➜ Tytuł: Ardalén
➜ Scenariusz: Miguelantxo Prado
➜ Rysunki: Miguelantxo Prado
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Całe życie kolekcjonujemy wspomnienia. Doświadczenia nowych znajomości, podróży czy umiejętności definiują nas jako ludzi. To dzięki nim nabywamy konkretnych cech charakteru oraz podejmujemy określone decyzje.

Hiszpański komiks romantyczny 

Choć naukowe kwestie dotyczące pamięci, zapamiętywania i zapominania nie zostały jeszcze do końca dobrze zgłębione, wiemy o nich już znacznie więcej, niż na przykład kilkadziesiąt lat temu. Nie przeszkadza to nam jednak ciągle ich poetyzować oraz uwznioślać, bo – jakkolwiek byśmy mocno chcieli temu zaprzeczyć – pamięć ma dla człowieka ogromną wartość.

Ardalen to romantyczny komiks Miquelanxo Prado, nie ze względu na zawarte w nim wątki miłosne, bo nie są one nawet na drugim, ale może dopiero na trzecim planie. Jego romantyzm przejawia się w aurze tajemniczości, potrzebie odczuwania wolności czy żonglowania czasem, a także przestrzenią.

Wiatr wiejący przez Atlantyk

Duże znaczenie dla tego komiksu ma sam tytuł. Jest to dosłownie oraz w przenośni siła napędowa jego fabuły. Słowo ardalen oznacza bowiem, według autora (nie udało mi się znaleźć innych źródeł, które potwierdziłyby te słowa), wiatr wiejący z południowego zachodu, przez Atlantyk, aż do europejskich wybrzeży.

Zgodnie z wierzeniami, niesie on z Ameryki charakterystyczny zapach jodu i soli. W komiksie ardalen jest przekaźnikiem także czegoś jeszcze. Odpowiada za mieszanie się wspomnień oraz niezwykłe zjawiska, które można obserwować w głębi lądu.

Historia o pamięci i zapominaniu

Ardalen to częściowo historia kobiety Sabeli, która po rozwodzie z mężem, próbuje znaleźć nie tylko swoje miejsce, ale sama chce odnaleźć się na nowo. W tym celu postanawia dowiedzieć się, kim był jej dziadek – wymazany z pamięci rodziny przez zranioną babcię.

Mając tylko garść informacji, udaje się do niewielkiego miasteczka, gdzie być może, czeka na nią jego dawny znajomy. W ten sposób Sabela trafia do domu Fidela. Nie wie jednak, że pamięć mężczyzny nie do końca należy do niego, a przywoływane w głowie obrazy i informacje, mogły zrodzić się na skutek… doświadczeń pewnego Antonia.

Dzieło sztuki wizualnej

Bardzo trudno bardziej zarysować fabułę, żeby nie powiedzieć zbyt dużo, i tym samym nie pozbawić czytelnika przyjemności z jej odkrywania. Ardalen zaskakuje, wzrusza, zapędza w kozi róg, żeby za chwilę doskonale uzasadnić swoje dotychczasowe decyzje.

Ten komiks jest nie tylko po mistrzowsku skonstruowany pod kątem fabularnym oraz postaci. To dzieło sztuki wizualnej, zachwycające przenikaniem światów, wrażliwością patrzenia oraz ukazywania charakterów bohaterów w ich mimice i gestach.

Polecam go każdemu dorosłemu odbiorcy. Doskonale sprawdzi się także w roli prezentu.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Ardalen/954

Artykuł Ardalen – recenzja komiksu o istocie pamięci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Dom to jeden z bardziej wdzięcznych i miłych każdemu czytelnikowi tematów. Dom daje nam poczucie bezpieczeństwa, do domu zawsze dobrze się wraca (szczególnie po długiej podróży).

Nasze cztery kąty

Bez względu na to czy mieszkamy w bloku, domku jednorodzinnym, kamienicy czy kilkupoziomowym apartamencie – nasze cztery kąty pewnie wyglądają nieco inaczej, niż te w których mieszkali przodkowie.

Z książką Nasze cztery kąty, czyli jak dawniej mieszkano Moniki Utnik (znanej m.in. z W deszczu, czyli co się dzieje, kiedy pada , Brud. Cuchnąca historia higieny) i Joanny Czaplewskiej (którą możecie kojarzyć np. z Archeologia. Mumie, złoto i stare skorupy) odbędziecie architektoniczną podróż pełną inspirujących ciekawostek.

Pierwsze koty za płoty

Zanim jednak wybuchniecie zbyt dużym entuzjazmem – książka zaczyna się trochę rozczarowująco. Dobrze, że autorka zaplanowała ją w porządku chronologicznym, czyli prezentuje domy z najbardziej odległej przeszłości do współczesności.

Szkoda, że pierwsza rozkładówka o jaskini właściwie nie mówi o tym jak kiedyś mieszkali ludzie pierwotni (jest tylko wzmianka o malowidłach naściennych, ale z tego co mi wiadomo, tam gdzie je malowano – nie mieszkano).

Architektura, historia i geografia

Później jest jednak już znacznie lepiej. Ogólnie proporcja tekstu do ilustracji jest bardzo dobra. Jedna rozkładówka to jedno mieszkanie, przeważnie bardzo konkretnego rodzaju oraz umiejscowione w określonym czasie.

W Nasze cztery kąty, czyli jak dawniej mieszkano nie brak ciekawostek nie tylko architektonicznych. Sporo tu historycznych faktów, wzmianek o słynnych postaciach czy informacji geograficznych.

Książka dla dzieci o tym jak mieszkano

Oprócz wnętrz z przeszłości autorki słusznie uwzględniły w lekturze także przykłady mieszkań wpisujące się w kanony sztuki. Obok wymyślnych budynków o falujących kształtach, w tej kategorii można spotkać również piękne przykłady architektury ludowej.

W książce pojawia się także akcent futurystyczny. Nowoczesne wnętrza konkretnych architektów czy przyszłościowe domy dbające o równowagę w środowisku to zmiany w mieszkaniu, które dzieją się na naszych oczach.

Po tej nieco rozczarowującej, pierwszej rozkładówce, czytelnik dostaje więc naprawdę inspirujący kawałek lektury, która wypełniona jest ciekawostkami z całego świata. Aż szkoda, że nie istnieje wersja dla dorosłych tej książki, żeby jeszcze bardziej szczegółowo zagłębić się w różne aspekty domów, schronień czy mieszkań.

Nasze cztery kąty, czyli jak dawniej mieszkano polecam wszystkim powyżej 7 roku życia. Książka sprawdzi się jako ciekawy prezent dla dzieci interesujących się projektowaniem, architekturą czy historią.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/nasze-cztery-katy–czyli-jak-dawniej-mieszkano/p3372.html

Artykuł Nasze cztery kąty, czyli jak dawniej mieszkano – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Antonina Kasprzak

Ilustracje: Katarzyna Bukiert

Wydawnictwo: Bis

Rok wydania: 2017

Objętość:   więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2017, Nieja i ja, Antonina Kasprzak, Katarzyna Bukiert, Wydawnictwo Bis, Bis, tajemnica, sekret, przyjaźń, poszukiwania, przygoda, skarb, samotne rodzicielstwo, wymyślony przyjaciel, inny wymiar, przeszłość, podróż do przeszłości, rówieśnicy

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Sięgnęłam po drugą książkę Antoniny Kasprzak z dużą ciekawością i sporymi oczekiwaniami. ,,Nieja i ja” jest jej pierwszą wydaną publikacją, ale ja trochę zamieniłam kolejność i najpierw przeczytałam ,,Wiłka smocza dziewczynka” (do recenzji odsyłam tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/02/26/wilka-smocza-dziewczynka-recenzja-przedpremierowa/ )

,,Nieja i ja” jest krótsza, pisana dla odrobinę młodszego czytelnika i w związku z tym dużo prostsza w odbiorze. Jest zupełnie inna od ,,Wiłki”, chociaż można dopatrywać się w niej wielu podobieństw. Narratorem jest sama bohaterka, która często zwraca się bezpośrednio do czytelnika. Wydaje się opowiadać historię, która na bieżąco się wydarza.

Bohaterka ma na imię Irenka, i jest to 9-latka wychowywana przez mamę. Jej tata zostawił je i wyjechał za granicę. Dziewczynka wkracza w wiek, kiedy zaczyna porównywać się z rówieśnikami. Trochę zazdrości im przyjaźni, ubrań czy nawet miejsca zamieszkania. Coraz trudniej przychodzi jej kolegowanie się z osobami z klasy. Czuje, że odstaje i za bardzo nie wie jak ma sobie z tym poradzić.

Mieszka w starym domu, pozbawionym komputera i telewizora. Nie wie czym są ,,Mali Giganci”, a jej telefon jest ,,cegłą”.

Bardzo mi się podoba, że Irence to nie przeszkadza. Oczywiście, wolałaby mieć tematy do rozmowy z koleżankami z klasy, ale często po prostu nie mówi o tym mamie, żeby jej nie martwić. Znajduje sobie wiele innych, ciekawych zajęć, które rekompensują jej brak tych kilku nieudogodnień. Chociaż ja jestem całym sercem za brakiem telewizora w domu, zawsze!

Mama próbuje ją pocieszać, mówiąc że dla niej Irenka zawsze będzie najładniejsza na świecie. Dziewczynka jest jednak całkiem bystra i zdaje sobie sprawę, że tak mówią wszyscy rodzice o swoich dzieciach. W Irence można dopatrzeć się cech charakteru, które znamy z ,,Wiłki smoczej dziewczynki”. Najbardziej charakterystycznymi z nich są odwaga, wielka wyobraźnia i zapominalstwo.

,,U nas w domu ciągle coś się gubiło albo rozlewało, a potem było na mnie, chociaż to wcale nie ja! No, nie zawsze ja…” Antonina Kasprzak, Nieja i ja, str. 15

 

Irenka nie jest jednak jedyną bohaterką, która w tej historii spełnia ważną rolę. Jest jeszcze Nieja. Nie bardzo wiadomo jak ją określić. Sama jest bardzo tajemnicza. Wiadomo tylko, że to istotka o bardzo niskim wzroście i w czarno-białym kolorze. Wygląda jakby była wycięta z monochromatycznego filmu. Taki trochę ,,duszek” albo ,,zaczarowana” z innego świata.

Pewne jest, że Nieja jest niemożliwie zarozumiała. Z góry zakłada, że Irenka niczego nie będzie w stanie zrozumieć. Przypomina czasem starsze rodzeństwo, które zawsze wszystko wie lepiej i nawet nie marnuje czasu, żeby cokolwiek tłumaczyć. Oprócz tego jest małą spryciulą. Zawsze wie jak skombinować dla siebie kanapkę z dżemem lub pestki dyni.

,,Maszyna była bardzo dziwna, ale ktoś, kto na niej siedział – znacznie dziwniejszy.” Antonina Kasprzak, Nieja i ja, str. 20

Nieja jest z innego wymiaru, a to wiąże się z tym, że potrafi podróżować w czasie. Nie pozwala jednak Irence na taką wycieczkę w przeszłość lub przyszłość, bo uważa, że to bardzo niebezpieczne. Mówi o efekcie motyla i o tym, że możne to mieć katastrofalne skutki dla ludzkości. Mówi tak tylko do czasu, kiedy okazuje się, że ta podróż jest wyjątkowo potrzebna.

Bystrzejszy młody czytelnik dopatrzy się, że ta podróż w czasie i tak była pisana wszystkim bohaterom. Będzie wiedział, że musiała się ona wydarzyć, bo poznaliśmy jej skutki, jeszcze zanim zaczęto w ogóle o niej mówić.

Książka oprócz wątków, poniekąd fantastycznych, ma w sobie wiele z prozy życia. Cała historia tak naprawdę rozpoczyna się, kiedy mama Irenki zakochuje się w mężczyźnie, który dla dziewczynki jest wysoce podejrzany. Bohaterka nie akceptuje go i postanawia zrobić wszystko, żeby udowodnić, że nie ma on dobrych zamiarów.

,,Mama była jak zaczarowana przez złego czarownika. Kiedy tylko zjawiał się Panek, od razu zachowywała się jak jakaś nakręcana, uśmiechnięta lalka.” Antonina Kasprzak, Nieja i ja, str. 84

,,Nieja i ja” to pełna akcji książka dla dzieci w wieku Irenki – głównej bohaterki, czyli od 9-ego roku życia. Dość duża czcionka i mnogość świetnych ilustracji (styl Katarzyny Bukiert  znamy już świetnie z ,,Wiłki smoczej dziewczynki”) sprawią, że lektura będzie samą przyjemnością.

Jestem pełna nadziei, że tchnie ona w młodych czytelników również chęć poznawania historii własnej rodziny, oglądania zdjęć, rozmawiania o przodkach oraz poszukiwania skarbów, także tych we własnym ogródku

Link do strony wydawnictwa:  http://www.wydawnictwobis.com.pl/product.php?id=1168

Artykuł Nieja i ja – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.