, to i tak finalnie wracają do punktu wyjścia. Ich życia zostały już wymyślone, a jedynym zadaniem postaci jest po prostu kolejny raz odegrać swoje role.

,,Celestia” to zdecydowanie komiks nietuzinkowy, pozostawiający miejsce na interpretacje oraz refleksje. To bardzo specyficzny rodzaj narracji, dlatego nie ma co zakładać, że spodoba się każdemu. Z pewnością docenią go osoby poszukujące pięknych kadrów oraz wspaniałego świadectwa wyobraźni. Bo ,,Celestia” jest na swój sposób zarówno filmowa, graficzna jak i poetycka.

Polecam ją odbiorcom pełnoletnim.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/460-celestia.html

Artykuł Celestia – recenzja komiksu dla dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Donżon: Wydanie zbiorcze 5
➜ Seria: Donżon
➜ Scenariusz: Joann Sfar, Lewis Trondheim
➜ Rysunki: Alfred, Kerascoët, Mazan, Obion
➜ Tłumaczenie: Wojciech Birek
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Przyjemnie jest powiększyć kolekcję jednej z najlepszych serii komiksowych jaka kiedykolwiek powstała o kolejny, piąty już tom. Tym razem po epokach Zenitu, Świtu czy albumach o Monstrach, ponownie wracamy do cyklu o Zmierzchu – historiach związanych z końcem Donżonu. Ten wprowadzony przez twórców podział, przeplata ze sobą czas akcji oraz bohaterów.

W ,,Donżon: Wydanie zbiorcze 5” czeka na czytelników pięć rozbudowanych rozdziałów, które zawierają opowieści:

• Donżon Zmierzch 104: Dojo w Lagunie,
• Donżon Zmierzch 105: Nowi centurioni,
• Donżon Zmierzch 106: Przewroty,
• Donżon Zmierzch 110: Wyżyny Septentrionu,
• Donżon Zmierzch 111: Koniec Donżonu.

Recenzje pozostałych wydań ,,Donżona” znajdziecie klikając w poniższe tytuły:

• Donżon: Wydanie zbiorcze 1,
• Donżon: Wydanie zbiorcze 2,
• Donżon: Wydanie zbiorcze 3,
• Donżon: Wydanie zbiorcze 4.

Co w piątym tomie Donżonu?

Główna oś fabularna podąża za dwójką bohaterów – Marvinem Czerwonym oraz Marvinem Królem Kurzu. Przemierzając razem świat, który obecnie wygląda jak kraina dryfujących w przestworzach wysepek, otrzymują kolejne do wykonania misje.

Ich rzeczywistością rządzą prastare zwyczaje, walka o odzyskanie dominacji, pokonanie Bytu, ale także odnalezienie bliskich i hartowanie własnego charakteru. 

Wpływ głównych bohaterów na fabułę

Podobnie jak w poprzednich komiksach, także tutaj objawia się nieudolność Czerwonego Marvina oraz rozsądek i chęć poświęcenia jego duchowego przywódcy. Panowie nie tylko wyruszą na ratunek światu, ale będą mieć wpływ na pomniejsze wątki, choćby takie jak zmiana prawa dotycząca wychowywania dzieci przez ojców i chęć ich większej obecności w tymże procederze. 

Powrót właścicieli miecza przeznaczenia

– Jesteś pewien, że wojna z nimi nie będzie nas kosztować zbyt drogo, Fayezie?

– Tak. Są ciężko uzbrojeni, ale ich ludzie są tylko stadem kaczek. 

Joann SFAR, Lewis TRONDHEIM, Donżon: Wydanie zbiorcze 5, str. 68

W ,,Donżon: Wydanie zbiorcze 5” można ponownie liczyć na emocjonujące sceny walki (m.in. bitwa w Vaucanson), doskonałe poczucie humoru czy charakternych bohaterów, którzy pięknie się rozwinęli przez te wszystkie – setki już stron.

Ładnym zabiegiem jest również powrót do miecza przeznaczenia oraz galeria minionych postaci, gdy powstają przedwieczni Heraldowie, których zadaniem jest pomścić Czarny Byt. Czy z sukcesem?

Wnioski

Ten wielkoformatowy, doskonale wydawany komiks ani na chwilę nie traci na swojej świetności. Powiedziałabym nawet, że piąty tom można uznać za swego rodzaju zamknięcie, a wcześniej – uporządkowanie wielu wątków. 

O ile w poprzednich wydaniach zbiorczych można było momentami nieco zagubić się w fabule, w ,,Donżon 5” wszystko płynie niezwykle gładko. Gładko w znaczeniu rozumowym, bo perypetie bohaterów pełne są niespodziewanych zwrotów akcji.

Na co jeszcze można liczyć w serii? Jak zawsze – sporo przemocy, trochę romansów i mnóstwo szaleństwa. ,,Donżon” to misternie skonstruowana i szalenie wciągająca lektura, która nigdy się nie zestarzeje. Polecam pełnoletnim czytelnikom.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Donżon.+Wydanie+zbiorcze+5/pokaz.html

Artykuł Donżon: Wydanie zbiorcze 5 – recenzja kultowego komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Już dawno żadna książka nie zbudowała wokół swojej fabuły takiej aury tajemniczości jak komiks, o którym opowiadam w tej recenzji. ,,Rytuały” to składająca się z wielu bohaterów oraz różnych historii opowieść na temat symbolu, który jest łącznikiem nie tylko na linii postaci, ale i lat czy przestrzeni.

Komiks to autorskie dzieło Alvaro Ortiza – hiszpańskiego artysty znanego m.in. z ,,Murderabilii” oraz ,,Popiołów”. Tym razem wybierając różne miejsca akcji, snuje on rozważania dotyczące nieco prymitywnych, a jednak niezależnych od czasu rytuałów, które stały się niejako podstawą człowieczeństwa.

Bezwstydna figurka

Jeżeli oczekujecie, że ,,Rytuały” poprowadzą Was do jednoznacznego zakończenia, możecie poczuć się rozczarowani. W tych przeplatanych ze sobą opowieściach o różnych bohaterach wspólna jest nie tylko tajemnica i pewna obsceniczna figurka, która choć przypomina sztukę z czasów starożytnych, to związana z nią cywilizacja uchodzi za znacznie starszą niż nawet ludzie sprzed wielu tysięcy lat.

Strona po stronie ten wymowny symbol wzbudza niepokój sprawiając, że nie można myśleć o nim z obojętnością. To swego rodzaju omen, zwiastun śmierci lub nieszczęścia. Coś, co wzbudza pożądanie, jednocześnie zsyłając na każdego koniec lub upadek.

Zamknięty magazyn

,,Rytuały” rozpoczynają się od zamkniętych drzwi, a właściwie tajemnicy, która się za nimi kryje. Dwóch młodych przyjaciół po odbyciu dziwacznej rozmowy z najemcą, przeprowadza się do nowego mieszkania. Zostają zapewnieni, że generowane przez nich hałasy nie będą problemem, bo pod nimi znajduje się magazyn. Kiedy jednak przez wiele miesięcy nikt do tego magazynu nie zagląda, mężczyźni zaczynają snuć podejrzenia, że coś może być z nim nie tak.

To jednak dopiero początek dziwnych historii. W ,,Rytuałach” wziął bowiem udział także m.in. niespełniony pisarz i entuzjasta Szwecji, guwernantka z zasadami, znawca malarstwa Caravaggia czy drobny kieszonkowiec. W przeplatanych ze sobą opowieściach szybko okazuje się, że figurka to tylko wierzchołek góry lodowej, a powiązań między bohaterami jest znacznie więcej.

Los zapisany w gwiazdach

Kluczem okazuje się niebo, a w zasadzie to, co na nim widać po zastaniu zmroku. Najlepszym na to dowodem są przejścia między kolejnym rozdziałami, rozdzielone wyłącznie granatowymi planszami z ujętymi gwiazdozbiorami. Im bardziej zbliżamy się do końca komiksu, tym wyraźniejszy rysuje się przed nami obraz gwiazd i tego, co one przedstawiają.

,,Rytuały” to z pewnością nietuzinkowa pozycja dla dorosłego czytelnika, któremu proponuje się przyjemną rozrywkę, jednocześnie nie zapewniając gotowej interpretacji. Komiks stworzony po to, aby o nim dyskutować. 

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Rytuały/pokaz.html

Artykuł Rytuały – recenzja komiksu dla dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Ziemia, niebo, kruki
➜ Scenariusz: Teresa Radice
➜ Rysunki: Stefano Turconi
➜ Tłumaczenie: Paulina Kwaśniewska-Urban
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Tak się składa, że koniec roku 2022 obfituje u mnie w wybory książek, których akcja rozgrywa się podczas starych wojen na Wschodzie. Po recenzowanej niedawno ,,Antosi w bezkresie”, przyszedł czas na historię w formie komiksu dla nieco starszych czytelników.

,,Ziemia, niebo, kruki” to opowieść duetu Teresy Radice oraz Stefano Turconi, artystów znanych już z wybitnej w mojej ocenie książki ,,Zakazany port”. Tym razem dostajemy jednak trochę inną – zarówno w wymowie jak i formie – lekturę, która mimo wszystko zachowuje tożsamą z twórcami poetykę i zamiłowanie do podróży, nawet jeżeli początkowo cel nie jest znany nawet samym bohaterom.

Niemiec, Włoch i Rosjanin

Akcja podąża tropem trzech mężczyzn – Niemca, Włocha oraz Rosjanina. Choć początek może przywodzić na myśl znaną serię kawałów, daleki jest od rubasznego poczucia humoru. To opowieść o dwóch jeńcach wojennych, którzy zimą 1943 roku postanawiają uciec z sowieckiego więzienia. Oprócz tymczasowego miejsca zamieszkania niemal nic ich nie łączy. Wspólna ucieczka jest swego rodzaju przypadkiem, z którego obaj decydują się w pewnym momencie skorzystać.

Rosjanin jest z kolei wziętym przez nich do niewoli jeńcem. Teoretycznie ma wskazywać im drogę oraz pomóc w rozeznaniu w terenie – praktycznie, zostaje mu darowane życie w przypływie ludzkiego oblicza jednego z uciekinierów.

To, co jest tu i teraz

Głównym bohaterem ,,Ziemia, niebo, kruki” jest bowiem Włoch o imieniu Attilia, którego przeszłe życie poznajemy w szczątkowych retrospekcjach. Pełni on także rolę narratora i zarazem tłumacza, ponieważ wszystkie kwestie Niemca oraz Rosjanina czytamy w ich oryginalnych językach. Taki zabieg pozwala się doskonale wczuć w ukazywane sytuacje. Podobnie jak bohater, ma się wrażenie częściowego zagubienia, przy jednoczesnym pragnieniu jak najwierniejszego zrozumienia tych obcych nam pod wieloma względami ludzi.

,,Ziemia, niebo, kruki” pokazują, że pojęcie obcości, podobnie jak celowości czy drogi może mieć wiele znaczeń. Liczy się tylko to, co jest tu i teraz. Najważniejsze to umieć pielęgnować w sobie chęć życia oraz trzymać z daleka wszystko, co to życie chce niszczyć.

Śnieg to biała karta, na której twoje kroki piszą historie.

Śnieg to otwarta książka, z której możesz wyczytać opowieść lasu.

Teresa Radice, Ziemia, niebo, kruki, III, str. 67

Pogłębiony komiks wojenny

Komiks pełen jest ważnych, wielowymiarowych myśli. Pod tym względem może przypominać nawet filozoficzną rozprawkę opowiadaną na tle wojny oraz bezlitosnej zimy i dzikiej przyrody. Następnej warstwy dodają książce cytaty, przede wszystkim te Lwa Tołstoja, które poprzedzają kolejne rozdziały.

Ta niezwykła nostalgia została ukazana w ,,Ziemia, niebo, kruki” również w rysunkach. Tym razem Stefano Turconi sięgając po akwarele, osiągnął pogłębiony efekt ulotności, minionej przeszłości, ale i sentymentu oraz tajemnicy. 

W ogólnym wymiarze jest to komiks niezwykle intrygujący, dający do myślenia i ukazujący relacje międzyludzkie w rzadko spotykanej formie. To opowieść antywojenna, pełna powitań i pożegnań, walki o kolejny dzień oraz chęci przetrwania. ,,Ziemia, niebo, kruki” będzie odpowiedni dla czytelników powyżej 16 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://mandioca.pl/katalog/komiksy/ziemia-niebo-kruki

Artykuł Ziemia, niebo, kruki – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Gniew
➜ Scenariusz: Santiago Garcia
➜ Rysunki: Javier Olivares
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna +

Wizja wojny, w której zdobywa się status bohatera, a imię wspominane jest przez wieki, to dość popularny motyw zarówno w literaturze jak i historii. Wiele minionych, ale także współczesnych postaci (jak pokazuje szczególnie sytuacja z ostatnich miesięcy) daje się skusić na wieczną sławę – bez względu na konsekwencje. Czasami powodem wyboru takiej drogi jest zawiść czy głupota, ale psychologia uczy, że najczęściej w grę wchodzi złość, bezradność wobec swojej przeszłości lub pełna kompleksów próba pokazania innym, że jest się więcej wart, niż jest się w rzeczywistości.

KIM BYŁ ACHILLES?

,,Gniew” to niezwykły, wielowymiarowy komiks hiszpańskiego duetu twórców – Javiera Olivaresa oraz Santiago Garcia, który ukazał się w Polsce nakładem Wydawnictwa Mandioca. Jego okładka nie bez przyczyny przypomina dwustronną kartę. Widać na niej odbicie głównego bohatera, który w pewien sposób prezentuje ważne różnice, przeciwieństwa, ale jednak wzajemne powiązanie.

Achilles, bo o nim mowa, kojarzony jest najczęściej ze związkiem frazeologicznym ,,pięta Achillesa”, ale również jurną młodością, niezwykłą odwagą, wojną trojańską. To bohater ,,Iliady” i ,,Odysei” Homera, które opiewają jego wielkość oraz nazywają największym wojownikiem.

W ,,Gniewie” jego rola jest bardziej pogłębiona, a znane z mitologii losy przeplatają się z wizją, która została czytelnikom w bardzo oryginalny sposób zaprezentowana.

GNIEW ZATACZA KOŁO

W pewnym momencie fabuły Achilles zanurza się w wodzie i kolejna rozkładówka przenosi nas do świata ,,gdzieś pomiędzy”. Czytelnik musi odwrócić komiks, aby móc czytać. Odnosi się jednak wówczas wrażenie, że zamiast przybliżać się do końca, powracamy na początek książki. 

Tym zabiegiem udaje się autorom wywołać chwilowe wrażenie zaburzenia orientacji. Do momentu aż ponownie ,,złapie się rytm”, fabuła przenosi opowieść daleko w przyszłość. Futurystyczny świat nieco przypominający współczesne realia, pozbawiony jest moralności oraz empatii. Zepsucie towarzyszy ludziom na każdym kroku, a motorem napędowym jest poczucie niesprawiedliwości i wszechobecny gniew.

DLA POSZUKUJĄCYCH AMBITNEJ LITERATURY 

,,Gniew” to bowiem komiks, który szuka źródła jednej z najbardziej niebezpiecznych emocji. Opowiada jak wybudowano na niej cywilizacje, jak powstała Europa i jak – mimo w teorii zwiększonej świadomości, wciąż najwięcej będziemy w stanie zrozumieć dopiero po śmierci.

To przejmujący kawałek literatury, który rodzi wiele pytań i zachęca do refleksji. Poza tym, to absolutnie powalające wizualne dzieło. Mocno kontrastowe kadry nawiązujące do malowideł ze starożytnej Grecji, łączą się z zimnymi oraz prostymi rozkładówkami ilustrującymi przyszłość.

Komiks ,,Gniew” nie jest komiksem dla każdego czytelnika. Zdecydowanie polecam go jednak każdemu powyżej 17 roku życia, kto poszukuje w swoim życiu więcej ambitnej literatury. Doskonała propozycja prezentowa.

Link do strony Wydawnictwa: https://mandioca.pl/katalog/komiksy/gniew

Artykuł Gniew – recenzja komiksu nie tylko o Achillesie pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Tony Sandoval

Rysunki: Tony Sandoval

Tłumaczenie: Katarzyna Sajdakowska

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Jeżeli można było mieć wątpliwości, co do końca świata w przypadku części drugiej, o tyle teraz nie ma już żadnych złudzeń. W świecie ,,Futury Nostalgii” rozpoczęła się apokalipsa.

W części trzeciej zostały zawarte rozdziały piąty, szósty oraz bonusowy ze szkicami autora.

Okładka często jest dla książki początkiem opowieści. Daje przedsmak tego, co zobaczymy w środku, ale także jest jakąś ogólną myślą, która podsumowuje całość.

Wystarczy spojrzeć na okładkę ,,Futury Nostalgii. Część 2” i ,,Futury Nostalgii. Część 3”, żeby zobaczyć jak główna bohaterka z przerażonej dziewczynki, zmienia się w coraz bardziej świadomą kobietę.

Tony Sandoval po raz kolejny zaskakuje opowieścią z pogranicza snu, wyobraźni i… koszmaru.

Poprzedni komiks zakończył się smutnym pożegnaniem głównej bohaterki Marie z jej wyimaginowanym przyjacielem żabą. W świeżo wydanej ,,Futura Nostalgia. Część 3” opowieść jest kontynuowana, a losy bohaterów stają się coraz bardziej klarowne.

Dziewczyna zjawia się w wiosce dwa dni po katastrofie. Ciągle towarzyszą jej dziwne, przypominające morskie zwierzęta. Stwory o śliskiej skórze, które potrafią mówić i są dla niej niezwykle uprzejme. To zarazem jej oparcie, jak i dowód na niezwykłe pochodzenie bohaterki lub ważną rolę jaką ma do odegrania w przyszłości.

Mimo to, samej dziewczyny jest w tej części niewiele. Pojawia się tutaj z kolei nauczyciel z kilkoma uczniami oraz deputowany i jego podwładni. Jesteśmy świadkami kuluarów magicznego rytuału, jak i przede wszystkim wszędobylskiej zagłady, gdzie ludzie – wbrew własnej woli – mordują się wzajemnie.

Okazuje się także, że przyjaciel głównej bohaterki przeżył. Co prawda odnalazł się w bardzo nieoczywistym i raczej niesmacznym miejscu, ale czytelnik dostaje wyraźny znak, że wkrótce żaba pojawi się w fabule ponownie.

Historia zostaje zatrzymana, kiedy bohaterowie, w tym Marie, korzystają z tunelu czasoprzestrzennego i trafiają do dziwnego miejsca, pełnego wrogo nastawionych ludzi.

,,Futura Nostalgia. Część 3” to kolejna dawka nieograniczonej niczym wyobraźni autora, elementów grozy splatanych z dziecięcą niewinnością, tęsknotą, walką o przetrwanie i magią otaczającego świata. To po prostu kalejdoskop różnych elementów, które razem tworzą coś niezwykłego.

Polecam dla wszystkich, powyżej 14. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog.html

Artykuł Futura Nostalgia. Część 3 – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.