Tytuł: ,,Filiżankowy domek. Przyjęcie u Króliczków”

Seria: Filiżankowy domek

Autor: Hayley Scott

Ilustracje: Pippa Curnick

Tłumaczenie: Iwona Żółtowska

Wydawnictwo: Akapit Press

Rok wydania: 2020

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo:  dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Mieliście kiedyś własnoręcznie zrobiony domek? Taki z kartonu, ścinków materiałów, gdzie fasada była pomalowana resztką ściennej farby, a na podłodze leżał kawałek zachowanego skądś linoleum. 

Jeśli tak, to z pewnością przy lekturze ,,Filiżankowego domku. Przyjęcie u Króliczków” powrócą tamte wspomnienia. To druga część debiutanckiej serii Hayley Scott (tytuł pierwszej to: ,,Filiżankowy domek. Cześć, Króliczki!”), która znana jest ze swojego zamiłowania do małych przedmiotów. 

Jest mi bardzo miło, że najnowszy tom mogę objąć swoim patronatem medialnym!

To pełna uroku książka o pewnej dziewczynce – Ani, która przeprowadziła się z najbliższymi z miasta na wieś. Bardzo spodobało się jej nowe otoczenie, jednak ze zmianą miejsca zamieszkania pojawiła się także obawa przed nawiązywaniem nowych przyjaźni.

Największym skarbem dziewczynki jest tytułowy Filiżankowy domek, który dostała w prezencie od Błękitnej Buni. Jego mieszkańcami jest rodzina pluszowych Króliczków – tata Gabriel, mama Bogusia, córka Zosia oraz syn Franek. Kiedy tylko nikt z ludzi ich nie obserwuje, natychmiast ożywają i prowadzą sobie spokojne i wygodne życie.

Fabuła najnowszej części opiera się na organizowanym przez mamę Ani przyjęciu zapoznawczym, na którym główną atrakcją ma być… wysoki tort z fioletowym lukrem! Dziewczynka pomaga rodzicowi jak może i jest bardzo dumna z finalnego efektu.

Okazuje się jednak, że ciasto dostrzegają także pluszowe Króliczki, a szczególnie jeden z nich – mały Franek, który jest wielkim fanem wypieków. Kiedy impreza przenosi się do ogrodu, a mamę i tatę zabiera ze sobą Ania, króliczek postanawia z pomocą siostry Zosi upiec własny tort i ozdobić go gotowym, fioletowym lukrem. Przed nimi ogromne wyzwanie zdobycia słodkości w taki sposób, żeby nie dać się nikomu nakryć! 

Emocjonujący jest także początek znajomości Ani z jej nową sąsiadką – małą Elą, która na początku wydaje się być bardzo nadąsana. Uczucia Ani autorka wypunktowała, przez co stały się bardziej czytelne dla najmłodszych czytelników. 

,,Filiżankowy domek. Przyjęcie u Króliczków” to książka w której wiele się dzieje, ale za sprawą dużych liter i niewielkiej ilości tekstu, będzie świetną propozycją lektury dla początkujących czytelników. 

Dużym atutem są w niej także kolorowe ilustracje. Ich autorką jest Pippa Curnick, którą możecie kojarzyć z pięknego picturebooka ,,Miś Paplak”. 

Dodatkowo, jeżeli podczas lektury nabierzecie smaka na wielki, fioletowy tort – na końcu książki czeka prosty przepis, który pomoże zrealizować to marzenie. 

Polecam tę lekką i przyjemną lekturę wszystkim powyżej 6. roku życia. Wydawnictwo Akapit Press zapowiada już kolejne części!

Link do strony Wydawnictwa: https://www.akapit-press.pl/dla-dzieci/filizankowy-domek-przyjecie-u-kroliczkow-497.html

OFICJALNA PREMIERA: 16.03.2020

Artykuł Filiżankowy domek. Przyjęcie u Króliczków – recenzja przedpremierowa! pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Lotta Olsson

Ilustracje: Maria Nilsson Thore

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, książeczka, przyjaźń, 2018, nowość, nowość wydawnicza, maskarada, Lotta Olsson, Maria Nilsson Thore, Zakamarki, przyjęcie, bal przebierańców, mrówkojad, orzesznica, las, kłamstwo, białe kłamstwo, poświęcenie

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Niektóre dzieci mają wyjątkowo rozwiniętą wyobraźnię. Potrafią wymyślić historię w którą same potem są w stanie uwierzyć. Jeszcze inne, mają niezwykłą zdolność przyjmowania wszystkiego za pewnik, niezależnie od tego jak bardzo abstrakcyjne jest to, co usłyszą.

Czy ważne jest, żeby nauczyć dziecko odróżniania prawdy od kłamstwa?

Jak najbardziej! Ale czy uczenie dziecka, że nie wolno kłamać i koniec, jest jedynym słusznym rozwiązaniem?

Nad tym pytaniem zastanowiły się również autorki książki ,,Maskarada”, Lotta Olsson oraz Maria Nilsson Thore.

Obsadzając w roli znane nam już postacie z ,,Dziwne zwierzęta” czy ,,Sens życia” sympatycznego mrówkojada oraz zdolną orzesznicę, zwróciły nam uwagę, że kłamstwo kłamstwu nie zawsze jest równe.

W ,,Maskaradzie” przyjaciele dostają zaproszenie na bal przebierańców od bliskiego znajomego jeżozwierza. Mrówkojad jest bardzo podekscytowany perspektywą przedniej zabawy, ale orzesznica wydaje się być zupełnie nieporuszona. Z czasem, przyznaje się przyjacielowi, że nie lubi tego typu wydarzeń i zamierza zostać w domu.

W jaki sposób jednak powinna powiedzieć o swojej decyzji jeżozwierzowi tak, żeby go nie urazić?

Postanawia skorzystać z możliwości skłamania. Uważa, że w takiej sytuacji nie robi nic złego i nazywa to rozwiązanie ,,kłamstwem białym”. Czy ma rację? Zastanówmy się chwilę nad tym.

Kłamstwo dlatego jest złe, że za jego pośrednictwem próbujemy uchylić się od odpowiedzialności, chcemy wypaść lepiej w oczach innych lub zyskać jakąś korzyść (przeważnie kosztem drugiej osoby).

Jak jest w przypadku orzesznicy? Czy ona chce okłamać jeżozwierza dlatego, żeby coś na tym zyskać? Nie. Jedynym powodem dla którego to robi to jej niechęć do tego typu przyjęć oraz troska o przyjaciela.

Lotta Olsson pokazuje, że świat nie jest pokryty białą lub czarną farbą. Jest również pełen szarości i zadaniem każdej osoby jest zastanowienie się co będzie w danej sytuacji lepsze.

Fantastyczny w tym wszystkim jest również mrówkojad, który gra rolę głosu rozsądku orzesznicy, staje po stronie przyjaciółki oraz finalnie przekonuje ją, że maskarady wcale nie są takie złe. Wystarczy odpowiednie podejście

Książka jest pięknie wydana. Gruba okładka i pięknej jakości papier będą ozdobą każdej biblioteczki. Urocze ilustracje Marii Nilsson Thore dopełniają całości. Użyta kolorystyka i ograniczenie detali, pozwala skupić się na fabule nawet najmłodszym czytelnikom.

,,Maskarada” jest jedną z nielicznych książek, poruszających temat ,,kłamstwa” w sposób niestereotypowy. To nowoczesna pozycja dla rodziców, którym zależy na uczeniu swoich dzieci samodzielnego myślenia i nie popadania w konwenanse.

Artykuł Maskarada – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.