Film stał się najchętniej oglądanym tytułem w historii platformy i przez 52 tygodnie utrzymywał się w globalnym zestawieniu Top 10. Jego ścieżka dźwiękowa przekroczyła 10 miliardów odtworzeń, a cztery pochodzące z niej utwory jednocześnie znalazły się w pierwszej dziesiątce Billboard Hot 100. 

➜ Tytuły: Nieoficjalny przewodnik dla fanów filmu K-POPOWE ŁOWCZYNIE DEMONÓW, Nieoficjalny dziennik dla fanów filmu K-POPOWE ŁOWCZYNIE DEMONÓW
➜ Seria: K-POP
➜ Autor: opracowanie zbiorowe
➜ Tłumaczenie: Michał Zacharzewski
➜ Wydawnictwo: HarperKids
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina , więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Skąd fenomen K-popowych łowczyń demonów?

Już na etapie samego pomysłu film musiał się wydawać strzałem w dziesiątkę. Rumi, Mira i Zoey są członkiniami HUNTR/X – uwielbianego zespołu k-popowego, który pomiędzy koncertami chroni ludzi przed demonami. Ich przeciwnikami zostają Saja Boys, demoniczny boysband dysponujący równie niebezpieczną bronią, co nadprzyrodzone moce: wpadającymi w ucho piosenkami.

Kolorowa animacja, humor, dynamiczne walki oraz utwory stworzone przy udziale twórców współpracujących wcześniej między innymi z BTS, TWICE i Blackpink stworzyły podwaliny do naprawdę świetnego filmu. Nad nimi znalazła się jednak historia znacznie bardziej uniwersalna. Rumi ukrywa część własnej tożsamości, ponieważ obawia się odrzucenia. Próbuje zasłużyć na akceptację swoją doskonałością – zamiast uwierzyć, że może zostać pokochana razem ze wszystkimi swoimi wadami.

Wartości ukryte pod warstwą brokatu

Demony nie symbolizują tutaj wyłącznie zewnętrznego zagrożenia. Są także lękiem, wstydem oraz przekonaniem, że niektóre sfery naszej osobowości powinny zostać ukryte. Film opowiada o samoakceptacji, ale nie sprowadza jej do powtarzania, że każdy jest wyjątkowy. Pokazuje, jak wyniszczające może być ciągłe udawanie kogoś innego.

Równie ważna okazuje się przyjaźń. Rumi nie wygrywa dlatego, że staje się jeszcze silniejszą solistką, lecz dlatego, że pozwala Mirze i Zoey zbliżyć się do siebie. Wspólnota nie wymaga tu bezbłędności. Daje natomiast bezpieczne miejsce, w którym można przyznać się do słabości. 

Historia przypomina również, że świat nie dzieli się tak łatwo na dobrych łowców i złe demony, a pochodzenie lub odmienność nie przesądzają o podejmowanych decyzjach. 

Nieoficjalny przewodnik dla fanów filmu K-popowe łowczynie demonów

48-stronicowy Nieoficjalny przewodnik dla fanów filmu K-popowe łowczynie demonów porządkuje to, co można zobaczyć w trakcie seansu: bohaterki, muzykę, najważniejsze motywy oraz inspiracje prawdziwymi zespołami k-popowymi. Obok zbioru ciekawostek znalazły się w książce quizy sprawdzające znajomość filmu, dlatego nie przypomina ona encyklopedii, lecz raczej kolorowy magazyn fanowski. 

Jej największą wartością jest próba pokazania, że fenomen produkcji tworzą nie tylko piosenki i efektowne walki, ale również opowieść o zmianie, przyjaźni i radzeniu sobie z trudnościami. 

To dobra propozycja dla dziecka, które chce wiedzieć o HUNTR/X trochę więcej. Publikacja ma twardą oprawę, mnóstwo zdjęć oraz klatek z filmu i przeznaczona jest dla czytelników od 7. roku życia. 

Nieoficjalny dziennik dla fanów filmu K-popowe łowczynie demonów

Nieoficjalny dziennik dla fanów filmu K-popowe łowczynie demonów nie opowiada ponownie historii Rumi, Miry i Zoey, lecz oddaje głos czytelnikowi. Na 128 stronach zachęca do projektowania scenicznych strojów, tworzenia piosenek, rysowania oraz zapisywania emocji, marzeń i ważnych wydarzeń. 

Film staje się więc punktem wyjścia do zastanowienia się nad własną tożsamością. To trafiony koncept właśnie dlatego, że jego bohaterki również muszą odkryć, co brzmi jak ich prawdziwy głos, a co zostało narzucone przez oczekiwania innych. Dziennik zachęca do twórczej ekspresji i może być znacznie bardziej osobistą pamiątką niż zwykły notes ozdobiony modnym motywem. 

Obie książki bazują na popularności filmu, ale robią to na dwa różne sposoby. Przewodnik pozwala lepiej poznać fenomen K-popowych łowczyń demonów, natomiast dziennik pomaga przenieść jego przesłanie do własnego życia. Obie książki świetnie się sprawdzą dla dzieci powyżej 7 lat. 

Sprawdzajcie ich dostęp na stronie Wydawnictwa HarperKids.

FAQ – Nieoficjalny przewodnik i Nieoficjalny dziennik dla fanów filmu K-popowe łowczynie demonów

O czym jest film K-popowe łowczynie demonów?

To animowana opowieść o Rumi, Mirze i Zoey, które tworzą popularny zespół HUNTR/X. Bohaterki występują na scenie, a jednocześnie chronią ludzi przed demonami próbującymi przejąć ich dusze.

Jakie wartości pokazują K-popowe łowczynie demonów?

Film opowiada przede wszystkim na sile przyjaźni, akceptowaniu własnych niedoskonałości oraz mierzeniu się ze wstydem i lękiem przed odrzuceniem. Pokazuje również, że pochodzenie nie musi decydować o tym, kim człowiek się stanie.

Czym jest Nieoficjalny przewodnik dla fanów filmu K-popowe łowczynie demonów?

To ilustrowana publikacja zbierająca informacje o bohaterkach, muzyce, świecie filmu i najważniejszych motywach opowieści. Zawiera również quizy i ciekawostki przeznaczone dla fanów HUNTR/X.

Co znajduje się w nieoficjalnym przewodniku dla fanów?

W książce można znaleźć informacje o Rumi, Mirze i Zoey, wyjaśnienia dotyczące fabuły, inspiracje k-popowe oraz zadania sprawdzające znajomość filmu. Całość przypomina kolorowy magazyn fanowski.

Czym różni się nieoficjalny dziennik od przewodnika?

Przewodnik skupia się na informacjach o filmie, natomiast dziennik zachęca czytelnika do twórczej aktywności. Można w nim pisać, rysować, projektować stroje, tworzyć piosenki i zapisywać własne emocje.

Dla kogo przeznaczony jest Nieoficjalny dziennik dla fanów filmu K-popowe łowczynie demonów?

To propozycja dla dzieci i młodszych nastolatków, którzy lubią kreatywne notesy, k-pop, projektowanie oraz zadania związane z wyrażaniem własnych zainteresowań i emocji.

Czy obie książki nadają się na prezent?

Tak. Przewodnik może spodobać się fanom kolekcjonującym informacje i ciekawostki, a dziennik dzieciom lubiącym twórcze zadania. Najlepiej dobrać publikację do zainteresowań konkretnego czytelnika lub sięgnąć po obie.

Czy trzeba znać film, aby korzystać z tych książek?

Znajomość filmu nie jest bezwzględnie konieczna, ale pozwala lepiej rozumieć bohaterki, żarty i nawiązania. Obie publikacje zostały stworzone przede wszystkim z myślą o osobach, które widziały już K-popowe łowczynie demonów.

Czy warto kupić obie książki?

Tak, ponieważ nie powielają swoich funkcji. Przewodnik poszerza wiedzę o filmie, natomiast dziennik pomaga wykorzystać jego motywy do własnej zabawy, pisania i twórczej ekspresji.

Artykuł Dlaczego dzieci pokochały K-popowe Łowczynie Demonów? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Opowiadały jej o tym, że mają w swoich ogródkach jednorożce, a ich rodzice pracują jako tajni agenci. Dziewczynka im wierzyła, bo wychowano ją w domu, gdzie żyli dość pragmatyczni ludzie, którzy jej nie okłamywali, ale też nie czytali bajek. Wśród dzieci szybko stała się obiektem kpin i żartów. Dla rówieśników była ,,zbyt dziecinna”, a więc inna, dziwna. Kiedy znudzono się już reakcjami zachwytu lub zdziwienia dziewczynki na wyssane z palca historie, nie było nikogo, kto chciałby po prostu z nią porozmawiać. 

➜ Tytuł: Smok
➜ Autorka: Lidka Iwanowska-Szymańska
➜ Ilustracje: Zofia Zaccaria
➜ Wydawnictwo: Lizacc Studio
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Książka Smok – opowieść o dziewczynce, która zobaczyła smoka

Bohaterka książki Smok Lidki Iwanowskiej-Szymańskiej doświadcza czegoś podobnego. Z tą jednak różnicą, że ona na własne oczy widzi smoka. Ma świadomość, że to nie jest powszechne zjawisko, ale nawet na chwilę nie przyjdzie jej do głowy, że ktoś może wątpić w jej relacje. 

Gdy dzieli się odkryciem z pozostałymi przedszkolakami, nikt jej nie wierzy. Marysia szybko zostaje zaklasyfikowana w grupie jako mitomanka, która tylko szuka atencji. Nazywa się ją kłamczuchą i przestaje z nią bawić.

Ta dziecięca ufność, z której znana była dziewczynka z mojej opowieści, w tej bajce zostaje zastąpiona dorosłą racjonalnością. Przyziemnym pragmatyzmem, który każe nawet przedszkolakom podważać to, co się słyszy. Czy jest w tym coś złego? 

Biorąc pod uwagę, że żyjemy w czasach sztucznej inteligencji, która zdolna jest do halucynowania, wydaje się to właściwe. Przestrzegamy dzieci przed dezinformacją, zwracamy uwagę by nie wierzyli obcym dorosłym oraz zachęcamy do zadawania wielu pytań i weryfikowania tego, co usłyszą. 

Książka dla dzieci o wyobraźni, prawdzie oraz samotności

Książkowa Marysia i jej wyjątkowe doświadczenie nie zdobywają atencji. Początkowy entuzjazm bohaterki oraz poczucie bycia tą wybraną przez smoka, szybko gaśnie w obliczu rzeczywistości niechętnej do fantazjowania oraz nawet dopuszczania do siebie myśli o istnieniu pradawnych, baśniowych gadów. 

Kiedy jednak mija rok i po wakacjach dzieci ponownie wracają do przedszkola, coś się zmienia.

Nie ma jednego smoka w Smoku. To nie jest baśniowa opowiastka, gdzie próbuje się przekonać odbiorcę do istnienia alternatywnych światów. Ta niewielka objętościowo pozycja zawiera w sobie jednak wiele znaczeń. Zachęca do zadawania pytań o otwartość na innych, ufność, umiejętność wybaczania i poszukiwania w innych tego, co samemu się już doświadczyło.

Smok – książka o przyjaźni i zaufaniu

Malarskie, pozbawione dosłowności obrazy Zofii Zaccarii nie starają się podążać za tekstem. Ich rolą nie jest uzupełniać narracji. Mogą funkcjonować w oderwaniu, a jednak wciąż tworzyć nastrój książki. To przede wszystkim zabawa światłem i cieniami, które są niczym wyblakłe miejscami zdjęcia z czasów dzieciństwa, przechowywane w starym, drewnianym pudełku.

Każdy z nas choć raz w życiu widział ,,smoka”. Miał jakąś swoją prawdę, którą mógł się podzielić tylko z kimś, kto był na tyle otwarty, żeby w nią uwierzyć. Nie wszyscy zasługują na naszą otwartość i szczerość. Nie każdy będzie miał na tyle szerokie horyzonty, żeby – wbrew wszelkiej logice – zaufać właśnie naszym słowom. 

Przyjaciele nie będą jednak wątpić. Smok jest potwierdzeniem tego, że dobra książka dla dzieci może stać się równie istotnym przekazem dla czytelnika w każdym wieku.

Książka dostępna jest m.in. na stronie Tu się czyta.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

O czym jest książka Smok Lidki Iwanowskiej-Szymańskiej?

Smok to książka obrazkowa dla dzieci o Marysi, która po wakacjach opowiada w przedszkolu, że widziała prawdziwego smoka. Nikt jej jednak nie wierzy, a dziewczynka zostaje odrzucona przez grupę. To opowieść o wyobraźni, samotności, zaufaniu i potrzebie bycia wysłuchanym.

Dla jakiego wieku jest książka Smok?

Smok może być czytany już dzieciom w wieku przedszkolnym, szczególnie podczas wspólnej lektury z dorosłym. Choć fabuła jest prosta, książka porusza tematy ważne także dla starszych dzieci i dorosłych: odrzucenie, przyjaźń, wiarę w drugiego człowieka i prawo do własnej opowieści.

Czy Smok to książka o kłamstwie?

Nie do końca. W książce pojawia się oskarżenie o kłamstwo, ale Smok nie jest prostą historią o mówieniu prawdy. To raczej opowieść o tym, jak łatwo zakwestionować czyjeś doświadczenie tylko dlatego, że nie mieści się ono w naszym obrazie świata.

Czy Smok zdobył nominację do nagrody literackiej?

Tak, Smok Lidki Iwanowskiej-Szymańskiej z ilustracjami Zofii Zaccarii został nominowany do Nagrody Literackiej Warszawy w kategorii literatura dziecięca. 

Dlaczego warto przeczytać dziecku książkę Smok?

Warto przeczytać Smoka, ponieważ to krótka, ale bardzo pojemna książka o emocjach, wyobraźni i relacjach. Może pomóc dziecku nazwać doświadczenie odrzucenia, porozmawiać o zaufaniu i zrozumieć, że czasem najważniejsze jest po prostu wysłuchanie drugiej osoby.

Artykuł Smok – książka dla dzieci o dziewczynce, której nikt nie wierzy pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Trudno nie pomyśleć też o tym, jak długą drogę przeszły Will, Irma, Taranee, Cornelia i Hay Lin od swoich pierwszych magicznych misji. Tym razem jednak miałam wrażenie, że tom wyraźnie różni się od poprzednich. Magii oczywiście w nim nie brakuje, ale jeszcze mocniej niż zwykle na pierwszy plan wysuwa się zwyczajna codzienność: szkoła, relacje, kompleksy, zauroczenia, rodzina i pytanie o to, kim dziewczyny chciałyby zostać w przyszłości.

➜ Tytuł: Witch. Czarodziejki W.I.T.C.H. Księga 20
➜ Seria: W.I.T.C.H.
➜ Scenariusz: Bruno Enna, Alessandro Ferrari, Augusto Macchetto, Teresa Radice
➜ Ilustracje: Paolo Campinoti, Antonello Dalena, Lucio Leoni, Giada Perissinotto, Alberto Zanon
➜ Tłumaczenie: Joanna Szabunio
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia! 
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Szkoła W.I.T.C.H. i codzienność czarodziejek

Księga 20 składa się z siedmiu rozdziałów, ale zanim rozpocznie się właściwa akcja, czytelników czeka bardzo przyjemny dodatek: Szkoła W.I.T.C.H.. To kilka pierwszych rozkładówek, na których zaglądamy do szkolnych ławek bohaterek, poznajemy ich ulubione miejscówki i bardziej zakulisowe życie w murach placówki. To prawdziwa gratka dla fanów serii, ale także bardzo miłe urozmaicenie, wybiegające nieco poza tę standardową, komiksową formułę przygód.

Pierwszy rozdział poświęcony jest postanowieniom Cornelii. Dziewczyna chce zacząć biegać, być milsza dla rodziny, nauczyć się przepraszać i mniej przejmować swoim wyglądem. Te założenia oraz (nie do końca) skuteczny sposób ich realizacji sprawią czytelnikom mnóstwo frajdy, ale skłonią również ku kilku przemyśleniom. Jestem pewna, że wiele nastolatek bez trudu rozpozna w Cornelii własne ambicje, presję i nie zawsze realistyczne oczekiwania wobec siebie.

Lady Giga, Lady Crash i magia innych żywiołów

W tomie pojawiają się także dwie nowe antagonistki: Lady Giga (nie mylić z Lady Gagą ) oraz Lady Crash. Są tajemnicze, silne i również czerpią moce z żywiołów, choć zupełnie innego rodzaju niż czarodziejki. Nie za wiele o nich wiadomo, no może oprócz tego, że to siostry i podobno jest ich więcej. Ciekawe, kiedy spotkamy się z kolejną Lady w serii o W.I.T.C.H.?

Drugi rozdział skupia się z kolei na zauroczeniu Hay Lin, a znaczącą rolę odgrywa w nim muzyka. Twórcy komiksu kładą więc nacisk na nastoletnie życie oraz związane z nimi emocje. To bardzo uroczy wątek, rozwijający się wokół kwitnącego uczucia, ale także tęsknocie za potrzebą bliskości drugiej osoby.

Kim będą dziewczyny za 10 lat?

Najciekawszym momentem tomu jest zdecydowanie ten rozdział, gdy czarodziejki dowiadują się kim będą za dziesięć lat. Mieliśmy już do czynienia z podobnym zabiegiem w tej serii, ale wówczas dotyczyło to hipotetycznej przyszłości pozbawionej magii. Tutaj bohaterki mają szanse zderzyć się z własnymi pragnieniami oraz lękami. Nie każda z nich będzie zadowolona z tego, co zobaczy. Nie każda będzie chciała zaakceptować taką wersję przyszłości. Jest jednak jedna czarodziejka, która niczego by nie zmieniła. Jak myślicie, kto to?

Ten rozdział pięknie pokazuje, że W.I.T.C.H. nadal potrafi mówić o dorastaniu bez moralizowania. Przyszłość nie jest tu prostą nagrodą ani karą. Jest pytaniem dotyczącym tego, czego naprawdę się chce i czy jest się w stanie przyjąć konsekwencje własnych wyborów?

Smok w świecie W.I.T.C.H.? Dlaczego nie!

Na uwagę zasługuje także finałowy rozdział, w którym ważną rolę odgrywa mały smoczek. Smok w uniwersum W.I.T.C.H.? Brzmi fantastycznie! Ten motyw dodaje tomowi baśniowej aury i przypomina, że choć seria bardzo często odwołuje się do zwyczajnego życia nastolatek, wciąż pozostaje pełnoprawną opowieścią magiczną.

Księga 20 to tom w którym rzadziej opuszczamy Heatherfield, ale zdecydowanie bardziej poznajemy nasze bohaterki. Pokazuje, że czarodziejki między lekcjami, rodzinnymi sprzeczkami, pierwszymi uczuciami, wizjami przyszłości czy magicznymi przeciwniczkami, wciąż mają mnóstwo do zaoferowania. 

Sprawdzajcie dostępność kolekcjonerskich ksiąg Czarodziejek W.I.T.C.H. na stronie Wydawnictwa Egmont Polska.

Moje pozostałe recenzje:

https://bajkochlonka.pl/2026/03/26/powrot-do-w-i-t-c-h-ksiegi-18-i-19-gwarantuja-cos-wiecej-niz-tylko-nostalgie/

FAQ, czyli pytania o Witch. Czarodziejki W.I.T.C.H. Tom 20

O czym jest W.I.T.C.H. Księga 20?

W.I.T.C.H. Księga 20 to kolejny zbiorczy tom kultowej serii o Will, Irmie, Taranee, Cornelii i Hay Lin. Tym razem obok magicznych pojedynków ważną rolę odgrywają codzienne sprawy bohaterek: szkoła, relacje rodzinne, zauroczenia, postanowienia i pytania o przyszłość.

Ile rozdziałów zawiera W.I.T.C.H. Księga 20?

Tom zawiera siedem rozdziałów oraz dodatkowe materiały otwierające książkę. Szczególnie ciekawy jest rozdział Szkoła W.I.T.C.H., w którym można zajrzeć do szkolnego życia czarodziejek i poznać ich ulubione tam miejsca.

Czy W.I.T.C.H. Księga 20 jest dobra dla nowych czytelników?

Najlepiej czytać W.I.T.C.H. od wcześniejszych tomów, ponieważ relacje między bohaterkami i większe wątki rozwijają się przez wiele ksiąg. Księga 20 może jednak zainteresować także osoby, które lubią komiksy fantasy o nastolatkach, magii i szkolnej codzienności.

Dla kogo jest W.I.T.C.H. Księga 20?

To propozycja dla fanów serii, czytelników wychowanych na magazynie W.I.T.C.H. oraz młodszych odbiorców, którzy lubią komiksy o przyjaźni, magii, dojrzewaniu i emocjach. Tom dobrze łączy nostalgię z tematami bliskimi współczesnym nastolatkom.

Czy warto kupić W.I.T.C.H. Księga 20?

Warto, szczególnie jeśli zbierasz zbiorcze wydania serii albo chcesz zobaczyć bardziej codzienną, szkolną i emocjonalną odsłonę przygód czarodziejek.

Artykuł W.I.T.C.H. Księga 20 – magia codzienności i smok w Heatherfield pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Widowisko
➜ Autorka: Chiara Raineri
➜ Ilustracje: Chiara Raineri
➜ Tłumaczenie: Ewa Nicewcz
➜ Wydawnictwo: Polarny Lis
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Bilety do cyrku – fabuła bez spoilerów

To pozycja z lekką nutą nostalgii oraz uroku minionej epoki. Opowiada o grupie dzieciaków, które bawią się i spędzają ze sobą czas, aż do momentu, gdy dołącza do nich ostatni z przyjaciół. Chłopak przynosi towarzyszom prezenty – bilety do cyrku. Podobno dostał je od tajemniczego mężczyzny, który obiecał mu świetną zabawę. Dzieci są ostrożne, wahają się chwilę, czy powinny pójść w miejsce, gdzie ma znajdować się cyrk.

Finalnie ciekawość wygrywa – postanawiają pójść, ale na wszelki wypadek zachować czujność. Kiedy jednak docierają do umówionego punktu, niczego tam nie ma. Ale czy na pewno?

Paryż oczami dziecka – o czym jest Widowisko?

Widowisko to prosta narracyjnie historia, której największem atutem jest uczynienie z wyobraźni postaci pierwszoplanowej. Całość ma w sobie urok dziecięcego szwendania się po mieście, spędzania czasu ze znajomymi oraz szukania sobie prostych zajęć, które mogłyby wypełnić dzień. 

Tekst momentami ustępuje jednak obrazowi. Ilustracje artystki są muśnięte światłem – choć widać na nich wyraźnie bohaterów oraz poszczególne elementy tła. Za sprawą doboru kolorystyki i umieszczenia w kadrze dodatkowych postaci – Widowisko przywodzi na myśl sen albo wspomnienie. Te zachwycające obrazki doskonale oddają ideę książki – zachwycania się i uważnego patrzenia.

Odwaga w odkrywaniu

Pozycję można także uznać za zachętę do odważnego eksplorowania otoczenia, przy jednoczesnym zachowaniu ostrożności. Najciekawsze rzeczy mogą nam się przydarzyć wtedy, gdy damy im na to szansę. Z drugiej strony – akcja Widowiska toczy się w samym centrum miasta. I chociaż mówimy tutaj o Paryżu, to jednak mało kto mógłby się spodziewać, że można znaleźć tam magię. A jednak.

W kontekście współczesnych dzieciaków, które rzadko kiedy spędzają już czas na dworze – Widowisko to piękny przykład tego, że warto powrócić do zabaw na świeżym powietrzu. Bohaterowie tworzą świetną wspólnotę (choć wolałabym, żebym pozostawiono im w książce oryginalne imiona, np. Jean zamiast Janek). Udowadniają, że kluczem do dobrej zabawy jest współpraca. 

Dla kogo

Widowisko to książka, która dobrze sprawdzi się w przypadku przedszkolaków oraz uczniów pierwszych klas szkoły podstawowej. Zaskakujący zwrot akcji oraz ponadczasowa magia wyobraźni to argumenty, które sprawiają, że zdecydowanie warto sięgnąć po tę pozycję. Widowisko dostępne jest na stronie wydawnictwa Polarny Lis.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Czy Widowisko nadaje się do wspólnego czytania?

Tak, to picture book, który świetnie sprawdza się do głośnego czytania oraz wspólnego oglądania ilustracji.

Dla jakiego wieku jest ta książka?

Najlepiej dla dzieci w wieku 4 – 8 lat.

Jakie tematy porusza książka?

Uważność, współpraca w grupie, bezpieczne odkrywanie miasta, docenianie „małych” rzeczy.

Czy to dobra książka na zajęcia w przedszkolu/szkole?

Tak. Można ją wykorzystać do rozmów o bezpieczeństwie w mieście, pracy zespołowej i o tym, czym jest wyobraźnia.

Czym Widowisko wyróżnia się na tle innych książek o Paryżu?

Zamiast pocztówkowych atrakcji pokazuje codzienny Paryż oczami dzieci i prowadzi do zaskakującego, „miniaturowego” spektaklu.

Artykuł Widowisko Chiary Raineri – recenzja książki o uważności pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Łowca dusz z Elbow Alley
➜ Autorka: Cat Gray
➜ Tłumaczenie: Dominika Ciechanowicz
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Łowca dusz z Elbow Alley?

Jeżeli czytaliście już Strażniczkę Wyjącego Zamku, to znacie styl, którym posługuje się autorka. Choć tamta historia dotyczyła zupełnie innych bohaterów oraz poruszała odmienne wątki – przepełniona była magią, nowymi przyjaźniami oraz ludźmi mającymi słabość do starych przedmiotów.

W Łowcy dusz dwunastoletni Pipp przeprowadza się z rodzicami do Elbow Alley, gdzie sąsiedztwo wydaje się nie być zbyt otwarte na nowoprzybyłych. Kiedy z rodzicami chłopca zaczyna dziać się coś bardzo niepokojącego, Pipp dowiaduje się nieco więcej o tamtejszej społeczności. Na sąsiadów składają się bowiem banshee, duchy, harpie czy wampiry. 

Widmo zbliżających się urodzin

Nie one jednak zagrażają rodzinie oraz głównemu bohaterowi – a przynajmniej nie zagrażają w największym stopniu. Jednym z miejscowych jest istota wysysająca ludzkie dusze – pod warunkiem, że masz więcej niż 13 lat. Tak się składa, że Pipp obchodzi swoje urodziny dokładnie za kilka dni… w sam środek Halloween. 

Dokładnie w tym samym czasie, 13 lat świętować też będzie nowa sąsiadka Pippa, czyli Fliss. Dziewczynka na pierwszy rzut oka wygląda zupełnie zwyczajnie (jeżeli do zwyczajnych można zaliczyć jej niecodzienny sposób ubierania się). Skrywa jednak pewną tajemnicę, którą za nic nie chce podzielić się z chłopakiem. Postanawia mu jednak pomóc – przywrócić rodziców do normalności oraz ocalić przed… duszożercą!

Bohaterowie: szarość kontra niezwyczajność

Pipp i Fliss mają energię klasycznego duetu detektywistycznego – on lubi być w cieniu, jest wycofany oraz niepewny. Ona jest motorem napędowym akcji, wydaje się nieustraszona oraz świetnie zorientowana. Razem doskonale się równoważą oraz uzupełniają. Pokazują, że można nosić szare, nudne ubrania i mieć bogatą osobowość, ale także ukrywać się za kolorowymi strojami i być pełnym wątpliwości.

Świat Łowca dusz z Elbow Alley jest zbudowany na intrygujących postaciach. Każdy sklepik to tajemnicze miejsce z równie tajemniczymi mieszkańcami. Czytelnik może z ogromną frajdą odkrywać zakamarki Elbow Alley uświadamiając sobie jedną, bardzo ważną kwestię.

Magia tuż za rogiem

Magię można odnaleźć wszędzie – po prostu większość ludzi przestała już ją dostrzegać. W książce pada kilka istotnych zdań dotyczących takich zwizualizowanych na kartach historii enklaw – sama wiara w nadprzyrodzone zjawiska może nas przybliżyć do niesamowicie kolorowych i różnorodnych światów. Wystarczy się nie zamykać na to, co w pierwszym odruchu nie wydaje się do końca realne – oczywiście wszystko w granicach rozsądku

Stawka i napięcie

Łowca dusz z Elbow Alley to książka przygodowa, która z każdym rozdziałem zbliża nas do ,,momentu zero”. Jeżeli Pipp i Fliss nie zdążą na czas, sami mogą stać się ciałami bez duszy. Napięcie w książce autorka buduje przez spotkania, naginanie zasad oraz czasami, bardzo nierozsądne decyzje bohaterów. Stawka jest jednak ogromnie wysoka – jeżeli nie uda się dzieciakom pokonać łowcy dusz… ich życie będzie zupełnie pozbawione sensu, dosłownie!

Dla kogo?

Książka będzie doskonała dla czytelników powyżej 9. roku życia. Sprawdzi się jako lektura na Halloween, wakacje czy każdą inną okazję, gdy chcemy przenieść się do zupełnie innego świata.

Łowca dusz z Elbow Alley  dostępna jest na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedź

O czym jest Łowca dusz z Elbow Alley?

O chłopcu i jego przyjaciółce, którzy próbują pokonać istotę wysysającą dusze mieszkańców tajemniczej alejki w Londynie.

Jaki to gatunek i dla jakiego wieku?

Middle grade urban fantasy, czyli literatura fantastyczna której akcja dzieje się w mieście. Docelowy wiek to 9–12 lat i starsi czytelnicy.

Jaki jest główny motyw książki?

Ponadczasowe „uważaj, o czym marzysz” – szczególnie w kontekście pragnienia „innego życia” bez „nudnych rodziców”.

Czy książka jest straszna?

Nie, to historia z dreszczykiem, ale pozbawiona brutalności i typowych cech horroru.

Czy to pierwszy tom serii?

To samodzielna, zamknięta historia.

Artykuł Łowca dusz z Elbow Alley – recenzja i patronat pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jeżeli szukasz ponadczasowej książki o przyjaźni dla dzieci od 5 lat – mam coś bardzo obiecującego. Jania i Iwo. Opowieść o przyjaźni to ujmująca oraz uwrażliwiająca lektura od wydawnictwa Literówka, która zachwyci początkujących czytelników, jak i ich rodziców. 

➜ Tytuł: Jania i Iwo. Opowieść o przyjaźni
➜ Autorka: Małgorzata Roman–Zakrzewska
➜ Ilustracje: Patrycja Pawlik
➜ Wydawnictwo: Literówka
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Jania i Iwo?

Jania i Iwo mają po kilka lat – lada chwila pójdą do pierwszej klasy.  Zanim jednak się to stanie, widzimy ich podczas wspinaczek na ulubione drzewo, w chorobie oraz w zdrowiu; podczas drobnych kłótni i w przejmujących chwilach godzenia. Książka o tej dwójce bohaterów składa się z dziewięciu rozdziałów oraz wstępu. Utkane z mikro-scenek momenty są pochwałą uważności na drugiego człowieka.

Narracja prowadzona jest przede wszystkim z punktu widzenia Jani. Małgorzata Roman-Zakrzewska, autorka także m.in. uroczej książki Lusia. Opowieści o przygodach dzielnych urwisów, dobrze wie jak pisać, żeby doskonale oddać punkt widzenia dziecka. W historii o Jani i Iwo skupia się przede wszystkim na relacjach bohaterów oraz zwyczajnej codzienności, która często zmienia się w magiczny czas beztroskiego dzieciństwa.

Czego z tej książki nauczą się dzieci? 

Przyjaźń tytułowej dziewczynki oraz chłopca jest trochę jak wyścigi – ale nie takie które opierają się na rywalizacji. Im zależy na wzajemnym wyprzedzaniu się w uprzejmościach; myśleniu o drugiej osobie, przewidywaniu jej potrzeb oraz reagowaniu na nie – jeszcze zanim ona sama zdąży zdać sobie z nich sprawę. W efekcie dostajemy model przyjaźni, która nie idealizuje, ale uczy jak być blisko.

To świetny punkt wyjścia do rozmów o empatii i odpowiedzialności. Dzieci dostają czytelny wzorzec: „myślę o tobie, zanim zapytasz”. Dorośli – przypomnienie, że najbardziej zmieniają nas ludzie, których spotykamy na swojej drodze. W końcu, każdy z nas jest składową tych wszystkich osób, których poznaliśmy, którym zaufaliśmy i do których się zbliżyliśmy.

Polskie Dzieci z Bullerbyn

W opowieści czuć przekrój pór roku: zapach szarlotki, miękki śnieg pod stopami czy wiatr od morza, orzeźwiający nawet podczas upalnych dni lata. Książka jest pozbawiona nowinek technologicznych – brak w niej telefonów komórkowych czy nawet komputerów. Rodziny spędzają czas przy książce, grze planszowej lub tworząc prace z farb czy włóczki – zupełnie jak dawniej. 

Pojawiają się też delikatne, kulturowo obecne odniesienia religijne (na prawach kontekstu), które współtworzą pejzaż domu i sąsiedztwa, ale unikają dydaktycznych tez. W nastroju oraz rytmie codzienności ta opowieść, pod wieloma względami, przywodzi na myśl Dzieci z Bullerbyn – bliskość natury, sąsiedzką wspólnotę i dziecięcą beztroskę. Jania i Iwo. Opowieść o przyjaźni ma szansę, podobnie jak ten szwedzki bestseller, stać się lekturą ponadczasową.

Poetyckie ilustracje Patrycji Pawlik

Warstwa graficzna jest minimalistyczna, a jednak niezwykle poetycka, zapraszająca. Subtelnością humoru przywodzi na myśl kultową serię o Jasiu i Janeczce. Kiedy jednak po raz pierwszy zobaczyłam okładkę – moje skojarzenie natychmiast powędrowało w stronę Chłopca, kreta, lisa i konia.

W Jani i Iwo. Opowieść o przyjaźni wszystko wydaje się ze sobą współgrać. To książka, która będzie wyglądać dobrze na półce dziś i za kilka, a nawet kilkadziesiąt lat.

Dla kogo jest ta książka?

Dla przedszkolaków, „zerówkowiczów” i uczniów pierwszych klas szkoły podstawowej – do czytania wspólnego oraz samodzielnej lektury przez tych trochę bardziej już ,,rozczytanych”. Sprawdzi się jako literatura na lekcję, do rozmów o przyjaźni, tęsknocie i dostrzeganiu pozytywów. Będzie też świetna dla rodziców poszukujących wyciszających historii – takich, które włączają bliskość oraz przesuwają znacznik na uważność i cieszenie się codziennością.

Janię i Iwo. Opowieść o przyjaźni znajdziesz bezpośrednio na stronie wydawnictwa Literówka.

FAQ, czyli pytania, które warto zadać

Od ilu lat jest Jania i Iwo?

Polecam ją dzieciom w wieku już od 5 lat – przedszkolakom, ,,zerówkowiczom” czy uczniom klas 1-3 szkoły podstawowej.

Czy Jania i Iwo jest podobna do Dzieci z Bullerbyn?

Tak – w klimacie codzienności, ciepła i „małych wielkich przygód”. Różnica polega na skupieniu na duecie bohaterów oraz przeniesieniu akcji do Polski.

Czy w książce pojawiają się wątki religijne?

Tak, delikatnie i nienachalnie – bardziej jako tło wartości niż temat przewodni. Dzięki temu łatwo dopasować rozmowę do wrażliwości rodziny lub klasy.

Czy to dobra lektura „na prezent” dla pierwszoklasisty?

Znakomita: pokazuje relację przyjaźni, która dodaje odwagi, uczy troski, ale także poszerza horyzonty i pozwala sobie radzić z przeciwnościami.

Jakie umiejętności społeczne wspiera ta książka?

Empatię, uważność, komunikację bez przemocy oraz „wyprzedzanie w trosce” – zauważanie potrzeb i reagowanie na nie.

Artykuł Jania i Iwo – recenzja książki o przyjaźni pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Czy Montgomery Bonbon może mieć jeszcze bardziej przenikliwy umysł niż dotychczas? Czy sprawa morderstwa może być jeszcze bardziej zagadkowa? I w końcu – czy narracja może być prowadzona w jeszcze bardziej zabawny sposób?

Nowa część książki dla młodych detektywów

Po trzykroć tak! Kolejny tom nietuzinkowej serii detektywistycznej dla dzieci zaskakuje, zadowala oraz wciąga. Montgomery Bonbon. Tajemnica starego dworu to już trzecia część powieści spisanej przez uznanego komika Alasdaira Becketta-Kinga, z ilustracjami Claire Powell.

O poprzednich tomach cyklu pisałam w recenzjach:

• Montgomery Bonbon. Morderstwo w muzeum,
• Montgomery Bonbon. Śmierć w latarni morskiej.

Kim jest Montgomery Bonbon?

Osobom, które nie miały jeszcze przyjemności poznania tych historii, należy się kilka słów wyjaśnienia. Przede wszystkim, tytułowym Montgomerym Bonbonem jest… dziewczynka o imieniu Bonnie. Z pomocą swojego dziadka oraz przyjaciółki podaje się za detektywa o francuskim pochodzeniu.

Jej wejście w rolę pomagają uwiarygadniać charakterystyczne wąsiki, odpowiedni płaszcz, beret i wplatane w wypowiedzi wyszukane, obco brzmiące słówka. Na nic zdałoby się jednak przebranie, gdyby nie wyjątkowa przenikliwość umysłu Bonn… to znaczy, detektywa Bonbona.

Młodzi przestępcy oraz żelazne alibi

W Montgomery Bonbon. Tajemnica starego dworu główna bohaterka udaje się do tajemniczego dworu na odludziu, gdzie poproszono ją o przekazanie ważnej przesyłki. Bonnie czuje jednak nosem, że sprawa jest znacznie bardziej złożona. I ma rację.

Kiedy dociera na miejsce, od razu musi zabierać się do pracy. Właściciel Dworu Adderstone właśnie został zamordowany oraz odnaleziony w klatce swoich ukochanych małpek. Co gorsza, podejrzanymi są jego podopieczni – wyjątkowo uzdolnieni, młodzi przestępcy, którzy mają alibi na czas popełnienia zbrodni. A miejscowa policja? Jak zawsze – umywa ręce.

Najlepszy tom całej serii?

W Montgomery Bonbon. Tajemnica starego dworu na czytelników czeka błysk brylantu, małpie figle i pełna książek biblioteka. Autor w pełni wykorzystał potencjał wiekowych dworków, wplatając w fabułę centralny odkurzacz, labirynt oraz rozległe podziemia ze sztucznymi grotami.

Za każdym razem jestem pod dużym wrażeniem sposobu prowadzenia narracji, ale nie sposób w tym tomie uznać także doskonałego przekładu Magdaleny Korobkiewicz. Oficjalnie uznaję więc, że tom Montgomery Bonbon. Tajemnica starego dworu  jest moim ulubionym z całej serii!

Polecam zarówno tą pozycję, jak i poprzednie, czytelnikom powyżej 9. roku życia. Gwarantuję, że będziecie się przednio bawić!

Książka na stronie wydawnictwa: https://wydawnictwokropka.com.pl/ksiazki/153-montgomery-bonbon-tajemnica-starego-dworu

Artykuł Montgomery Bonbon. Tajemnica starego dworu – recenzja premierowa pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Kiedy jesteśmy mali uczy się nas mówić, prawidłowo jeść widelcem i jeździć na rowerze. Gdy trochę podrośniemy, idziemy do szkoły, a tam – tabliczka mnożenia, nauka czytania oraz wypatrywanie oznak kolejnych pór roku.

Tym, co jednak często umyka dorosłym, jest przygotowanie dzieci do życia w społeczeństwie. Choć większość rodziców chce, żeby ich maluchy łatwo nawiązywały kontakty, były otwarte na rówieśników oraz znajdowały kolegów i koleżanki do zabawy – rzadko tłumaczy się im, kim w ogóle jest przyjaciel.

Kim jest przyjaciel?

Być może dorośli sami tego nie wiedzą, bo ich również nikt nie przygotowywał do roli przyjaciela. Żeby mieć przyjaciół, trzeba potrafić sprawić, by inni czuli się w naszym towarzystwie komfortowo. Trzeba być empatycznym oraz trzeba rozumieć emocje.

Nie są to proste sprawy, ale na szczęście we współczesnym świecie mamy wartościowe pomoce na wyciągnięcie ręki. Ostatnio nakładem LEVYZ Books ukazała się Prawdziwa przyjaciółka – urocza, jak jej okładka, książka Jessici Speer, która nie tylko opowiada o przyjaźni, ale również oferuje konkretne narzędzia, które przydadzą się w lepszym rozumieniu tego rodzaju relacji.

Aktywizująca książka o relacjach

To wielokrotnie nagradzana pozycja, w której teoria łączy się z quizami oraz analizą swojego lub innych zachowania, w celu zagłębienia się w emocje i bardziej efektywnego poznawanie siebie.

W książce znalazło się również miejsce, gdzie autorka zachęca do samodzielnego odpowiedzenia na pytania dotyczące tego, jaką się jest koleżanką, co ceni się u przyjaciółek czy rozważenia scenariuszy, pomagających odpowiednio zareagować w wymagających sytuacjach z bliskimi.

Dziewięć prawd o przyjaźni

Prawdziwa przyjaciółka rozkłada przyjaźń na czynniki pierwsze. Ostrzega przed fałszywymi przyjaciółmi, uczy wyłapywać znaki ostrzegawcze, a także zachęca do komunikacji z zaufanymi dorosłymi, kiedy wymaga tego sytuacja.

Spisanych w niej ,,Dziewięć prawd o przyjaźni” każda nastolatka (oraz każdy nastolatek) powinni sobie przepisać na kartkę i powiesić w pokoju, żeby nie tylko wzmacniać swoje relacje z rówieśnikami, ale i samemu dążyć do stawania się lepszym przyjacielem.

Książka jest dużą dawką wsparcia i skondensowanej wiedzy w cukierkowym, przystępnym wydaniu, który wprawi w dobry nastrój zarówno młodszych jak i starszych czytelników. Polecam Prawdziwą przyjaciółkę szerokiemu gronu odbiorców, od 8 do 16 lat. Lektura sprawdzi się jako pomoc naukowa dla psychologów szkolnych oraz nauczycieli.

Link do strony wydawnictwa: https://levyz.pl/shop/prawdziwa-przyjaciolka/

Artykuł Prawdziwa przyjaciółka – recenzja poradnika o przyjaźni pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Wróżka Zuzia i przygoda w szpitalu
➜ Seria: Wróżka Zuzia
➜ Autorka: Magdalena Kryger
➜ Ilustracje: Aleksandra Jamrożkiewicz
➜ Wydawnictwo: Magdalena Kryger Publishing
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Doświadczenie pobytu w szpitalu nie jest proste – szczególnie dla dzieci, które potrzebują nieustannej bliskości swoich rodziców, poczucia bezpieczeństwa oraz rzeczywistości dalekiej od bólu.

Misja oswajania – książka, która przygotuje dziecko do pobytu w szpitalu

Niestety, czasami szpital jest jedynym wyjściem, żeby wyzdrowieć. Dobrze, żeby nie kojarzył się on wtedy ze strasznym, nieprzyjemnym oraz tajemniczym miejscem. Warto jak najwcześniej sięgnąć po książkę, która odczaruje i szpital, i sam pobyt w nim.

Wróżka Zuzia i przygoda w szpitalu to książka Magdaleny Kryger, która zawodowo jest pediatrą w Klinice Pediatrii, Hematologii i Onkologii w szpitalu uniwersyteckim w Gdańsku. To już trzecia część serii, w ramach której autorka prowadzi misję oswajania najmłodszych z chorobami; wspierania ich oraz ich rodziców, tłumaczenia i rozśmieszania.

,,Pierwsza pomoc” dla małego pacjenta

Już na samym początku chciałabym zaznaczyć, że nie jest to książka o walce z chorobą. To historia opowiadana z punktu widzenia małej wróżki, która wspiera w trudnych chwilach swojego przyjaciela Kubę, udowadniając, że skutecznym lekarstwem na to, co nieznane, może być obecność kogoś bliskiego. 

Razem doświadczają szpitala po raz pierwszy, oswajają się z panującymi w nim zasadami i dowiadują, co znaczą niektóre urządzenia oraz dlaczego się ich używa. Zuzia i Kuba tropią komaro-motylki, poznają personel i z dziecięcą odwagą przemierzają szpitalne korytarze. 

Dzięki magicznej perspektywie ta historia nie oswaja szpitala – ona go zaczarowuje. Wróżka Zuzia i przygoda w szpitalu może być więc ,,pierwszą pomocą” dla małych pacjentów. Cierpliwym tłumaczem, który z wrażliwością oraz prostymi, przystępnymi słowami tłumaczy to, co jest straszne, gdy pozostaje nieznane.

Książka pełna skrzydełek

Pisząc o Wróżce Zuzi i przygodzie w szpitalu nie sposób pominąć tego, jak została ona wydana. Pewne kojarzycie tzw. skrzydełka, czyli zagięte przedłużenia okładki, chowające się do środka książki.

Ta pozycja ma jednak takie nie tylko w samej okładce, ale także… w wewnętrznych rozkładówkach! Dzięki nim bohaterowie ożywają, a przyjemne dla oka ilustracje Aleksandry Jamrożkiewicz stają się interaktywne i zachęcają do dalszego zgłębiania historii.

Sprawdź, czy Wróżka Zuzia jest w Twoim szpitalu

Zamysłem autorki jest to, żeby Wróżka Zuzia i przygoda w szpitalu znalazła się w placówkach zajmujących się leczeniem dzieci. Była wsparciem dla nich oraz dla ich rodziców, którym trudno czasami znaleźć odpowiednie słowa – szczególnie gdy szpitalna rzeczywistość może przytłaczać także dorosłych.

Tym bardziej, jestem niezwykle dumna, że zostałam zaproszona do objęcia tej pozycji swoim patronatem medialnym. Wróżka Zuzia i przygoda w szpitalu to niezwykle ciepła, zabawna i mądra książka, po którą możecie sięgnąć nie tylko w trakcie choroby.

Jej lektura będzie odpowiednia dla maluchów powyżej 4 roku życia. Pamiętajcie, im dziecko więcej wie, im obdarza się je większą, ale odpowiedzialną szczerością – tym łatwiej będzie mu później zaufać lekarzom oraz stawić czoła nowym wyzwaniom.

Sprawdź, czy książka jest już w szpitalu w Twoim mieście:

https://lekarkabajkopisarka.pl/wrozka-zuzia-i-szpital/

Kup książkę dla siebie, kogoś bliskiego lub dla zaprzyjaźnionego szpitala tutaj: https://lekarkabajkopisarka.pl/produkt/wrozka-zuzia-i-przygoda-w-szpitalu-magdalena-kryger-bajka-edukacyjna/

Artykuł Wróżka Zuzia i przygoda w szpitalu – recenzja patronatu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Jak to jest czuć się innym w gronie najbliższych? Tym najmniej interesującym, utalentowanym… po prostu gorszym?

Jager – książki dla tych, którzy wierzą w magię

Prawdopodobnie wiele dzieciaków może mierzyć się z podobnymi rozterkami co bohater fantastycznej serii książek dla dzieci, którą odkryłam całkiem niedawno, choć ukazały się w języku polskim już w 2021 roku. 

Cykl Jager to opowieść o… najważniejszym chłopcu na świecie. Autorką trylogii jest Anna Zychowicz Esavna, na stałe mieszkająca w Norwegii. Na całą serię składają się następujące pozycje:

• Jager. Był sobie chłopiec. Tom 1,
• Jager. Sarkofag Wiedźm. Tom 2,
• Jager. Żywe Księgi. Tom 3.

Skąd pochodzi nazwa serii?

Główną postacią książek jest Antoni Asan, choć nie brak w nich barwnych, interesujących postaci. Opowieść zaczyna się na kilka dni przed jego dziesiątymi urodzinami i opisuje znaczące zmiany, które mają miejsce w niewielkiej społeczności czarownic oraz zwykłych ludzi, skupiających się wokół słynnej Akademii.

Jeżeli zastanawia Was dlaczego seria nazywa się Jager… będziecie musieli na rozwiązanie tej zagadki poczekać do niemal końca pierwszego tomu. Gwarantuję jednak, że warto uzbroić się w cierpliwość.

Jak to jest być ,,szarakiem”

W Jager. Był sobie chłopiec. Tom 1 poznajemy złożony i misternie skonstruowany świat, w którym żyje chłopiec. Co ciekawe, w jego rzeczywistości to czarownice pełnią największą rolę oraz tylko one mają znaczenie w podejmowaniu kluczowych decyzji.

Czarownice jako jedyne obdarzone są mocami (z drobnymi wyjątkami). Mężczyźni i chłopcy należą do tak zwanych ,,szaraków” i w niczym nie różnią się od zwykłych ludzi. Pełnią poboczne role w codziennym życiu czarownic, nie doświadczając nawet części ekscytujących zjawisk, które są dla kobiet na wyciągnięcie ręki.

Antoniemu niespecjalnie przeszkadza życie w cieniu swoich sióstr, matki, kuzynek czy ciotek. Kiedy jednak w jego ręce wpada tajemnicza runa, której pochodzenia nikt nie potrafi odgadnąć, a później ojciec zdradza mu sekret z dnia jego narodzin… sprawy przybierają zupełnie inny obrót.

(…) Powiem ci jedno. Wszyscy cieszymy się, że niedługo zostaniesz czarownicą i że nie będziesz musiała wracać do swojego szarego życia. Pamiętaj jednak, że właśnie to szare życie dało ci zwykłą ludzką siłę i wrażliwość, o których nie powinnaś zapomnieć, gdy już staniesz się istotą magiczną.

Anna Esavna, Jager. Był sobie chłopiec. Tom 1, Dzień trzeci,III, str. 179

Dojrzalszy Harry Potter

Posiadanie mocy w Jagerze jest bowiem kwestią drugorzędną. Znacznie bardziej istotne są cechy, których obecność nie ma bezpośredniego związku z żadnego rodzaju magią.

W Był sobie chłopiec autorka kładzie duży nacisk na relacje, przyjaźń, zaufanie, budowanie wartości i poszukiwanie własnej tożsamości. Książka rozwija czasami wątki bardziej filozoficzne oraz światopoglądowe. Nazwałabym tę serię dojrzalszym Harrym Potterem. 

Nie brak w niej wspaniałych magicznych artefaktów, miotania błyskawicami czy jaguarów zmienionych w starodawne posążki, a jednocześnie jest tu jakieś głębsze, drugie dno.

Jeżeli poszukujecie odpowiednich lektur na wakacje, Jager będzie bardzo dobrą propozycją. Z kolei bardzo dopracowane wydanie autorskie – w twardej oprawie, z tasiemką do zaznaczania postępów czytania i świetnymi, realistycznymi szkicami Szymona Zychowicza, sprawdzą się w roli oryginalnego prezentu.

Polecam tę serię wszystkim czytelnikom powyżej 10 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://annaesavna.wordpress.com

Książki można kupić tutaj: https://allegrolokalnie.pl/oferta/zestaw-trzech-powiesci-z-serii-jager-wydania-autorskie

Artykuł Jager – recenzja fantastycznej serii książek dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.