Kiedy piszę tę recenzję, na zewnątrz jest -10 stopni Celsjusza, a według kilku poczytnych portali informacyjnych, padł właśnie rekord zimna w Polsce (-41 stopni Celsjusza). Jeżeli więc kiedykolwiek pomyślicie, że ciekawostki zebrane w najnowszym tomie survivalowej serii dla dzieci oraz młodzieży wam się nie przydadzą – sprawdzajcie zawsze dokładnie prognozę pogody

Książki dla dzieci o survivalu

Przemysław Jakóbczyk w czwartej już i niestety ostatniej części cyklu przygodowego Księga samodzielności, zabiera czytelników do północnego stanu USA, gdzie główna bohaterka ma spotkać się ze swoją przyjaciółką Mali.

Jeżeli nie znacie jeszcze poprzednich tomów serii, możecie sprawdzić co pisałam na ich temat tutaj:

• Księga samodzielności, czyli przygody Zuzy na bezludnej wyspie,
• Księga samodzielności, czyli Zuza w tarapatach. Tom 2,
• Księga samodzielności, czyli Zuza w Krainie Kangurów. Tom 3.

W najnowszej książce Księga samodzielności, czyli Zuza kontra dzika Alaska. Tom 4, autor ponownie przeplata wątki fabularne z bardzo konkretną wiedzą dotyczącą przetrwania w ekstremalnym środowisku. 

Survivalowy podręcznik – co trzeba wiedzieć, żeby przetrwać

Przemysław Jakóbczyk jest zresztą założycielem i szkoleniowcem w Akademii Samodzielności – organizacji, która edukuje dzieci oraz młodzież, uwrażliwiając je na potencjalne zagrożenia, przekazując techniki przetrwania czy współpracy w grupie.

Jest to odpowiedni człowiek, który całą swoją wiedzę i doświadczenie mógłby zawrzeć w formie pokaźnego podręcznika… och, chwila! Tak się składa, że wraz z finalnym, czwartym tomem Księgi samodzielności, ukazał się również bonus.

Survival z Zuzą, czyli przetrwaj w każdych warunkach to kilkudziesięciostronicowa pozycja będąca podsumowaniem wszystkich przygód tytułowej bohaterki. Znajdziecie tu wyszczególnione rozmaite wskazówki, z dokładnymi opisami technik oraz trików, które warto stosować w okolicznościach zagrażających zdrowiu lub życiu.

Warto jednak czytać je razem z pozostałymi książkami serii, gdzie dostajemy jeszcze szerszy kontekst ich zastosowań. W Survival z Zuzą, czyli przetrwaj w każdych warunkach znajdziecie informacje dotyczące m.in.:

• jak przygotować ognisko w różnych okolicznościach,
• jak rozpoznać Północ,
• w jaki sposób skutecznie zatamować krew,
• jak zachować się w przypadku spotkania z niedźwiedziem,
• jak zbudować rakiety śnieżne,
• oraz wiele, wiele innych.

Przygoda na Alasce

Chłopiec miał świadomość skali trudności, jaka przed nim stała. Sytuacje, które dotąd przeżył z Zuzą w Malezji i Australii, z perspektywy czasu wydały się niczym w porównaniu do tego, co czekało ich teraz.

Przemysław Jakóbczyk, Księga Samodzielności, czyli Zuza kontra dzika Alaska, Rozdział VI, str. 40

W Księga samodzielności, czyli Zuza kontra dzika Alaska. Tom 4 15-latka dociera na lotnisko w Kanadzie, skąd ma mieć przesiadkę do Anchorage – największego miasta Alaski. Niestety, ze względu na złe warunki pogodowe lot zostaje odwołany.

Zdani na samych siebie

Razem ze swoją przyjaciółką, która czeka na Zuzę na hali przylotów, a także przyjacielem z poprzednich przygód – czekają na zorganizowany transport samochodowy. Umówiony pojazd jednak nie dociera, ale przypadkowo spotkani podróżnicy (w tym Polka) oferują, że pomogą im dotrzeć do celu.

Kiedy Zuza zaczyna czuć, że popełnili błąd zgadzając się na tę podwózkę, a później jeden z bohaterów jest świadkiem podejrzanej rozmowy – dzieci wiedzą, że teraz są zdane tylko na samych siebie. Bez działających telefonów, w samym sercu alaskańskiej pustki, muszą zrobić wszystko, żeby przetrwać.

Dla kogo jest ta książka?

Kojarzycie filmy Oszukać przeznaczenie? Można mieć wrażenie, że Zuza z jednej strony mocno podpadła losowi, bo ten nie szczędzi jej w kwestii pecha, ale i dziewczyna ma nieograniczone zasoby szczęścia, bo zawsze udaje jej się wyjść z każdej sytuacji bez szwanku (naturalnie dzięki doświadczeniu oraz zgromadzonej wiedzy).

W Księga samodzielności, czyli Zuza kontra dzika Alaska poczujecie się trochę jakbyście oglądali naprawdę dobry film sensacyjny. Choć pojedyncze wątki być może nieco naginają się fabule żeby wzbudzić w czytelniku więcej emocji, to jednak wszystkie kwestie związane z surwiwalem są sprawdzone oraz godne naśladowania (oczywiście, w konkretnych sytuacjach).

Polecam nie tylko czwarty tom serii, ale cały cykl Księgi samodzielności ciekawym świata dzieciom oraz ich rodzicom. To sprawnie napisane, ekscytujące opowieści, do których z przyjemnością często będziecie wracać. Dla odbiorców powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawcy: https://www.akademia-samodzielnosci.pl/1_8_ksiazki-o-samodzielnosci.html

Artykuł Księga samodzielności – nowy tom i podręcznik survivalu dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Przyznam szczerze, że rzadko mi się zdarza, żeby o kontynuację jakiejś serii książek wypytywała mnie mama i babcia jednocześnie. A w przypadku tego cyklu nie tylko tak było, ale zdarzało się to regularnie i z dużą intensywnością – aż do momentu ogłoszenia przez autora drugiego (jakże wyczekiwanego!) tomu.

Kiedy kolejna część Antosi w bezkresie?

Z tego właśnie powodu piszę o tej książce dopiero teraz. Najpierw trafiła ona w ręce najbliższych mi osób i wspaniale było patrzeć oraz słuchać jak bardzo ekscytują się one tą historią. Dopiero później przyszedł czas na mnie.

Trzeba jednak przyznać już na samym początku – nasza przygoda z tym cyklem jeszcze się nie kończy. Mentalnie przygotowuję się więc na kolejną serię częstych pytań: kiedy trzeci tom Antosi w bezkresie?

Zbójeckie nasienie – kontynuacja serii

Bo choć drugi tom nosi tytuł Zbójeckie nasienie i wydawać się może, że na okładce jest chłopak – czytelnik ma niezmiennie do czynienia z Antonią Rossińską, tylko taką która sporo już zdążyła przejść na Wschodzie, a przed nią jeszcze więcej wyzwań i trudności.

Marcin Szczygielski powraca w drugim tomie opowieści o Antosi. Książka Zbójeckie nasienie to bezpośrednia kontynuacja przygód 11-latki, która po inwazji wroga na Polskę w czasach wojny, została wraz z matką zesłana w głąb ZSRR. Moim zdaniem tytuł nie jest zbyt trafny i osobiście zostałabym przy tym z pierwszego tomu – ale poza tym drobiazgiem, trudno mieć do tej serii jakiekolwiek zastrzeżenia.

Życie z Kazachami

Co działo się w pierwszych miesiącach życia Antosi, a właściwie walki o życie na obczyźnie – znajdziecie w pierwszym tomie. Druga część skupia się przede wszystkim na czasie, kiedy dziewczynka spędza codzienność z Kazachami – wędrującą przez stepy rodziną, która bierze ją pod opiekę i pomaga stanąć na nogi.

To właśnie z tego tomu dowiadujemy się, co się z nią stało, gdy uległa wypadkowi pod koniec pierwszej książki. W pierwszoosobowej narracji Antosia opowiada ze szczegółami jak wygląda życie pod jurtami, polowanie na żmije i susły czy handlowanie – nie zawsze pozostające w zgodzie z zasadami moralnymi.

Książka z reporterskim zacięciem

Autor opisuje nie tylko perypetie bohaterki, ale z niezwykłą skrupulatnością pokazuje czytelnikowi świat kazachskiej rodziny – tradycyjne potrawy, podział obowiązków czy hierarchię panująca w rodzinie. Można więc poczuć, że Marcin Szczygielski wykonał w tym zakresie niezwykłe badania, a być może nawet sam miał przyjemność spotkać taką rodzinę na swojej drodze.

Książka nie jest oparta o historię prawdziwej Antosi Rosińskiej, ale czytając Zbójeckie nasienie można odnieść wrażenie, że takie wydarzenia mogły mieć kiedyś miejsce, a tym bardziej – że żyły, a może nawet ciągle żyją takie rodziny tradycyjnych Kazachów, którzy potrafią z powodzeniem funkcjonować w niebywale surowych warunkach, rozumieć otaczającą ich przyrodę i być szczęśliwymi wśród swoich.

Dla kogo jest ta książka?

Przez wzgląd na to jak wiele miejsca w tej pozycji zajmuje właściwie wiedza popularnonaukowa czy ciekawostki – dość zaawansowane merytorycznie. Jak nie brak tutaj brutalności utożsamianej z wojną i dyktaturą, cierpienia, trudnych momentów – Zbójeckie nasienie poleciłabym odbiorcom powyżej 13 roku życia.

Moim zdaniem tę książkę niesłusznie określa się powszechnie jako lekturę dla dzieci. To pozycja przede wszystkim dla dorosłych lub młodzieży. Książka poruszająca, ogromnie wciągająca i piękna – choć często smutna. Wypatruję jej kontynuacji, mając nadzieję, że Antosia znajdzie wreszcie swój dom – gdziekolwiek by on teraz miał być.

Link do strony wydawnictwa: https://latarnik.com.pl/tytul/zbojeckie-nasienie/

Artykuł Zbójeckie nasienie – recenzja kontynuacji wybitnej serii książek pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: W lesie
➜ Scenariusz: Lomig (na podstawie powieści Jean Hegland)
➜ Rysunki: Lomig
➜ Tłumaczenie: Dorota Malina
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Ciekawa jestem czy dobrze ocenilibyście ten komiks, gdybyście mieli określić jego tematykę wyłącznie na podstawie okładki. Ten enigmatyczny rysunek z minimalistyczną typografią nie narzuca bowiem żadnych konkretnych wniosków.

Into the Forest w komiksie

Żeby poznać historię dwóch stojących pod słońce postaci, musicie podejść do nich bliżej. Pytanie jednak czy pozwolą Wam się zbliżyć? W postapokaliptycznym świecie, gdzie każdy może być wrogiem, a bezpieczeństwo powinno być priorytetem, nie tak łatwo wzbudzić w kimś zaufanie.

W lesie jest komiksem opartym na kanwie powieści Into the Forest Jean Hegland z 1996 roku. Kilka lat temu zinterpretował ją w obrazku Lomig, który za swoją wersję popularnej historii otrzymał wiele nominacji do prestiżowych nagród. W Polsce przez chwilę było głośno o filmie, który oparty był na fikcji Hegland, dostępnym pod tytułem Głusza.

Postapokaliptyczny świat i dwie siostry

Głównymi bohaterkami są nastoletnie siostry u progu dorosłości – Nell i Eva. Już od jakiegoś czasu zaszyły się wraz z rodzicami w drewnianym domku w samym sercu lasu. Kiedy zaczęły się pojawiać przerwy w dostawie prądu, giełdę dotknął krach, a wewnętrzne wojny trawiły kolejne państwa, rodzina szukała spokoju na odludziu.

Dziewczyny czerpały przyjemność na spędzaniu czasu razem i wkrótce – na odkrywaniu swoich pasji. Kiedy jednak pewnego dnia choroba odebrała im matkę, a śmiertelny wypadek ojca, Nell i Eva zostały zdane tylko na siebie.

Jak nauczyć się żyć w lesie

W lesie to historia o tym, jak wyglądałby świat, gdyby zabrakło energii i paliwa. Dla dziewczyn brak prądu to największe utrudnienie. Kiedy są pod opieką zaradnego ojca, nie mają większych zmartwień. Gdy jednak zostają same – ich życie, ale i perspektywa zupełnie się zmienia.

Komiks wnika w intymność bohaterek, starając się pokazywać ich rzeczywistość początkowo z punktu widzenia zagubionych i zrezygnowanych, z czasem nabierając siły na zmagania z naturą, ale i samym sobą.

Doświadczanie życia

Historia wydaje się niezwykle potrzebna i intrygująca z punktu widzenia nas, współczesnych – ludzi, którzy mają świadomość, że wystarczy zachwiać jedną gałęzią dostaw lub zakłócić pokój w kluczowym pod kątem gospodarki kraju, żeby wszystko się zmieniło.

W lesie uświadamia jak ważne jest rozumienie natury, czerpanie z niej, ale jednoczesne darzenie przyrody szacunkiem. Komiks na wielu poziomach teoretyzuje, ale trudno nie przyznać mu w kilku, a już zwłaszcza w jednej kwestii racji – najważniejsze jest dążenie do życia i cieszenie się, że można go doświadczać. Polecam W lesie czytelnikom dojrzałym.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/W+lesie/pokaz.html

Artykuł W lesie – recenzja postapokaliptycznego komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W zalewie świątecznych książek o Mikołajach, Gwiazdce i pachnącym lasem choinkach ukazała się pozycja dla dzieci, młodzieży oraz dorosłych, która odważyła się poruszyć zupełnie inną tematykę. Niełatwą, ale też dużo bardziej znaczącą. Tematykę, która osadzona jest na solidnych fundamentach faktów, historii oraz autentycznych opowieści, które potrafią wzbudzić w czytelnikach prawdziwe, czasami głęboko skrywane emocje.

,,Antosia w bezkresie” jest książką Marcina Szczygielskiego – w mojej opinii – jednego z najznamienitszych polskich pisarzy literatury dziecięcej. Jego dotychczasowe publikacje takie jak m.in. ,,Oczy Michaliny” czy ,,Teatr Niewidzialnych Dzieci” przekraczają granice wyobraźni i oferują czytelnikom niebywałą wrażliwość oraz ważne przesłania.

Zsyłka do Kazachstanu

Nowość ,,Antosia w bezkresie” jest pierwszą z zapowiadanej serii książek o tytułowej dziewczynce, którą los podczas II wojny światowej zesłał do Kazachstanu. Deportacja kilkulatki wraz z mamą i niewielkim dobytkiem jest dla dziecka przeżyciem trudnym do opisania – a jednak, Marcinowi Szczygielskiemu udaje się  zawrzeć w słowach wielowymiarowy świat oraz doświadczenia, które trudno będzie wymazać z pamięci.

Staliśmy wszyscy na nasypie głodni, brudni, śmierdzący, zawszeni i oniemiali. Wpatrywaliśmy się w ten majestatyczny, milczący, nieruchomy krajobraz niczym w święty obraz w kościele.

Marcin Szczygielski, Antosia w bezkresie, Rozdział VII, O tym, jak nas zabrali do łaźni i było strasznie, str. 91

Kiedy przychodzi NKWD

Antosia przez większość swojego dzieciństwa miała beztroskie życie. Razem z rodzicami, ich przyjaciółmi oraz pomocą domową mieszkała w Brentówce na Kresach Wschodnich. Duży dom, rozmaite smakołyki oraz wymyślne zabawki to była jej codzienność, na którą nawet zdarzało jej się czasem grymasić. Wszystko zmieniło się wraz z nadejściem wojny. Okazało się, że ojciec dziewczynki jako oficer trafił na pole bitwy, a domowy mir zakłóciło nadejście NKWD.

Piękny! Tak. Rosjanie potrafią tworzyć wspaniałą, przejmującą literaturę, olśniewające malarstwo. Wielką sztukę! Ale to… to tylko pozłotko, cieniutka warstwa kruszcu na grudzie błota. Błyszczące, tęczowe refleksy na odwłoku robaka!

Marcin Szczygielski, Antosia w bezkresie, Rozdział III, O tym, jak nasz dom najechali Rosjanie, a ja im się postawiłam, str. 46

Koniec rozpaczania

Na stronach ,,Antosi w bezkresie” obserwujemy przyspieszone dorastanie dziecka. Zmianę w myśleniu, zachowaniu oraz nawet podejściu do życia. Początkowo delikatna dziewczynka, która była skłonna do dramatyzowania i histerii, staje się twarda oraz nieustępliwa w walce o własne przetrwanie. 

Jest taki moment w książce, kiedy stwierdza, że przestała płakać, bo zabrakło jej łez. Postanawia wówczas nie skupiać się na własnym nieszczęściu, ale działać – nawet jeżeli to działanie często skazane jest na niepowodzenie.

Antosia w trzech emocjach

,,Antosia w bezkresie” to powieść przejmująca i pozostawiająca w czytelniku mieszaninę różnych emocji. Z jednej strony podziw dla głównej bohaterki, a tym samym – dla wszystkich dzieci, z historii których została ulepiona ta postać. Z drugiej – zachwyt nad sposobem, w jaki autor ukazuje naturę stepów, ich nieme oraz nieporuszone piękno. Finalnie, ciekawość jaką kontynuację będzie miała ta seria. Bowiem cliffhanger, którym kończy się książka sprawia, że dalsze losy dziewczynki mogą, nomen omen, potoczyć się bardzo różnymi torami.

Ja z pewnością będę czekać na drugi tom powieści, a wam szczerze zalecam sięgnięcie po ,,Antosię w bezkresie” już teraz. Jest duża szansa, że takiej drugiej książki w tym roku jeszcze nie poznaliście.

Lektura będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 11 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://latarnik.com.pl/tytul/antosia-w-bezkresie/

Artykuł Antosia w bezkresie – recenzja książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Z nieukrywanym entuzjazmem powracam do serii ,,Księga samodzielności”, która niczym amerykańskie kino akcji, dostarcza emocji w każdym rozdziale powieści!

Do tej pory ukazały się:

• Księga samodzielności, czyli przygody Zuzy na bezludnej wyspie. Tom 1,
• Księga samodzielności, czyli Zuza w tarapatach. Tom 2.

Fundacja Akademia Samodzielności

Najnowsza część – ,,Księga samodzielności, czyli Zuza w krainie kangurów. Tom 3” zabiera czytelników do Australii. Tytułowej bohaterce wreszcie udaje się dotrzeć na konkurs młodych, pisarskich talentów i teraz ma już tylko nadzieję na wylegiwanie się na złotych plażach i picie zimnych napojów w cieniu parasola. Zarówno Zuza oraz jej nowi przyjaciele zupełnie nie spodziewają się, jakie atrakcje zaplanował dla nich autor książki.

Pomysłodawcą serii oraz autorem tekstów jest Przemysław Jakóbczyk, który – można powiedzieć – na survivalu zjadł już zęby. Jakóbczyk to założyciel Fundacji Akademii Samodzielności, w ramach której prowadzone są zajęcia w szkole przetrwania. W książce doskonale widać rozległą wiedzę autora, który łącząc fabułę z garścią praktycznych informacji, doskonale potrafi przekazać przydatną znajomość różnych, ciekawych technik.

Książka dla dzieci niczym emocjonujący film akcji

Trzeci tom serii kolejny raz jest mieszanką różnych wypadków, których wystąpienie (w krótkim odstępie czasu) na szczęście uznaje się za dość rzadkie. Nie znaczy to jednak, że kiedyś nie możemy być świadkami takich wydarzeń, które będą wymagały od nas odpowiedniego zachowania i szybkiej reakcji.

W ,,Księdze samodzielności, czyli Zuza w krainie kangurów” bohaterowie będą mieć do czynienia z:

• niebezpiecznym i niezidentyfikowanym ładunkiem odnalezionym na przystanku,
• nagłym pogorszeniem zdrowia dorosłego i potrzebą udzielenia mu podstawowej pomocy,
• trąbą powietrzną,
• brakiem pitnej wody,
• poważnym zranieniem w rękę,
• kleszczem,
• przegrzaniem z powodu zbyt intensywnego słońca.

Blaski (i cienie) Australii

Autor buduje emocjonującą fabułę, nie pozwalając nawet na chwilę oderwać się od książki. Przy okazji podkreśla jak istotne jest odpowiednie nastawienie w chwilach, które wydają się trudne. Okazuje się, że pozytywna motywacja oraz optymistyczne myślenie może uratować nawet życie.

Zuza, która jest zaznajomiona nie tylko z technikami przetrwania, ale i z survivalowym sprzętem, uczy czytelników o czym należy pamiętać w sytuacjach zagrażających zdrowiu. Dużą wartością dodaną są też oczywiście liczne wzmianki o australijskiej faunie czy chociażby – najbardziej popularnych miejscach w tym kraju. Aż miło przenieść się na chwilę w tamte strony – szczególnie, że czytając książkę, jesteśmy daleko od tych wszystkich potencjalnych niebezpieczeństw.

Ucząc się z Zuzą

,,Księga samodzielności, czyli Zuza w krainie kangurów” choć z jednej strony jest niezwykle autentyczna (np. kiedy autor nie tłumaczy angielskojęzycznych wstawek bohaterów, czego jestem fanką), to z drugiej na szczęście istnieje bardzo małe prawdopodobieństwo, że te wszystkie niebezpieczeństwa mogą przytrafić się jednej osobie.

Ucząc się jednak z Zuzą możemy być pewni, że nic nie zaskoczy nas w ekstremalnych sytuacjach! Polecam tę serię dzieciom powyżej 9 roku życia. Książka będzie świetną lekturą na wakacje.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.akademia-samodzielnosci.pl/

Artykuł Księga samodzielności, czyli Zuza w Krainie Kangurów – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Sami. Zniknięcie. Tom 1
➜ Autor: Fabien Vehlmann
➜ Rysunki: Bruno Gazzotti
➜ Tłumaczenie: Agata Cieślak
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: ma dużo zalet

Pięcioro dzieci budzi się pewnego dnia i zauważa, że zniknęli ich rodzice, rodzeństwo, sąsiedzi oraz sprzedawcy w sklepach. Całe wielkie miasto wyludniło się z niewiadomego powodu. Na szczęście te dzieci spotykają siebie i mogą teraz razem walczyć o przetrwanie w świecie, w którym do tej pory byli uzależnieni od innych.

Pierwsza część komiksowej serii ,,Sami”, czyli ,,Sami. Zniknięcie. Tom 1” została nagrodzona na Międzynarodowym Festiwalu Komiksu w Angoulême w kategorii wiekowej 9-12 lat. W 2017 roku nakręcono nawet film fabularny na kanwie opowiedzianej w nim historii.

Autorem scenariusza książki jest Fabien Vehlmann, a rysunki przygotował Bruno Gazzotti. 

Nietypowo w tego typu publikacjach, mamy na początku, jeszcze przed stroną tytułową komiksu bardzo rozbudowany prolog. Poznajemy w nim każdego z bohaterów: analitycznego Ivana, majsterkowiczkę Leilę, ambitną Camille, małego Terrego oraz samodzielnego Dodjiego. Każde dziecko jest indywidualistą i reprezentuje inny zestaw cech, dzięki czemu czytelnikom będzie łatwo utożsamić się z którąś z wybranych postaci.

Przyznam, że początek tej historii bardzo mnie zainteresował. Nagle tętniące życiem miasto staje się opuszczone. Bohaterowie zaczynają się zastanawiać, dlaczego to właśnie oni w nim pozostali? Co stało się z innymi dziećmi i dorosłymi?

To jednak nie koniec dziwnych zbiegów okoliczności. W ,,Samych” pojawia się jeszcze jeden element. Piątka postaci jest nieustannie obserwowana. W cieniach kryje się bezpieczeństwo i aby przetrwać, muszą trzymać się razem.

Z fabularnego jednak punktu widzenia, w tym komiksie sporo jest dziur i niedomówień. Być może wiele wyjaśni się w przyszłych częściach, ale pierwszy tom nie kończy się satysfakcjonująco. Nie zostaje odkryta przed nami ani jedna istotna karta i jesteśmy w tym samym miejscu, co bohaterowie tej opowieści.

Przyznam szczerze, że nie do końca podoba mi się także kwestia ukazania zwierząt. Rozumiem, że dzieci chcą się bronić przed zagrożeniem z ich strony, ale są w tych działaniach bardzo brutalne i pozbawione empatii. Z drugiej strony jest to komiks dedykowany już niemal nastolatkom więc być może to jedyny sposób, żeby ukazać ich bezkompromisowość w walce o własne życia.

Trudno jeszcze na tym etapie oceniać serię ,,Sami”. Poczucie poznania jej tylko połowicznie sprawia, że częściowo jestem ciekawa kontynuacji, ale też nie jest to cykl, którego będę z niecierpliwością wyczekiwać w księgarniach.

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Sami.-Znikniecie.-Tom-1,60975109,p.html

Artykuł Sami. Zniknięcie. Tom 1 – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Księga samodzielności

Autor: Przemysław Jakóbczyk

Ilustracje: Małgorzata Szyszkowska

Wydawnictwo: Akademia Samodzielności

Rok wydania: 2020

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Moja przyszywana babcia, która przeżyła drugą wojną światową, zawsze powtarzała, że udało jej się przetrwać tylko dzięki temu, że wierzyła w to, że się uda. Przemysław Jakóbczyk w swojej drugiej książce z serii o dzielnej Zuzie przypomina jak ważne jest w sytuacjach kryzysowych myślenie o ,,szklance, do połowy pełnej”. 

,,Księga samodzielności, czyli Zuza w tarapatach. Tom 2” to kolejna część opowieści przeplatana poradami dotyczącymi przetrwania w ekstremalnych warunkach. To książka, która rzeczywiście mówi o tym jak przeżyć, a nie tylko podsuwa ciekawostki, które mogą się przydać na popołudniowym spacerze w lesie. 

Link do recenzji poprzedniej:

Księga samodzielności, czyli przygody Zuzy na bezludnej wyspie – recenzja

Trzeba przyznać, że autor – założyciel Fundacji Akademia Samodzielności postanowił tym razem stworzyć niemal opowieść akcji! Jeżeli oglądacie czasami sensacyjne filmy w których samochody koziołkują nad głowami bohaterów, a budynki wybuchają jeden po drugim, to… prawie coś takiego przydarzyło się Zuzi oraz jej nowym przyjaciołom.

W tym tomie dziewczynka postanowiła wziąć udział w konkursie pisarskim, w którym główną nagrodą była wycieczka do Australii. Nieco obawiała się długiej podróży, ale finalnie chęć zobaczenia ulubionego kontynentu była dla niej zbyt kusząca. Okazało się, że Zuza wygrała i wraz z dwójką innych dzieci z Polski znalazła się na lotnisku w Warszawie gotowa do odlotu. Zanim jednak uczestnicy programu mieli wylądować w Australii, czekała ich przesiadka w Kuala Lumpur. 

Muszę przyznać, że takiego natężenia pechowych sytuacji ze święcą szukać w innych opowieściach! Dzięki nim Zuza mogła wykazać się co prawda znajomością odpowiedniego zachowania i wiedzy, a przy okazji nauczyć czegoś czytelników, ale w historie, które jej się przytrafiały nie byłby w stanie uwierzyć nawet zdecydowanie mniej doświadczony podróżnik. 

Kosztem realizmu możemy się jednak dowiedzieć w jaki sposób zdobywać wodę w puszczy, gdy nie ma się dostępu do strumyków lub rzek, jak ochronić się przed dzikimi zwierzętami czy moje ulubione – w jaki sposób ogrzać swój namiot, mając do dyspozycji tylko kamienie. 

Trzymająca w napięciu akcja, budujące się relacje dzieci oraz ich różne stany emocjonalne (co moim zdaniem i tak zostały w znacznej mierze ułagodzone), sprawiają, że czytelnicy bardzo szybko zaangażują się w tę opowieść. 

Dorośli z kolei będą mieli więcej pytań do fabuły, poddadzą osądowi także samych rodziców, którzy po pierwszej niebezpiecznej sytuacji powinni jak najszybciej przylecieć po dzieci i zabrać je do domu. To, że tego nie zrobili sprawia, że właśnie rodzice trójki głównych bohaterów stają się dla mnie czarnymi charakterami tej opowiastki. 

W ,,Księga samodzielności, czyli Zuza w tarapatach. Tom 2” można znaleźć także kilka chochlików drukarskich, które finalnie nie przeszkadzają w lekturze. Tekst został urozmaicony rysunkami Małgorzaty Szyszkowskiej.

Książka będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 9 roku życia.

Link do strony: https://www.akademia-samodzielnosci.pl/

Dodatkowo Fundacja Akademia Samodzielności wydała także ,,Młody odkrywca – karty samodzielności”. Są one uzupełnieniem obu tomów książki i pomagają uporządkować wiedzę z zakresu surwiwalu. 

Z jednej strony składają z jednolitego tła lasu, a z drugiej – ze zdjęć oraz ciekawostek dotyczących przydatnych przedmiotów. Każda karta występuje podwójnie, dlatego z powodzeniem można rozgrywać nimi partyjki memory. 

Karty dostępne są tutaj: https://www.akademia-samodzielnosci.pl/1_8_ksiazki-o-samodzielnosci.html

Artykuł Księga samodzielności, czyli Zuza w tarapatach. Tom 2 – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Księga samodzielności

Autor: Przemysław Jakóbczyk

Ilustracje: Małgorzata Szyszkowska

Wydawnictwo: Warszawska Grupa Wydawnicza

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Samodzielność to w dzisiejszych czasach cecha, którą nie wszystkie dzieci mogą się pochwalić. Wielu rodziców chroniąc swoje dzieci, odbiera im przyjemność samodzielnego podejmowania decyzji i ryzyka, które pozwala przecież uczyć je ponoszenia konsekwencji.

,,Księga samodzielności, czyli przygody Zuzy na bezludnej wyspie. Tom 1” to jedna z nielicznych książek dla dzieci, które stawiają zarówno na wiarę we własne możliwości jak i przybliżają najmłodszym wiedzę surwiwalową. 

Jej autorem jest Przemysław Jakóbczyk założyciel Fundacji Akademia Samodzielności, w ramach której prowadzone są zajęcia ze szkoły przetrwania. Książka jest jego literackim debiutem!

Główną bohaterką jest 12-letnia Zuzia, która wraz z rodzicami wyrusza na niezwykłe wakacje – wielkim wycieczkowcem mają razem przepłynąć Ocean Atlantycki i dotrzeć na rajską wyspę, umiejscowioną niedaleko Brazylii. 

Rejs statkiem o dumnej nazwie Ferdynand Magellan nie idzie jednak zgodnie z założeniami. Podobnie jak wielki podróżnik, wycieczkowiec także nie kończy swojej podróży, a Zuza podczas zamieszania odłączą się od rodziców. W ratunkowej szalupie trafia na bezludną wyspę, na której musi zrobić wszystko, żeby przetrwać, nie mając gwarancji, że uda się ją odnaleźć.

,,Księga samodzielności, czyli przygody Zuzy na bezludnej wyspie” to książka z której można dowiedzieć się wielu naprawdę ciekawych faktów! Choć jak pisze sam autor – lepiej, żeby nie musieć z nich nigdy korzystać, to jednak sama świadomość, że wie się, co zrobić w kryzysowych sytuacjach, powinna każdemu dodać pewności siebie.

Obserwując poczynania bohaterki można nauczyć się: w jaki sposób i co spakować przygotowując się do podróży, jak rozpoznać Gwiazdę Polarną, jak rozpalić ognisko czy w jaki sposób zasygnalizować z lądu helikopterowi, że potrzebujemy pomocy.

Najważniejszym wnioskiem jaki jednak powinien zostać wyciągnięty z lektury jest ten, że nieistotne jest jakie przybory czy narzędzia mamy przy sobie, ale jakie jest nasze nastawienie. To wola walki i chęć przetrwania będą stanowiły o naszym powodzeniu!

Żeby jednak oddać sprawiedliwość, muszą napisać także o małych potknięciach autora. Przede wszystkim zastanawiająca jest kwestia łowienia i przyrządzania ryb przez dziewczynkę. Narracja sprawia wrażenie, jakby te zajęcia były niezwykle łatwe. W rzeczywistości dla wielu dzieci zabicie zwierzęta, żeby go zjeść, byłoby zbyt drastyczne, tym bardziej, że Zuza miała przecież dostęp do owoców. Być może zabrakło w tym miejscu nieco obszerniejszego opisu stanu emocjonalnego dziewczynki lub wtrącenia, że oprawiała ryby już wcześniej z rodzicami i nie jest to dla niej żadna nowość.

Zuza powinna także zapamiętać, że wegetarianie z całą pewnością nie jedzą ryb, robią to jarosze. Takie wprowadzania w błąd czytelników, skutkuje później wieloma nieporozumieniami w codziennym życiu i jest dla wegetarian sporym utrapieniem.

Pomimo tych dwóch małych kwestii, ,,Księga samodzielności” to bardzo interesująco zapowiadająca się seria! Po jej lekturze sama zapragnęłam nadrobić swoją wiedzę z zakresu surwiwalu i poduczyć się o alternatywnych metodach mierzenia czasu czy gromadzenia wody pitnej. 

Rodzice podsuwając tę książkę swoim dzieciom, ryzykują dokładnie tym samym – że apetyt ich dzieci na zdobywanie nowej wiedzy będzie stale rósł i że wkrótce będą musieli zaopatrzyć się w niezbędne akcesoria na wypadek… nieprzewidzianych okoliczności!

Książkę polecam czytelnikom powyżej 9. roku życia.

Link do strony książki: https://www.akademia-samodzielnosci.pl/

Premiera drugiej części już w czerwcu, wpiszcie w kalendarze!

Artykuł Księga samodzielności, czyli przygody Zuzy na bezludnej wyspie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Gipi (Gianni Pacinotti)

Rysunki: Gipi (Gianni Pacinotti)

Tłumaczenie: Anna Karolina Teruzzi

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2017

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Czasami rodzice chcąc wychować swoje dzieci na silne i samodzielne jednostki, zatracają umiar. Przestają okazywać im uczucia, żeby nie osłabić ich charakteru, ukrywają prawdę o świecie, żeby je chronić.

W ,,Ziemi swoich synów” zostało pokazane, jak tłumione emocje szukają ujścia, oraz że nie można całkowicie pozbawić kogoś empatii.

Teoretycznie jest to komiks bardzo pesymistyczny, opowiadający o post apokaliptycznej rzeczywistości, zatrutej wodzie, chorobach i tajemniczych śmierciach. W tym świecie żyje ojciec z dwoma synami. Jeden jest bardziej posłuszny i wycofany. Drugi – poznajemy go jako Lino, to narwany i w głębi ducha poczuwający się do śmierci matki młody chłopak.

W ich codzienności zabroniony jest płacz, czytanie i używanie słowa ,,miłość”. Ojciec  stara się ich wychować na mężczyzn, którzy będą potrafili o siebie zadbać, którzy będą samodzielni i poradzą sobie w każdych okolicznościach.

Na pierwszy rzut oka wydaje się być dla nich kimś obcym. Jest oschły, pozbawiony wszelkich emocji, często ich obraża i bije. Prowadzi jednak tajemniczy dziennik w którym dużo notuje. Chłopcy mają jednak całkowity zakaz zbliżania się do niego, poza tym nie potrafią czytać.

Kiedy ojciec umiera z powodu jakiejś wewnętrznej choroby, zostają sami. Powoli zaczynają odkrywać świat, przed którym bronił ich mężczyzna. Dowiadują się o innych, żyjących ludziach, a na wierzch wychodzą mroczne sekrety otaczającej ich rzeczywistości.

Lino odkrywa jednak coś znacznie ważniejszego. W pewnym momencie dowiaduje się, że ojciec go kochał, i zapisał to w swoim dzienniku.

,,Ziemia swoich synów” to niezwykle emocjonalny komiks zarówno w warstwie tekstowej, jak i wizualnej. To przede wszystkim kawał sprawnie napisanej historii, którą z powodzeniem można byłoby zekranizować.

Kontrastowe rysunki, składające się na wiele z pozoru chaotycznych kresek tworzących obrazy świata, które są pełne niepokoju, ale równocześnie w których jest także miejsce na dobro, bezinteresowność czy nadzieję.

W rzeczywistości trudno powiedzieć o czym jest naprawdę ta książka, bo na jej całokształt składa się wiele elementów. Z pewnością jednak autorowi i scenarzyście zarazem udało się uchwycić prawdziwe ludzkie charaktery i ogromną potrzebę czucia się kochanym.

Bardzo polecam dla nastolatków powyżej 16. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Ziemia+swoich+syn%C3%B3w/pokaz.html

Artykuł Ziemia swoich synów – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Katherine Rundell

Ilustracje: Hannah Horn

Tłumaczenie: Paweł Łopatka

Wydawnictwo: Poradnia K

Rok wydania: 2018

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wyobraźcie sobie, że będąc dziećmi, lecicie małą awionetką nad amazońską dżunglą. Coś jednak idzie bardzo nie tak i spadacie wprost w objęcia nieprzemierzonej puszczy.

Właśnie taki los spotkał troje dwunastolatków i jednego pięciolatka. Mieli dużo szczęścia, bo wyszli z katastrofy bez większych obrażeń, ale przed nimi stanęło chyba najtrudniejsze zadanie – przetrwać i spróbować wrócić do domu.

,,Odkrywca” Katherine Rundell to na szczęście tylko fikcja literacka. Chociaż nie raz dzieci już udowadniały, że są w stanie wytrzymać dużo więcej, niż się wydaje. Nie zdając sobie sprawy z realnych zagrożeń, wychodzą z niebywałym szczęściem z większości opresji.

Fabułę poznajemy przez pryzmat czwórki dzieciaków, które nie licząc dwójki rodzeństwa – Lili oraz Maksa, nigdy wcześniej się nie znały. Oprócz tego do grupy ocalałych należy także nieco zarozumiała Con (która z czasem okazuje się być dużo bardziej ludzka, niż na początku), oraz Fred, który jako najstarszy z grupy sprawuje nieformalną funkcję przewodnika.

To o nim dowiadujemy się najwięcej. Wychowuje go tylko ojciec, chociaż to raczej nadużycie, bo prawdę mówiąc, interesują go raczej tylko sprawy zawodowe. Syn nie zaprząta mu głowy. Jego mama zamarła podczas porodu. Fred ma ogromną potrzebę udowodnienia ojcu, że jest czegoś wart. Pragnie podróżować i póki co zachłannie czyta powieści podróżnicze.

Katastrofa spada na wszystkich bardzo niespodziewanie. Na początku nie wierzą w swoje powodzenie, ale nie pozostaje im nic innego, jak walczyć. Głód wyostrza zmysły, a zbierane przez lata skrawki informacji o zwierzętach czy roślinach, powoli układają się w jedną całość.

Widać, że ,,Odkrywcę” napisano z doskonałym przygotowaniem. Jak przyznaje sama autorka, wybrała się nad Amazonkę, żeby poznać sposoby na przetrwanie w tamtym miejscu. Kto wie, który z faktów wplecionych w fabułę, może nam się kiedyś przydać?

Dzięki niej dowiedziałam się na przykład, że istnieją różowe delfiny albo, że ptasznik może być całkiem smaczną przekąską. To jak podręcznik survivalu, z którego można korzystać, relaksując się w ciepłym i przyjaznym pokoju.

Tytułowy ,,Odkrywca” nie jest jednak Fredem, chłopcem, który marzy, żeby odkrywać. To tajemnicza osoba, której los skrzyżuje się z losem dzieci. To dzięki niej odzyskają nadzieję i poznają niezwykłą historię, oraz niezwykłe miejsce.

Ta książka jest emocjonująca, pełna przygód i trzymająca w napięciu. Czyta się ją niezwykle szybko, a oprócz tego jest swojego rodzaju manifestem.

Autorka za jej sprawą wygłasza swój sprzeciw przeciwko niszczeniu Puszczy Amazońskiej. Nie podoba się jej, zupełnie słusznie, że ludzie nie dbają o przyrodę i traktują ją, jakby tylko oni się liczyli najbardziej. Nie lubi egoizmu ludzi, także wobec innych osób, plemion czy narodowości. Mówi, że traktując źle naszą planetę, zachowujemy się, jakbyśmy sami siebie źle traktowali.

,,Odkrywcę” polecam do czytania i do przeżywania przygód. Będzie idealną lekturą dla czytelników powyżej 10-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://sklep.poradniak.pl/odkrywca-katherine-rundell

Artykuł Odkrywca – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.