➜ Tytuł: Dobranocki. Na łące
➜ Seria: Dobranocki
➜ Autorka: Patrycja Murasicka
➜ Ilustracje: Katarzyna Zielińska
➜ Wydawnictwo: BIS
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Cztery pory roku i cztery małe wyprawy

Książka składa się z czterech bogato ilustrowanych opowiastek, z których każda rozgrywa się o innej porze roku. Najpierw narracja prowadzi nas na wiosenną łąkę, gdzie zajączek znajduje porzucone jajeczko i rozpoczyna własne mini-śledztwo. Spotyka tam kolejnych mieszkańców traw i zarośli, a przy okazji uczy się o nich czegoś nowego.

W następnej historii głównym bohaterem zostaje małe koźlątko, czyli dziecko sarny. Zaintrygowane tajemniczym cykaniem, za zgodą mamy wyrusza na poszukiwanie źródła dźwięku. Podobny charakter mają kolejne opowiastki o jeżyku i kreciku. Każde zwierzątko kieruje się ciekawością, ma swój niewielki cel i każde odkrywa, że łąka jest pełnym szczegółów, dźwięków, tropów oraz niespodzianek światem.

Pełna przytulności książka na dobranoc

Dobranocki. Na łące to pozycja, która ujmuje łagodną narracją. Zwierzęta są wobec siebie serdeczne i uprzejme. Nie ma tu nerwowego napięcia czy przesadnie dramatycznych zwrotów akcji. Wszystko toczy się naturalnie, a jednak nie jest monotonne. Dziecku ofiarowana zostaje historia, która potrafi przyciągnąć uwagę, ale nie wprowadza niepokoju czy nie wywołuje pobudzenia u małego czytelnika.

Te bajki otulają przytulnością. Akcja dzieje się bowiem albo między źdźbłami traw, w jamkach wyłożonych miękkimi piórkami, podziemnych, bezpiecznych korytarzach czy w trakcie deszczu – który pada, ale gdzieś w oddali, będąc tylko usypiającym tłem.

Edukacja przyrodnicza ukryta w czułej opowieści

Zaskakujące jest także to, jak sprawnie książka przemyca wiedzę o przyrodzie. Dzieci dowiadują się z niej, jakie odgłosy wydają zwierzęta, które ptaki odlatują na zimę do ciepłych krajów, kto może zgubić piórko albo jak wygląda codzienność małych mieszkańców łąki. W Dobranocki. Na łące wiedza pojawia się mimochodem – podczas rozmów oraz obserwacji samych bohaterów.

Ta książka ma więc podwójne zastosowanie. Dobrze sprawdzi się jako lektura wspomagająca rytuał wieczornego zasypiania, ale także jako pozycja zachęcają do bardziej świadomej obserwacji przyrody.

Ilustracje Katarzyny Zielińskiej

Osobna wzmianka należy się ilustracjom Katarzyny Zielińskiej. Z przyjemnością napawam się obrazkami w Dobranockach. Od dawna jest to jedna z moich ulubionych ilustratorek, ale nie da się nie zauważyć, że z każdą kolejną książką jej rozkładówki są coraz bardziej ciekawe i bogatsze w detale. Można odnieść wrażenie, że łąka w tej książce żyje: coś porusza się w trawie, ktoś przemyka pod liściem, coś chowa się w norce (i zauważyliście tę małą myszkę, która pojawia się w ilustracjach każdej z bajek?). Nie mogę się doczekać kolejnych książek tej ilustratorki.

Zapowiedź kolejnych części serii Dobranocki

Dobranocki. Na łące otwierają serię, która mnie zauroczyła. W zapowiedziach wydawnictwa pojawiają się już kolejne tytuły: Dobranocki. W lesie, Dobranocki. Nad rzeką i Dobranocki. W górach. Jeśli zachowają tę samą narrację i przyrodniczą uważność, ma szansę powstać cykl idealny dla dzieci, które lubią zasypiać w bezpiecznym otoczeniu zwierzęcych bohaterów. Jej autorka Patrycja Murasicka zawodowo zajmująca się ochroną środowiska, na pewno ma jeszcze na nią mnóstwo świetnych pomysłów.

To książka dla małych czytelników, którzy potrzebują wieczorem spokojnej, dobrze wyważonej lektury. Sprawdzi się w przypadku dzieci powyżej 3 lat. Sprawdzajcie dostępność Dobranocki. Na łące na stronie Wydawnictwa BIS.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Dobranocki. Na łące?

Dobranocki. Na łące Patrycji Murasickiej to zbiór czterech spokojnych opowieści dla dzieci, których akcja rozgrywa się na łące o różnych porach roku. Bohaterami są m.in. zajączek, małe koźlątko, jeż i kret, którzy podczas swoich małych wypraw poznają świat przyrody.

Czy Dobranocki. Na łące to dobra książka na dobranoc?

Tak, to bardzo dobra propozycja do wieczornego czytania. Książka ma spokojną narrację i pozbawiona jest nerwowego napięcia. Historie zaciekawią dziecko, ale nie pobudzą go przed snem.

Dla jakiego wieku jest książka Dobranocki. Na łące?

Książka najlepiej sprawdzi się u dzieci w wieku przedszkolnym – szczególnie tych, które lubią opowieści o zwierzętach, naturze i porach roku. Może być także czytana młodszym dzieciom jako element wieczornego rytuału zasypiania.

Czy książka Dobranocki. Na łące uczy dzieci przyrody?

Tak, ale robi to bardzo naturalnie. W opowieściach pojawiają się informacje o zwierzętach, ich zwyczajach, odgłosach, ptakach odlatujących na zimę czy mieszkańcach łąki. Wiedza przyrodnicza została subtelnie wpleciona w fabułę.

Czy Dobranocki. Na łące to część serii?

Tak, Dobranocki. Na łące otwierają serię kojących książek na dobranoc. W zapowiedziach pojawiają się także kolejne tytuły: Dobranocki. W lesie, Dobranocki. Nad rzeką oraz Dobranocki. W górach.

Dlaczego warto kupić książkę Dobranocki. Na łące?

Warto sięgnąć po nią, jeśli szukacie książki, która łączy spokojną narrację, piękne ilustracje i nienarzucającą się edukację przyrodniczą. To propozycja idealna na wyciszenie po intensywnym dniu, zwłaszcza dla dzieci wrażliwych na nadmiar bodźców.

Czy Dobranocki. Na łące nadają się do codziennego czytania przed snem?

Tak, ponieważ książka składa się z czterech osobnych historii. Można czytać je pojedynczo, wracać do ulubionych bohaterów lub traktować jako część stałego, wieczornego rytuału.

Artykuł Dobranocki. Na łące – recenzja książki na dobranoc, która uczy też o świecie przyrody pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Gdybym miała opisać tę książkę jednym tylko słowem, byłoby to słowo: cudowna. Autor w Maja i czas motyli przedstawia perspektywę bohaterki tak przekonująco, że nie mam wątpliwości, że czytam o kimś prawdziwym – kimś z krwi i kości. Chociaż nie istnieje żadne konkretne potwierdzenie, że to historia stworzona na kanwie autentycznych wydarzeń.

➜ Tytuł: Maja i czas motyli
➜ Autor: Radek Rak
➜ Ilustracje: Aleksandra Krzanowska
➜ Wydawnictwo: Powergraph
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Maja i czas motyli?

Nastolatka mieszka tydzień z mamą, a tydzień z tatą. Po rozstaniu rodziców jej świat się rozpada – znika poczucie bezpieczeństwa, a pojawia się niepewność i poczucie zagubienia. Tata wynajmuje pokój w starym ,,Domu pod Dębami”, mama z kolei układa sobie życie na nowo w mieszkaniu na zamkniętym osiedlu. Maja próbuje się odnaleźć pomiędzy nową rzeczywistością, wstydem i potrzebą zachowania choćby resztek normalności w całym tym chaosie.  

Fabuła nie zamyka jednak dziewczyny w jednowymiarowej tematyce rozwodu rodziców. Zamiast tego pokazuje dorastające dziecko, które w tym nieuporządkowanym świecie, na pozór znacznie bardzie skomplikowanym, odnajduje schronienie, zachwyt, ciekawość i spokój. W starym domu, na strychu, w ogrodzie, wśród małych żyjątek, które dla innych często pozostają niewidzialne – Maja znajduje swój własny azyl.

Natura, która niesie wytchnienie i spokój

Książka ma niecodzienną formę. Fabularne rozdziały przeplatają się z krótkimi, przyrodniczymi wstawkami. Natura bowiem jest tu bardzo znaczącym elementem – czymś, co pozwala znaleźć bohaterce wytchnienie i spokój. 

Tym, co w wybitny sposób łączy strefę fikcji oraz realizmu, są ilustracje. Aleksandra Krzanowska stworzyła subtelne rysunki, które za pomocą wygaszonej palety barw, monochromatyczności oraz plam kolorystycznych tworzą baśniowo-obyczajowy pejzaż. Niektóre obrazki bez pudła mogłyby ilustrować książki przyrodnicze, inne – bajki dla najmłodszych. W tym koncepcie jest jednak wyjątkowa spójność, która zachwyca całokształtem, poetyckością oraz symboliką.

W Mai i czasie motyli pojawia się więc motyw biologicznych ciekawostek splecionych z historią bohaterki. Radek Rak i Aleksandra Krzanowska budują opowieść o jedności człowieka z naturą, ale robią to w sposób naturalny. Przyroda nie jest tu pretekstem do nauki, ale czymś, co reguluje nastrój oraz przynosi ukojenie.

Bardzo porusza mnie też sposób, w jaki Maja daje do zrozumienia, że czuje się bezpiecznie ze swoimi tajemnicami. A tymi tajemnicami są właśnie żyjątka, którymi się otacza i które mieszkają razem z nią oraz innymi współlokatorami starego domu. Nieważne, czy są to zimujące na strychu nietoperze, czy ukrywające się za dnia rybiki – wszystkie te drobne istnienia współtworzą jej prywatny, zamknięty wszechświat. Świat, do którego nie każdy ma dostęp, ale który pozwala jej przetrwać trudne chwile.

Dziesięć miesięcy w świecie Mai

Bardzo spodobał mi się również sam układ książki. Rozdziały zostały w niej zebrane w większe działy oraz oznaczone konkretnymi miesiącami, w których toczy się akcja. Ten podział porządkuje narrację oraz wyraźnie ukazuje upływ czasu. Maja i czas motyli to przecież historia przemiany, a może nawet przeobrażenia – i to nie tylko motyli.

Bohaterka dojrzewa, zaczyna inaczej patrzeć na pewne rzeczy. Uczy się nie przejmować tym, na co nie ma wpływu oraz czerpać z tego, co naprawdę sprawia jej radość. Człowiek – podobnie jak świat wokół niego – nie trwa w jednym stanie na zawsze. Czasami coś musi się zakończyć, żeby można było powitać nowy początek. To bardzo ładne i uniwersalne przesłanie.

Błyskotliwy styl, humor oraz słowotwórstwo

Ogromnie cenię u Radka Raka to, że potrafi pisać o tak ważnych sprawach w lekki oraz przystępny sposób. Choć mamy do czynienia z książką – jakby nie było – o mierzeniu się z wewnętrznymi troskami, tekst pozostaje pełen ciepła, wrażliwości i otwartości na innych oraz świat. To nie jest literatura, która chce wyłącznie „zaopiekować trudny temat”, ale pozycja, w której będzie mogło się przejrzeć wielu czytelników.

Błyskotliwy styl, zabawny język, słowotwórstwo – wszystko to, co lubię.  Historia pełna jest uważności i ciekawości świata. Ta lekkość nie unieważnia jednak problemów bohaterki, ale sprawia, że opowieść staje się prawdziwsza. W dzieciństwie przecież właśnie tak to bywa: nawet w czasie największych perturbacji można jednocześnie cierpieć, śmiać się, zachwycać i obserwować rzeczywistość z nieustającą ciekawością.

Czy warto przeczytać Maję i czas motyli?

Byłoby bardzo szkoda, gdybyście nie znaleźli na nią czasu. Maja i czas motyli jest opowieścią o dziecięcych lękach, o zmianie, o wstydzie, o potrzebie schronienia, ale też o tym, że świat wciąż potrafi być pełen cudów – nawet wtedy, gdy w domu nie wszystko układa się tak, jak powinno.

Dla mnie to książka naprawdę piękna: ciepła, mądra, zabawna, chwilami wzruszająca, a przy tym bardzo dobrze napisana. Taka, która zostawia po sobie nie tylko cały wachlarz emocji, ale też rodzaj pewnego wyciszenia. Bardzo mocno ją polecam wszystkom powyżej 9. lat.

Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Powergraph.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Maja i czas motyli?

Maja i czas motyli to opowieść o jedenastoletniej dziewczynce, która próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości po rozstaniu rodziców. To jednak nie tylko książka o rodzinnych zawirowaniach, ale również czuła historia o naturze, dziecięcej wrażliwości i szukaniu ukojenia w świecie natury.

Dla jakiego wieku jest książka Maja i czas motyli?

To bardzo dobra propozycja dla dzieci w wieku od około 9 lat, ale książkę z powodzeniem mogą czytać także starsi czytelnicy oraz dorośli, którzy szukają mądrej literatury dziecięcej, poruszającej ważne emocjonalnie tematy.

Czy Maja i czas motyli to książka o rozwodzie?

Tak, ale nie tylko. Rozstanie rodziców stanowi w niej ważne tło dla historii, jednak książka skupia się szerzej na dziecięcych emocjach, poczuciu bezpieczeństwa, zmianach oraz próbie oswojenia nowej codzienności.

Dlaczego natura jest tak ważna w książce Maja i czas motyli?

Natura pełni w tej opowieści wyjątkową rolę, ponieważ staje się dla Mai przestrzenią spokoju, schronienia i uważnej obserwacji. Przyrodnicze wstawki nie są tu dodatkiem, ale ważną częścią historii i sposobem opowiadania o emocjach bohaterki.

Czy Maja i czas motyli to książka przyrodnicza?

Nie w dosłownym sensie, choć zawiera elementy przyrodnicze. To przede wszystkim powieść obyczajowa dla dzieci, w której wiedza o naturze została wpleciona w fabułę oraz emocjonalną historię głównej bohaterki.

Co wyróżnia Maję i czas motyli na tle innych książek dla dzieci?

Książkę wyróżnia wiarygodnie pokazana dziecięca perspektywa, ciepły i błyskotliwy język, a także nietypowa forma, w której rozdziały fabularne przeplatają się z krótkimi fragmentami poświęconymi przyrodzie. To połączenie sprawia, że historia jest jednocześnie poruszająca, mądra i pełna subtelnego uroku.

Czy warto przeczytać Maję i czas motyli?

Tak, szczególnie jeśli szuka się wartościowej książki dla dzieci o emocjach, zmianach i relacji człowieka z naturą. To tytuł, który może poruszyć zarówno młodszych, jak i dorosłych czytelników.

Jaką tematykę porusza Maja i czas motyli?

Książka porusza temat rozstania rodziców, dziecięcego wstydu, samotności, potrzeby bezpieczeństwa, dorastania, obserwacji przyrody oraz odnajdywania ukojenia w świecie, który nie zawsze jest prosty i przewidywalny.

Artykuł Maja i czas motyli – recenzja. Cudowna opowieść o dziecięcych troskach i kojącej sile natury pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: 321 niesamowitych faktów przyrodniczych
➜ Autorka: Mathilda Masters
➜ Ilustracje: Louize Perdieus
➜ Tłumaczenie: Alicja Oczko
➜ Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Przyroda w 321 rozdziałach

Formuła książki jest bardzo prosta i zarazem niezwykle skuteczna: 321 krótkich, często jednostronicowych i bardzo konkretnych faktów przyrodniczych przedstawiono w osobnych, fascynujących miniopowieściach. Nie znajdziecie tutaj długich, nużących wywodów przeplatanych skomplikowanym słownictwem. Zamiast tego dostajemy porcję wiedzy idealną do czytania „na wyrywki” – na przykład przed snem, w podróży czy między lekcjami.

7 lat temu pisałam już o innej pozycji tego cyklu: 321 superciekawych faktów, które trzeba znać, zanim się skończy 13 lat. Także polecam Waszej uwadze!

Autorka prowadzi młodego czytelnika przez świat zwierząt, roślin, ekosystemów i zjawisk naturalnych, pokazując:

• niezwykłe strategie przetrwania w świecie zwierząt,
• sprytne mechanizmy obronne i „łowieckie” roślin,
• zaskakujące zależności w przyrodzie,
• fakty, które przeczą intuicji i zachęcają do myślenia.

To książka, która nie tylko przekazuje wiedzę, ale przede wszystkim rozbudza ciekawość na temat otaczającego nas świata.

Popularnonaukowa, ale wciągająca jak powieść akcji

Jednym z największych atutów 321 niesamowitych faktów przyrodniczych jest jej język. Informacje są podane jasno, ale zarazem bez przesadnych uproszczeń, które infantylizowałyby temat. Każdy fakt został przedstawiony w zwięzły sposób i jednocześnie wystarczająco treściwy, by całość pozostała merytoryczna. Co istotne, autorka posługuje się często humorystyczną narracją, wtrącając zabawne powiedzonka czy lekko przedstawiając nawet dość złożone zagadnienia. To idealna książka dla dzieci 8–12 lat, które zadają sporo pytań zaczynających się od „dlaczego?” lub „jak to możliwe?”.

Ponadczasowe ilustracje, które wzmacniają przekaz

Louize Perdieus stworzyła dodatkowo oprawę graficzną, która nie jest jedynie kwestią czysto estetyczną. Ilustracje pomagają zrozumieć treść i porządkują informacje. Kolorystyka z lekko wygaszonymi barwami czy wręcz spora liczba szkiców nadają książce ponadczasowy charakter. Obrazków jest dużo i są bardzo szczegółowe. 

Dla kogo?

321 niesamowitych faktów przyrodniczych to książka właściwie odpowiednia dla każdego, ale najbardziej polecam ją:

• dla dzieci w wieku 8–12 lat,
• dla młodych miłośników przyrody,
• dla uczniów, którzy lubią wiedzę w konkretnej, „skondensowanej” formie,
• dla rodziców szukających wartościowej książki popularnonaukowej.

To także świetna propozycja na prezent – solidne wydanie oraz duża objętość sprawiają, że pozycja wygląda imponująco, a jednocześnie jest praktyczna w codziennym czytaniu.

321 niesamowitych faktów przyrodniczych to książka, która udowadnia, że edukacja może być atrakcyjna i naprawdę wciągająca. To popularnonaukowa publikacja dla dzieci, która nie tylko przekazuje wiedzę o przyrodzie, ale buduje w młodych czytelnikach postawę odkrywcy i badacza. Dzięki niej, aż chce się sięgać po kolejne lektury oraz poznawać rzeczywistość na własnych zasadach. Sprawdzajcie dostępność tej lektury na stronie wydawnictwa Nasza Księgarnia.

FAQ – 321 niesamowitych faktów przyrodniczych

O czym jest książka 321 niesamowitych faktów przyrodniczych?

To popularnonaukowa książka dla dzieci zawierająca 321 krótkich faktów ze świata przyrody. Czytelnik znajdzie tu ciekawostki dotyczące zwierząt, roślin, ekosystemów oraz zjawisk naturalnych przedstawione w przystępnej, dynamicznej formie.

Dla jakiego wieku jest odpowiednia ta książka?

Najlepiej sprawdzi się dla dzieci w wieku 8–12 lat. Forma krótkich faktów sprawia jednak, że książka będzie atrakcyjna także dla młodszych czytelników czytających z rodzicem oraz dla starszych dzieci, które lubią skondensowaną wiedzę.

Czy to encyklopedia przyrody?

Nie w tradycyjnym sensie. To raczej zbiór starannie wybranych, zaskakujących faktów przyrodniczych, które można czytać w dowolnej kolejności. Książka nie ma rozbudowanych haseł encyklopedycznych, ale skupia się na ciekawostkach, które rozbudzają ciekawość i zachęcają do dalszego zgłębiania tematu.

Czy książka nadaje się na prezent?

Tak. Solidne wydanie, duża liczba faktów i atrakcyjne ilustracje sprawiają, że to bardzo dobra książka popularnonaukowa na prezent dla dziecka zainteresowanego przyrodą i nauką.

Czym 321 niesamowitych faktów przyrodniczych różni się od innych książek z ciekawostkami?

Największą różnicą jest spójne skupienie się wyłącznie na tematyce przyrodniczej oraz dynamiczna forma 321 krótkich informacji. Dzięki temu książka jest bardziej tematyczna i pogłębiona niż ogólne zbiory faktów obejmujące różne dziedziny wiedzy.

Czy książka wspiera naukę szkolną?

Tak. Wiele faktów dotyczy zagadnień omawianych na lekcjach przyrody i biologii, jednak podanych w bardziej zapadający w pamięć sposób niż ten w tradycyjnym podręczniku.

Artykuł 321 niesamowitych faktów przyrodniczych – recenzja popularnonaukowej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

To publikacja, która nie opisuje rysia jako abstrakcyjnego przedstawiciela swojego gatunku, lecz jako realną istotę – zwierzę z własną historią, trasą wędrówki oraz różnymi doświadczeniami. Ten przyrodniczy reportaż dla małych (ale i większych) odbiorców nie rezygnuje jednocześnie z merytorycznej rzetelności. Możecie dobrze kojarzyć poprzednią część tej serii: Wilki. Historia prawdziwa, która bazowała na tym samym koncepcie, jednocześnie skupiając się na innych bohaterach.

➜ Tytuł: Rysie. Historie prawdziwe
➜ Autorzy: Michał Figura, Aleksandra Mizielińska, Daniel Mizieliński
➜ Ilustracje: Aleksandra Mizielińska, Daniel Mizieliński
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Konkret i przygoda zamiast suchych faktów

Każdy rozdział poświęcony jest innemu rysiowi żyjącemu w Polsce lub w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Czasami ścieżki bohaterów się przeplatają, innym razem przedstawiane są nam rysie, których historie nie są rozwijane (zaintrygował mnie bardzo Uszko). Dzięki takiemu rozwiązaniu narracja zyskuje poniekąd charakter dokumentu. Historie rysiów objętych opieką przyrodników, m.in. ze Stowarzyszenie dla Natury ,,Wilk”, czyta się z autentycznym zaangażowaniem, ponieważ stawką nie jest tu zdobywanie wiedzy i nauka o gatunku, lecz los konkretnego zwierzęcia.

Wiele z tych opowieści kończy się pomyślnie, ale autorzy nie uciekają także od wątków trudniejszych. Pojawiają się one jako element naturalnej rzeczywistości przyrodniczej – nie są ani przemilczane, ani jednocześnie eksploatowane emocjonalnie. Nie zobaczycie więc drastycznych kadrów, które mogłyby wprawić w dyskomfort młodsze dzieci. Smutny los niektórych rysiów może stać się z kolei powodem do rozmowy na ważne tematy.

Fabuła przeplatana wiedzą o rysiach

Między rozdziałami fabularnymi pojawiają się również fragmenty o charakterze edukacyjno-naukowym, które porządkują wiedzę o rysiach: ich zagrożeniach, sposobach ochrony, umaszczeniu, wielkości tropów, diecie, liczbie młodych czy wydawanych dźwiękach. Zostały one umieszczone w taki sposób, żeby nie rozbijać narracji, lecz ją dodatkowe uzupełniać, a nawet rozjaśniać.

Jak wygląda praca przyrodnika?

Szczególnie ciekawe w tej książce jest pokazanie pracy przyrodników od strony, która rzadko trafia do popularnych publikacji. Ochrona rysi nie opiera się na jednorazowych interwencjach czy zabawie z kociakami. Jest długotrwałym, wymagającym procesem: setkami kilometrów przejechanych w terenie, tropieniem śladów, analizą pozostałości po posiłkach, ciągłymi zmianami planów. To praca oparta na cierpliwości, pokorze i świadomym ograniczaniu ingerencji w życie zwierząt.

W tym kontekście ważne wybrzmiewa przypomnienie, że rysie zostały objęte ochroną w Polsce już w 1995 roku – a to znaczy, że były chronione prawnie wcześniej niż wilki. Od ponad 30 lat zaangażowani więc w przyrodę pasjonaci oraz profesjonaliści poświęcają swój czas, żeby rysiom żyło się lepiej.

Ryś to dyskretne zwierzę. Raczej nie uda ci się go zobaczyć podczas spaceru po lesie. Co nie znaczy, że ryś nie zobaczy ciebie.

Rysie. Historie prawdziwe, Cętki i rozety, str. 116

Warstwa wizualna i kompozycja

Na osobną uwagę zasługuje strona graficzna książki. Przejrzysty układ kadrów ułatwia zarówno czytanie, jak i oglądanie ilustracji, które nie pełnią wyłącznie funkcji estetycznej. Pomagają one zrozumieć przestrzeń, skalę i ruch – elementy kluczowe w opowieści o zwierzęciu, które rzadko daje się zobaczyć bezpośrednio, a częściej „dostrzega się” je poprzez ślady.

Aleksandra i Daniel Mizielińscy wykonali fenomenalną pracę, bazując na materiałach wideo oraz foto Michała Figury oraz Stowarzyszenia. Dzięki temu merytoryczna i edukacyjna wartość komiksu dodatkowo wzrasta, a sama pozycja staje się bardziej pasjonująca.

Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę?

Rysie. Historie prawdziwe to publikacja, która uczy patrzenia na przyrodę jako na system zależności i procesów, a nie zbiór uproszczonych narracji z morałem. Łączy emocje z faktami, reportaż z edukacją, a wrażliwość z odpowiedzialnością. To książka potrzebna – nie tylko młodszym czytelnikom, ale wszystkim, którzy chcą zrozumieć, jak naprawdę wygląda ochrona dzikiej przyrody. Polecam ją czytelnikom powyżej 9 lat. Sprawdzajcie dostępność komiksu na stronie wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ – Rysie. Historie prawdziwe

Czy Rysie. Historie prawdziwe to książka popularnonaukowa czy fabularna?

To książka z pogranicza reportażu przyrodniczego i literatury faktu. Opiera się na rzeczywistych historiach konkretnych rysi żyjących w Polsce lub w jej sąsiedztwie, ale sposób narracji wykracza poza suchy przekaz naukowy. Fakty są tu osadzone w opowieści, która angażuje emocjonalnie, nie rezygnując z rzetelności.

Czy opisane w książce historie są prawdziwe?

Tak. Każda opowieść dotyczy realnie istniejących zwierząt oraz rzeczywistych działań podejmowanych przez przyrodników zajmujących się ochroną rysi. Autorzy bazują na dokumentowanych przypadkach monitoringu, leczenia i obserwacji terenowych.

Jakie tematy przyrodnicze porusza książka?

Książka omawia m.in. zagrożenia dla rysi, zasady ochrony gatunku, ich tryb życia, dietę, wielkość tropów, sposób poruszania się, wydawane dźwięki oraz miejsca narodzin młodych. Wiedza ta pojawia się w formie krótkich, uporządkowanych fragmentów wplecionych w narrację.

Czy książka porusza trudne tematy, takie jak śmierć zwierząt?

Tak, ale robi to w sposób subtelny i wyważony. Autorzy nie unikają tematów strat czy niepowodzeń, ponieważ są one naturalną częścią życia dzikiej przyrody. Jednocześnie nie epatują dramatyzmem – trudne wątki służą zrozumieniu procesów zachodzących w naturze.

Czy książka nawiązuje do innych publikacji przyrodniczych?

Tak, pojawiają się wyraźne punkty styczne z książką Wilki. Wynika to z podobnych realiów pracy terenowej i działań ochronnych, które w wielu przypadkach obejmują zarówno rysie, jak i wilki, funkcjonujące w tym samym ekosystemie.

Dla jakich czytelników przeznaczona jest ta książka?

Choć adresowana jest do młodszych odbiorców, jej język i tematyka sprawiają, że równie dobrze trafi do dorosłych czytelników zainteresowanych przyrodą, ochroną środowiska i literaturą faktu. To książka, która nie upraszcza świata natury.

Dlaczego ta książka jest ważna z punktu widzenia edukacji przyrodniczej?

Ponieważ pokazuje przyrodę jako proces, a nie zbiór prostych historii z morałem. Uczy odpowiedzialności, cierpliwości i szacunku wobec dzikich zwierząt, jednocześnie osadzając wiedzę w realnych przykładach oraz bazując na faktach.

Artykuł Rysie. Historie prawdziwe – recenzja angażującego komiksu przyrodniczego dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Echo Dwa
➜ Scenariusz: Tomasz Samojlik
➜ Rysunki: Tomasz Samojlik
➜ Wydawnictwo: Kultura Gniewu (Krótkie Gatki)
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Echo Dwa (bez spoilerów)

Kolejna cześć to historia o rodzeństwie w opałach oraz dzielnej, parkowej grupie, która próbuje walczyć z… trzema szajkami łobuzów na raz! Fabuła drugiego tomu przygód białego nietoperza nocka Niko oraz jego siostry Zoi, odchodzi nieco od głównego i zarazem najbardziej tajemniczego motywu serii. 

Tytułowy Echo, czyli osławiony bohater, który zniknął w – nie do końca – wyjaśnionych okolicznościach, wciąż się nie pokazał. Niektóre postaci postanawiają wykorzystać tę zagadkę, żeby pomóc odbić Niko z rąk nieprzyjaciół. Tak się bowiem złożyło, że krnąbrny maluch został schwytany przez szczury. Z ich łap odbiły go sroki, które z kolei nie miały większych szans z kotami. Po tej emocjonującej ,,przerzucance” narażona została na niebezpieczeństwo cała społeczność hibernujących nietoperzy. Jak rozwinie się ta historia?

Jak ten komiks wypada na tle Echo Jeden

Tam, gdzie w pierwszym tomie rozstawiane były pionki, tak w drugim ktoś z rozmachem zrzuca je z planszy. Akcji wciąż towarzyszy humor, międzygatunkowe sojusze oraz mnóstwo czarnych charakterów. Akcent przesuwa się jednak z zagadki tożsamości tytułowego Echa na konsekwencje działań bohaterów oraz cenę brawury. Jeśli Echo Jeden zostawił Cię z masą pytań – Echo Dwa część z nich świadomie przemilczy, podkręcając jeszcze bardziej oczekiwania wobec finału. 

Dla kogo jest ta książka

Autor robi to, co potrafi najlepiej – w doskonale płynny sposób łączy akcję z wiedzą przyrodniczą i podpowiada młodym czytelnikom, jak działa miejski ekosystem (adaptacje, łańcuchy zależności, strategie przetrwania). Komiks sprawdzi się w przypadku dzieci powyżej 8 lat – samodzielni czytelnicy docenią jego tempo i dynamikę kadrów. Uwaga dla odbiorców wysoko wrażliwych: w tle pojawia się scena konsumpcji drugoplanowych postaci nietoperzy przez kota – to realistyczny element łańcucha pokarmowego, ale warto go omówić, zanim książka trafi do odpowiednich rąk.

Edukacyjny bonus – co zrobić, gdy nietoperz wleci nam do mieszkania

Na końcu znajdziecie mini-kompendium wiedzy: budowę nietoperza, dlaczego jest on w stanie wisieć głową w dół, jakie jest jego menu oraz co należy zrobić, gdy skrzydlaty gość wpadnie nam bez zapowiedzi do mieszkania. To świetny fundament do rozmowy o tym, jak reagować mądrze oraz bez paniki. Choć jest więc to fabularna opowieść o fikcyjnych bohaterach – naprawdę sporo można się z niej dowiedzieć.

W oczekiwaniu na trzeci tom

Podobnie jak w Echo Jeden, gdzie autor pozostawił nas z masą pytań – tak również w tej części niewiele się wyjaśniło. Z pewnością nie można jednak w Echo Dwa narzekać na brak akcji. Liczne sceny pościgów, walk czy ucieczek sprawiają, że lektura mija za jednym mrugnięciem oka. Trzeba więc uzbroić się w cierpliwość i wypatrywać kolejnego tomu, który – mam nadzieję – zaskoczy nas jakimś spektakularnym zwrotem akcji. Macie jakieś pomysły, co by to mogło być? Ja mam co najmniej dwa

Komiks Echo Dwa dostępny jest na stronie wydawnictwa Kultura Gniewu.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Czy trzeba znać Echo Jeden, żeby czytać Echo Dwa?

Tak, tom pierwszy porządkuje relacje, wprowadza bohaterów oraz ich motywacje i jest punktem rozkwitu konfliktów. 

Od jakiego wieku polecam?

8+ dla samodzielnych czytelników, którzy poszukują w książkach akcji oraz ciekawostek przyrodniczych.

Kto wydaje serię i kiedy wyszedł drugi tom ?

Kultura Gniewu / Krótkie Gatki; tom 2 pojawił się z końca sierpnia 2025 roku. 

Artykuł Echo Dwa – recenzja komiksu Tomasza Samojlika dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Kiliana song
➜ Scenariusz: Benjamin Flao
➜ Rysunki: Benjamin Flao
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Okładka tego komiksu nie zrobiła na mnie wrażenia. Nie pomaga tej książce także zagadkowy tytuł. Wydaje się zbyt enigmatyczny, by wyciągnąć po niego rękę i czytać. 

Wystarczą jednak pierwsze kadry oraz rozkładówki, żeby przekonać się, z jak wybitnym dziełem ma się do czynienia. Przejmującym, aktualnym w wymowie oraz autentycznym – choć jednocześnie wypełnionym wątkami dawnych wierzeń.

Największe atrakcje Kenii – Lamu

Autorem Kiliana song jest Benjamin Flao, o którym prawdopodobnie jeszcze nie słyszeliście, bo na polskim rynku komiksu pojawia się dopiero właśnie z tą premierą wydawnictwa Mandioca.

Jak wpiszecie w dowolną przeglądarkę hasło ,,Lamu Kenia” – zobaczycie kadry z komiksu. Artysta nie tylko doskonale je odwzorował, ale również oddał ducha tamtego miejsca.

Właśnie tam toczy się akcja, na wschodzie kontynentu. ,,Niezwykłe kamienne miasto, największe atrakcje Kenii” – wyświetlają się artykuły na górze strony. Kiliana song nie jest jednak opowieścią o turystycznym wypoczynku, chociaż znajdziecie w tym komiksie również turystów.

Świat kontrastów – komiksowa historia o jedenastolatku

To historia jedenastoletniego Naima, który unikając szkoły jak ognia, odnajduje swoje przeznaczenie, doświadcza tego, co wydaje się niemożliwe i przechodzi najlepszą szkołę życia, jaka mogła mu się trafić.

Wracam jednak do konkretów, bo mam wrażenie, że zamiast pisać wprost, zaczynam być podobnie enigmatyczna, co sam tytuł tej pozycji. 

Kiliana song to próba – od razu warto zaznaczyć, że udana – przeniesienia na medium komiksu wypierania przez popularne religie tych miejscowych, prastarych wierzeń, związanych z bliskością natury oraz oddaniu ziemi. To historia młodzieńczego buntu oraz sprzeciwu ze starczym pogodzeniem się ze śmiercią.

To pokaz walki o ideały, próba utrzymania się na powierzchni, zadziorność nabyta wraz z doświadczeniem – zestawiona z bezwzględnym komercjalizmem, upadkiem moralności i uzależnieniami.

Usłysz pradawną pieśń

Komiks łączy w sobie bardzo mocną, świetnie przemyślaną fabułę, z epickimi, zachwycającymi rysunkami oraz autentycznymi bohaterami – co poniektórych można nawet obejrzeć na zdjęciach na końcu książki. 

Choć nie jest to historia pisana na faktach, to autor inspirował się ludźmi, których spotkał podczas swojej podróży do Lamu.

Dajcie szansę Kiliana song, a być może, na samym końcu, usłyszecie pieśń, która podniesie Was na duchu. Bardzo polecam ten komiks dorosłym odbiorcom.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Kililana-song/960

Artykuł Kiliana song – recenzja epickiego komiksu Banjamina Flao pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

O ile byłoby prościej, gdyby zwierzęta oraz przyroda potrafiły nie tylko wypowiedzieć się w swoim imieniu, ale także powziąć kroki i stanąć w obronie własnego środowiska.  

Choć czasami mamy wrażenie, że natura jest w stanie zbuntować się przeciwko działalności człowieka – w rzeczywistości, to ludzie są w pełni odpowiedzialni za to, jak wygląda (lub może wyglądać) współczesny świat.

Dziki robot wreszcie zekranizowany!

Trzeci tom bestsellerowej serii o dzikim robocie, czyli Dziki robot chroni Petera Browna nie jest jednak tylko książką proekologiczną. Ten, kto miał przyjemność czytać poprzednie części cyklu: Dziki robot oraz Dziki robot ucieka, dobrze wie, że to pozycje wielowymiarowe, o ważnej treści, pełne emocji i przygód.

Właśnie dlatego zupełnie nie dziwi mnie fakt, że zdecydowano się nakręcić na ich podstawie film. Jedynym, co może być zaskakujące w tej kwestii, to dlaczego tak długo zwlekano z tą decyzją.

Książka dla dzieci dopracowana do perfekcji

Dziki robot trafił na ekrany kin jesienią 2024 roku. Jeszcze nie udało mi się go obejrzeć, choć muszę przyznać, że będzie trudno porzucić mi wizję robotki z ilustracji autora, której prostota jest ujmująca oraz ponadczasowa. 

Bardziej niż film, ucieszyła mnie jednak wiadomość o trzecim tomie, który powstawał podobno na przestrzeni kilku lat. I trzeba to przyznać, Dziki robot chroni jest dopracowany do perfekcji!

– Wy tylko wykonujecie polecenia – powtórzyła w końcu Roz. – W pewnym sensie wy, ludzie, jesteście bardziej robotami niż ja.

Peter Brown, Dziki robot chroni, Rozdział 55: Rozmowy, str. 186

Trujący przypływ

Główna bohaterka Roz jest robotem. Żyje na wyspie na środku oceanu, otoczona nie tylko wodą, ale i zwierzęcymi przyjaciółmi, z którymi nauczyła się rozmawiać. Pewnego dnia jednak ich wspólną beztroskę przerywa straszna wiadomość. Do wyspy zbliża się trujący przypływ, który jest śmiertelnie niebezpieczny dla roślin oraz zwierząt.

Jedyną nadzieją dla mieszkańców wyspy jest Prastara Rekinica, która podobno zna przyczynę i rozwiązanie problemu. Nikt jednak nie wie, gdzie ona się znajduje, a jedyną istotą, która może spróbować ją odnaleźć, jest… Roz.

Jaka jest największa wartość ludzkiego życia?

Dziki robot chroni to pełen poświęceń opis drogi robotki, który obfituje także w fascynujące wątki dotyczące przyrody, niezwykłe relacje oraz ciekawostki. Motywacja głównej bohaterki i jej poleganie na rozumie oraz unikanie rozwiązań siłowych, czynią ją postacią bardziej ludzką, niż wybory wielu innych osób należących do tej rasy.

Tym, co jednak wysuwa się na pierwszy plan w Dziki robot chroni, to potęga macierzyństwa. Według Roz życie ma największą wartość właśnie wtedy, kiedy istnieje możliwość wzięcia odpowiedzialności za kogoś innego. Jest to piękna myśl, której towarzyszy w książce sposobność do mnóstwa wzruszeń oraz głębszych przemyśleń.

Bardzo polecam zarówno Dziki robot chroni, jak i poprzednie lektury tej serii. Najlepiej czytać je w porządku chronologicznym. Będą idealne dla dzieci powyżej 7 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://www.entliczek.eu/sklep/88-dziki-robot.html

Artykuł Dziki robot chroni – recenzja ważnej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Sensacyjny komiks dla dzieci o zwierzakach z miejskiego parku? Brzmi jak coś, co mógłby stworzyć Tomasz Samojlik! I dokładnie tak się stało. Na konto wydanych książek artysty trafiła kolejna lektura łącząca przygodową narrację, doskonałe poczucie humoru oraz przyrodnicze wątki edukacyjne.

Nowa seria komiksów dla dzieci

Dla tych osób, które zaczytują się w Wiedźmunie, Żubrze Pompiku czy Detektywie Wróblu oraz Ryjówki przeznaczenia (te dwie ostatnie serie powstały w duecie z Adamem Wajrakiem), wiadomość o nowym cyklu to właściwie powód do świętowania.

A trzeba przyznać, że przygoda dopiero się rozpoczyna, bo pierwszy tom przyniósł nam nie tylko przedstawienie najważniejszych bohaterów, ale również mnóstwo tajemnic, rozpoczętych wątków i ciekawostek o zwierzętach.

Nietoperz – obrońca parku

Nie ma się co dziwić, bowiem za głównych bohaterów można uznać w niej nietoperze. Nawet tytuł książki – Echo Jeden, nawiązuje do zamaskowanego bohatera, który choć został porwany w nie do końca wyjaśnionych okolicznościach, to już zasłynął jako nieustraszony nietoperz oraz obrońca parku.

To jednak nie jedyny z tego rodzaju latających ssaków, bo fabuła komiksu skupia się w równym stopniu także na pewnym rodzeństwie – starszej siostrze oraz krnąbrnym braciszku, którzy mają miedzy sobą wymagającą relację.

Edukacyjny cykl komiksowy z wątkami przyrodniczymi

Co częste w książkach tego twórcy, także w Echo Jeden występuje bardzo wielu bohaterów. Każdy jednak ma zestaw szczególnych cech charakteru oraz określoną w narracji misję, pozwalającą nie tylko lepiej rozumieć czytelnikom zwierzęta, ich specjalne zdolności czy możliwości przystosowania się, ale także doszukiwać się w nich ludzkich osobowości.

Popełnianie błędów, brak ostrożności, obciążenie opieką nad młodszym rodzeństwem to wątki, które jako jedne z wielu pojawiają się w komiksie. Dzięki nim lektura staje się podwójnie wartościowa. Z jednej strony edukuje dzieci w zakresie przyrodniczym, a z drugiej – pozwala im skutecznie rozwijać umiejętności społeczne. 

Echo Jeden urywa się w kluczowym momencie, ale mam nadzieję, że nie trzeba będzie zbyt długo czekać na kontynuacje przygód nietoperzowej rodziny, odważnego, choć starszego już psa czy dzielnych, ale nieco niepozornych zwierząt z  Ligii Palizadków. 

Polecam ten komiks dzieciom powyżej 7 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/604-echo-jeden-naklejki.html

Artykuł Echo Jeden – recenzja nowej serii komiksowej dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Trudno żyć w cieniu uzdolnionego rodzeństwa. Z poczuciem nudnej zwyczajności, braku talentu oraz potrzebnych i cenionych umiejętności.

Nowa książka Kiran Millwood Hargrave

Często zdarza się jednak tak, że problemem nie jest zdolność czy też jej brak. Wszystko opiera się na pewności siebie oraz przekonaniu, że znalazło się swoją ścieżkę i swoje przeznaczenie.

W cieniu królowej wilków jest pierwszą częścią ekscytującej i bardzo oryginalnej serii – Księgi Geomanty. Jej autorką jest Kiran Millwood Hargrave, o której wspominałam już kilka lat temu, przy okazji premiery poruszającej książki Julia i rekin.

Na ratunek siostrze

Najnowsza powieść to połączenie fantastyki, historii przygodowej z istotną rolą natury w relacjach z bohaterami, ale także jako czynnikiem bezpośrednio wpływającym na fabułę.

Główną bohaterką książki jest Ysolda, która razem ze swoją wyjątkową siostrą Hari mieszka w Deszczowym Lesie. Hari potrafi słyszeć drzewa – ich obawy, życzenia, ale także przestrogi.

Ysolda nie została obdarzona żadną umiejętnością. Kiedy jednak w ich domu pojawiają się żołnierze królowej wilków i uprowadzają Hari – jej młodsza siostra nie waha się długo, po czym rusza ich śladem, żeby uratować jedyną bliską osobę, jaka jej została.

Powieść pełna magii i zachwytu naturą

W cieniu królowej wilków, która powstała w inspiracji prawdziwymi, niezwykłymi miejscami Wysp Brytyjskich, mamy do czynienia z wyobrażeniem pradawnego świata, gdzie siły natury ścierały się z magią oraz potrzebą rozumienia rzeczywistości.

Jestem przekonana, że wiele elementów tej powieści zachwyci przemyślaną akcją, bohaterami czy też relacjami, jakie wytworzyły się m.in. między główną bohaterką a jej udomowionym rybołowem Norą, czy tytułową królową wilków a jej watahą.

Książka przygodowa dla dzieci oraz nastolatków

Choć książka urywa się w dość kluczowym momencie, nie dając tej najważniejszej odpowiedzi, to jednak czytelnik jest już do tego stopnia zaangażowany w fabułę, że po prostu będzie musiał sięgnąć po jej kontynuację.

Zanim jednak to zrobi, może liczyć na ekscytujące przygody, tajemniczą przepowiednię wyroczni oraz odkrywanie kolejnych lądów, które nie tylko różnią się od siebie, ale i pełne są nowych wyzwań.

W cieniu królowej wilków polecam każdemu powyżej 9 roku życia.

Link do księgarni: https://www.taniaksiazka.pl/w-cieniu-krolowej-wilkow-ksiegi-geomanty-tom-1-p-2178914.html

Artykuł W cieniu królowej wilków – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W tej recenzji przeczytacie o książce robiącej piorunujące wrażenie (i nawet są w niej pioruny). O książce opowiadającej historię, w której człowiek żyje tuż obok Przyrody, ale zupełnie, ani trochę, jej nie rozumie.

Książki o których się nie zapomina

Przyroda to pozycja obrazkowa szwedzkiej twórczyni Emmy Adbage, którą wielu czytelników na pewno już kojarzy – czy to z autorskich pozycji, jak m.in.: Zamek, Dołek lub Ja to ja. Czy też z książek, dla których przygotowała ilustracje: Życie Mrówki, Dom Knuta, Okropny rysunek!, Hurra, są Święta!.

Adbage nie tylko pokazuje świat w przerysowanych kadrach. Jej bohaterowie są nieproporcjonalni i zarazem bardzo zwyczajni, ludzcy. Historiami też nie bierze jeńców. Choć nie pisze w sposób bezpośredni, to za każdym razem jej książki odciskają ślad w świadomości dorosłych oraz dzieci.

Bez sympatii do bohaterów

Taka właśnie jest Przyroda. Może się wydawać, że ideą tej pozycji było pokazanie ludzi jako zaślepionych własnymi potrzebami, próbujących (za wszelką cenę) podporządkować sobie coś, czego nie sposób ujarzmić.

Książka sprawia wrażenie, jakby pokazywała bohaterów w sposób ironiczny, nie do końca poważny. Trochę tak, jak stereotypowo traktuje się kogoś, kto choć ma się za pępek świata, to w rzeczywistości jego inteligencja pozostawia wiele do życzenia.

Efekt śniegowej kuli

I nie ma się co dziwić, bo bohaterowie kilku domów mieszczących się w samym sercu dzikiej przyrody, robią wszystko, żeby zniszczyć największe atuty swojego miejsca. Początkowo zachwyca ich natura, jej pory roku, śnieg czy delikatny wietrzyk. 

Kiedy jednak Przyroda przejawia się jako śnieżyca czy upalne lato… nie są w stanie jej znieść. Każda kolejna próba ,,naprawiania przyrody” nie tylko okazuje się fiaskiem, ale wręcz sprawia, że później jest jeszcze gorzej.

Książka o przyrodzie – manifest do młodych

Książka Przyroda to z jednej strony ważny manifest, a z drugiej – opowieść bez jednoznacznego zamknięcia, a to dlatego, że to właśnie czytelnik i jego przyszłe decyzje mają być tym zakończeniem. Dzięki temu, że wiele przemyca między zadaniami, pozostawia również miejsce na interpretację.

Usiądźcie przy niej z dziećmi i porozmawiajcie razem. Zastanówcie się, dlaczego czasami warto pozwolić przyrodzie być dziką, nieprzewidywalną przyrodą. Dlaczego tak ważne jest, żeby jej obecność nie tylko wkradała się do naszego życia, ale była w nim stale obecna.

Polecam odbiorcom powyżej 6 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/przyroda/

Artykuł Przyroda – recenzja książki dla dzieci i przyrodniczego manifestu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.