➜ Tytuł: Tappi. Przygody Tappiego z Szepczącego Lasu
➜ Seria: Tappi
➜ Autor: Marcin Mortka
➜ Ilustracje: Piotr Sokołowski
➜ Wydawnictwo: SQN WOW!
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Takie tempo to ja rozumiem! Raptem trzy miesiące minęły od ostatniej premiery, a twórcy oraz wydawnictwo SQN (teraz znane także jako SQN WOW! z książkami dla młodszych czytelników) – powracają z zupełnie świeżutkim zbiorem opowiadań.

Zbiór opowiadań dla dzieci

Po niezwykle ciepło przyjętym Tappi. O miękkiej kanapie, wielkich czarach i słoikach z dżemem, przyszedł czas na kontynuację, która tym razem dmuchnie nam w twarz chłodnym wiaterkiem, otuli kołderką śniegu oraz zachwyci zimowym krajobrazem!

Tappi. Przygody Tappiego z Szepczącego Lasu to zbiór opowiastek Marcina Mortki z ilustracjami Piotra Sokołowskiego, na który składa się aż jedenaście przygód z tytułowym bohaterem. Nie mogło być inaczej, po zauroczeniu poprzednimi historiami – także ten tom objęłam swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

Jak poznali się Tappi oraz Chichotek?

Być może niektórych czytelników zdziwi fakt, że w Tappi. Przygody Tappiego z Szepczącego Lasu cofniemy się trochę w przeszłość. Autor przygotował kilka opowiastek, które – co wszystko na to wskazuje – wydarzyły się jeszcze przed perypetiami z pierwszego tomu.

Przykładem może być historia o Chichotku, czyli najlepszym przyjacielu postawnego wikinga, który ma także wielkie serce i zawsze jest skory do pomocy. W najnowszej części dowiadujemy się m.in. w jaki sposób tych dwoje, czyli Tappi oraz renifer nawiązali swoją przyjaźń.

Wielka podróż i misja ratunkowa

Książka zaczyna się jednak od wątku związanego z porą roku, która będzie nam podczas tych opowiastek towarzyszyć. Tappi orientuje się, że nadchodzi zima. Szybko zaczyna więc gromadzić potrzebne zapasy, rozpoczynając tym samym swoją wielką przygodę.

Kolejne historie powiązane są ze sobą – powracamy wielokrotnie do tych samych bohaterów i kontynuujemy zaczęte już wątki, aby poznać ich ciekawe oraz emocjonalne finały. Jestem pewna, że w Tappi. Przygody Tappiego z Szepczącego Lasu bardzo spodoba się czytelnikom opowieść o nieuczciwym gawędziarzu, smutnym wilku, niezwykle mocnym młocie czy wielkiej podróży – początkowo tylko rekreacyjnej, by już za chwilę stać się misją poszukiwawczo-ratunkową.

Rozmowa w walce o zwycięstwo

W Tappi. Przygody Tappiego z Szepczącego Lasu czeka na odbiorców szybka akcja, świetne poczucie humoru oraz mnóstwo bohaterów (tych już poznanych i zupełnie nowych). Autor postarał się jednak, żeby przygody wiązały się również z wartościowym przekazem.

Dzięki Tappiemu dzieci uczą się, że warto posługiwać się własnym rozumem, niż tylko słuchać co mówią inni. Dobrze jest mieć powód do wędrowania, ale jeszcze lepiej podążać z pomocą tam, gdzie jej potrzebują. Czy – nie zawsze walka jest jedynym sposobem na zwycięstwo – wielokrotnie bardziej skuteczna może okazać się w tym rozmowa.

Z Tappi. Przygody Tappiego z Szepczącego Lasu wyruszycie na spotkanie z krukami, trollami, elfami, skrzatami, smoka i oczywiście – najmilszym wikingiem na świecie oraz jego wiernym i pomysłowym przyjacielem Chichotkiem. Bardzo polecam tę (jak i poprzednią) książkę dzieciom powyżej 6 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://bit.ly/Bajkochlonka_Tappi

Artykuł Tappi. Przygody Tappiego z Szepczącego Lasu – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Tappi. O miękkiej kanapie, wielkich czarach i słoikach z dżemem
➜ Autor: Marcin Mortka
➜ Ilustracje: Piotr Sokołowski
➜ Wydawnictwo: SQN
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Muszę się Wam do czegoś przyznać. Robię to z ciężkim sercem, ale bardzo mi zależy, żeby już na samym początku wszystko było jasne… nie znałam wcześniej Tappiego.

Bohater-wiking z burzą gęstych, rudych włosów gładko przechodzących w równie imponującą brodę, jeszcze do niedawna był mi postacią nieznaną. Potwierdzam, że to ogromne przeoczenie, ale dzięki wydawnictwu SQN oraz nowej powieści Marcina Mortki – wszystko można jeszcze naprawić!

Zupełnie nowy Tappi oraz jeszcze więcej przygód

Właśnie ukazała się książka, gdzie Tappi udowadnia, że stereotypy to pieśń przeszłości. Miły wiking o dobrym uosobieniu, zamiłowaniu do kubka gorącej czekolady, wypieków oraz dżemów swojej babci, rusza ku kolejnym przygodom!

Tappi. O miękkiej kanapie, wielkich czarach i słoikach z dżemem jest ponad 100-stronicową, pięknie ilustrowaną przez Piotra Sokołowskiego książką autora Marcina Mortki. Książką, którą z wielką przyjemnością objęłam swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym!

Świadomi bohaterowie bajki

Dwóch głównych bohaterów, czyli oczywiście Tappi i jego wierny przyjaciel renifer Chichotek będzie musiało rozwiązać kilka zagadkowych spraw i zmierzyć się z tym, co ześle im los (a właściwie autor, którego niczego nie będzie im szczędził!). Pierwszy jest nieustraszony, ale i niezwykle dobrotliwy. Drugi wielu rzeczy się boi, a do nowych pomysłów trzeba go chwilę przekonywać.

Oboje doskonale wiedzą, że są… postaciami z bajkami! Zupełnie jednak nie przeszkadza im to odczuwać prawdziwe emocje, zawiązywać nowe przyjaźnie oraz udzielać pomocy tym, którzy naprawdę tego potrzebują.

Z magią trzeba ostrożnie

W Tappi. O miękkiej kanapie, wielkich czarach i słoikach z dżemem będę musieli odnaleźć przyczynę zmiany kolorów małych drzewek, naprawić zamieszanie z pewnym łasym niedźwiedziem, przekonać jedno zwierzątko, że ryby nie spadają z nieba czy w końcu… uwolnić więźniów złej czarownicy!

Przy okazji dowiedzą się, że z magią trzeba obchodzić się z ostrożnie. Wypowiadane słowa mają znaczenie, a czasami nasza pomoc może komuś zaszkodzić – ale to wcale nie znaczy, żeby nie próbować pomagać.

Tappi. O miękkiej kanapie, wielkich czarach i słoikach z dżemem to książka pełna ciepła, dobroci, empatii. Nawet, jeżeli mamy do czynienia z jakąś bitwą, to jest to bitwa na pogrożenie paluszkiem, a nie walka na śmierć i życie. Książka może być więc lekturą nawet dla dzieci bardzo małych i bardzo wrażliwych.

Jak się okazuje, nawet siedząc w swoim ulubionym fotelu lub… na ulubionej kanapie, można przeżyć masę fantastycznych przygód! Wystarczy tylko dobra książka oraz jej odważni bohaterowie, żeby wyruszyć na spotkanie przygody, o jakiej nigdy wcześniej jeszcze się nie słyszało!

Polecam Tappi. O miękkiej kanapie, wielkich czarach i słoikach z dżemem czytelnikom już powyżej 5 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://sqnstore.pl/wydawnictwo-sqn/sqn-dzieciom/5469-tappi-o-miekkiej-kanapie-wielkich-czarach-i-sloikach-z-dzemem-zakladka-gratis-marcin-mortka.html

Artykuł Tappi. O miękkiej kanapie, wielkich czarach i słoikach z dżemem – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Czarodziejski flet
➜ Autor: Hendrik Lambertus
➜ Tłumaczenie: Justyna Drobkiewicz
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Zazwyczaj adaptację tworzy się na podstawie książki. Jeżeli historia jest jednak tak ciekawa, że film wydaje się prawie nie wykorzystywać jej potencjału – wtedy warto przenieść ją na papier, żeby każdy mógł ożywić tę opowieść na swój własny sposób.

Inspiracja operą z muzyką Mozarta

Tak właśnie stało się w przypadku ,,Czarodziejskiego fletu” – książki wymyślonej i spisanej przez Hendrika Lambertusa. Choć właściwie należałoby powiedzieć, że na samym początku nie był wcale film, ale opera z niemieckim librettem Emanuela Schikanedera oraz oczywiście muzyką Wolfganga Amadeusza Mozarta.

Trzeba jednak przyznać, że film, który na nowo ożywił tę historię, ma wiele wad. Na szczęście ja na początku poznałam opowieść w formie literackiej (i Wam również to radzę). Mało tego! Objęłam ją swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

Szkoła dla wybitnie uzdolnionych muzyków

Głównym bohaterem opery jest Tamino, czyli książę, który otrzymał zadanie uwolnienia Paminy, córki Królowej Nocy z rąk Sarastra. W książkowej jak i filmowej wersji ,,Czarodziejskiego fletu” pierwsze skrzypce (ha!) gra 17-latek o imieniu Tim Walker. Właśnie dostał się do wymarzonej Szkoły imienia Mozarta i odbył długą podróż pociągiem z Londynu do Austrii. 

Dzięki tej uczelni ma szansę zostać wybitnym tenorem, ponieważ dysponuje niezwykłym głosem oraz wielką pasją. Co więcej, od swojego ojca na łożu śmierci otrzymuje także wyjątkową księgę, która jest kluczem do podróży do… świata z opery Mozarta. Niezły twist, prawda?

Czarodziejski flet – książka a film

Łatwo jest się więc domyślić, że ,,Czarodziejski flet” to książka wypełniona przygodami, dzieleniem życia między rzeczywiste uczelniane problemy, pierwsze zauroczenia oraz próby na śmierć i życie w świecie niczym ze snu.

Wspomniałam już, że nie jestem największą fanką filmu o tym samym tytule, ale nie ze względu na historię (choć trzeba przyznać, że finał w książce jest znacznie lepszy!). Film jest musicalem, i choć uwielbiam musicale, to jednak akurat ten nie został najlepiej wyreżyserowany. W wielu momentach, kiedy śpiewają główne postacie, pozostali aktorzy wydają się nawet trochę nudzić.

Jest wiele niezręczności, nie do końca trafiona obsada czy problemy z dźwiękiem i nieco kiczowatymi efektami specjalnymi. Sięgając jednak po książkę – wszystkie te problemy magicznie znikają! A żeby poczuć Mozarta, wystarczy do czytania włączyć sobie odpowiednią ścieżkę muzyczną, o np. taką: https://www.youtube.com/watch?v=9Q0ZDZB-AnM

Czy ,,Czarodziejski flet” w takim wydaniu jest pomysłem wybitnym? Zdecydowanie! Adaptacja tak kultowej opery i zaprezentowanie jej młodym odbiorcom to strzał w dziesiątkę. Co więcej, przemycone historie o muzyce, a także sama zachęta, żeby się w nią zagłębić, to wciąż rzadki, ale bardzo poszukiwany temat w literaturze dziecięcej. Dlatego nie zastanawiacie się ani chwilki i sięgnijcie po książkę, a film… możecie sobie odpuścić.

Polecam ,,Czarodziejski flet” odbiorcom powyżej 10 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/czarodziejski-flet/

Artykuł Czarodziejski flet – recenzja książki, patronat pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Nie od dziś wiadomo, że najlepszym przyjacielem człowieka jest pies – nawet taki, który nie potrafi aportować, boi się nieznajomych i nie przepada za deszczem. Co więcej, niektórzy ludzie (a szczególnie dzieci) mają wyjątkową zdolność porozumiewania się z psami, dzięki czemu mogą przeżywać razem fantastyczne przygody!

,,Hania i Kudłaty Pies” to nowa seria od wydawnictwa Zielona Sowa! Jej autorem jest Marcin Mortka (również twórca cyklu ,,Drużyna Oka”, o którym opowiem już wkrótce). Ilustracje wykonała z kolei Edyta Adamowska. Do tej pory ukazały się:

• Hania i Kudłaty Pies. Ktoś-albo-Coś,
• Hania i Kudłaty Pies. Miejsce nie z tej ziemi.

Poszukiwanie taty

Główna bohaterka Hania mieszka razem ze swoją mamą oraz Kudłatym Psem. Towarzystwa dotrzymuje jej także… dwóch skrzatów o imieniu Lampuszek i Chrupałek oraz mnóstwo tajemniczych stworków żyjących w zakamarkach pokojów czy kuchni. Cała opowieść rozpoczyna się od czerwonego albumu, który zaginął bez śladu. Dziewczynka musi go odnaleźć, żeby trafić na naprawdę poważną sprawę do rozwiązania. Z pomocą przychodzą jej oczywiście przyjaciele.

Każda z dwóch książek składa się na dwa rozdziały, łączące się w jedną, dużą opowieść. Choć przedstawiana fabuła oferuje nowe przygody, to jednak powiązane są one ze sobą głównym wątkiem – poszukiwaniem taty.

Różne emocje w książkach dla dzieci

Mama Hani pytana o tatę zmienia temat lub wymawia się wiekiem dziewczynki. Potrzeba odnalezienia ojca jest jednak na tyle duża, że bohaterka postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Zanim jednak do tego dojdzie, musi wykazać się odwagą w starciu z Zakanapiorem, sprytem w relacji ze sroką oraz pomysłowością podczas ratowania skrzata Apolinarego.

,,Hania i Kudłaty Pies” jest więc serią, w której bardzo dużą rolę odgrywają emocje. Historia opowiadana z punktu widzenia kilkulatki to okazja do przyjrzenia się bliżej jej potrzebom, tęsknotom i marzeniom.

Historie pełne fantazji

Książki ,,Hania i Kudłaty Pies. Ktoś-albo-Coś”, a także ,,Hania i Kudłaty Pies. Miejsce nie z tej ziemi” przepełnione są fantazją małego dziecka. Nie brak w nich elementów magicznych, wymyślonych (lub nie!) przyjaciół, a nawet UFO przybyłego z kosmosu dzięki umiejętności odpowiednich, tanecznych kroków.

I oczywiście – motywu poszukiwań, pełen nadziei na pomyślny finał. Zakończenie serii wciąż jednak pozostaje otwarte. Czy dziewczynce uda się osiągnąć cel? I w jaki sposób pomogą jej w tym pozostali bohaterowie?

Bogato ilustrowana seria ,,Hania i Kudłaty Pies” to książki, które mogą być dobrym treningiem do samodzielnego czytania. Polecam je dzieciom powyżej 5 roku życia, z nadzieją, że nie będą próbowały naśladować głównej bohaterki w jeżdżeniu na psie – nie każdy jest wystarczający dużo, żeby go to nie obeszło.

Linki do strony wydawnictwa:

https://www.zielonasowa.pl/hania-i-kudlaty-pies-ktos-albo-cos-28438.html

https://www.zielonasowa.pl/hania-i-kudlaty-pies-miejsce-nie-z-tej-ziemi-30232.html

Artykuł Hania i Kudłaty Pies – recenzja serii książek dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Wiatr z księżyca”
Autor: Eric Linklater
Ilustracje: Zbigniew Lengren
Tłumaczenie: Andrzej Nowicki
Wydawnictwo: Muchomor
Rok wydania: 2019 (1944)
Objętość: prawie jak encyklopedia! 
Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Czasami wiatr z księżyca może mieć bardzo zgubne właściwości – kiedy zawieje w oczy małych dziewczynek, będzie to nieuchronnym zwiastunem ich zmiany zachowania.

Pożeracze Książek to seria Wydawnictwa Muchomor, w której znajdują się tytuły na długie wieczory przyjemnego czytania.

,,Wiatr z księżyca” jest klasyką brytyjskiej literatury dziecięcej. Napisana w 1944 roku przez Erica Linklatera ukazała się pierwszy raz w Polsce w latach ’60.

To pełna fantazji i niezwykle mądra książka, która bawi wysmakowanym humorem i wciąga w wir przygody.

Głównymi bohaterkami jest Dora i Flora – dwie siostry, których tata jest wojskowym, rzadko bywającym w domu. Pobierają nauki od Panny Rozumek, która ma niesamowicie wręcz rozległą wiedzę.

Dziewczynki jednak, jak większość dzieci w ich wieku, ma tę przypadłość, że szybko się nudzą. Wpadają więc na różne pomysły jak urozmaicić życie sobie i innym.

Siostry z natury są dobre i wymyślając przeróżne intrygi mają dobre intencje. Chcą komuś pomóc lub polepszyć jego los, jednak zazwyczaj tak to wychodzi, że robi się z tego jeszcze większe zamieszanie, niż wcześniej.

Kiedy jednak poczują się zranione, szukają zemsty, a że mają niezwykle bogatą wyobraźnię i zaprzyjaźnioną czarownicę na podorędziu, postanawiają nastraszyć dziewczynkę, która kuła ich szpilkami i… zamieniają się w kangury.

Mikstura jednak, która miała ich z powrotem zamienić w Dorę i Florę zgubiła się. Siostry zostały więc umieszczone w zoo, gdzie miały kolejną porcję pysznych przygód!

Zaprzyjaźniły się ze złotą pumą oraz z sokołem, którzy w dalszej części powieści bardzo się przyczyniły do uratowania tatusia dziewczynek.

Nie zdradzę jednak ani słowa więcej na temat fabuły, bo jestem przekonana, że dla każdego będzie ogromną przyjemnością odkrycie jej samodzielnie.

Książka zawiera także kilka sympatycznych ilustracji Zbigniewa Lengrena, a jej bardzo dobre tłumaczenie to praca Andrzeja Nowickiego.

,,Wiatr z księżyca” to doskonale napisana lektura, która mimo ponad 70 lat nie straciła wiele na aktualności. Bardzo cenne jest w niej przesłanie, że nawet niegrzeczne dzieci mogą mieć dobre intencje. Niegrzeczność to także cecha, która określa maluchy ciekawe świata i odważne dlaczego więc próbować wkładać je w jakieś odgórnie ustalone ramy?

Bardzo ją polecam dla wszystkich czytelników i słuchaczy powyżej 6. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.muchomor.pl/pl/p/Wiatr-z-ksiezyca/227

Książka została dofinansowana ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

Artykuł Wiatr z księżyca – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Marta Kisiel

Ilustracje: Paulina Wyrt

Wydawnictwo: Wilga

Rok wydania: 2019

Objętość: prawie jak encyklopedia! 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Drugą część książki o bardzo nietypowym chłopcu i jeszcze bardziej nietypowej rodzinie miałam możliwość przeczytać chwilę przed premierą. Zastanowiło mnie wtedy jak charakterystycznym stylem posługuje się autorka Marta Kisiel i z jaką łatwością można się do niego przyzwyczaić (a wręcz od niego uzależnić!). 

,,Małe Licho i anioł z kamienia” zrobiło na mnie dużo lepsze wrażenie niż pierwszy tomik ,,Małe Licho i tajemnice Niebożątka” mimo, że pojawiają się w nim nowe – bardzo nietypowe postaci. 

Znając już najważniejszych bohaterów, znacznie łatwiej było zaangażować się w kolejne wątki fabuły. 

Autorka tym razem postanowiła przenieść całą akcję z bezpiecznego i niezwykle uroczego (na swój sposób!) domu Bożka, do samego serca lasu – chatki dalekiej od cywilizacji, mamy i wszystkiego, co chłopiec dobrze znał.

(Moja ,,polecajka” w środku książki!)

W rodzinnym gniazdku głównego bohatera wybuchła bowiem epidemia ospy. Mama Bożka chcąc go uchronić przed tym niemiłym doświadczeniem, zawiozła go wraz z wyposażonym w macki Guciem oraz niezwykle poważnym, dostojnym i gderliwym aniołem Tsadkielem do cioci Ody. Chłopiec nigdy wcześniej o niej nie słyszał, ale już podczas pierwszego spotkania zrobiła na nim niesamowicie silne i pozytywne wrażenie. 

Główne skrzypce tej opowiastki odgrywa jednak chwilę wcześniej wspomniany Tsadkiel, który daje prawdziwy popis swoich nastrojów! Bożek nie będzie mu jednak dłużny.

Dorosłemu aniołowi zupełnie nie podobają się zwyczaje panujące w chatce cioci Ody. Jej nietypowi gości, jak czort czy demon potęgują w nim dylematy moralne.

Tsadkiel jest bardzo prostą istotą i uważa, że albo ktoś jest dobry albo zły.  Z kolei ciocia Oda ma na tę kwestię zupełnie odmienne zdanie. Dla niej każdy jest trochę dobry, a trochę zły, nie ma osobowości jednoznacznie zdefiniowanych.

Anioł w pewnym momencie doprowadzony do ostateczności, postanawia opuścić ciepły azyl i oddala się w śnieżne zaspy, w głąb lasu, żeby zamanifestować swój sprzeciw. Wkrótce wszyscy zaczynają żałować swojego – może zbyt gwałtownego zachowania – i wyruszają na poszukiwania zranionego Tsadkiela.

Nawet Bożek, który ma absolutny zakaz wchodzenia w pewne miejsca – zgadliście – zapuszcza się właśnie w ich głąb. Ryzykuje wówczas nie tylko przemarznięciem, ale także swoim na wpół ludzkim, a na wpół martwym istnieniem! 

,,Małe Licho i anioł z kamienia” to ciepła, pełna humoru opowieść, pisana świetnym i niezwykle sprawnym językiem. 

Jeżeli mogłabym mieć co do niej jakiekolwiek zarzuty, to jedyne te, co w poprzednim przypadku – Bożek zachowuje się na znacznie mniej lat, niż ma w rzeczywistości, a brak rozdziałów jest czasami nieco uciążliwy. Wszystko jest jednak kwestią przyzwyczajenia.

Pewnością jest, że ilustracje są tak samo dobre jak w pierwszej części i, że fabuła wciąga, jak mało która! 

Polecam dzieciom powyżej 9. roku życia. 

Link do strony Wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/male-licho-i-aniol-z-kamienia-marta-kisiel-sku6240886cf787fe58515e.html

Artykuł Małe Licho i anioł z kamienia – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Hilda i Ukryjcy”

Pomysł: Luke Pearson

Tekst: Stephen Davies

Ilustracje: Seaerra Miller

Tłumaczenie: Marcin Wróbel

Wydawnictwo: Egmont Polska

Rok wydania: 2019

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Hilda – mała dziewczynka z niebieskimi włosami uwielbia przygody. Kocha mieszkać w swojej dolinie w małym drewnianym domku, razem z mamą i Rożkiem – niezwykłym lisojeleniem.

,,Hilda i Ukryjcy” to pierwsza część cyklu, który powstał w oparciu o serial na Netflixie o tytule ,,Hilda”. Inspiracją do jego stworzenia był komiks Luke’a Pearsona.

Pełno w nim fantastycznych zwierząt, magicznych istot i tajemnic, które tylko czekają, żeby je odkryć!

Książkę wzbogacają ilustracje Seaerry Miller, która stworzyła także animacje do serialu. Dwa odcinki to jeden cały tom ,,Hildy i Ukryjców”. Więcej zalet przemawia jednak na korzyść książki, ponieważ można mieć wrażenie, że morał pierwszej części w serialu nieco się rozmył.

Hilda będzie musiała stoczyć prawdziwą batalię z małymi, niewidzialnymi istotkami, które zrobią wszystko, żeby eksmitować ją oraz jej mamę z ukochanego domu. Dziewczynka musi znaleźć sposób, żeby zostać i nie przeprowadzać się do tłoczonego i dalekiego od przyrody Trolberg.

Po drodze spotykają ją różne niespodzianki; musi stawić czoła groźnemu trollowi oraz pomóc się odnaleźć dwójce prastarych olbrzymów.

,,Hilda i Ukryjcy” niesie ze sobą wiele przesłań. Najważniejszym z nich jest to, że nieważne gdzie mieszkamy, ale nasz dom jest tam, gdzie znajduje się nasza rodzina i bliscy (tego np. zabrakło w serialu).

Kolejnym jest szacunek do sąsiadów oraz empatia. Szczególnie, kiedy wiele osób mieszka blisko siebie, muszą stosować kompromisy, żeby każdemu żyło się miło i wygodnie.

Jednym z przesłań jest także przyjaźń, która nie zawodzi i pomaga przetrwać najtrudniejsze chwile, dlatego warto ją pielęgnować i o nią zabiegać.

,,Hilda i Ukryjcy” to bardzo ciekawa wizualnie oraz równie zgrabnie napisana historia, która urzeknie każdego czytelnika powyżej 6-ego roku życia. Wielu ciekawych bohaterów będzie inspiracją dla dzieci, a postać Hildy może stać się jedną z ulubionych książkowych postaci.

Link do strony wydawnictwa: https://egmont.pl/Hilda-i-Ukryjcy,13566988,p.html

Artykuł Hilda i Ukryjcy – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Trudi Trueit

Ilustracje: Scott Plumbe

Tłumaczenie: Krzysztof Kietzman

Wydawnictwo: Olesiejuk

Rok wydania: 2018

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Szkoła w której nie ma nudnych lekcji, nauczyciele są najwybitniejszymi przedstawicielami różnych dziedzin nauki, a podczas zajęć w alternatywnej rzeczywistości można odwiedzać miejsca odległe o tysiące kilometrów.

Brzmi jak coś niemożliwego? Nie dla twórców niezwykle inspirującej serii książek ,,Explorer Academy: Akademia Odkrywców. Tajemnica mgławicy”.

Książka, która została wydana pod patronatem National Geographic musi być wyjątkowa. To pozycja, która z jednej strony jest klasyczną powieścią przygodową, a z drugiej łączy w sobie mnóstwo elementów związanych z odkryciami, podróżami i zaawansowaną technologią.

Głównym bohaterem 1-ego tomu ,,Explorer Academy: Akademii Odkrywców” jest 12-letni Cruz, chłopiec który pochodzi z Hawajów. Wychowuje go tylko tata, ponieważ mama zginęła podczas tajemniczego wybuchu w laboratorium.

Cruz jest niezwykle zdolny i wysportowany, dzięki czemu jego marzenie o dostanie się do jednej z najbardziej elitarnych szkół świata właśnie się spełnia!

Akademia Odkrywców co rocznie rekrutuje 25 najzdolniejszych dzieci ze wszystkich państw naszej planety. Pod okiem specjalistów szkolą się oni na przyszłych wielkich odkrywców. Ich zadaniem będzie ochrona Ziemi i projektowanie rozwiązań, które przyczynią się do poprawy życia dla innych ludzi.

,,Explorer Academy: Akademia Odkrywców. Tajemnica mgławicy” to książka, w której zderzają się różne kultury. Która ukazuje wyższość empatii, przyjaźni i odwagi nad pozostałymi cechami. W której płeć nie ma znaczenia, a zarówno dziewczyny jak i chłopacy mogą osiągać sukces i być najlepsi w różnych dziedzinach. W której szkole nie oceny są najważniejsze, a gdzie bardziej liczy się nieszablonowe działanie i chęć niesienia pomocy innym.

Za oprawę wizualną tej pozycji odpowiada Scott Plumbe, który łączy fotografię z ilustracją. Jego kolaże robią niesamowite wrażenie i są świetnym uzupełnieniem książki.

Za sukcesem ,,Explorer Academy: Akademia Odkrywców. Tajemnica mgławicy”  przemawia także sposób, w jaki autorka do fikcji literackiej przemyca fakty oraz wiedzę z realnego świata. Na końcu książki znajdują się nawet wzmianki o osobach, którymi inspirowała się Trudi Trueit.

Bardzo polecam tę książkę wszystkim czytelnikom powyżej 9-ego roku życia oraz z niecierpliwością czekam na dalsze tomy i kontynuację przygód Cruza oraz jego przyjaciół.

Link do strony wydawnictwa: http://www.wydawnictwoolesiejuk.pl/wiadomosci/zobacz/1-tom-explorer-academy-juz-17-pazdziernika-w-polsce/

Artykuł Explorer Academy: Akademia Odkrywców. Tajemnica mgławicy – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Niepokonani. Niesamowite historie przetrwania”

Autor: David Long

Ilustracje: Kerry Hyndman

Tłumaczenie: Dorota Malina

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: 2018

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena: wybitna

Recenzja:

Żyjemy w czasach, w których nie musimy codziennie walczyć o przetrwanie. Nie grożą nam wielkie niebezpieczeństwa związane z żywiołem, ale nie mamy także możliwości sprawdzenia siebie i wystawienia na próbę swojego charakteru. Wielu ludzi uprawia dlatego  sporty ekstremalne, wspina się wysoko w górach i bije rekordy.

Niezależnie jednak od tego, jaki jest motyw rozpoczęcia przygody, nie wszyscy potrafią zmierzyć się z przeciwnościami, które ze sobą niesie. Tylko nielicznym udaje się zachować wolę walki i wyjść cało z sytuacji, która na pozór wydaje się bez wyjścia.

Książka ,,Niepokonani. Niesamowite historie przetrwania” spisana przez Davida Longa oraz zilustrowana przez Kerry’ego Hyndmana daje do myślenia i pozwala odzyskać wiarę w nieodkryty jeszcze potencjał ludzkiej siły charakteru.

Autor wyselekcjonował 23 niesamowite historie, które wydarzyły się naprawdę w ciągu ostatnich dziesiątek lat. Najwcześniejsza miała miejsce w 1823 roku i związana jest z postacią Gugh Glassa, trapera ze Stanów Zjednoczonych.

Co ciekawe, na podstawie tej historii nakręcono film pod tytułem ,,Zjawa”, w którym główną rolę zagrał Leonardo DiCaprio. Podobnie było z inną opowieścią umieszczoną w książce, opisującą losy zdobywcy kanionów w Kolorado. Na podstawie tego wydarzenia powstał film ,,127 godzin”.

,,Niepokonani. Niesamowite historie przetrwania”  zdecydowanie nie jest książką dla najmłodszych czytelników. Niektóre umieszczone w niej historie są drastyczne, np. te w których z głodu zabija i zjada się psy lub ta w której bohaterowi odpada skóra na skutek zatrucia. Z drugiej strony takie szczegółowe opisy pozwalają na lepsze zilustrowanie sytuacji, w których znalazły się opisywane postacie. Bez takich szczegółów autor nie byłby w stanie oddać stanu w którym znajdowały się wówczas osoby walczące o życie.

Zadziwiające w tych opowieściach jest to, że wiele bohaterów, których spotkało niebezpieczeństwo czy to w górach, na wodzie, czy na pustyni, postanawia wrócić i ponownie zmierzyć się z tym, co niemal ostatnio ich nie pokonało.

Autor pozostawia tutaj ocenę takiej decyzji do indywidualnej interpretacji czytelnika.

Z książki można jednak dowiedzieć się wiele ciekawostek: jak powstają ruchome piaski oraz co może nam grozić, kiedy w nich utkniemy, jak przeżyć bez wody na pustyni oraz w jaki sposób zdobywać pożywienie na morzu, nie mając wędki.

,,Niepokonani. Niesamowite historie przetrwania”  to zbiór wspaniałych motywacyjnych historii przy których podziw miesza się ze wzruszeniem.

To opowieść o odwadze i niesamowitej woli życia bohaterów, którzy znaleźli się w takich sytuacji i byli w stanie zmierzyć się ze swoimi słabościami.

Polecam tę książkę dla dzieci powyżej 10-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/ksiazka/4842/Niepokonani—David-Long

Artykuł Niepokonani. Niesamowite historie przetrwania – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Katherine Rundell

Ilustracje: Hannah Horn

Tłumaczenie: Paweł Łopatka

Wydawnictwo: Poradnia K

Rok wydania: 2018

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wyobraźcie sobie, że będąc dziećmi, lecicie małą awionetką nad amazońską dżunglą. Coś jednak idzie bardzo nie tak i spadacie wprost w objęcia nieprzemierzonej puszczy.

Właśnie taki los spotkał troje dwunastolatków i jednego pięciolatka. Mieli dużo szczęścia, bo wyszli z katastrofy bez większych obrażeń, ale przed nimi stanęło chyba najtrudniejsze zadanie – przetrwać i spróbować wrócić do domu.

,,Odkrywca” Katherine Rundell to na szczęście tylko fikcja literacka. Chociaż nie raz dzieci już udowadniały, że są w stanie wytrzymać dużo więcej, niż się wydaje. Nie zdając sobie sprawy z realnych zagrożeń, wychodzą z niebywałym szczęściem z większości opresji.

Fabułę poznajemy przez pryzmat czwórki dzieciaków, które nie licząc dwójki rodzeństwa – Lili oraz Maksa, nigdy wcześniej się nie znały. Oprócz tego do grupy ocalałych należy także nieco zarozumiała Con (która z czasem okazuje się być dużo bardziej ludzka, niż na początku), oraz Fred, który jako najstarszy z grupy sprawuje nieformalną funkcję przewodnika.

To o nim dowiadujemy się najwięcej. Wychowuje go tylko ojciec, chociaż to raczej nadużycie, bo prawdę mówiąc, interesują go raczej tylko sprawy zawodowe. Syn nie zaprząta mu głowy. Jego mama zamarła podczas porodu. Fred ma ogromną potrzebę udowodnienia ojcu, że jest czegoś wart. Pragnie podróżować i póki co zachłannie czyta powieści podróżnicze.

Katastrofa spada na wszystkich bardzo niespodziewanie. Na początku nie wierzą w swoje powodzenie, ale nie pozostaje im nic innego, jak walczyć. Głód wyostrza zmysły, a zbierane przez lata skrawki informacji o zwierzętach czy roślinach, powoli układają się w jedną całość.

Widać, że ,,Odkrywcę” napisano z doskonałym przygotowaniem. Jak przyznaje sama autorka, wybrała się nad Amazonkę, żeby poznać sposoby na przetrwanie w tamtym miejscu. Kto wie, który z faktów wplecionych w fabułę, może nam się kiedyś przydać?

Dzięki niej dowiedziałam się na przykład, że istnieją różowe delfiny albo, że ptasznik może być całkiem smaczną przekąską. To jak podręcznik survivalu, z którego można korzystać, relaksując się w ciepłym i przyjaznym pokoju.

Tytułowy ,,Odkrywca” nie jest jednak Fredem, chłopcem, który marzy, żeby odkrywać. To tajemnicza osoba, której los skrzyżuje się z losem dzieci. To dzięki niej odzyskają nadzieję i poznają niezwykłą historię, oraz niezwykłe miejsce.

Ta książka jest emocjonująca, pełna przygód i trzymająca w napięciu. Czyta się ją niezwykle szybko, a oprócz tego jest swojego rodzaju manifestem.

Autorka za jej sprawą wygłasza swój sprzeciw przeciwko niszczeniu Puszczy Amazońskiej. Nie podoba się jej, zupełnie słusznie, że ludzie nie dbają o przyrodę i traktują ją, jakby tylko oni się liczyli najbardziej. Nie lubi egoizmu ludzi, także wobec innych osób, plemion czy narodowości. Mówi, że traktując źle naszą planetę, zachowujemy się, jakbyśmy sami siebie źle traktowali.

,,Odkrywcę” polecam do czytania i do przeżywania przygód. Będzie idealną lekturą dla czytelników powyżej 10-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://sklep.poradniak.pl/odkrywca-katherine-rundell

Artykuł Odkrywca – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.