➜ Tytuł: Ultradźwięki
➜ Scenariusz: Conor Stechschulte
➜ Rysunki: Conor Stechschulte
➜ Tłumaczenie: Agata Ostrowska
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

W kontekście zbliżającego się, drugiego sezonu serialu Rozdzielenie (Apple TV), który dla wielu osób jest jednym z najlepszych tego typu produkcji ostatnich lat, sięgnęłam po komiks, który ma z nim wiele wspólnego.

Co jest prawdą?

Ultradźwięki to prawie 400-stronicowa opowieść graficzna Conora Stechschulte’a, która ukazała się nakładem wydawnictwa Mandioca. Opowiada historię Glena oraz Cyndi. Poznali się oni w bardzo nietypowych okolicznościach, a ich relacja w głównej mierze oparta została na kontakcie fizycznym.

Tyle, że wspomnienia Glena diametralnie różnią się od tych, które przedstawia Cyndi. Można wręcz odnieść wrażenie, że tych dwoje nigdy się nie spotkało lub… zostało tak skutecznie zmanipulowanych, że nie są w stanie odróżnić rzeczywistości od jawy.

Wierzchołek góry lodowej 

Czytelnik na początku towarzyszy przede wszystkim Glenowi i to on jest motorem napędowym historii. Choć właściwie, nie uczestniczymy na bieżąco w akcji, ale jesteśmy świadkami opowieści, którą mężczyzna snuje przed swoim kolegą.

Opowiada jak zepsuł mu się samochód i przypadkiem trafił do domu człowieka z depresją oraz jego młodej żony. Człowiek ten miał na imię Art i, jak się później okaże, nawet nie był żonaty z Cyndi. Od lat poddawał ją zaawansowanym testom opartym na hipnozie. Robił to bez jej wiedzy.

Komiks o hipnozie

Jeżeli jeszcze nie macie ciarek na plecach, to powinniście się dowiedzieć, że to zaledwie wierzchołek góry lodowej historii, którą uplótł dla czytelników Stechschulte. W Ultradźwiękach napięcie budowane jest stopniowo, żeby wybuchnąć w kluczowym momencie. 

Im dalej w las, tym większy chaos możecie odczuwać, ale jest to zabieg przemyślany i celowy. To prawdopodobnie ułamek tego, czego doświadczałby prawdziwy człowiek, zaplątany w tego typu intrygi, testy oraz badania. Człowiek, któremu z mózgu i postrzegania robi się sito pełne dziur, które organizm sam sobie stara wypełniać.

Świetnie zostało to także przedstawione w kadrach. Rysunki są monochromatyczne, choć łączą się w nich różne style. Czasami obrazy nakładają się na siebie, dając wrażenie przenikania się dwóch światów lub dwóch punktów widzenia. 

Sceny kadrowane są w bardzo interesujący, niebanalny sposób. Artysta świadomie używa jednak nie tylko perspektywy, ale doskonale posługuje się mieszaniem barw i włączeniem ich w nieoczywistych momentach.

Książka podobna do serialu Rozdzielenie

Ultradźwięki to interesujący komiks na temat podjęty w ambitny sposób. Osobiście zabrakło mi trochę połączenia na linii czytelnik-bohater. Trudno się z postaciami utożsamiać i trudno ich lubić, bo ciągle trochę za mało o nich wiemy. Mimo wszystko, to historia godna przeczytania i jeszcze bardziej – obejrzenia. Polecam tylko dorosłym odbiorcom. Jeżeli, jak ja, wypatrujecie Rozdzielenia, ten komiks pozwoli umilić Wam czas oczekiwania.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Ultrasound/955

Artykuł Ultradźwięki – recenzja komiksu o hipnozie dla dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Moje życie kiepsko narysowane
➜ Scenariusz: Gipi
➜ Rysunki: Gipi
➜ Tłumaczenie: Jacek Drewnowski
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

To nie do końca byłyby komiks mojego pierwszego wyboru. Gdybym miała sięgnąć po opowieść graficzną z elementami autobiografii przypadkowego twórcy komiksowego, raczej wolałabym przeznaczyć czas na coś innego. Tu jednak nie chodzi o przypadkowego twórcę, ale o GIPIego.

MŻKN – Moje życie kiepsko narysowane

Nie zrozumcie mnie źle – nie jestem największą fanką Gianniego Pacinottiego (znanego jako GIPI). W Polsce ukazało się już kilka jego komiksów i raczej nie wyruszam na poszukiwania poza to, co jest dostępne w naszym ojczystym języku. Trzeba jednak zupełnie sprawiedliwie przyznać, że jeżeli już coś zostanie wydane tego autora, to jest to tak dobre, że na jednym czytaniu zwykle się nie kończy. Poza tym, nie bez powodu mówi się, że jest to najwybitniejszy twórca komiksowy naszych czasów.

I właśnie w ten sposób sięgnęłam po ,,Moje życie kiepsko narysowane” od Timof Comics.

Treści spod powierzchni wody

Wam też radzę, zanim wyciągnięcie rękę po ostatnią nowość, dajcie się zaprosić do świata GIPIego od strony jego pozostałej twórczości, np.:

• Ziemia moich synów,
• Pewna historia,
• Wyjątkowe chwile ze sztucznymi brawami.

Choć komiks został zrealizowany wcześniej, niż niektóre z wymienionych powyższych tytułów, uzasadnionym będzie najpierw zanurzyć się w te narracje. W ,,Moje życie kiepsko narysowane” znajdziecie szczerą relację z czasów dorastania, poszukiwania sensu i usypiania potworów przeszłości. Ta poetycka okładka polskiego wydania nawiązuje jednak do treści, które znajdują się także pod powierzchnią wody – rzadko widoczne na pierwszy rzut oka.

,,MŻKN” jest bowiem często wulgarny, miejscami obrzydliwy i odpychający. Zupełnie jakby autor celowo wystawiał odbiorcę na próbę. Jakby chciał go zniechęcić i umniejszyć siebie w jego oczach. Kto jednak przedrze się przez tę warstwę, dotrze do sedna. Przekona się, że ,,Moje życie kiepsko narysowane” nie jest kiepsko narysowane. Nie jest kiepsko opowiedziane. Jest po prostu prawdziwie gorzkie, odbijające złożone wnętrze artysty niczym tafla wody.

Komiks o GIPI

Być może czytelnik jest w tym komiksie dla GIPIego kimś w rodzaju psychoterapeuty z blond peruką. A może jest dla niego pozbawionym uczuć piratem brzydzącym się miłością, poszukującym punktów stycznych i oczekujących dobrych historii. Pozwólcie jednak stać się pustym naczyniem i, jeżeli znacie oraz cenicie twórczość Pacinottiego, sięgnijcie po ten komiks o nim samym.

Znajdziecie w nim historie o depresji, narkotykach czy problemach z seksualnością. Charakterystyczny styl chaotycznego rysunku tuszem przeplatany akwarelowymi obrazami utwierdzi każdego czytelnika w przekonaniu, że GIPI jednak jest jednym z najważniejszych współczesnych twórców komiksu. 

Polecam ,,Moje życie kiepsko narysowane” dorosłym odbiorcom.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/MŻKN+-+Moje+życie+kiepsko+narysowane/pokaz.html

Artykuł Moje życie kiepsko narysowane – recenzja komiksu dla dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.