Podobno intencją Di Fiore było stworzenie książki, która będzie wsparciem dla chorujących dzieci oraz ich rodziców, i pomoże im odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Moim zdaniem, udało jej się osiągnąć coś jeszcze. Na grzbiecie jednorożca stała się pozycją uniwersalną, dającą pocieszenie, ale także pozwalającą wszystkim dzieciom czy dorosłym uzmysłowić, że dziecko nawet w najtrudniejszej sytuacji ciągle pozostaje dzieckiem.

➜ Tytuł: Na grzbiecie jednorożca
➜ Autorka: Mariangela Di Fiore
➜ Ilustracje: Lisa Aisato
➜ Tłumaczenie: Milena Skoczko-Nakielska
➜ Wydawnictwo: Literackie
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Choroba widziana oczami dziecka

Bohaterką książki jest kilkuletnia Vilja, która choruje na białaczkę i „mieszka” w szpitalu. To sformułowanie nie jest przypadkowe – szpital w tej opowieści nie jest jedynie miejscem leczenia, ale nową codziennością dziewczynki. Autorka konsekwentnie prowadzi narrację z perspektywy dziecka. Choroba nie zostaje więc opisana w kategoriach medycznych, lecz egzystencjalnych: jako ciąg ograniczeń, czekania czy niekończącej się niepewności.

Vilja nie może jeść czekolady, choć dorośli wciąż ją jej proponują. Nie wie, czy pójdzie do szkoły, chociaż bardzo by chciała. Funkcjonuje w świecie, który znacząco różni się od rzeczywistości jej rówieśników. Ta dziecięca perspektywa sprawia, że książka nie opowiada tylko o raku, ale staje się świadectwem życia z chorobą.

Docenianie codziennych, małych rzeczy

Na grzbiecie jednorożca to opowieść, która pozwala zarówno dzieciom, jak i dorosłym uświadomić sobie wagę drobnych, często niezauważanych elementów każdego dnia: posiłków bez mdłości, snu we własnym łóżku, braku rurek podłączonych do nosa, prostej możliwości bycia w domu. W tym sensie książka staje się swego rodzaju lekcją empatii – nie tylko wobec chorych dzieci, ale i wobec tych osób (rodziców, rodzeństwa, dziadków), którzy żyją obok i dla nich.

Czekanie jako fundament nadziei

Pod względem fabularnym książka jest bardzo uproszczona. Akcję przeplatają rozmowy Vilji i jej przyjaciela Sindrego z bliskimi oraz pracownikami szpitala. Bohaterowie przeprowadzają coś na kształt wywiadów, zadając pytania pozornie proste, a w istocie fundamentalne, a nawet filozoficzne: czym jest śmierć, co jest najlepsze na świecie, na co warto czekać.

Motyw czekania okazuje się w ogóle w Na grzbiecie jednorożca kluczowy. Codzienność bohaterów opiera się na wyczekiwaniu: na lepsze wyniki, na wyjście z izolatki czy na wizytę brata, który dawno nas nie odwiedzał. Autorka pokazuje, że tam, gdzie jest coś, na co można czekać, jest również nadzieja.

Ilustracje, które tworzą bezpieczną przestrzeń

Myślę, że wiele osób sięgnie po tę lekturę, także ze we względu na nazwisko ilustratorki na okładce. Lisa Aisato, znana polskim czytelnikom także z innych publikacji (Wyznania, Życie, Pani Wiatru), wznosi tę historię na kolejny poziom. Jej baśniowe ilustracje, zestawione z hiperrealistycznymi portretami twarzy bohaterów, tworzą niezwykłe połączenie między fantazją a rzeczywistością.

Dzięki temu opowieść pozostaje głęboko autentyczna, a jednocześnie osadzona w bezpiecznej, wyobrażonej przestrzeni. Jednorożec nie jest tu eskapistyczną fantazją, lecz symbolicznym nośnikiem siły, marzeń i chwilowego oderwania od trudnej codzienności.

Książka jako narzędzie do rozmowy

Ze względu na to, że książka powstała jako wsparcie, atutem Na grzbiecie jednorożca jest jej potencjał rozmowny. To pozycja, która nie oferuje gotowych odpowiedzi, ale stwarza warunki do zadawania pytań. Może być czytana wspólnie, fragmentami, z przerwami na dyskusję – bez presji rozumienia wszystkiego.

Dzięki perspektywie dziecka i językowi wolnemu od moralizowania książka staje się narzędziem do rozmowy o chorobie, strachu, nadziei czy niepewności. Zarówno dla dzieci, które same chorują, jak i dla tych, które próbują zrozumieć doświadczenia innych.

Na grzbiecie jednorożca to bardzo dobrze wyważona lektura. Trudna, ale nie przytłaczająca. Miejscami smutna, lecz nie pozbawiona perspektyw oraz nadziei. To książka, z którą warto się zmierzyć – nie po to, żeby znaleźć odpowiedzi, ale by lepiej rozumieć innych. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie wydawnictwa Literackiego.

Artykuł Jak rozmawiać z dziećmi o chorobie? Recenzja książki Na grzbiecie jednorożca pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

McPhail, znany szerokiej publiczności z rysunków publikowanych w New Yorkerze, buduje historię pozornie kameralną, ale w istocie wielopoziomowo społeczną: o człowieku, który nieustannie coś odgrywa, bo nie potrafi być po prostu sobą.

➜ Tytuł: Tu.
➜ Scenariusz: Will McPhail
➜ Rysunki: Will McPhail
➜ Tłumaczenie: Łukasz Witczak
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Bohater na scenie

Główny bohater Tu. funkcjonuje w świecie, który sam nieustannie teatralizuje. Ma skłonność do fantazjowania, dopisywania znaczeń, projektowania scenariuszy, w których to on jest centralną postacią. Scenografia – miasto, ludzie, odwiedzane bary i kawiarnie, codzienne sytuacje – istnieją głównie tylko po to, żeby potwierdzać jego własną narrację o sobie. To sposób przeżywania rzeczywistości, który z zewnątrz może wyglądać jak kreatywność lub wrażliwość, ale szybko ujawnia swoją ciemniejszą stronę: emocjonalny egocentryzm.

McPhail nie ocenia swojego bohatera wprost, ale konsekwentnie pokazuje, jak bardzo taka postawa utrudnia realny kontakt z innymi. Fantazja nie jest tu ucieczką w sztukę, lecz mechanizmem obronnym – próbą nadania sensu światu, który wymyka się kontroli.

O co chodzi z odgrywaniem emocji?

Jednym z najmocniejszych wątków Tu. jest pytanie o autentyczność. Dlaczego czasem robimy rzeczy, których sami nie rozumiemy? Dlaczego reagujemy przesadnie, histerycznie, analizujemy każde słowo i gest, zamiast po prostu dopuścić do siebie emocje?

Bohater McPhaila Nick sprawia wrażenie osoby permanentnie analizującej oraz interpretującej. Jego emocje nie są przeżywane, lecz odgrywane: dla siebie, dla innych. To właśnie w tej nadmiarowej autoanalizie rodzi się jego samotność, ale też bezradność.

Spotkanie z „inną perspektywą”

Na tym tle pojawia się ona – kobieta, która okazuje się zaskakująco przyziemna, twardo stąpająca po ziemi. Lekarka, onkolożka. Wydawałoby się: całkowite przeciwieństwo bohatera. A jednak autor znajduje im wspólny mianownik, będący jednocześnie zwrotem akcji także dla Nicka. 

To jeden z najbardziej przejmujących oraz znaczących momentów książki: zderzenie człowieka oderwanego od rzeczywistości, z kimś, kto na co dzień obcuje z czymś absolutnie ostatecznym. 

Matka i rozmowa, której nie widzimy

W Tu. jest jednak więcej kobiet, które tworzą świat głównego bohatera. Szczególnie mocno wybrzmiewa wątek relacji z matką. Bohater jawi się chwilami jako emocjonalnie zamknięty egoista, wręcz socjopata – skoncentrowany wyłącznie na własnych potrzebach. Kiedy jednak przełamuje się i postanawia porozmawiać z matką, ta mówi mu o czymś, co zmienia jego dotychczasową perspektywę. McPhail nie pokazuje nam, czytelnikom, tej rozmowy wprost, ale czyni z jej przesłania tragiczny spektakl – symbol, który powróci jeszcze na końcu komiksu.

Kolor jako język emocji

Formalnie Tu. to majstersztyk narracji wizualnej. Przez znaczną część komiksu dominuje oszczędna, stonowana paleta barw. Ale w momentach, gdy bohater zaczyna się przed kimś otwierać – lub gdy ktoś otwiera się przed nim – na planszach początkowo nieśmiało akcentowany jest kolor, żeby za chwilę barwy przejęły rozkładówki. Ten zabieg staje się bardzo czytelnym językiem emocji, do których dąży sam bohater.

Autor bardzo konsekwentnie używa kolorów jako sygnału bliskości, szczerości i autentycznego kontaktu. Tam, gdzie pojawia się rozmowa, empatia i prawda, świat nagle przestaje być monochromatyczny.

Półautobiografia i pytanie o prawdę

Nieustannie podczas lektury zastanawiałam się czy Tu. jest historią półautobiograficzną, a jeśli tak – to w jakiej jej części. Im dalej angażujemy się w lekturę, tym trudniej oprzeć się wrażeniu, że McPhail opowiada nie tylko o fikcyjnym bohaterze, ale również o własnych lękach, mechanizmach obronnych i emocjonalnych ślepych zaułkach.

I być może właśnie dlatego – ze względu na wspominaną już wcześniej autentyczność – czujemy, że autor nie próbuje się wybielić ani usprawiedliwić. To komiks o tym, jak bardzo potrafimy być trudni – dla innych oraz dla siebie – zanim nauczymy się naprawdę słuchać. Sprawdzajcie dostępność Tu. na stronie wydawnictwa Mandioca.

FAQ – czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Tu.?

Tu. to społeczna historia komiksowa o emocjonalnym wycofaniu, potrzebie kontroli nad własną narracją oraz trudności w autentycznym przeżywaniu relacji. Bohater żyje w świecie wewnętrznych monologów i wyobrażonych scenariuszy, które zastępują mu realny kontakt z innymi ludźmi.

Czy Tu. jest komiksem autobiograficznym?

Komiks ma wyraźny rys półautobiograficzny. To jednak raczej świadomie skonstruowana opowieść o doświadczeniu emocjonalnym, w której osobiste obserwacje autora zostają przefiltrowane przez formę oraz metaforę.

Jaką rolę odgrywa w komiksie motyw choroby nowotworowej?

Choroba nie jest tu pretekstem fabularnym ani elementem dramatyzującym. Stanowi wspólny mianownik relacji i jest katalizatorem emocji, których bohater nie potrafi nazwać ani udźwignąć. Rak staje się momentem, w którym iluzje przestają mu wystarczać.

Dla kogo jest ten komiks?

Tu. jest przeznaczone dla dorosłych czytelników zainteresowanych komiksem społecznym, psychologicznym i obyczajowym. Szczególnie dobrze sprawdzi się u osób, które cenią narracje introspektywne i nieoczywiste portrety emocjonalne.

Artykuł Tu. – recenzja społecznej historii komiksowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jeżeli książka, którą czytacie, wyciska łzy już na dwunastej z niemal stu siedemdziesięciu stron – wiedzcie, że póżniej wcale nie będzie łatwiej!

,,Tyle miłości nie może umrzeć” to niezwykle przejmująca i poruszająca opowieść o dziewczynce, której mama umiera na raka. Autorka Moni Nilsson znana przede wszystkim ze swojej serii książek o Tsatsikim przeprowadza nas przez jeden z najtrudniejszych tematów w literaturze – próbie pogodzenia się z tym, co nieuchronne.

Lea ma szkolną przyjaciółkę Noję, która jest dla niej jak siostra. Pewnego dnia słyszy od niej, że jej mama umrze. Noja widziała w telewizji konferencję o raku, w której brała udział mama Lei, a której Lea nie mogła obejrzeć. Dziewczynka postanawia znienawidzić Noję, żeby udowodnić jej oraz sobie, że ta się myli.

,,Tyle miłości nie może umrzeć” to istny, emocjonalny rollercoaster. Sytuacja postrzegana z punktu widzenia dziewczynki to kulminacja nadziei, niepewności, potrzeby bycia rozumianym, ale i przyzwolenia na ujście negatywnych emocji. 

Lea nie dość, że jest w trudnym wieku dorastania, relacji z rówieśnikami czy pierwszych zauroczeń, to dodatkowo musi poradzić sobie z wewnętrznym, domowym światem, który zmienia się z dnia na dzień. Choroba jej mamy jest wielką niewiadomą. Dziewczynka pozbawiona stabilnej wizji przyszłości, skupia się na dość absurdalnym celu nienawidzenia byłej przyjaciółki, żeby w ten sposób móc normalnie funkcjonować.

Choroba najbliższych, śmierć i pożegnanie to tematy dla których trudno znaleźć równowagę. W ,,Tyle miłości nie może umrzeć” jednak się to udało. Autorka pokazując z jednej strony normalne życie dziewczynki, z drugiej utwierdzając czytelnika o niegasnącym oraz nieprzemijającym uczuciu członków opisywanej rodziny – daje nadzieję i pozwala wierzyć, że w rzeczywistości najbardziej liczy się pamięć o tych, których kochamy.

Jeżeli uważcie, że jest to książka tylko dla osób, które akurat przechodzą trudne chwile z chorobą – chciałabym przekonać, że jest inaczej. ,,Tyle miłości nie może umrzeć” dotyczy nas wszystkich. Historia jej bohaterów pokazuje nam, że każdy dzień jest poniekąd pożegnaniem. 

Lea z Noją w pewnym momencie fabuły zastanawiają się po co w ogóle się rodzić, skoro i tak trzeba umrzeć. Dziewczynki dochodzą do wniosku, że powodem są właśnie spotkania, przyjaźnie i relacje. I tym prostym, ale jednocześnie pięknym morałem chciałabym zachęcić do sięgnięcia po tę książkę.

Dodatkowo zawarte w niej ilustracje przygotowała Joanna Hellgren, którą także możecie już kojarzyć z innej przejmującej książki o pożegnaniach – ,,Chusta babci”.

,,Tyle miłości nie może umrzeć” będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 9 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/tyle-milosci-nie-moze-umrzec/

Artykuł Tyle miłości nie może umrzeć – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tekst: Joanna Zagner-Kołat

Rysunki: Joanna Zagner-Kołat

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Pandemia dla wielu osób była i niestety ciągle jest czasem izolacji, ograniczonych kontaktów oraz narzucanych przez siebie lub innych obostrzeń. Niektórzy radzą sobie z tym lepiej, dla innych jest to prawdziwy test charakteru. 

Joanna Zagner-Kołat w swoim komiksie ,,Przepis na zupę dyniową” ukazuje ciekawą perspektywę kobiety doświadczonej przez los i uczącej się stawiać pierwsze kroki po chorobie na koronawirusa.

Opowieść ma dwie widocznie zarysowane linie czasu – współczesną oraz tę z lat 90-tych. Przeplatają się w fabule jak dwa światy. Pierwszy związany jest z izolacją, poczuciem samotności, bezsilnością. Drugi to geneza historii o bohaterce, która pokonała raka, zrealizowała marzenia i jest teraz spełnioną artystką.

Będąc studentką łódzkiego ASP dostała diagnozę nowotworu jajnika. Ze względu na zawiłości losu została z tym niemal sama. Z daleka od rodziny, prawie umierając na stole operacyjnym, ze świadomością, że nikt jej nie pożegna.

,,Przepis na zupę dyniową” jak mogłoby się jednak wydawać, nie jest opowieścią o strachu. Moim zdaniem to właśnie historia o usilnym pościgu za życiem – chwytania się każdej możliwości; byle tylko podnieść się i móc wrócić do normalności. Bo to normalność jest stawką do której wszyscy dążymy. Ale co to właściwie znaczy? 

Każdy z nas chce mieć wybór. Jakiekolwiek ograniczenia wpływają na nasze samopoczucie i nasze zdrowie psychiczne. Musimy czuć, że mamy kontrolę, że możemy, że pozostał nam czas, by sięgać po zamierzone cele.

W tym komiksie tym kołem ratunkowym, który początkowo wydaje się bohaterce absurdem, jest dieta. Troska o własny organizm, zgłębianie jego tajemnic i dostarczanie mu wartościowych składników. Tytułowa zupa dyniowa (na którą znajdziemy w tej pozycji przepis – podobnie jak i na inne zdrowe potrawy), to w pewnym sensie mistyczny eliksir, który sprawia, że wszystko będzie dobrze.

Muszę przyznać, że z nostalgią patrzyłam na komiksowe kadry w tej pozycji. Sama spędziłam pięć lat na studiach w Łodzi i na niektórych obrazkach budynki wydają się być znajome.

Może z tego powodu tak sympatyzuję zarówno z bohaterką jak i z samym komiksem. ,,Przepis na zupę dyniową” jest częścią czyjegoś życia. Po ostatnich miesiącach wiele osób może się z nim utożsamić, a po latach – będzie on dziwną, ale i wyjątkową pamiątką czasów, które odeszły.

Polecam czytelnikom powyżej 13 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Przepis+na+zupę+dyniową/pokaz.html

Artykuł Przepis na zupę dyniową – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł:

Autor: dr Sarah Herlofsen

Ilustracje: Dagmar Geisler

Tłumaczenie: Jowita Maksymowicz-Hamann

Wydawnictwo: Mamania

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Gdyby ktoś kiedyś zdecydował się sporządzić listę najtrudniejszych tematów, na jakie należy porozmawiać z dzieckiem, rak prawdopodobnie byłby na jednej z wyższych pozycji. 

Każda choroba wywołuje negatywne emocje. Nawet zwykłe przeziębienie czy grypa mogą być uciążliwe zarówno dla chorującego jak i najbliższych osób w jego otoczeniu. Nie równają się one jednak z rakiem, na którego nie ma się wpływu i którego trudno wyleczyć.

,,Co to ten rak?” to ostatnia nowość od Wydawnictwa Mamania, której autorką jest dr Sarah Herlofsen, specjalizująca się w biomedycynie oraz badaniach klinicznych z udziałem komórek macierzystych. To także nauczycielka oraz mama, która musiała opowiedzieć swoim dzieciom, na co zachorował ich dziadek. 

To niewielka objętościowo książka, która porusza najbardziej istotne zagadnienia – mówi skąd bierze się rak, jak wygląda obrona organizmu, w jaki sposób można leczyć chorego oraz ile potrzeba czasu, żeby wyzdrowieć. Choć lektura skupia się i wielokrotnie podkreśla przede wszystkim możliwość szybkiego powrotu do zdrowia, to jednak uwzględnia także najsmutniejszy scenariusz, czyli śmierć pacjenta. 

Książkę uzupełniają dziecięce pytania i odpowiedzi autorki na bardzo ważne kwestie, które wyjaśniają na przykład czy komórki nowotworowe są złe, czy można przytulać się do chorej osoby, czy to boli, kiedy wypadają włosy lub czy rak może wrócić.

Najbardziej wartościowe jest jednak w ,,Co to ten rak?” przedstawienie nowotworu nie jako niszczycielskiego potwora, który pragnie kogoś zniszczyć, ale prostego wyjaśnienia z udziałem komórek, że to tylko nieświadome zmiany w organizmie, na które nie ma się wpływu. 

Ciekawa jest także metafora, której używa autorka – porównuje raka z chwastami, które rosną w ogrodzie. Ich jedynym celem jest tylko wzrost, a to, że przy okazji odbierają kwiatom cenne składniki odżywcze to tylko efekt uboczny ich obecności. 

Książka ma wiele ilustracji Dagmar Geisler, którymi prawdopodobnie trudno się zachwycać, jednak zdecydowanie spełniają swoją rolę. Pomagają zrozumieć zachodzące w człowieku procesy oraz przedstawiają różne sytuacje, które jednocześnie stają się bardziej przystępne dla czytelnika. 

,,Co to ten rak?” to szalenie ważna książka, która pozwoli lepiej zrozumieć tę chorobę bez względu na to czy czytamy ją z dzieckiem, które dopiero co dowiedziało się o diagnozie, czy maluchowi, który ma w rodzinie lub najbliższym otoczeniu kogoś, kto choruje na raka. 

Polecam dla wszystkich czytelników powyżej 8. roku życia. 

Link do strony Wydawnictwa: https://mamania.pl/product-pol-434-Co-to-ten-rak.html

Artykuł Co to ten rak? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Gliniany most”

Autor: Markus Zusak

Tłumaczenie: Anna Studniarek

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2019

Objętość:  prawie jak encyklopedia! 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Nie pamiętam, żebym już dawno spędziła tak dużo czasu z jedną książką. Zazwyczaj jestem krótkodystansowcem – czytam szybko, zachwycam się i odkładam. Czasami wracam do jakichś tytułów, ale to raczej po kilku miesiącach, może latach.

W przypadku ,,Glinianego mostu” było inaczej, i to nie tylko ze względu na ponad 500 stron objętości powieści. Ta książka jest jak poezja. Czasami trzeba powrócić do rozdziału sprzed paru stron, żeby lepiej zrozumieć całość. Innym razem wskazane jest nawet trochę wybiec w przyszłość.

To ambitna i wymagająca książka, która jednak daje dużo więcej satysfakcji, niż standardowe powieści.

,,Gliniany most” jest historią napisaną przez Markusa Zusaka, znanego całemu światu ze ,,Złodziejki książek”. To właśnie ten drugi tytuł jest jego największym bestsellerem, choć ja po przeczytaniu najnowszej książki, która ukazała się dzięki Wydawnictwu Nasza Księgarnia, zaczynam mieć pewne wątpliwości czy słusznie.

,,Gliniany most” to opowieść o rodzinie Dunbarów, mieszkającej w odległej Australii. Głównymi bohaterami jest tutaj pięciu chłopców, którzy są dla siebie nie tylko braćmi, ale także przyjaciółmi.

Ich życie było trudne, a los wielokrotnie wystawiał ich na próbę. Najpierw rak zabrał ich ukochaną mamę, później zostawił ojciec. Pieczę nad wszystkimi przejął najstarszy, 18-letni Matthew. To on jest narratorem tej historii. Opowiada ją z perspektywy czasu, kiedy wszyscy są już dorośli, ale przeszłość dalej silnie na nich oddziałuje.

Tytułowy ,,Gliniany most” to próba porozumienia. Poszukiwanie wybaczenia i zrozumienia, pokonywania słabości i udowadniania światu własnej wartości.

Największą rolę w całej powieści odgrywa bowiem Clay, środkowy z braci, który jako ten najbardziej wrażliwy, ale także najbardziej doświadczony, staje się pośrednikiem pomiędzy tajemnicami dorosłych, a młodzieńczą chęcią życia.

To właśnie Clay zdecyduje się pomóc ojcu budować most. Zapomni o tym, co zrobił i postawi swego rodzaju pomnik na pamiątkę dwóch kobiet, które były dla niego najważniejsze na świecie.

,,Gliniany most” opowiada wiele historii. Tutaj każda kluczowa postać ma swoją przeszłość i przyszłość. Z jednej strony sprawność autora w posługiwaniu się słowem, można przyrównać do poezji, ale z drugiej – nie pozostawia on miejsca na niedopowiedzenia. Bohaterowie stają się prawdziwi, bo ich motywy są niezwykle uzasadnione. Nikt nie może podważać ich decyzji. Jedyne co można zrobić, to zrzucić ich wybory na karb przeznaczenia.

Markus Zusak pisze jednak w ten sposób, że długo po przeczytaniu jego książek, nie sposób przestać o nich myśleć. Prześwietla na wylot ludzkie charaktery i pozostawia w czytelnikach wiele pytań, na które nie ma prostych odpowiedzi.

,,Gliniany most” nie jest łatwą lekturą. Szczególnie na początku, kiedy musimy zaufać w pełni autorowi, że jego intencje są szczere i nie próbuje wyprowadzić nas w pole. Kiedy już złapie się rytm, historia zaczyna płynąć, a my z każdą chwilą żałujemy, że zbliżamy się do końca.

Polecam tę lekturę starszym nastolatkom, którzy odważą się z nią zmierzyć. Jestem przekonana, że zachwyci ich spostrzeżeniami na temat braterskiej miłości, poczucia winy, empatii i po prostu – radzenia sobie z przeznaczeniem.

,,Gliniany most” to książka, którą każdy powinien przeczytać, niezależnie od tego czy wcześniej czy później.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/gliniany-most/2678/ksiazka.html#.XQu83tMzZE4

Artykuł Gliniany most – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Andrzej Żak

Ilustracje: Anna Krztoń

Wydawnictwo: Bis

Rok wydania: 2017

Objętość:  więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2017, Wydawnictwo Bis, Bis, Andrzej Żak, Anna Krztoń, Samuraj i anioł stróż, samuraj, siła, nowotwór, rak, walka z rakiem, siła

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Choroba nowotworowa nigdy nie jest prostym tematem. Nie łatwo rozmawia się o czymś, co zabiera rocznie ponad 8 milionów osób. W samej Polsce umiera na raka prawie 100 tys. osób. Najbardziej bezsilni jesteśmy, kiedy na nowotwór chorują dzieci. Jak wytłumaczyć im, że nie mogą się bawić? Że muszą całe dnie tkwić w szpitalu? Że nie mają sił, a ich włosy wypadają? Nie wszystko można im wyjaśnić. Niektórych rzeczy są po prostu niewytłumaczalne.

Tematu podjął się Andrzej Żak, pisarz z wieloletnim stażem. Na koncie ma liczne książki dla dzieci i młodzieży, sztuki teatralne i słuchowiska radiowe. Widać, że całe życie poświęcił służbie najmłodszym.

Dla mnie ta książka była wyzwaniem nie tylko ze względu na tematykę, ale również pojawiającą się w niej wiarę. Bardzo ostrożnie podchodzę do wszelkich publikacji dziecięcych, w których próbuje się ukierunkować młodego człowieka w jakiś konkretny sposób. W tym jednak przypadku pozostawiono pole do rozważań. Nawet jeżeli jesteś ateistą, to nie jesteś zły. Masz prawo nie wierzyć. Podobnie, nawet jeżeli nie jesteś katolikiem, to i tak jest ktoś, kto cię chroni. Według chrześcijan, każdy ma swojego anioła stróża, który będzie czekał bez względu na wszystko.

Wyobraziłam sobie jak wyglądałaby ta książka, gdyby napisał ją wyznawca buddyzmu lub taoista. Wyglądałaby dokładnie tak samo, ponieważ jej istotą jest siła. Autor nie ma na myśli siły fizycznej, chociaż posługuje się motywem mocno sportowym. On mówi o sile wewnętrznej, harcie ducha i pewnego rodzaju uporze. O tym, że bohater – Teo, chce żyć i jest w stanie wiele wytrzymać, żeby osiągnąć cel.

Dlatego ,,Samuraj i anioł stróż” obfituje w różne elementy kulturowe. Pojawia się temat bogów greckich, karate i Samurajów właśnie.

Wielki ukłon dla ilustratorki, Anny Krztoń, która stworzyła ilustrację na okładkę, pokazując smoka jak symbol siły. Równie dobrze można by zastąpić go Sachmet, egipską bogini z głową lwa, uosabiająca moc, albo Nandinem, białym bykiem wyrażającym siłę w hinduizmie.

Ilustracje dzięki swojemu komiksowemu charakterowi, trochę odciążają tematykę książki. Kreują Teo na super-bohatera, który finalnie zwycięża z chorobą (chociaż zakończenie pozostaje otwarte).

,,Samuraj i anioł stróż” ma grubą okładkę i format, który bardzo lubię. Wygodnie się trzyma i można zabrać ją ze sobą w podróż.

Jedyne co rzuciło mi się w oczy, to sposób przedstawienia zła. Książka jest przeznaczona dla dzieci w wieku powyżej 9-ego roku życia. To już na tyle rozsądne osoby, że nie trzeba pokazywać im, że coś, co jest złe ma rogi i kopyta.

Dlatego warta uwagi jest sama postać anioła stróża. Jasny – bo o nim mowa, nie jest oczywisty. Ma złamany nos i jest nonszalancko ubrany. Z kolei diabła, autor przedstawił wyjątkowo stereotypowo. Uważa, że osoba, która nosi skórzane kurtki i jest wytatuowana musi być złym człowiekiem. Jest to o tyle dziwna decyzja, że mężczyzna przyjaźniący się z Jasnym, ukazany jako pozytywna postać, również ma na ręce tatuaż. Prawdziwe zło nie kryje się w czarnym kolorze odzieży czy malunkach na ciele, ale w zachowaniu czy intencjach.

,,Ich czarne, nabijane gwoździami skórzane kurtki, oplecione łańcuchami szyje, wytatuowane ramiona mroziły samym swoim widokiem.” Andrzej Żak, Samuraj i anioł stróż, str. 63

 

Sport to walka ze słabościami, kształtowanie własnego charakteru. Książka nie mówi wprost ,,uprawiajcie sport!”, ale jest to przekaz, który jasno możemy z niej wyczytać.

Nawet, kiedy autor pisze, że słowo ,,śmierć” powinno zniknąć ze słowników, nie jest to oznaka poddania się. To po prostu strach, który zawsze jest obecny przy starciu z przeciwnikiem, którego finalnie i tak nie można przezwyciężyć. Można odroczyć tę porażkę, ale ostatecznie i tak trzeba będzie ogłosić kapitulację.

,,Szpital bez chorych nie byłby potrzebny.” Andrzej Żak, Samuraj i anioł stróż, str. 13

 

,,Samuraj i anioł stróż” to na pewno ważna książka. Może zwrócić uwagę najmłodszych, że nie każde dzieciństwo cieszy się wyłącznie prawami beztroski. Jesteśmy świadkami nieustannych walk. Jedne toczą się w ciszy, o innych głośno w mediach. Każde są jednak tak samo ważne, bo wymagają ogromnej odwagi, którą należy podziwiać.

Artykuł Samuraj i anioł stróż – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.