➜ Tytuł: Atlas świata przyszłości
➜ Autor: Enrico Passoni
➜ Ilustracje: Tommaso Vidus Rosin
➜ Tłumaczenie: Anna Gogolin
➜ Wydawnictwo: Jedność dla Dzieci
➜ Rok wydania: 2025 (2050 )
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Przewodnik dla podróżników w czasie

Książka została podzielona na kilka dużych rozdziałów, które rozdzielają transport od komunikacji, posiłków, wyglądu miast czy człowieka, kwestii zawodowych i rozrywek. Autorzy stosują tutaj narrację, która może przywodzić na myśl przewodnik dla kogoś – na przykład podróżnika w czasie – który przenosi się o 25 lat w przyszłość. To tak, jakby dostał broszurę reklamową miejsca, do jakiego właśnie trafił.

Kopalnia technologicznych pomysłów

W przypadku Atlas świata przyszłości mamy do czynienia z pewną utopią. Wizja snuta przez autorów odnosi się do genialnych wynalazków, które już częściowo istnieją lub są właśnie testowane. Szczerze mówiąc, większość przedstawionych koncepcji jest – mniej lub bardziej – realna do wdrożenia. Można więc uznać tę książkę za kopalnię pomysłów dla młodych odkrywców i wynalazców.

Mnie szczególnie przypadł do gustu pomysł na ,,książkę do… przeżycia”, dzięki której dosłownie wchodzimy do akcji i razem z bohaterami przeżywamy opisywane w niej przygody. Brzmi świetnie, prawda?

Optymistyczne spojrzenie na przyszłość

Nie w każdym aspekcie jednak przyszłość maluje się kolorowo. Fani dobrej kuchni pewnie nieco się skrzywią na propozycje futurystycznych posiłków. Zmiana podejścia jednak korzystnie wpłynie na kwestie środowiskowe (według narracji) – wszystko ma być biodegradowalne, uprawy mają być zakładane w morzach, a cała woda poddana zostanie recyklingowi.

Różnorodność tematów w Atlas świata przyszłości jest jednak tak duża, że każdy znajdzie tutaj coś dla siebie. Tym, co jednak charakteryzuje tę książkę jest ogromny, wylewający się z niej optymizm. I to może być ogromny atut. Chętnie bowiem sięgam po lekturę, która zakłada, że świat w przyszłości będzie piękny, bezpieczny oraz niezwykle wygodny. 

Niecodzienna książka popularnonaukowa dla dzieci

Ta książka jest obietnicą. Zbiorem rozmaitych rozwiązań, które świetnie byłoby wdrożyć. Może należy traktować je jak drogowskaz dla młodego pokolenia?

Sięgnijcie po Atlas świata przyszłości, żeby się zainspirować! Bardzo estetyczne wydanie, duży format, mieniące się kolorami uszlachetnienia na okładce oraz przyjemne ilustracje sprawiają, że jest to również ciekawa propozycja prezentowa. Polecam ją czytelnikom powyżej 6 lat.

Książka dostępna jest na stronie wydawnictwa Jedność.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Dla kogo jest Atlas świata przyszłości?

Dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym i starszaków, ale sprawdzi się też dla ciekawych świata rodziców i nauczycieli.

Jakie tematy porusza książka?

Transport, komunikacja, żywność, miasta, zawody przyszłości, czas wolny, technologie domowe i ekologia.

Czy nadaje się do zajęć szkolnych/STEAM?

Tak – to świetna baza do projektów z technologii, przyrody, plastyki i dyskusji o etyce technologii.

Jakie „kompetencje przyszłości” można omówić z dzieckiem?

Kreatywność, myślenie krytyczne, współpraca, uważność na środowisko i cyfrowa odpowiedzialność.

Czy są rozdziały o zawodach przyszłości?

Tak – pojawia się m.in. miejski rolnik, operator dronów, projektant zielonych budynków.

Czy książka zachęca do krytycznego myślenia?

Tak – każda wizja ma plusy i minusy; warto tworzyć z dzieckiem „mapę konsekwencji”.

Artykuł Atlas świata przyszłości – recenzja książki dla futurofanów pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Jeden dzień
➜ Seria: Strażnik Klejnotu
➜ Autorka: Katarzyna Rygiel
➜ Okładka: Przemysław Szukaj
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Przepełniona wzruszeniem, ale i niezwykłą czytelniczą satysfakcją skończyłam właśnie lekturę trzeciej części wyjątkowej serii o młodych przyjaciołach z Warszawy, którzy otrzymali szansę podróżowania… w czasie.

,,Jeden dzień” to tuż po ,,Strażniku Klejnotu” i ,,Wszystkich zaułkach przeszłości” kolejna książka Katarzyny Rygiel, w której w sposób mistrzowski łączy ona historyczne fakty z dziecięcą fantazją, wielkimi emocjami oraz ponadczasowymi wartościami. Jest mi niezmiernie miło poinformować i przepełnia mnie ogromna duma, że mogłam objąć ten tytuł bajkochłonkowym patronatem medialnym. 

Nieuniknione podróże w czasie

Kolejny raz powracamy do duetu przyjaciół – Felka oraz Uli, którzy tylko z pozoru są zwykłymi, warszawskimi nastolatkami. W rzeczywistości oboje mają za sobą już kilka rund podróży w czasie, dziewczynka posiada dodatkowo pewne, niezwykłe pochodzenie, a chłopiec przyjaźni się z… bazyliszkiem. 

Tym razem jednak Ula dość jasno stawia granicę dotyczącą tych eskapad. Zdecydowanie nie ma ochoty na kolejne skoki w przeszłość, bo uczona doświadczeniem, wie jak niezwykle ryzykowne jest to zajęcie. Z drugiej strony los ma co do nich inne plany. Szybko okazuje się, że tym razem sprawa komplikuje się tak bardzo, że tylko obecność dzieci może ustrzec od błędu Janka – dziadka Felka z czasów, kiedy sam był wyrostkiem. Poza tym o pomoc prosi bohaterów sama Syrena, a jej jak wiadomo nie sposób odmówić.

Powstanie warszawskie i jego nieodwracalne konsekwencje

,,Jeden dzień” skupia się przede wszystkim na pierwszych dniach powstania warszawskiego, które rozpoczęło się 1 sierpnia 1944 roku. Janek, wówczas 10-letni chłopiec, mieszka z rodzicami i bratem w jednej z kamienic na ulicy Jasnej. Jako jedyny z rodziny wychodzi cało z bombardowania mieszkania czwartego dnia powstania, a następnie przez wiele, wiele lat nie może pogodzić się z ich stratą.

Kiedy odkrywa umiejętność przemieszczania się w czasie, postanowią zmienić przyszłość i wpłynąć na losy swoich bliskich. Z pomocą swojego wnuka Felka oraz jego przyjaciółki Uli, decyduje się ochronić rodzinę przed tragiczną śmiercią. Czy jednak przyszłość można odmienić? Jakie konsekwencje może mieć taka ingerencja? Co musi się wydarzyć, żeby Janek (a może dorosły już Jan) zmienił swój punkt widzenia?

Żyć tu i teraz

Książka ,,Jeden dzień” zaskakuje czytelników i mimo ponad 400 stron fabuły przeplatanej historycznymi ciekawostkami – angażuje każdego, kto tylko pozwoli jej się lepiej poznać. Autorka w doskonały sposób buduje narrację, oferując odbiorcom niebanalne i emocjonujące zwroty akcji.

Między wątek głównych bohaterów – trójki dzieci z różnych czasów, wplata także nie mniej istotne postaci siostrzanych syren, przemiany jednej z nich oraz nawet… tematu miłosnego uniesienia, który wydaje się zwalczać zło i wpływać na osobowość.

Podczas lektury z pewnością uronicie kilka łez wzruszenia, ale przede wszystkim – jak każdorazowo po przygodzie z tą serią, zapragniecie przejść się uliczkami współczesnej Warszawy, odpocząć na ławce w pobliżu Wisły i z sentymentem patrzeć na beztroskich i uśmiechniętych mieszkańców, którzy mogą żyć tu i teraz.

Polecam ,,Jeden dzień” oraz całą serię ,,Strażnika Klejnotu” (najlepiej w kolejności chronologicznej) każdemu czytelnikowi powyżej 10 roku życia. To jeden z najbardziej wartościowych cyklów polskiej literatury dziecięcej, który powinien stać się szkolną lekturą.

Link do strony Wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/jeden-dzien-straznik-klejnotu/

OFICJALNA PREMIERA: 11.01.2023 rok

Artykuł Jeden dzień – przedpremierowa recenzja patronatu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Scenariusz: Diego Agrimbau

Rysunki: Lucas Varela

Tłumaczenie: Ada Wapniarska

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Pamiętacie komiks ,,Shangri-La”, o którym pisałam już niemal rok temu? Jeżeli mieliście szansę go przeczytać, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że często do niego wracacie (choć myślami). Ja sięgam po tę książkę regularnie co kilka miesięcy, bo pamiętam silne emocje, jakie towarzyszyły mi podczas pierwszej lektury.

Nie bez powodu wspominam też o niej teraz. Ostatnio Timof Comis wydał kolejny komiks ,,Człowiek”, który pod wieloma względami przypomina mi ,,Shangri-Lę”. Autorami tej nowości jest Diego Agrimbau oraz Lucas Varela, argentyńscy artyści urodzeni w Buenos Aires. 

Wraz z ,,Człowiekiem” zabierają nas w podróż 500 000 lat do przyszłości, gdzie życie toczy się już w zupełnie innych realiach, niż te, który znamy z XXI wieku. W swojej graficznej opowieści stawiają jednak pytania, jakie zadaje sobie wielu współczesnych – kim jest człowiek? Do czego jest zdolny? Jaka jest jego rola w otaczającej go rzeczywistości?

Akcja komiksu rozpoczyna się wraz z chwilą wylądowania modułu na Ziemi. Początkowo poznajemy robota, który (niemal jak w opowiadaniu dla dzieci ,,Dziki robot”), nie wie dlaczego znalazł się w danym miejscu. Wkrótce odnajduje swojego pana Roberta, który wybudzony po setkach tysięcy lat z hibernacji, wprowadza go ponownie w szczegóły misji.

Nawet jeżeli na pierwszy rzut oka macie wrażenie, że komiks ten będzie należał do fantastyki sci-fi – nie dajcie się zwieść. Nie jest to typowa reprezentacja tego gatunku. Choć akcja rozgrywa się w dalekiej przyszłości, gdzie podstawą są zaawansowane roboty, nie ma tu dużo technikaliów, ani nawet odrobiny więcej niż trzeba samego kosmosu.

Artyści zdecydowali się w komiksie przedstawić opowieść o dwójce naukowców, którzy zapragnęli stać się nowymi Adamem i Ewą. Wystrzelili się w orbitę, kiedy widmo zagłady ludzkości było bliskie, żeby – po ponownym odrodzeniu się Ziemi, na nowo zaludnić ją swoimi dziećmi.

Jak możecie jednak już się domyślać, nie wszystko poszło zgodnie z planem. Utopijna wizja wkrótce stała się koszmarem, a prawdziwym rozsądkiem wykazała się postać, którą nikt by o to nie podejrzewał. Finalnie można jednak mówić o happy endzie, choć jest to trochę wbrew powszechnie rozumianej logice. 

,,Człowiek”, podobnie jak ,,Shangri-La” porusza kwestie moralności, człowieczeństwa i przesuwania granic, na które pozwalamy sobie niemal każdego dnia. Te dwa komiksy łączy także strona wizualna. Czarne rozkładówki pozwalają czytelnikowi odetchnąć, ale wyznaczają także ważne granice kolejnych rozdziałów. Duża szczegółowość rysunków i ograniczona paleta barw sprawia, że czujemy, jakbyśmy patrzyli na obraz zbudowany z postapokaliptycznego popiołu oraz czerwonych, ostrzegawczych znaków. 

Czytelnicy mogą spodziewać się po tym komiksie świetnej historii, emocjonujących zwrotów akcji i szeroko rozumianego osądu człowieka – nawet takiego niekoniecznie z 500 tysięcy lat wprzód. 

Polecam do czytania i oglądania każdemu powyżej 17 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Człowiek/pokaz.html

Artykuł Człowiek – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Shangri-La

Scenariusz: Mathieu Bablet

Rysunki: Mathieu Bablet

Tłumaczenie: Katarzyna Gajewska-Wąsowicz

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2020

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

To jest tak dobry komiks, że zasługuje na bardziej obszerną recenzję. Rzadko też piszę o tym już na początku, ale to pozycja, którą naprawdę TRZEBA przeczytać i obejrzeć. Zdecydowanie najmocniejsza książka, jaką czytałam w tym i prawdopodobnie w poprzednim roku. 

Futurystyczny tytuł ,,Shangri-La” to dzieło Mathieu Bablet, francuskiego twórcy zafascynowanego kulturą science fiction. Wszystko, co powstało z jego udziałem do 2016 roku było swego rodzaju przygotowaniami do tej obszernej i pełnej historii, którą udało mu się wykreować.

To jego w pełni autorskie dzieło, począwszy od scenariusza, rysunków, a nawet poprzez kolor. Może dlatego wszystko tutaj rewelacyjnie ze sobą współgra, nie ma zgrzytów, ani niezgodności, całe to uniwersum ,,kupuje się” bez mrugnięcia okiem.

Główna akcja ,,Shangri-Li” dzieje się w przyszłości, kilkaset lat do przodu. Nie jest powiedziane kiedy dokładnie, ale wiadomo, że XXI wiek odcisnął na bohaterach komiksu poważne piętno. Uchodzi za czas upadku i apokalipsy, kiedy Ziemia przestała być zdolna do zamieszkania, i trzeba było migrować na unoszące się w przestrzeni kosmicznej satelity.

Głównym bohaterem tego dość posępnego świata jest Scott. Mężczyzna, który początkowo wydaje się być w pełni spełnioną i szczęśliwą jednostką, zasilającą szeregi społeczności Kolonii. Nie do końca ma ochotę wysłuchiwać swojego brata oraz jego przyjaciół, którzy twierdzą, że rzeczywistość jest daleka od utopii.

Organizacją, która pełni na stacji rolę nie tylko politycznych organów, ale i swego rodzaju bóstwa jest TIANZHU. To oni zapewniają ludziom pracę, wypłacają pensje, oferują produkty, zakwaterowanie i napędzają sprzedaż. Oni ustalają co jest teraz modne, o czym należy myśleć i w jaki sposób działać. Stopień manipulacji ludźmi jest tam niewiarygodnie wysoki. Czytając ,,Shangri-Lę”  można zauważyć niepokojące podobieństwa z tamtą rzeczywistością, a czasami współczesnymi. 

Chronologia komiksu także została zbudowana w bardzo sprytny sposób. Teoretycznie akcja przebiega liniowo – od wydarzeń najwcześniejszych, po najpóźniejsze. Czytając go jednak szybko zdacie sobie sprawę, że to, co zdarzyło się najpierw, jest konsekwencją znacznie późniejszych działań. 

,,Shangri-La” jest opowieścią przytłaczającą i trudną. Ukazuje niezwykle brutalną stronę ludzi, którzy nie mając w sobie za grosz pokory, posuwają się do coraz bardziej tragicznych w skutki decyzji. Bez reguł moralnych, zatracają się w wizji kreowania siebie na obraz Boga. 

Zewsząd wypływa na wierzch ociekający brakiem empatii konsumpcjonizm, fałsz, manipulacja i przede wszystkim próba ustalenia – KTO JEST TYM DOBRYM.

To komiks, który nie dzieli bohaterów równo na czarne charaktery i bohaterów. To zawiła historia o walce – tej wewnętrznej, ale i o eksponowaniu siły w celu zjednoczenia z innymi (nawet jeżeli jest to wysiłek pozbawiony sensu).

W końcu – to opowieść o zaskakującej puencie, która wydaje się oznajmiać, że historia zawsze zatacza koło, a my jesteśmy po prostu na którymś z jej zakrętów.

 Być może będąc bezpośrednio po lekturze, i jeszcze bez dystansu do niej – nie odnajduję w tym tytule żadnych wad czy potknięć. Każda część w tej misternie zaprojektowanej układance, jest na swoim miejscu. 

Długo można się rozwodzić chociażby nad samą warstwą kolorystyczną czy nad mistrzostwem Bableta w ukazaniu architektury krajobrazu. Mieszkania w kształcie litery F, zawiłe korytarze, ściany okute metalem, wielokondygnacyjne bloki, których nadrzędnym celem jest stworzenie imitacji klatek i klaustrofobicznej przestrzeni, która sama z siebie działa na każdego jej mieszkańca destrukcyjnie. 

Kolory wypełniające kadry to ważne generatory nastroju, a że twórca często lubi przeskakiwać z jednego w drugi, serwuje czytelnikowi emocjonalny roller coaster bez trzymanki. Żółć odzwierciedla toksyczność systemu, ale również nieświadomość i fałsz. Czerń kosmosu działa kojąco, pozwala odpocząć nie tylko naszym oczom, ale i nerwom. Z kolei niebieski jest oznaką niepokoju, ale i początkiem zmian. 

,,Shangri-La” każdego czytelnika zaskoczy, ale i zachwyci, zmusi do refleksji i mam nadzieję, pozwoli uświadomić jak małą wartość ma ślepe podążanie za materialnymi przyjemnościami, a jak duże znaczenie powinno w codziennym życiu odgrywać myślenie o innych. 

Polecam od 16. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Shangri-La/pokaz.html

Artykuł Shangri-La – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.