Zielniczek. Mikstury z natury dla małych i dużych Moniki Čechovej Golasovskiej i Anety F. Holasovej to czeska książka przyrodnicza, która pod wieloma względami przypomina rodzinny zeszyt przekazywany z pokolenia na pokolenie. Jej narratorką jest Katka, która razem z siostrą Adelką lubi spędzać czas u babci Prymulki. Babci, która wiele rozumie i nawet zwyczajną kępkę trawy potrafi zamienić w magiczną opowieść o nas samych.

➜ Tytuł: Zielniczek. Mikstury z natury dla małych i dużych
➜ Autorka: Monika Čechová Golasovská
➜ Ilustracje: Aneta F. Holasová
➜ Tłumaczenie: Julia Różewicz
➜ Wydawnictwo: Literackie
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Książka dla dzieci czy zielarska księga dla całej rodziny?

Zielniczek nie jest typową książką dla dzieci, choć ma bajkową oprawę oraz przepiękne ilustracje. Znajdziecie tutaj ponadczasowe opowieści o ziołach, kwiatowe legendy, ciekawostki, porady dotyczące tworzenia własnego zielnika, wskazówki jak suszyć rośliny, a nawet pomysł realizacji owadomku, czyli domku dla owadów. Sporo więc miejsca poświęcono na naukę dbania o przyrodę w mikroskali, czyli uważność w patrzeniu na liść, kwiat, korzeń, łąkę czy ogród.

Jednocześnie książka zawiera przepisy na syropy, napary, herbatki, maści, maceraty, ekstrakty czy nalewki. Każda z receptur jest bardzo przejrzysta i składa się z dwóch głównych punktów: co będzie potrzebne i jak to zrobić. Przy większości znajdziecie też informacje, kiedy dana mikstura może się przydać oraz ilustracje ułatwiające odtwarzanie konkretnych kroków. 

W pewnym miejscach lektura wymaga jednak obecności dorosłego. Niektóre procesy są zbyt skomplikowane dla młodszych dzieci, a część receptur oznaczono pieczątką „Mikstura dla dorosłych” – najczęściej ze względu na pojawiający się w nich alkohol.

Babciny pierwiastek, którego brakowało

W porównaniu z wieloma książkami przyrodniczymi dla dzieci, Zielniczek to nie tylko suchy zbiór przepisów z ziół wraz z krótkimi ich charakterystykami. Dzięki tej pozycji dowiedziecie się, m.in.:

• co można zrobić z lipy, melisy, nagietka czy mniszka,
• jak dawniej korzystano z tego, co rosło blisko domu,
• jak odróżnić rośliny bezpieczne od trujących,
• czy też jakie rośliny rosną samoistnie, a które warto uprawiać w ogródku samodzielnie.

W przeciwieństwie na przykład do także bardzo lubianego przeze mnie Parzyziółka – Zielniczek ma postać babci. Ciepłą i zaczarowaną, w której większość czytelników może zobaczyć kogoś bliskiego. Babcia w tej pozycji pełni rolę postaci uniwersalnej i wszechwiedzącej. To magiczna czarodziejka, która wie wszystko o suszeniu ziół, robieniu herbaty, zapisywaniu obserwacji czy zbieraniu roślin zgodnie z porą roku.

To także dzięki babci główny podział książki opiera się właśnie na rytmie natury – z uwzględnieniem pór roku i pór przejściowych. Po tę książkę można więc sięgać niemal przez cały rok (oraz przez całe życie).

Piękna, praktyczna, ale dla starszych dzieci

Na końcu książki znajdziecie część „Moje zielone notatki”, czyli zbiór podstawowych informacji o budowie roślin: korzeniach, łodygach, liściach, kwiatach, kwiatostanach i owocach. Jest też indeks, który ułatwia powroty do konkretnych roślin oraz przepisów. To bardzo praktyczne domknięcie książki, w której łączy się baśniowość z oryginalnym poradnikiem.

Nie każdy skorzysta ze wszystkich wskazówek. – nie każdy bowiem mieszka blisko łąki, lasu czy dużego ogrodu. Nie każdy ma piec, przy którym można suszyć rośliny przez kilka dni. Zadaniem Zielniczka jest jednak przede wszystkim zachęta do uważności. Do sprawdzenia, co rośnie obok bloku, w parku, na balkonie, przy ścieżce. Czy coś, czego do tej pory nie zauważaliśmy, może okazać się nie tylko przydatne, ale też bardzo potrzebne.

To absolutnie przepiękna i ciekawa książka dla rodzin zainteresowanych naturą, ziołami, tradycją i domowymi rytuałami. Nie traktowałabym jej jednak jako samodzielnej lektury dla najmłodszych. Najlepiej sprawdzi się w przypadku starszych dzieci, mniej więcej od 9. roku życia, oraz dla dorosłych, którzy będą potrafili oddzielić zabawę od praktyk wymagających ostrożności. Zielniczek nie tylko pomaga zawiązać nić porozumienia między dziećmi a przyrodą. On przypomina, że natura była kiedyś znacznie bliżej nas. Może warto powrócić pod tym względem do korzeni?

Sprawdzajcie dostępność tej pozycji na stronie Wydawnictwa Literackiego.

FAQ, czyli ważne pytania o Zielniczku

O czym jest książka Zielniczek. Mikstury z natury dla małych i dużych?

Zielniczek to książka przyrodnicza dla dzieci i rodzin, która opowiada o ziołach, roślinach, domowych miksturach oraz uważnym kontakcie z naturą. Narratorką jest Katka, wnuczka babci Prymulki, która wprowadza czytelników w świat roślin, przepisów, zielników i sezonowych rytuałów.

Dla jakiego wieku jest książka Zielniczek?

Najlepiej sięgać po Zielniczek ze starszymi dziećmi, mniej więcej od 9. roku życia. Młodsze dzieci mogą zachwycić się ilustracjami i opowieściami o naturze, ale przepisy na syropy, maści, napary czy nalewki wymagają wsparcia dorosłych.

Czy w Zielniczku są przepisy dla dzieci?

Tak, książka zawiera wiele prostszych pomysłów związanych z roślinami, herbatkami, suszeniem ziół czy tworzeniem zielnika. Trzeba jednak pamiętać, że część receptur jest bardziej zaawansowana, a niektóre oznaczono jako „Mikstura dla dorosłych”, najczęściej ze względu na obecność alkoholu.

Czego dzieci mogą nauczyć się z książki Zielniczek?

Dzieci mogą nauczyć się rozpoznawania roślin, obserwowania pór roku, szacunku do przyrody, podstaw tworzenia zielnika oraz tego, że natura jest dostępna na wyciągnięcie ręki: w ogrodzie, parku, na łące, przy ścieżce albo nawet na balkonie – i że ma bardzo wiele do zaoferowania.

Czy Zielniczek może zachęcić dziecko do kontaktu z przyrodą?

Tak, książka bardzo dobrze pokazuje, że przyrodę można poznawać małymi krokami. Zachęca do obserwowania roślin, zbierania liści, tworzenia zielnika, budowania domku dla owadów i uważnego sprawdzania, co rośnie wokół nas.

Artykuł Książka pachnąca latem i wiejskim domem babci. Recenzja „Zielniczka” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Rzadkie smaki
➜ Scenariusz: Ram V
➜ Rysunki: Filipe Andrade
➜ Tłumaczenie: Marceli Szpak
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Demon, który kręci dokument kulinarny

Rubin Baksh nie jest zwyczajnym smakoszem. Tak naprawdę to długowieczny demon o imieniu Bakasura – miłośnik jedzenia i ludzi, który marzy o stworzeniu filmu dokumentalnego w duchu Anthony’ego Bourdaina. Do realizacji tego pomysłu potrzebuje Mo, młodego, niespełnionego filmowca żyjącego w poczuciu porażki i w cieniu śmierci matki. Razem ruszają w drogę przez miejsca pełne smaku oraz historii, żeby uchwycić całą istotę… człowieczeństwa.

Po piętach depczą im jednak łowcy demonów, ale w zupełnie nie k-popowym wydaniu. Wraz z nimi pojawia się nawet wątek indyjskiego wiedźmina. Mamy więc cały pakiet z polowaniem, legendą, potworem oraz dość znaczącą kwestią – kto w całej tej historii najbardziej zasługuje na miano bestii. Bo choć Rubin, czy też Bakasura, bywa przerażający – przez większość swojej egzystencji patrzy na ludzi z zachwytem, jakiego my sami często nie potrafimy wobec siebie poczuć.

Chciałbym, żeby ludzkość zobaczyła się taką, jaką ja ją widzę. Żebyście zrozumieli, jacy jesteście piękni, jacy jesteście przepyszni.

Ram V, Rzadkie smaki, 2, str. 47

Indie – mapa smaków i opowieści

W Rzadkich smakach odwiedzamy realnie istniejące miejsca. Są pola chili w Mathanii, trochę przerysowane, a jednak oddające zachwyt, który można sobie wyobrazić, stojąc pośród czerwieni i palącego słońca. Jest Khari Baoli, targ korzenny w starym Delhi, nieopodal murów Dżama Masdżid, gdzie zapachy stają się powietrzem, którym oddycha miasto. Jest także chaotyczny, wielokulturowy Bombaj, który może być początkiem lub końcem całej historii.

Ram V i Filipe Andrade przede wszystkim jednak nie tworzą opowieści oderwanych od jedzenia. Jedzenie, próbowanie, gotowanie i wspominanie są częścią tej samej narracji. Potrawy stają się czymś, co przywołuje pamięć i ją utrwala. Tego rodzaju snuta opowieść, mocno osadzona w tych konkretnych miejscach, naprawdę mocno oddziałuje na czytelnika.

Komiks będący książką kucharską i filmem drogi

To, czego nie sposób zapomnieć z Rzadkich smaków, jest właśnie sposób ukazania etapu przygotowywania potraw. Proces gotowania bywa tu odwzorowany z dokładnością książki kucharskiej. W komiksie pojawiają się przepisy między innymi na: masala chai, dziczyznę w sosie z mathańskim chili, raan, smażony daal, ryż po syczuańsku czy paal payasam.

Przyznam szczerze, że nie podjęłam się (póki co) ich przetestowania. Brak mi talentu. Mam jednak w sobie bardzo silne przekonanie, że trzymając się ściśle tych przepisów, można wyczarować na talerzu coś magicznego. Zupełnie tak, jak coś niezwykłego stworzyli Ram V i Filipe Andrade.

Bo ten komiks, z konstrukcją rozmów między posiłkami, przywołuje trochę obrazek rodzinnego spotkania, podczas którego bliscy dyskutują sobie nad parującymi talerzami.  Bohaterowie również jedzą, gotują, przemieszczają się, opowiadają, wspominają i odsłaniają kolejne fragmenty siebie. Narracja jest przy tym bardzo filmowa. Retrospekcje mieszają się z futurospekcjami (flash-forward), czyli urywkami scen z przyszłości. 

Tak w życiu, jak w sztuce… Niektóre smaki powstają dzięki wysiłkowi, jaki należy włożyć, aby do nich dotrzeć.

Ram V, Rzadkie smaki, 2, str. 46

Rysunki Filipe Andrade’a

Warstwa wizualna Rzadkich smaków jest równie smakowita, jak wyobrażenia przygotowywanych w nim dań. To pełna wibrujących kolorów, detali ukrytych w plątanie kształtów, bardzo wyrazistych bohaterów opowieść, przecinana czarnymi stronami kolejnych rozdziałów.

Komiks ten ma przypominać film dokumentalny więc Andrade maluje filmowe kadry, troszcząc się zarówno o odpowiednie oświetlenie, jak i scenografię dla kluczowych postaci. Ta historia jest niezwykle intensywna pod kątem fabularnym, ale strona wizualna w żaden sposób jej nie ustępuje.

Bo mimo mroku i pomyślności, kryjących się w waszych duszach, każdego dnia podążacie za czymś większym od was samych.

Ram V, Rzadkie smaki, 4, Str. 94 

Dla kogo jest komiks Rzadkie smaki?

Rzadkie smaki to komiks dla czytelników, którzy lubią opowieści nieoczywiste: z pogranicza grozy, realizmu magicznego, mitologii, kina drogi i kulinarnego eseju. Nie jest to pozycja szybka ani prosta. To poruszają historia o poszukiwaniu autentyczności, zachłystaniu się rzeczywistością i jednocześnie – wychodzeniu ze stanu nicości, nieistnienia.

Bardzo polecam ją czytelnikom powyżej 16 lat. Sprawdzajcie dostępność Rzadkich smaków na stronie Wydawnictwa Timof Comics.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest komiks Rzadkie smaki?

Rzadkie smaki to komiks Rama V i Filipe Andrade’a o demonie Bakasurze oraz młodym filmowcu Mo, którzy wyruszają w podróż przez Indie, potrawy, wspomnienia i ludzkie historie. To opowieść łącząca mitologię, kulinaria, grozę, realizm magiczny i refleksję nad głodem życia.

Czy Rzadkie smaki to komiks o jedzeniu?

Tak, ale jedzenie jest tu czymś znacznie ważniejszym niż tylko elementem fabuły. W Rzadkich smakach potrawy, przyprawy, zapachy i proces gotowania stają się sposobem opowiadania o ludziach, ich pamięci, pragnieniach, stracie i kulturze.

Czy w komiksie Rzadkie smaki są prawdziwe przepisy?

Tak. W komiksie pojawiają się przepisy i bardzo dokładnie pokazane procesy przygotowywania potraw, między innymi masala chai, daalu, raanu, paal payasam czy dań z chili. Dzięki temu Rzadkie smaki momentami przypominają nie tylko komiks, ale także filmową książkę kucharską.

Komu polecam Rzadkie smaki?

Rzadkie smaki to komiks dla starszych czytelników, którzy lubią nieoczywiste historie z pogranicza fantasy, grozy i kina drogi. Spodoba się osobom szukającym komiksu ambitnego, zmysłowego, filmowego i pełnego symboli.

Czy warto przeczytać Rzadkie smaki?

Tak, szczególnie jeśli szukasz komiksu, który łączy piękną warstwę graficzną, kulinarną zmysłowość, indyjską mitologię i poruszającą opowieść o autentyczności. Rzadkie smaki to historia o jedzeniu, pamięci i głodzie życia, która zostaje w czytelniku długo po lekturze.

Artykuł Rzadkie smaki – recenzja komiksu o jedzeniu i głodzie życia pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Szparagi solić, krety gubić. Księga domowych porad wielkopolskiego dworu
➜ Opracowanie i wstęp: Dorota Mycielska
➜ Ilustracje: Helena Stiasny
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Księga domowych porad z dawnych czasów

Szparagi solić, krety gubić. Księga domowych porad wielkopolskiego dworu to ocalały z dziejowych burz zeszyt domowy, prowadzony przez kobiety z jednego domu przez dziesięciolecia. Dziś wydany w formie, która z równą czułością traktuje historię jak i codzienność. W tej publikacji nie ma muzealnej narracji. Jest za to puls życia: kuchnia i spiżarnia, ogród i pralnia, rytm roku, logika prowadzenia gospodarstwa, język epoki. A także sporo porad, które – choć powstały w zupełnie innym świecie – w zaskakujący sposób brzmią praktycznie. Z jednym zastrzeżeniem: tych medycznych starałabym się jednak nie sprawdzać na własnej (lub tym bardziej bliskich) skórze.

Album rodzinny i domowy zeszyt

Początek publikacji przypomina oglądanie rodzinnego albumu z fotografiami – takiego, który wyciąga się przy herbatce, słuchając dawnych historii. Archiwalne zdjęcia, skany listów oraz odpowiednia narracja wprowadzająca sprawiają, że bardzo szybko przestajemy być tylko czytelnikami – stajemy się gośćmi w Jurkowie, uczestnikami codzienności wielkopolskiego dworu. To znakomity i bardzo świadomy zabieg edytorski: zanim pojawią się przepisy, porady i zapiski gospodarskie, angażujemy się emocjonalnie w bohaterów, w ich relacje, troski oraz rytm życia.

Dzięki temu zeszyt domowy, spisany pierwotnie m.in. przez Józefę Morawską, nie jest anonimowym dokumentem z przeszłości. Jest zapisem czyjegoś życia – prowadzonego uważnie, praktycznie, z myślą o bliskich i o przyszłości. Wstęp oraz opracowanie Doroty Mycielskiej, prawnuczki Kajetana i Józefy, nadają tej historii ramę, która porządkuje i nadaje emocjonalny ton, ale nie narzuca interpretacji.

Podział książki

Książka została wyraźnie podzielona na dwie części, co znakomicie porządkuje lekturę. Pierwsza ma charakter narracyjny – opowiada o rodzinie Morawskich, o Jurkowie, o realiach życia dworu na przełomie XIX i XX wieku. Druga część to właściwa księga porad: zeszyt domowy pełen zapisków dotyczących kuchni, ogrodu, prania, prowadzenia domu i radzenia sobie z codziennymi wyzwaniami.

Ten podział jest kluczowy. Bez pierwszej części porady mogłyby stać się jedynie osobliwą ciekawostką. Dzięki narracyjnemu wprowadzeniu zyskują kontekst i sens – wiemy, kto je zapisywał, dlaczego oraz często w jakich okolicznościach (lub możemy sobie to wyobrazić). To nie są „złote myśli z przeszłości”, ale praktyczne rozwiązania, które dawniej bardzo ułatwiały ludziom codzienność.

Archaiczny język oraz identyfikacja graficzna

Jednym z moich największych zachwytów dla tej książki jest archaiczny, w większości oryginalny język zapisków. Oszczędny, rzeczowy, momentami surowy, a jednocześnie pełen charakteru i wewnętrznej logiki. Każde zdanie niesie ze sobą ciężar praktyki: tu nie ma miejsca na zbędne słowa, wszystko musi być rzeczowe. 

Lektura daje wrażenie obcowania z czymś autentycznym, nieprzefiltrowanym przez współczesną narrację. Ten język – wraz z materiałami archiwalnymi, pięknymi ilustracjami Heleny Stiasny i przemyślanym opracowaniem graficznym – buduje niesamowity klimat całej książki. Szparagi solić, krety gubić czyta się nie tylko jako zbiór porad czy dokument epoki, lecz jako doświadczenie zanurzenia się w dawnym świecie, z jego rytuałami, troskami i codzienną mądrością.

Porady: między inspiracją a świadectwem epoki

Część poradnikowa potrafi zaskoczyć. Wiele zapisów – szczególnie tych dotyczących kuchni, przechowywania żywności, dbania o dom czy roślin w ogrodzie – brzmi zaskakująco sensownie i inspirująco nawet współcześnie. To dawniejsza szkoła zaradności, wykorzystywania tego, co mamy pod ręką, uważności na przyrodę i pory roku.

Jednocześnie warto jasno powiedzieć: porady medyczne czytam tu wyłącznie jako świadectwo czasu, a nie jako instrukcję 1:1 do naśladowania. Książka w żaden sposób nie zachęca do bezrefleksyjnego stosowania wszystkiego, co znajdziemy w zeszycie. Wręcz przeciwnie – zaprasza do uważnej lektury, do rozumienia kontekstu i różnic między światem dawnym a współczesnym.

Dla kogo jest ta książka?

To publikacja wyraźnie skierowana do dorosłych – do miłośników historii obyczajowej, codzienności dawnych domów, książek, które łączą dokument, opowieść i piękne wydanie. Szczególnie przemówi do tych, którzy lubią czytać niespiesznie, wracać do fragmentów, traktować książkę jak przedmiot z duszą.

Szparagi solić, krety gubić to jedna z tych pozycji, które nie szokują okładką i nie obiecują rewolucji w głowach. Jestem jednak pewna, że książka oczaruje subtelnością oraz trafi do tych osób, które dostrzegą cały jej wspaniały potencjał. Sprawdzajcie dostępność Szparagi solić, krety gubić na stronie wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ – Szparagi solić, krety gubić

Czym jest książka Szparagi solić, krety gubić?

To opracowana do druku księga domowych porad z wielkopolskiego dworu, oparta na autentycznym zeszycie domowym z Jurkowa, prowadzonym na przełomie XIX i XX wieku. Książka łączy narrację obyczajową z historycznym poradnikiem.

Jak zbudowana jest książka?

Publikacja ma dwie wyraźne części. Pierwsza jest narracyjna i opowiada o rodzinie Morawskich oraz realiach życia wielkopolskiego dworu. Druga to zeszyt domowy – zbiór przepisów, porad gospodarskich i zapisków codziennych.

Czy Szparagi solić, krety gubić to poradnik do stosowania dziś?

Nie jest to poradnik w nowoczesnym sensie. Wiele porad – zwłaszcza dotyczących kuchni czy prowadzenia domu – może inspirować, jednak część (szczególnie medyczna) powinna być traktowana wyłącznie jako świadectwo epoki.

Jaki jest język książki?

W części poradnikowej zachowano archaiczny język zapisków, zmodernizowany jedynie na tyle, by był czytelny dla współczesnego odbiorcy. To właśnie język epoki buduje wyjątkowy klimat i autentyczność lektury.

Czy książka nadaje się na prezent?

Tak. Dzięki starannemu opracowaniu graficznemu, archiwaliom i formie „księgi z przeszłości” jest to bardzo dobra propozycja prezentowa dla miłośników historii, literatury faktu i książek z duszą.

Artykuł Szparagi solić, krety gubić – recenzja niezwykłej księgi porad z wielkopolskiego dworu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Harry Potter. Oficjalna księga magicznych wypieków
➜ Autorka: Joanna Farrow
➜ Tłumaczenie: Andrzej Polkowski
➜ Wydawnictwo: Media Rodzina
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Książka nie tylko na Święta – przepisy na każdą porę roku

Choć wielu czytelników sięgnie po tę książkę zimą (ze względu na datę premiery), kiedy atmosfera i Święta w Hogwarcie są nam szczególnie bliskie – Oficjalna księga magicznych wypieków została zaprojektowana tak, aby móc korzystać z niej przez cały rok. Wśród przepisów znajdziemy pomysły, które świetnie sprawdzą się na piknikach, tematycznych urodzinach, podczas rodzinnych weekendów czy w trakcie letnich podwieczorkach. To publikacja, która nie ogranicza się do jednej pory roku – jej magia działa bez względu na obowiązujący miesiąc w kalendarzu.

Główny podział przepisów: na wytrawnie i na słodko

Konstrukcja książki jest uporządkowana i intuicyjna. Najpierw trafiamy na rozdział z daniami wytrawnymi: pieczone przekąski, tarty, krakersy, precle – wszystkie inspirowane magicznym uniwersum. Druga kategoria przepisów to słodkości – niezwykle widowiskowe, kolorowe, często wieloetapowe torty, babeczki, ciasteczka czy bułeczki (palce lizać!).

Wszystkie przepisy uzupełnione zostały o spektakularne zdjęcia, z daniami wyglądającymi jak stworzone na plan kolejnej ekranizacji: ciastka w barwach domów, kremowe desery z Miodowego Królestwa czy tarty, które można pomylić z rekwizytami filmowymi.

Diety wegetariańskie, wegańskie i bezglutenowe

Na początku każdego przepisu znajdują się jasne oznaczenia dietetyczne. Dzięki nim książka jest dostępna dla bardzo szerokiego grona odbiorców. W wielu innych publikacjach tematycznych kwestie diet są często zupełnie pomijane lub traktowane po macoszemu. Tutaj dbanie o dostępność jest nie tylko praktyczne, ale wydaje się stanowić trzon tych przepisów. To bardzo przydatne podejścia dla osób poszukujących książek kulinarnych.

Poziomy trudności – od jednej do pięciu błyskawic

Co więcej, każdy przepis ma przypisany czytelny poziom trudności w formie błyskawic: od jednej (banalny) do pięciu (stanowiący wyzwanie). To nie tylko humorystyczny ukłon w stronę zapalonych czarodziejów – ale również świetne narzędzie dla rodzin z dziećmi. Dzięki skali można wybrać przepis odpowiedni do wieku, możliwości i czasu, którym dysponujemy.

Moim zdaniem większość tych przepisów wymaga nie tylko szczypty talentu kulinarnego, ale także… plastycznego! Dania pięknie wyglądają na zdjęciach, ale trzeba praktyki, żeby je odpowiednio odtworzyć. Dla fanów Pottera nie powinno być to jednak problemem. Podejrzewam, że wielu wypróbuje na początku ,,nieidealny”, słynny tort przygotowany przez Hagrida dla Harry’ego.

Stworzona z myślą o dzieciach – bezpieczeństwo, zdjęcia i filmowe cytaty

Książka rozpoczyna się od rozdziału poświęconego bezpieczeństwu w kuchni, co od razu kładzie nacisk na jej rodzinny charakter. Instrukcje są jasne, pełne ilustracji i zdjęć, a liczne filmowe cytaty zachęcają młodszych czytelników do łączenia przepisów z ulubionymi scenami z filmów.

W całej książce znajdziemy ramki z „Magicznymi faktami”, które poszerzają wiedzę o świecie czarodziejów i podpowiadają kontekst, z którego dana potrawa się wywodzi.
To sprawia, że książka sprawia dużo frajdy nie tylko pod kątem kulinarnym, ale sprawdza się również edukacyjnie, a nawet fabularnie.

Magiczne „protipy” – małe podpowiedzi, które edukują kulinarnie

Obok przepisów znajdziecie przy niektórych przepisach krótkie wskazówki: jak przyspieszyć pracę, jak ułatwić dekorowanie, jak przechowywać wypieki oraz jak uzyskać efekt zbliżony do tego, który widzimy na zdjęciach. To rozwiązanie doceniają zarówno początkujący, jak i bardziej doświadczeni kucharze. Dzięki nim pieczenie staje się dużo bardziej przystępne.

Szablony, indeksy i dodatki – praktyczne zakończenie książki

Na końcu publikacji znajdują się szablony do przygotowania wypieków, które można odrysować bezpośrednio z książki. To świetny dodatek, rzadko spotykany w tematycznych pozycjach kulinarnych. Znajdziemy tam również indeks dań i składników – szczególnie przydatny, kiedy planuje się pieczenie na bazie konkretnego składnika lub szuka szczególnego przepisu na wyjątkową okazję.

Czy warto kupić Oficjalną księgę magicznych wypieków?

Tak, zdecydowanie. To książka, która łączy trzy funkcje: jest albumem dla fanów świata Harry’ego Pottera, praktyczną książką kucharską oraz kreatywną pozycją z przepisami pomyślanymi także pod kątem dzieci/młodszych kucharzy. Jej spektakularne wydanie czyni z niej świetny prezent. Sprawdzajcie dostępność Harry Potter. Oficjalna księga magicznych wypieków na stronie wydawnictwa Media Rodzina.

FAQ – Harry Potter. Oficjalna księga magicznych wypieków

1. Dla kogo jest Harry Potter. Oficjalna księga magicznych wypieków?

Książka została przygotowana z myślą o rodzinach, które lubią wspólne pieczenie, oraz o fanach Harry’ego Pottera w każdym wieku. Ma prostsze przepisy dla dzieci i początkujących, ale również bardziej wymagające propozycje dla osób z doświadczeniem kulinarnym. To także świetna propozycja dla kolekcjonerów wizualnie dopracowanych wydań związanych z Wizarding World.

2. Czy ta książka nadaje się dla dzieci?

Tak. Publikacja zaczyna się od przejrzystego rozdziału o bezpieczeństwie w kuchni i zawiera wiele zdjęć oraz instrukcji krok po kroku. Dodatkowo przepisy mają oznaczone poziomy trudności, więc rodzice mogą łatwo wybrać dania odpowiednie dla wieku i umiejętności dziecka.

3. Jakie przepisy znajdziemy w książce: słodkie czy wytrawne?

Publikacja jest podzielona na dwie główne części: dania wytrawne oraz słodkie wypieki. Oznacza to, że można w niej znaleźć zarówno przekąski inspirowane uczniami Hogwartu, jak i efektowne desery stylizowane na kadry filmowe. Dzięki temu książka sprawdzi się na różne okazje: przyjęcia, rodzinne popołudnia, urodziny, a także na co dzień.

4. Czy książka zawiera przepisy wegańskie, wegetariańskie lub bezglutenowe?

Tak. Każdy przepis posiada jasne oznaczenia dietetyczne, co pozwala szybko sprawdzić, czy danie jest odpowiednie dla wegetarian, wegan lub osób unikających glutenu.

5. Czy książka zawiera zdjęcia potraw?

Tak – i to bardzo dużo. Fotografie są stylizowane w sposób zbliżony do filmowej estetyki, dzięki czemu wyglądają jak naturalne elementy świata Harry’ego Pottera. To one w dużej mierze budują „efekt wow” i zachęcają do odtwarzania przepisów.

6. Czy ta książka to dobry pomysł na prezent?

Zdecydowanie. To efektownie wydany, bogato ilustrowany tytuł, który doceni każdy fan Harry’ego Pottera – niezależnie od wieku. Książka sprawdzi się jako prezent na święta, urodziny, rocznice i tematyczne imprezy. Jest nie tylko atrakcyjna wizualnie, ale też praktyczna.

Artykuł Harry Potter. Oficjalna księga magicznych wypieków – recenzja. Czy ta książka naprawdę Was oczaruje? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Harry Potter. Oficjalna świąteczna książka kucharska z filmów o Harrym Potterze wydana przez Znak Koncept to obietnica, że choć od świata czarodziejów dzieli nas ekran i wiele stron papieru, to jednak coś z tej magii można uszczknąć na swój własny stół.

To nie jest zwykła książka kucharska sygnowana marką. To raczej album, który łączy przepisy z filmową narracją – kulinarny przewodnik po świątecznych scenach, które pamiętamy z ekranu, a teraz mamy szansę ich… spróbować.

➜ Tytuł: Harry Potter. Oficjalna świąteczna książka kucharska z filmów o Harrym Potterze
➜ Autorzy: Elena Craig, Jody Revenson
➜ Tłumaczenie: Natalia Hipnarowicz-Kostyrka
➜ Wydawnictwo: Znak Koncept
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Powrót do świąt w Hogwarcie

Największą siłą tej książki jest sposób, w jaki opowiada o jedzeniu. Każdy rozdział skupiony jest na konkretnym momencie z filmów: w Balu Bożonarodzeniowym, w spotkaniach przy kominku, w scenach, kiedy bohaterowie naprawdę potrzebują zwyczajnego, ciepłego posiłku towarzyszącego im podczas ważnych rozmów. Zamiast suchych wstępów do części praktycznej, dostajemy kontekst – krótkie wprowadzenia, opis sytuacji, przypomnienie bohaterów i dań, które pojawiają się w danej scenie.

Czytając, ma się wrażenie, że to przedłużenie seansu filmowego. Najpierw widzimy kadry z ekranizacji, przypominamy sobie muzyczne motywy, a dopiero później zagłębiamy się w listę składników i kolejne etapy przygotowań. Co ważne: ta książka nie udaje neutralnej „instrukcji gotowania”, tylko otwarcie przyznaje, że została stworzona dla fanów, którzy chcą nie tylko zaspokoić głód, ale też nostalgicznie powrócić do miejsc, które wywołują w nich dobre wspomnienia.

Jak skonstruowane są przepisy?

W środku znajdziemy ponad pięćdziesiąt przepisów podzielonych na kategorie – od śniadań, przystawek i zup, pieczywa z dodatkami, przez dania główne, aż po desery i napoje. Ich ogromną zaletą jest czytelny układ. Składniki są dobrze uporządkowane, kroki przygotowania zostały jasno rozpisane – w logicznym porządku, który pozwala unikać nerwowego wertowania stron w poszukiwaniu pominiętego etapu.

Na plus działa także elastyczność. W przepisach pojawiają się składniki, które mogą brzmieć dość egzotycznie, takie jak np. koszerna sól, ale łatwo je zastąpić zwykłą solą kuchenną, nie tracąc finalnego efektu. Bardzo cenne są uwagi, jak danie wegetariańskie zamienić na wegańskie albo jak delikatnie zmienić skład tak, by dopasować go do swoich potrzeb czy ograniczeń dietetycznych. Widać, że pomyślano o współczesnych czytelnikach: tych, którzy nie tylko chcą zjeść coś dobrego, ale też stołują się coraz bardziej świadomie.

Książka kucharska, z której można sporo wyczarować

Harry Potter. Oficjalna świąteczna książka kucharska zachwyca również jako przedmiot. To duży, elegancki, albumowy format. Twarda oprawa, klasyczny, bardzo dopracowany projekt okładki, a w środku piękny, gładki papier i wstążka-zakładka, która sprawia, że książka od razu kojarzy się z prezentem z górnej półki.

W środku czekają pełnorozkładówkowe ilustracje artystów oraz zdjęcia z filmów. Te pierwsze budują klimat – często przedstawiają bohaterów w scenerii zupełnie niezwiązanej z gotowaniem. Filmowe kadry przypominają najważniejsze sceny z serii, pozwalając przywołać nastrój danej sekwencji. Razem tworzą one wrażenie magicznej książki, której nie chce się odkładać na półkę – a raczej zostawić na stoliku, by cieszyła oko przy każdej możliwej okazji.

Rozdział „Przyjęcia świąteczne”, czyli gotowe scenariusze z Hogwartu

Szczególnie interesującym elementem jest rozdział zamykający książkę: „Przyjęcia świąteczne”. To nie jest zwykły spis przepisów, ale propozycja gotowych scenariuszy spotkań inspirowanych światem Harry’ego Pottera. Pojawiają się tu pomysły na Bal Bożonarodzeniowy, Spotkanie Towarzyskie Klubu Ślimaka czy Wieczór Filmowy przy Kominku.

Każdy z tych scenariuszy ma ułożone menu złożone z przepisów z wcześniejszych rozdziałów. Dzięki temu książka staje się czymś więcej niż zbiorem inspiracji. Przypomina raczej przewodnik po tym, jak zorganizować tematyczny wieczór: co podać, jak połączyć potrawy, jak zbudować atmosferę. Dla rodzin, przyjaciół albo grup fanowskich to gotowa ścieżka do przeżycia „własnego” święta w Hogwarcie.

Dla kogo jest ta książka?

To jedna z tych publikacji, które wymykają się prostym szufladkom. Na pierwszy rzut oka wydaje się wymarzonym prezentem dla młodego fana Pottera – kogoś mniej więcej od dziewiątego roku życia, kto zna filmy na pamięć i z wypiekami na twarzy odkryje, że ulubione potrawy można odtworzyć samodzielnie w domu. To po prostu świetny wybór dla dzieci, które lubią uczestniczyć w kuchennych eksperymentach.

Równie dobrze sprawdzi się jednak w rękach dorosłych fanów – tych, którzy kolekcjonują książki związane z uniwersum, ale też takich, którzy po prostu kochają świąteczne gotowanie. Co ważne, poradzi sobie z nią także ktoś taki jak ja: osoba, która gotuje raczej rzadko, ale lubi mieć czasem dobry pretekst, żeby wyjść ze swojej strefy komfortu i spróbować czegoś nowego. Ta książka inspiruje do eksperymentowania. Jest wystarczająco dopracowana, by mógł poczuć się z nią pewnie nawet ,,niedzielny kucharz”, a jednocześnie na tyle uniwersalna, że skorzysta z niej profesjonalista.

Czy warto mieć ją u siebie?

Jeśli lubisz świat Harry’ego Pottera, świąteczną atmosferę i wiesz jak trafić do kuchni – odpowiedź jest prosta: tak. Harry Potter. Oficjalna świąteczna książka kucharska to jednocześnie elegancko wydana pozycja, bardzo przystępna książka kulinarna i świetny pretekst do rodzinnych lub przyjacielskich spotkań. Można ją podarować dziecku, nastolatce zafascynowanej Hogwartem, dorosłemu fanowi serii albo komuś, kto po prostu szuka inspiracji na bardziej magiczne święta. A potem – po prostu otworzyć ją na wybranym przepisie i sprawdzić, jak smakuje Boże Narodzenie w Wielkiej Sali.

Sprawdzajcie dostępność Harry Potter. Oficjalna świąteczna książka kucharska na stronie wydawnictwa Znak.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy przepisy z Oficjalnej świątecznej książki kucharskiej Harry’ego Pottera są trudne?

Nie – większość jest przystępna, z jasnymi instrukcjami krok po kroku. Książka nadaje się nawet dla początkujących.

Czy składniki są łatwo dostępne w Polsce?

W większości tak, choć pozostałe łatwo zastąpić odpowiednikami.

Od jakiego wieku można korzystać z tej książki?

Od około 9 lat – młodsze dzieci mogą gotować z dorosłymi i świetnie się bawić.

Czy książka zawiera zdjęcia z filmów?

Tak, są w niej wysokiej jakości kadry z ekranizacji oraz artystyczne ilustracje na pełne rozkładówki.

Czy to dobry prezent dla fana Harry’ego Pottera?

Zdecydowanie – szczególnie dzięki eleganckiemu wydaniu i dodatkowemu rozdziałowi o świątecznych przyjęciach.

Artykuł Magiczne święta w Twojej kuchni. Co kryje oficjalna książka kucharska Harry’ego Pottera? pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Delisie. Apetyt na sukces. Tom 3
➜ Seria: Delisie
➜ Scenariusz: Maciej ,,Maiki” Kur
➜ Rysunki: Magdalena ,,Meago” Kania
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Najsłodszy komiks ma nową część! Z ,,Delisiami” jest tak, że każda dodatkowa porcja słodyczy działa wyłącznie na ich korzyść. Siostry z Pasta Cafe, a także cała społeczność Delilandu to urocze, ale i rozmaite osobowości, które częściowo charakteryzują się przez swoje imię.

Za serią stoi duet – Maciej ,,Maiki” Kur (autor takich komiksów jak np. ,,Lil i Put” czy nowych przygód ,,Kajko i Kokosza”) oraz Magdalena ,,Meageo” Kania. Twórcy odpowiadają również za ,,Emilka Sza. Jak wiele to nic?”.

Najsłodsza seria komiksowa

,,Delisie. Apetyt na sukces. Tom 3” to zbiór krótszych i nieco dłuższych opowiastek obrazkowych, w których znaczące role odgrywają wspomniane już siostry z restauracji o nazwie Pasta Cafe (choć nie we wszystkich). Same siostry noszą imiona słynnych rodzajów makaronów, m.in.: Ramen, Gniazdka, Spaghetti, Świderka czy Pho. 

Trochę lepiej mogliśmy je poznać także w poprzednich dwóch komiksach, czyli:

• Delisie. Życie ma smak. Tom 1,
• Delisie. Mniam, mniam, mniam. Tom 2.

Delisie w trzecim tomie 

Co przynosi tom trzeci? Jak zawsze mnóstwo emocji, świetnego humoru oraz przyjemnych treści, które (ze względu na inteligentną narrację) mogą być kierowane do starszych i młodszych odbiorców.

Sięgając po ,,Delisie. Tom 3” dowiecie się m.in. co nawywijała Pho i jak blisko były siostry, żeby stracić swoją ukochaną restaurację, jak przebiegł Wielki Dzień Chili, dlaczego Ramen nie jest największą fanką wynalazków czy jakiego zadania podejmie się superbohaterka Major Ursa (zwana także Żelką). 

Przepisy na pyszności

Zaglądając do ,,Delisi” po prostu widać, że nawet proces tworzenia dla ich autorów jest samą przyjemnością! Wystarczy zwrócić uwagę na rozmaite ,,smaczki”, takie jak np. bezpośrednie zwracanie się do czytelników, tematyczne reklamy czy wyszczególnienia elementów i powracanie do nich na kolejnych stronach.

Dzięki takim zabiegom możemy cieszyć się nie tylko oryginalną zawartością komiksu, ale także… pysznymi przepisami! Taka zachęta do sięgania po zdrowe smakołyki to wartość dodana dla młodych czytelników.

Jeżeli więc poszukujecie czegoś lekkiego do czytania akurat na wakacje – ,,Delisie. Apetyt na sukces. Tom 3” będzie wyborem idealnym! Polecam ten oraz poprzednie komiksy wszystkim powyżej 8 roku życia. Dajcie się oczarować świetnej fabule oraz niesamowitym rysunkom!

Zapowiedź części czwartej już jest dostępna!

Link do strony wydawnictwa: https://egmont.pl/Delisie.-Apetyt-na-sukces.-Tom-3,72718339,p.html

Artykuł Delisie. Apetyt na sukces. Tom 3 – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tekst: Agata Loth-Ignaciuk, Rozala Bisek-Szladowska

Ilustracje: Agata Loth-Ignaciuk

Wydawnictwo: Druganoga

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją  , dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Uczciwie uprzedzam, że po przeczytaniu tej recenzji szybko poczujecie się głodni. Zupełnie tak jak ja, kiedy z radością wertowałam pięknie wydaną i apetyczną książkę ,,Wszyscy jedzą naleśniki. Książka z przepisami” od Wydawnictwa Druganoga.

Jej autorkami są Agata Loth-Ignaciuk oraz Rozala Bisek-Szladowska. W kwadratowej formatem książce pierwsze rozkładówki poświęcone są kluczowym dla tytułowego dania składnikom. Narrator w zabawny sposób opisuje to, w jaki sposób można je otrzymać. Ogólnie zachęca i sugeruje, jakby czytelnik miał sam wysiać zboże i zrobić mąkę lub opiekować się krową i doić mleko. Każdorazowo jednak po tej opisowej i rozwiniętej wskazówce, przechodzi do tej samem konkluzji, że każdy ze składników można też kupić w sklepie.

W zasadzie ,,Wszyscy jedzą naleśniki” jest bowiem książką z przepisami. Autorki zabierają nas w podróż po całym świecie i pokazują jak różne formy może ten mityczny naleśnik przybierać, w zależności od miejsca, w którym jest przygotowywany.

W Polsce na przykład uważa się za najbardziej popularne naleśniki z serem (czy zgodzicie się z tym?), w Hiszpanii wcina się z trzęsącymi uszami filloas, czyli cieniutkie naleśniki z masą kajmakową, a w Indiach – dosa, czyli ogromny naleśnik z nadzieniem ziemniaczano-cebulowym lub z warzywnymi sosami.

W książce nie zabrakło też takich klasyków jak choćby amerykańskie pancakesy, meksykańskie tortille czy rosyjskie bliny.

Każdy przepis ma wyraźny podział na listę potrzebnych składników, krótki opis z czym mamy do czynienia oraz instrukcje krok po kroku z zwizualizowanymi działania ilustracjami.

Ja wypróbowałam już kilka (i choć nie wyglądały może zbyt ładnie, bo żadna ze mnie szefowa kuchni) – smakowały wybornie!

Z ,,Wszyscy jedzą naleśniki. Książka z przepisami” można sobie urządzić Tydzień Naleśnika i wypróbować kilka receptur. To także dobry początek, kiedy dziecko zaczyna interesować się gotowaniem i delikatnie chcemy je zachęcić do własnych eksperymentów. Choć podobno zrobienie dobrego naleśnika to prawdziwe wyzwanie – ćwiczenia od najmłodszych lat powinny osiągnąć pożądany skutek

Polecam tę bogato ilustrowaną i pełną inspirujących smaków książkę dla każdego.

W zależności od zainteresowań, będzie odpowiednia dla dzieci już powyżej 5 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://druganoga.com/sklep/659_wszyscy-jedza-nalesniki-ksiazka-z-przepisami

Artykuł Wszyscy jedzą naleśniki. Książka z przepisami – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Małgorzata Kur

Ilustracje: Małgorzata Kwapińska

Wydawnictwo: Kocur Bury

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Zastanawialiście się może, kiedy po raz pierwszy ugotowano zupę, przyrządzono gulasz czy upieczono stek? Jakie pierwsze zwierzęta były hodowane przez ludzi? Czym są skorzonera i kucmerka? 

,,Zjeść głowę cukru. Ilustrowana historia kuchni nie tylko dla dzieci” to propozycja niebanalnej książki kulinarnej od autorki Małgorzaty Kur oraz ilustratorki Małgorzaty Kwapińskiej, z której dowiecie się mnóstwa ciekawostek na temat jedzenia.

Pozycja składa się z ponad 20 krótkich rozdziałów, które w telegraficzny sposób przedstawiają najważniejsze fakty dotyczące konkretnego zagadnienia. Co ciekawe, porządek wyznacza tutaj nić chronologiczna, rozpoczynając opowiadanie już od czasów prehistorii. 

Autorka nie skupia się wyłącznie na różnicach w jadłospisie, ale poświęca sporo miejsca także na odmienne sposoby gotowania, proces przemiany roślin czy pochodzenie przysmaków. Jestem przekonana, że taka dawka wiedzy będzie przydatna nie tylko dla dzieci, ale również sprawdzi się w przypadku dorosłych! Będzie można sprawdzić na przykład naszą znajomość kaszy – bo czy aby na pewno wszyscy wiedzą, jaką wydobywa się z prosa, a jaką z pszenicy? 

Niektóre fakty, które przytacza autorka, mogą sprawić wrażenie niezwykle absurdalnych! Z pewnością takimi ,,kąskami” będzie zabawnie podzielić się ze znajomymi, ale lepiej nie stosować ich w praktyce! Przykładem może być dodawanie bryłek węgla do rosołu, żeby pozbyć się smaku zepsutego mięsa lub traktowanie anyżowych landrynek jako lekarstwa na trawienie! 

W kontekście jedzenia nie wolno zapominać także o przyprawach! Która z nich jest najstarsza, kto przywiózł do Europy wanilię oraz na jakim drzewie rośnie gałka muszkatołowa – odpowiedzi na te pytania także zawarte są w lekturze. 

Przy okazji jedzenia, książka porusza także kwestie związane ze zdrowiem. Autorka przypomina też jak wiele lekarstw znajdowało się kiedyś w domowych spiżarniach, a obecnie jak często polega się na chemicznych rozwiązaniach.

Na końcu lektury czeka na lubiących praktykę kilka ciekawych przepisów!

,,Zjeść głowę cukru. Ilustrowana historia kuchni nie tylko dla dzieci” to przede wszystkim pozycja, która została napisana prostym i przystępnym dla każdego językiem. Ma niezwykle przyjemną szatę graficzną, estetyczne ilustracje i bardzo sumiennie opracowany temat. 

To świetna książka dla dzieci od 5 lat jak i dla wszystkich dorosłych, którzy spędzą przy niej miło czas i nauczą się mnóstwa ciekawych rzeczy!

Artykuł Zjeść głowę cukru. Ilustrowana historia kuchni nie tylko dla dzieci – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Zuzanna Kociołek i Kraina Smaku”

Autor: Maciej Rożen

Ilustracje: Anna Stosik

Wydawnictwo: Burda Media Polska

Rok wydania: 2019

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Współczesny świat oferuje nam nie tylko mnóstwo fantastycznych książek, ale także nieskończenie wiele możliwości dań, przekąsek czy produktów spożywczych. Bardzo łatwo wpaść w pułapkę smacznych, ale niezdrowych nawyków.

,,Zuzanna Kociołek i Kraina Smaku” jest książką, która wydaje się doskonale rozumieć to zagadnienie i z pomocą wciągającej fabuły opowiada czytelnikom, jak istotna jest rola posiłków i gotowania.

Główna i zarazem tytułowa bohaterka Zuzanna urodziła się w nietypowych okolicznościach. Za sprawą magicznego proszku wyskoczyła z kociołka jako 8-letnia dziewczynka. Jej tata – Płatek Wędrowiec jest skromnym i nieśmiałym człowiekiem, które prowadzi smutne i samotne życie. Jego jedynymi towarzyszami są dwa osły, a praca mężczyzny polega na przygotowywaniu śniadań początkującym bohaterom.

Dziewczynka jest zachwycona taką rolą, jednak w głębi duszy pragnie czegoś znacznie więcej. Sama marzy o zostaniu odważnym podróżnikiem, którego spotykają rozmaite przygody i który musi mierzyć się z przeciwnościami losu.

Tę uroczą idyllę zakłóca jednak czarny charakter opowiadania, którym jest… broda Płatka Wędrowca!

Autor, Maciej Rożen prawdopodobnie za jej sprawą chciał pokazać pewne ograniczenia taty Zuzanny. Broda jest tutaj sznurami, które powstrzymują go przed odważnymi decyzjami i które odbierają mu całą odwagę.

Z drugiej strony mam jednak pewne obawy czy dzieci po lekturze tej książki nie będą próbowały nakłonić swoich ojców do ścięcia brody. A tego spora część mam wolałaby uniknąć.

W ,,Zuzanna Kociołek i Kraina Smaku” bardzo miło zaskoczyła mnie spora ilość pięknych ilustracji. Anna Stosik, choć nie wymieniona na okładce, miała bardzo duży wkład w pozytywny odbiór całokształtu.

Zauroczył mnie także dodatek na końcu książki, czyli ,,Kulinarny zeszyt Zuzanny Kociołek”, gdzie możemy przeczytać o zasadach bezpieczeństwa w kuchni oraz wypróbować kilka smakowitych przepisów autora.

Podoba mi się, że przez jego wybór kuchni wegetariańskiej, może to być także pozycja, która bardzo dobrze sprawdzi się w domach osób, które zrezygnowały z jedzenia mięsa lub starają się je ograniczyć.

Lektura pozostawiła we mnie jednak niedosyt. Mam wrażenie, że historia jest ucięta w połowie. Co prawda, na jej końcu możemy odnaleźć zapowiedź kolejnej części, ale powinna to być raczej obietnica następnych przygód, a nie rozwiązanie trudności, które narodziły się w tej pozycji.

Poza tymi drobnymi kwestiami i z naciskiem, że jest to debiut autora, warto sięgnąć po ,,Zuzannę Kociołek i Krainę Smaku” choćby ze względu na ciekawy pomysł fabularny, charakterystyczną bohaterkę i niezwykły, wykreowany świat owocowo – warzywny, po którego odwiedzeniu natychmiast ma się ochotę, żeby przekąsić coś dobrego.

Polecam tę książkę dla dzieci powyżej 7. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.facebook.com/zuziakociolek/

Artykuł Zuzanna Kociołek i Kraina Smaku – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.