Cringe Club Emily-Janet Clark wydawnictwa Jaguar to powieść, która w niezwykle trafny sposób opisuje emocjonalny krajobraz współczesnej nastolatki. Bez moralizowania, protekcjonalnego tonu, ale za to z ogromnym wyczuciem dla sytuacji, które z perspektywy dorosłego mogą wydawać się „błahe”, a z punktu widzenia młodego człowieka często są ,,być, albo nie być”.

➜ Tytuł: Cringe Club
➜ Autorka: Emily-Jane Clark
➜ Ilustracje: Wotto
➜ Tłumaczenie: Kaja Makowska
➜ Wydawnictwo: Jaguar
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nowa szkoła, nowe życie i wszechobecny cringe

Główna bohaterka, 11-letnia Kennedy, przeprowadza się do Londynu i zaczyna naukę w nowej szkole. Już samo to wystarczyłby jako uzasadnienie niepokoju dziewczyny, ale dochodzi jeszcze rozwód rodziców, poczucie wykorzenienia i konieczność budowania relacji od zera.

Na jej liście pięciu rzeczy, których nienawidzi w nowej szkole, znajduje się… siedem punktów. Okazuje się bowiem, że klasa nie do końca przyjęła ją z otwartymi ramionami, a tęsknota za starym domem w połączeniu z poczuciem wyobcowania – prowadzi ją tylko do pasma kolejnych rozczarowań.

Wiemy tylko tyle, ile widzimy na ekranie

Jednym z najciekawszych zabiegów narracyjnych w Cringe Club jest to, że czytelnik poznaje świat oraz perypetie postaci wyłącznie z rozmów. Z czatów, wiadomości głosowych i notatek. To, co dzieje się poza nimi, pozostaje niedopowiedziane. Jak w prawdziwym życiu nastolatków – gdzie większość emocji, dramatów i nieporozumień rozgrywa się w przestrzeni cyfrowej.

Liv i Devon, przyjaciele z poprzedniego miasteczka, są jedyną stałą w nowej rzeczywistości Kennedy. Dziewczyna zakłada czat o nazwie ,,Cringe Club”, który staje się dla niej wsparciem. Kontakt z rówieśnikami daje głównej bohaterce iluzję stabilności, ale jednocześnie jeszcze bardziej podkreśla dystans wobec realnego świata, w którym trzeba nauczyć się funkcjonować.

Poezja jako język emocji

Między rozmowami pojawiają się wiersze Kennedy. Krótkie, momentami grafomańskie, ale świetnie ukazujące stan emocjonalny dziewczyny. I co więcej – w kontekście całej głównej bohaterki, dodają historii tylko realizmu. Bo nie ma chyba nastolatka, który w jakimś momencie swojego życia nie spróbowałby zapisać swoich emocji w formie poezji albo piosenek.

O byciu sobą, nawet jeśli to krępujące

Cringe Club jest książką o tym, jak trudno jest być sobą w świecie, który nieustannie poddaje nas ocenom. O potrzebie dopasowania się i jednoczesnej chęci wyróżnienia wśród rówieśników. Ale i o lęku przed kompromitacją, który potrafi sparaliżować bardziej niż realne problemy.

Akcja rozgrywa się między 1. września a 2. listopada – w zaledwie dwa miesiące. To wystarcza, by pokazać pełne spektrum emocji: od ekscytacji, przez wstyd, po złość i rezygnację. To bardzo realistyczny zapis tego, jak intensywnie przeżywa się świat w wieku kilkunastu lat.

Cringe jako styl życia

Tytułowy „cringe club” jest więc pewnego rodzaju sposobem patrzenia na siebie: z dystansem, ironią, może czasem nazbyt surowo. Kennedy uczy się, że wstyd nie musi być paraliżujący. To po prostu nieuchronna część procesu dorastania. Coś, co jest wynikową tego, że w ogóle cokolwiek robimy, próbujemy i uczymy się.

To książka, która nie oferuje prostych rozwiązań, ani spektakularnych przemian. Zamiast tego daje coś znacznie cenniejszego: poczucie, że bycie zagubionym, niepewnym i „cringe’owym” jest normalne. I że nie trzeba z tego wyrastać – wystarczy ten stan zaakceptować i nauczyć się z nim żyć.

Dlaczego warto przeczytać Cringe Club

Cringe Club to idealna lektura dla:

• nastolatków, którzy wielokrotnie czuli, że znowu zrobili/powiedzieli coś głupiego,
• dorosłych, którzy chcą lepiej zrozumieć emocjonalny świat młodych ludzi,
• nauczycieli i rodziców szukających książek o współczesnym dojrzewaniu bez moralizowania.

To powieść, którą niezwykle szybko się czyta – będzie więc odpowiednia dla młodych osób stroniących zazwyczaj od lektury. Ta książka po prosu manifestuje: bycie nastolatkiem jest skomplikowane. I trzeba się z tym pogodzić. Sprawdzajcie dostępność Cringe Club na stronie wydawnictwa Jaguar.

FAQ: Cringe Club Emily-Janet Clark

O czym jest książka Cringe Club?

Cringe Club to powieść dla nastolatków o dziewczynie, która po przeprowadzce do Londynu zaczyna nowe życie w nowej szkole. Historia opowiedziana jest wyłącznie za pomocą rozmów na czacie, wiadomości i krótkich wierszy głównej bohaterki.

Dla jakiego wieku jest Cringe Club?

Książka najlepiej sprawdzi się dla czytelników w wieku około 9–16 lat, choć z powodzeniem mogą po nią sięgnąć także dorośli chcący lepiej zrozumieć współczesne doświadczenia nastolatków.

Na czym polega forma „pisana w formie czatu”?

Cała fabuła przedstawiona jest poprzez zapisy rozmów internetowych. Czytelnik nie widzi klasycznych opisów wydarzeń – dowiaduje się o wszystkim tylko z dialogów, tak jakby sam podglądał prywatne wiadomości bohaterów.

Czy Cringe Club to książka o mediach społecznościowych?

Pośrednio tak. Pokazuje, jak bardzo komunikacja cyfrowa wpływa na relacje, emocje i sposób przeżywania świata przez młodych ludzi.

Kim jest główna bohaterka?

Kennedy to nastolatka zmagająca się z przeprowadzką, rozwodem rodziców, nową szkołą i poczuciem osamotnienia. Jej sposób myślenia jest pełen wątpliwości, autoironii i wstydu typowego dla wieku dojrzewania.

Czy książka porusza trudne tematy?

Tak, ale w bardzo subtelny sposób. Pojawiają się wątki samotności, rozwodu rodziców, braku akceptacji i potrzeby przynależności, jednak bez dosłowności.

Co oznacza tytułowy „cringe”?

„Cringe” to określenie na uczucie zażenowania, wstydu lub niezręczności – szczególnie wobec samego siebie. W książce staje się symbolem dojrzewania i uczenia się bycia sobą.

Dlaczego warto przeczytać Cringe Club?

Bo to jedna z niewielu książek, które w tak autentyczny sposób oddają emocjonalny świat współczesnych nastolatków – bez udawania oraz moralizowania.

Artykuł Recenzja Cringe Club Emily-Janet Clark – powieść dla nastolatków w formie czatu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W zalewie świątecznych książek o Mikołajach, Gwiazdce i pachnącym lasem choinkach ukazała się pozycja dla dzieci, młodzieży oraz dorosłych, która odważyła się poruszyć zupełnie inną tematykę. Niełatwą, ale też dużo bardziej znaczącą. Tematykę, która osadzona jest na solidnych fundamentach faktów, historii oraz autentycznych opowieści, które potrafią wzbudzić w czytelnikach prawdziwe, czasami głęboko skrywane emocje.

,,Antosia w bezkresie” jest książką Marcina Szczygielskiego – w mojej opinii – jednego z najznamienitszych polskich pisarzy literatury dziecięcej. Jego dotychczasowe publikacje takie jak m.in. ,,Oczy Michaliny” czy ,,Teatr Niewidzialnych Dzieci” przekraczają granice wyobraźni i oferują czytelnikom niebywałą wrażliwość oraz ważne przesłania.

Zsyłka do Kazachstanu

Nowość ,,Antosia w bezkresie” jest pierwszą z zapowiadanej serii książek o tytułowej dziewczynce, którą los podczas II wojny światowej zesłał do Kazachstanu. Deportacja kilkulatki wraz z mamą i niewielkim dobytkiem jest dla dziecka przeżyciem trudnym do opisania – a jednak, Marcinowi Szczygielskiemu udaje się  zawrzeć w słowach wielowymiarowy świat oraz doświadczenia, które trudno będzie wymazać z pamięci.

Staliśmy wszyscy na nasypie głodni, brudni, śmierdzący, zawszeni i oniemiali. Wpatrywaliśmy się w ten majestatyczny, milczący, nieruchomy krajobraz niczym w święty obraz w kościele.

Marcin Szczygielski, Antosia w bezkresie, Rozdział VII, O tym, jak nas zabrali do łaźni i było strasznie, str. 91

Kiedy przychodzi NKWD

Antosia przez większość swojego dzieciństwa miała beztroskie życie. Razem z rodzicami, ich przyjaciółmi oraz pomocą domową mieszkała w Brentówce na Kresach Wschodnich. Duży dom, rozmaite smakołyki oraz wymyślne zabawki to była jej codzienność, na którą nawet zdarzało jej się czasem grymasić. Wszystko zmieniło się wraz z nadejściem wojny. Okazało się, że ojciec dziewczynki jako oficer trafił na pole bitwy, a domowy mir zakłóciło nadejście NKWD.

Piękny! Tak. Rosjanie potrafią tworzyć wspaniałą, przejmującą literaturę, olśniewające malarstwo. Wielką sztukę! Ale to… to tylko pozłotko, cieniutka warstwa kruszcu na grudzie błota. Błyszczące, tęczowe refleksy na odwłoku robaka!

Marcin Szczygielski, Antosia w bezkresie, Rozdział III, O tym, jak nasz dom najechali Rosjanie, a ja im się postawiłam, str. 46

Koniec rozpaczania

Na stronach ,,Antosi w bezkresie” obserwujemy przyspieszone dorastanie dziecka. Zmianę w myśleniu, zachowaniu oraz nawet podejściu do życia. Początkowo delikatna dziewczynka, która była skłonna do dramatyzowania i histerii, staje się twarda oraz nieustępliwa w walce o własne przetrwanie. 

Jest taki moment w książce, kiedy stwierdza, że przestała płakać, bo zabrakło jej łez. Postanawia wówczas nie skupiać się na własnym nieszczęściu, ale działać – nawet jeżeli to działanie często skazane jest na niepowodzenie.

Antosia w trzech emocjach

,,Antosia w bezkresie” to powieść przejmująca i pozostawiająca w czytelniku mieszaninę różnych emocji. Z jednej strony podziw dla głównej bohaterki, a tym samym – dla wszystkich dzieci, z historii których została ulepiona ta postać. Z drugiej – zachwyt nad sposobem, w jaki autor ukazuje naturę stepów, ich nieme oraz nieporuszone piękno. Finalnie, ciekawość jaką kontynuację będzie miała ta seria. Bowiem cliffhanger, którym kończy się książka sprawia, że dalsze losy dziewczynki mogą, nomen omen, potoczyć się bardzo różnymi torami.

Ja z pewnością będę czekać na drugi tom powieści, a wam szczerze zalecam sięgnięcie po ,,Antosię w bezkresie” już teraz. Jest duża szansa, że takiej drugiej książki w tym roku jeszcze nie poznaliście.

Lektura będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 11 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://latarnik.com.pl/tytul/antosia-w-bezkresie/

Artykuł Antosia w bezkresie – recenzja książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.