O ile byłoby prościej, gdyby zwierzęta oraz przyroda potrafiły nie tylko wypowiedzieć się w swoim imieniu, ale także powziąć kroki i stanąć w obronie własnego środowiska.  

Choć czasami mamy wrażenie, że natura jest w stanie zbuntować się przeciwko działalności człowieka – w rzeczywistości, to ludzie są w pełni odpowiedzialni za to, jak wygląda (lub może wyglądać) współczesny świat.

Dziki robot wreszcie zekranizowany!

Trzeci tom bestsellerowej serii o dzikim robocie, czyli Dziki robot chroni Petera Browna nie jest jednak tylko książką proekologiczną. Ten, kto miał przyjemność czytać poprzednie części cyklu: Dziki robot oraz Dziki robot ucieka, dobrze wie, że to pozycje wielowymiarowe, o ważnej treści, pełne emocji i przygód.

Właśnie dlatego zupełnie nie dziwi mnie fakt, że zdecydowano się nakręcić na ich podstawie film. Jedynym, co może być zaskakujące w tej kwestii, to dlaczego tak długo zwlekano z tą decyzją.

Książka dla dzieci dopracowana do perfekcji

Dziki robot trafił na ekrany kin jesienią 2024 roku. Jeszcze nie udało mi się go obejrzeć, choć muszę przyznać, że będzie trudno porzucić mi wizję robotki z ilustracji autora, której prostota jest ujmująca oraz ponadczasowa. 

Bardziej niż film, ucieszyła mnie jednak wiadomość o trzecim tomie, który powstawał podobno na przestrzeni kilku lat. I trzeba to przyznać, Dziki robot chroni jest dopracowany do perfekcji!

– Wy tylko wykonujecie polecenia – powtórzyła w końcu Roz. – W pewnym sensie wy, ludzie, jesteście bardziej robotami niż ja.

Peter Brown, Dziki robot chroni, Rozdział 55: Rozmowy, str. 186

Trujący przypływ

Główna bohaterka Roz jest robotem. Żyje na wyspie na środku oceanu, otoczona nie tylko wodą, ale i zwierzęcymi przyjaciółmi, z którymi nauczyła się rozmawiać. Pewnego dnia jednak ich wspólną beztroskę przerywa straszna wiadomość. Do wyspy zbliża się trujący przypływ, który jest śmiertelnie niebezpieczny dla roślin oraz zwierząt.

Jedyną nadzieją dla mieszkańców wyspy jest Prastara Rekinica, która podobno zna przyczynę i rozwiązanie problemu. Nikt jednak nie wie, gdzie ona się znajduje, a jedyną istotą, która może spróbować ją odnaleźć, jest… Roz.

Jaka jest największa wartość ludzkiego życia?

Dziki robot chroni to pełen poświęceń opis drogi robotki, który obfituje także w fascynujące wątki dotyczące przyrody, niezwykłe relacje oraz ciekawostki. Motywacja głównej bohaterki i jej poleganie na rozumie oraz unikanie rozwiązań siłowych, czynią ją postacią bardziej ludzką, niż wybory wielu innych osób należących do tej rasy.

Tym, co jednak wysuwa się na pierwszy plan w Dziki robot chroni, to potęga macierzyństwa. Według Roz życie ma największą wartość właśnie wtedy, kiedy istnieje możliwość wzięcia odpowiedzialności za kogoś innego. Jest to piękna myśl, której towarzyszy w książce sposobność do mnóstwa wzruszeń oraz głębszych przemyśleń.

Bardzo polecam zarówno Dziki robot chroni, jak i poprzednie lektury tej serii. Najlepiej czytać je w porządku chronologicznym. Będą idealne dla dzieci powyżej 7 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://www.entliczek.eu/sklep/88-dziki-robot.html

Artykuł Dziki robot chroni – recenzja ważnej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Czego poszukujecie w książkach? Czego można oczekiwać od dobrej literatury? Przygody? Wartościowych treści? Wiedzy? Rzadko kiedy jednak po przeczytanej lekturze przeżywany coś w rodzaju katharsis. Emocje są tak intensywne, a fabuła tak satysfakcjonująca, że stajemy się po prostu szczęśliwsi.

Opowieści Świata Zorzy

Być może trudno będzie w to uwierzyć, ale ,,Strażniczka perły”, tak jak i jej starsza siostra z serii ,,Opowieści Świata Zorzy”, czyli ,,Silla” to ten rodzaj literatury, który napełnia czytelników dziką satysfakcją z ich odkrywania.

Dlaczego może być trudno w to uwierzyć? Bo to literatura dziecięca – opowiastka, której akcja rozgrywa się w fantastycznym, wymyślonym świecie. To jednak, o czym można tam usłyszeć i czego istnieje szansa się dowiedzieć, powinno być inspiracją nie tylko dla dzieci, ale także dla wielu dorosłych.

Tym razem bohaterką książki jest dziewczynka

Autorką, która stoi za tymi intensywnymi emocjami jest Karolina Lewestam. I o ile bohaterem pierwszego tomu uczyniła ona chłopca, to już postacią pierwszoplanową w kontynuacji została dziewczynka o imieniu Kutik – znana zresztą czytelnikom z dość istotnego udziału w fabule poprzedniej części.

Nie myślcie jednak, że Ari zupełnie nie pojawia się w ,,Strażniczce perły”. Chłopiec przybywa z misją ratunkową w dość kluczowym momencie akcji, jednak – co jest w zasadzie bardzo zabawne – autorka niemal wcale nie daje mu się tym razem wykazać.

Okropnie ważna misja w nieznane

Kutik przeprowadziła się do swojego przyjaciela Ariego na Tlate Hiin i przyjęła obowiązki starszego członka rodziny, choć niedawno sama odrosła od ziemi. Pomagała w domu, zajmowała się młodszą siostrą i zastanawiała skąd jest.

Kiedy otrzymała propozycję zostania w przyszłości wróżbitką – jej przyszłość pojaśniała. Wreszcie miała cel, któremu mogła się poświęcić. Niestety, jak to w tego typu historiach bywa, coś musiało stanąć jej na drodze.

Ptasierze, do tej pory nieszkodliwe ptaki, zaczęły gryźć ludzi oraz zwierzęta, zsyłając na nich klątwę wiecznej śpiączki. Kutik nie miała wyjścia. Musiała na chwilę odsunąć to, do czego zdążyła się już przyzwyczaić i wyruszyć z okropnie ważną misją w nieznane.

Książka, którą powinno się zekranizować

,,Strażniczka perły” jest powieścią, w której czarny charakter jest piękną i porywającą tłumy postacią. Gdzie do tej pory, największy wróg oraz antagonista serii staje się przyjacielem, a stare legendy okazują się czymś więcej, niż tylko bajdurzeniem przodków.

Jestem przekonana, że sięgając zarówno po tę jak i poprzednią część serii ,,Opowieści Świata Zorzy”, przepadniecie w niej na wiele godzin. Polecam czytać ją w kolejności chronologicznej, czyli od pierwszego tomu.

Wyczekuję z ciekawością kontynuacji (mam nadzieję, że jest planowana), a także ekranizacji, bo zdecydowanie jest to materiał na świetny film. ,,Strażniczka perły” będzie odpowiednia dla osób powyżej 10 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://agoradladzieci.pl/strazniczka-perly/

Artykuł Strażniczka perły – recenzja wyjątkowej powieści dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Britfield. Powstanie lwa
➜ Seria: Britfield
➜ Autor: C.R. Stewart
➜ Tłumaczenie: Natalia Laprus
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia! (prawie 500 stron!)
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Po emocjonującej przygodzie w sercu Wielkiej Brytanii, nadszedł czas na Francję wraz z jej najpiękniejszymi zabytkami. Czy w tej recenzji mowa jest o najnowszym przewodniku lub książce opisującej zakątki Europy? Nic z tych rzeczy! Drugi tom serii ,,Britfield” to 100%-owa powieść dla dzieci i młodzieży, w której historie przeplatają się z fantazją w taki sposób, że czasami trudno odgadnąć, co wydarzyło się naprawdę, a co było tylko inwencją twórczą autora.

Bajkochłonkowy patronat medialny

,,Britfield. Powstanie lwa” to najnowsza część cyklu C.R. Stewarta, w którym w języku angielskim ukazały się już trzy tomy. Na oficjalnej stronie projektu zapowiadanych jest jednak aż siedem książek, które zamkną całą historię pełną intryg, teorii spiskowych, ciekawostek ze świata oraz przede wszystkim – doskonałej, fabularnej zabawy. 

Jest mi bardzo miło, że zarówno ten jak i poprzedni tom objęłam swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym. 

Powiązania z brytyjską koroną

Po akcji w Wielkiej Brytanii przenosimy się z bohaterami do Francji, choć trudno określić ich podróż bułką z masłem. Główny bohater, czyli Tom wraz ze swoją przyjaciółką Sarą są dwójką nastolatków, którzy nie mieli łatwego startu w wiek dorastania. 

Kiedy udało im się uciec z sierocińca (więcej o tym wątku z I części książki piszę tutaj: ,,Britfield. Utracona korona”), musieli zacząć uciekać przed osobami, które czyhają na ich życie. Dlaczego? Okazało się, że Tom nie jest do końca zwykłym dzieciakiem, a jego przeszłość może być niezwykle blisko związana… z brytyjską koroną!

Zagęszczająca się akcja

Bohaterowie trafiają więc do Francji. Zanim jednak będą mogli zacząć realizować swój plan odnalezienia rodziny chłopaka, zostają zatrzymani w klasztorze. Choć udaje im się tam uzyskać wiele cennych informacji, decydują się na ucieczkę i w ten sposób trafiają do jednego z najbardziej turystycznych miast świata, czyli Paryża.

Nie mają jednak czasu na zwiedzenia, bo po piętach wciąż depczą im podejrzane postacie. Udaje im się trafić do hotelu Ritz, na Champs Elysees, do katedry Notre Dame, na Sorbonę czy do Luwru. W każdym z tych miejsc akcja ,,Britfield. Powstanie lwa” wydaje się jeszcze bardziej zagęszczać.

Kodeks Britfieldów

Ich zamiłowanie jednak do wspinania się po niebezpiecznych konstrukcjach czy niefortunne przebywanie w miejscach, gdzie toczą się właśnie pościgi i strzelaniny niczym z hollywoodzkich filmów, wybiega daleko poza Paryż. Z niezwykłą księgą – Kodeksem Britfieldów wyruszają w dalszą podróż po przeznaczenie, spotykając po drodze kolejnych życzliwych ludzi, ale także… śmiertelnych wrogów.

Poczuć się w centrum akcji

W ,,Britfield. Powstanie lwa” możecie jednak liczyć nie tylko na spektakularną akcję. Z książki pozostaje w pamięci kilka ważnych lekcji, jak np. ta, że przyjaciele są wszędzie – bez względu na miejsce przebywania, zawsze można spotkać kogoś życzliwego – choć zdecydowanie trzeba uważać na fałszywych znajomych.

Ciekawym spostrzeżeniem jest również, że warto kwestionować to, co się czyta. Tutaj widzę małe mrugnięcie okiem do czytelników, bo w drugim tomie książki z serii ,,Britfield” znalazło się chociażby kilka nieznacznych potknięć redakcyjnych, jak np. dzwonek obwieszczający koniec zajęć na Sorbonie, grupa szturmowa zabójców pozbawiona kamizelek kuloodpornych czy sofa zrobiona z pierza.

Poza tym, książka wydaje się wręcz skarbnicą wiedzy nie tylko na temat rozmaitych zakątków, ale i dzięki precyzyjnie podanym nazwom elementów architektury, broni czy zabytków, można poczuć się, jakby było się w samym centrum akcji!

To jeszcze nie koniec

Nie zdradzę, jaki kolejny kraj znalazł się pod lupą autora w trzeciej części, ale zapewniam, że będzie to coś nowego! Okazuje się bowiem, że opowieść o ,,Britfield” dopiero się rozkręca, a my mamy możliwość jeszcze przez chwilę cieszyć się ich niezwykłymi przygodami.

Polecam ten tom czytelnikom powyżej 10 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/powstanie-lwa-britfield/

Artykuł Britfield. Powstanie lwa – przedpremierowa recenzja patronatu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Raz w roku na niebo Silli wypływają zielone światła Zorzy. Są one dla mieszkańców krainy nie tylko pięknym zjawiskiem, ale także gwarancją bezpieczeństwa i potwierdzeniem pewnego porządku, dzięki któremu mogą czuć się szczęśliwi. Pewnego dnia okazuje się jednak, że przyszłość Zorzy jest zagrożona. Wiele istot dostrzega pojawiające się zmiany, które niechybnie prowadzą do nieprzyjemnych zawirowań. Co one oznaczają? Czy uda się je zatrzymać? I kim będzie osoba, która podejmie się tej trudnej misji?

Wieczór Zorzy

,,Silla” jest pierwszą z ,,Opowieści Świata Zorzy”, której autorka to Karolina Lewestam. Pozycja ukazała się nakładem wydawnictwa Agora dla dzieci i została wzbogacona wieloma pięknymi, pełno rozkładówkowymi ilustracjami artysty Mariusza Andryszczyka, którego możecie kojarzyć z innej genialnej powieści – ,,Przyjaciel Północy” (a także serii o Wombacie Maksymilianie).

W książce Karoliny Lewestam głównym bohaterem jest 11-letni Ari. Chłopiec mieszka wraz z mamą oraz młodszą siostrą w pokrytej lodem oraz śniegiem Tlate Hiin. Jest zupełnie zwyczajnym dzieckiem, które nie bardzo pali się do nauki, ale chętnie spędza czas z niezwykłymi przyjaciółmi – niedźwiedziami. Jego życie jednak diametralnie zmienia się w Święto Zorzy, kiedy patrząc w niebo, słyszy jak z góry pada jego imię.

Silla – opowieść pełna barwnych bohaterów

Karolina Lewestam stworzyła uniwersum z gatunku fantastyki, które łączy w sobie ponadczasową magię z wartościową treścią oraz cenną lekcją moralności. ,,Silla” ma w sobie pewien pierwiastek baśni, jest w niej coś z ,,Niekończącej się historii” i ,,Opowieści z Narnii”. Przedstawia historię chłopca, który wysłany z misją prawie niemożliwą do wykonania, dorasta, odkrywa na nowo siebie oraz poznaje cały przekrój barwnych bohaterów, które pełnią w książce znaczące role.

Wśród nich są m.in. śnieżne krowy – urastające do rangi mistycznych istot, wilki oraz niedźwiedzie żyjące w symbiozie czy śnieżne pantery, foki oraz Czarne Ptaki pełniące w historii role czarnych charakterów. Nie brak w niej także postaci nieszablonowych, oryginalnych i zupełnie bajkowych, które – podobnie jak całą powieść – chętnie widziałabym na kinowym ekranie.

Wartości i przekaz w powieści fantastycznej dla dzieci

,,Silla” jest książką, która ukazuje w jaki sposób smutek, samotność oraz poczucie bycia niekochanym może wpłynąć na człowieka. To opis ewolucji zła, a także próba przeciwstawiania się mu. ,,Silla” jest również opowieścią ukazaną z perspektywy młodego człowieka – chłopca, który obserwuje świat i analizuje go na swój prostolinijny sposób. Jego przemyślenia są niezwykle trafne. Dzięki posiadanej wrażliwości, a także przyjaznej osobowości udaje mu się zjednywać innych i pokonywać wszelkie przeszkody.

Polecam tę niezwykłą powieść drogi każdemu, kto chce dać się poprowadzić przez zimowe krajobrazy, prosto do początku wszechświata. Towarzystwo Ariego zapewni czytelnikom piękne wrażenia, a opowiadana przez autorkę historia rozbudzi wyobraźnię i na długo pozostanie w pamięci.

Mam nadzieję, że nie trzeba będzie długo czekać na kolejne książki z serii ,,Opowieści Świata Zorzy”. Tymczasem polecam ,,Sillę” każdemu powyżej 8 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwoagora.pl/silla/

Artykuł Silla – recenzja magicznej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W zalewie świątecznych książek o Mikołajach, Gwiazdce i pachnącym lasem choinkach ukazała się pozycja dla dzieci, młodzieży oraz dorosłych, która odważyła się poruszyć zupełnie inną tematykę. Niełatwą, ale też dużo bardziej znaczącą. Tematykę, która osadzona jest na solidnych fundamentach faktów, historii oraz autentycznych opowieści, które potrafią wzbudzić w czytelnikach prawdziwe, czasami głęboko skrywane emocje.

,,Antosia w bezkresie” jest książką Marcina Szczygielskiego – w mojej opinii – jednego z najznamienitszych polskich pisarzy literatury dziecięcej. Jego dotychczasowe publikacje takie jak m.in. ,,Oczy Michaliny” czy ,,Teatr Niewidzialnych Dzieci” przekraczają granice wyobraźni i oferują czytelnikom niebywałą wrażliwość oraz ważne przesłania.

Zsyłka do Kazachstanu

Nowość ,,Antosia w bezkresie” jest pierwszą z zapowiadanej serii książek o tytułowej dziewczynce, którą los podczas II wojny światowej zesłał do Kazachstanu. Deportacja kilkulatki wraz z mamą i niewielkim dobytkiem jest dla dziecka przeżyciem trudnym do opisania – a jednak, Marcinowi Szczygielskiemu udaje się  zawrzeć w słowach wielowymiarowy świat oraz doświadczenia, które trudno będzie wymazać z pamięci.

Staliśmy wszyscy na nasypie głodni, brudni, śmierdzący, zawszeni i oniemiali. Wpatrywaliśmy się w ten majestatyczny, milczący, nieruchomy krajobraz niczym w święty obraz w kościele.

Marcin Szczygielski, Antosia w bezkresie, Rozdział VII, O tym, jak nas zabrali do łaźni i było strasznie, str. 91

Kiedy przychodzi NKWD

Antosia przez większość swojego dzieciństwa miała beztroskie życie. Razem z rodzicami, ich przyjaciółmi oraz pomocą domową mieszkała w Brentówce na Kresach Wschodnich. Duży dom, rozmaite smakołyki oraz wymyślne zabawki to była jej codzienność, na którą nawet zdarzało jej się czasem grymasić. Wszystko zmieniło się wraz z nadejściem wojny. Okazało się, że ojciec dziewczynki jako oficer trafił na pole bitwy, a domowy mir zakłóciło nadejście NKWD.

Piękny! Tak. Rosjanie potrafią tworzyć wspaniałą, przejmującą literaturę, olśniewające malarstwo. Wielką sztukę! Ale to… to tylko pozłotko, cieniutka warstwa kruszcu na grudzie błota. Błyszczące, tęczowe refleksy na odwłoku robaka!

Marcin Szczygielski, Antosia w bezkresie, Rozdział III, O tym, jak nasz dom najechali Rosjanie, a ja im się postawiłam, str. 46

Koniec rozpaczania

Na stronach ,,Antosi w bezkresie” obserwujemy przyspieszone dorastanie dziecka. Zmianę w myśleniu, zachowaniu oraz nawet podejściu do życia. Początkowo delikatna dziewczynka, która była skłonna do dramatyzowania i histerii, staje się twarda oraz nieustępliwa w walce o własne przetrwanie. 

Jest taki moment w książce, kiedy stwierdza, że przestała płakać, bo zabrakło jej łez. Postanawia wówczas nie skupiać się na własnym nieszczęściu, ale działać – nawet jeżeli to działanie często skazane jest na niepowodzenie.

Antosia w trzech emocjach

,,Antosia w bezkresie” to powieść przejmująca i pozostawiająca w czytelniku mieszaninę różnych emocji. Z jednej strony podziw dla głównej bohaterki, a tym samym – dla wszystkich dzieci, z historii których została ulepiona ta postać. Z drugiej – zachwyt nad sposobem, w jaki autor ukazuje naturę stepów, ich nieme oraz nieporuszone piękno. Finalnie, ciekawość jaką kontynuację będzie miała ta seria. Bowiem cliffhanger, którym kończy się książka sprawia, że dalsze losy dziewczynki mogą, nomen omen, potoczyć się bardzo różnymi torami.

Ja z pewnością będę czekać na drugi tom powieści, a wam szczerze zalecam sięgnięcie po ,,Antosię w bezkresie” już teraz. Jest duża szansa, że takiej drugiej książki w tym roku jeszcze nie poznaliście.

Lektura będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 11 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://latarnik.com.pl/tytul/antosia-w-bezkresie/

Artykuł Antosia w bezkresie – recenzja książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Britfield. Utracona korona
➜ Autor: C.R. Stewart
➜ Tłumaczenie: Natalia Laprus
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia! (ponad 400 stron!)
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Wyobraźcie sobie połączenie XIX-wiecznej powieści z nowoczesnymi urządzeniami, wątkiem szpiegowskim, wielką tajemnicą oraz wmieszoną w to wszystko… Koroną Wielkiej Brytanii! Pomysł na tę historię po prostu musiał się udać, a że fabuła wciska w fotel i zaskakuje od pierwszej do ostatniej strony – to już kwestia wielkiego talentu jej autora, C.R. Stewarta.

,,Britfield. Utracona korona” to pierwszy tom z zapowiadanych aż 7 części emocjonującej powieści! W oryginalne do tej pory ukazały się trzy książki, ale jak utrzymuje sam autor – Britfield to coś więcej, niż tylko seria. To ruch wiążący kreatywne patrzenie na świat, rozwój oraz fascynację niezwykłymi miejscami. Z przyjemnością informuję, że objęłam pierwszy tom swoim patronatem medialnym.

Sierociniec grozy

Głównym bohaterem, a właściwie głównymi bohaterami ,,Britflied. Utracona korona” jest dwoje przyjaciół – dwunastoletni Tom oraz jego rówieśnica, dziewczynka Sarah. Mieszkają w sierocińcu Weatherly, położonym w północnej części Anglii. Choć akcja rozgrywa się współcześnie, to można w tamtym miejscu poczuć się jak w XIX-wiecznej, wywołującej momentami ciarki na plecach powieści grozy.

Dzieci nie mają łatwego życia w sierocińcu. Bezlitosna dyscyplina, brak możliwości nauki i wykańczająca praca zapełnia im dzień po dniu. W tym ośrodku prowadzonym przez pozbawione empatii małżeństwo, nie ma miejsca na odpoczynek oraz beztroskie dzieciństwo. Dzieci wykorzystywane jako siła robocza powoli jednak zaczynają się buntować.

Tajemnica nazwy Britfield

Iskrą zapalającą cały ciąg przyczynowo-skutkowy jest właśnie informacja z przeszłości Toma. Chłopiec nic nie wie o swojej rodzinie, jednak kiedy udaje mu się przechwycić notatkę z nazwą Britfield, zaczyna podejrzewać, że może mieć z nią coś wspólnego. Postanawia wraz z Sarą uciec z Weatherly. Choć to zadanie niezwykle trudne i wymagające wiele szczęścia – dzieciom udaje się poczuć chwilową wolność.

Ich tropem podąża jednak jeden z najlepszych, angielskich detektywów. Mało tego! Szybko okazuje się, że Tom jest na celowniku kolejnych podejrzanych osób. Dlaczego ktoś miałby chcieć wyeliminować nastolatka? Jaka historia kryje się w nazwie Britfield, że cała Wielka Brytania wydaje się być zaangażowana w to, aby jej tajemnica nigdy nie została ujawniona?

Podróż przez Wielką Brytanię

,,Britfield. Utracona korona” to fantastyczna powieść dla dzieci oraz nastolatków, która zabiera czytelników w podróż po wielu ważnych miejscach w Anglii. Odbiorcy razem z bohaterami podróżują przede wszystkim bardzo nietypowym środkiem transportu – balonem na gorące powietrze, dzięki czemu mogą podziwiać z lotu ptaka takie miejscowości jak np. Manchester, Oxfrod czy Londyn.

Dzieci goszczą również w zamku w Windsorze, odwiedzają kultowe miejsca czy korzystają z bardziej powszechnego transportu Wielkiej Brytanii. Wspaniale jest móc im kibicować w tej niezwykłej wyprawie, ale zdecydowanie jeszcze lepsze są intencje niektórych bohaterów, które autor zdradza czytelnikom dopiero na sam koniec.

,,Britfield. Utracona korona” to książka wypełniona dynamiczną akcją, doskonałą fabułą i historią niczym z hollywoodzkiego filmu. Będzie doskonała dla każdego odbiorcy powyżej 9 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/britfield-utracona-korona/

Artykuł Britfield. Utracona korona – recenzja patronatu medialnego pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kontynuuję cykl – 5 pytań do twórców literatury dziecięcej! Wypytuję autorów, ilustratorów, tłumaczy, a nawet wydawców o swoje projekty, przyszłe pomysły i prywatne księgozbiory. Mam nadzieję, że odpowiedzi jeszcze bardziej wciągną Was w wir książkowych opowieści!

Tym razem zwróciłam się z kilkoma pytaniami do autora wyjątkowej książki – doskonałego przykładu ze świata fantastyki oraz motywacji pojawiającej się z prawdziwą przyjaźnią. Posłuchajcie, co powiedział Mateusz Kasprzyk o  ,,Magią i odwagą” oraz nie tylko. Link do recenzji książki znajdziecie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2022/07/17/magia-i-odwaga-recenzja-ksiazki-dla-dzieci/

Bajkochłonka: Od jakiego bohatera rozpoczęła się historia ,,Magią i odwagą”? Kogo wymyślił Pan najpierw i co było inspiracją?

Mateusz Kasprzyk: Fabuła bardzo długo nabierała ostatecznego kształtu, a jej pierwotne założenia były zupełnie inne niż to, co zdecydowałem się finalnie stworzyć Ale pierwszym bohaterem, a właściwie bohaterką, która pojawiła się w wymyślonym przeze mnie świecie, była księżniczka Maja. Ta postać również przeszła znaczną metamorfozę względem naszego pierwszego spotkania w moich myślach, ale ogromnie cieszy mnie to, kim ostatecznie stała się w tej historii.

Inspiracji dla fabuły było wiele, a niektóre są bardzo nieoczywiste i co ciekawe pochodziły z różnych etapów mojego życia – np. bardzo mocnym kołem zamachowym dla całej historii był jeden z odcinków serialu anime pt. „Dragon Ball”. Nie mogę jednak powiedzieć który dokładnie był to odcinek, ponieważ nie chciałbym przypadkiem zdradzać fabuły osobom, które jeszcze nie przeczytały mojej książki (bo przecież w tym wszystkim chodzi o to, żebyście mieli przyjemność z czytania).

Pisanie okazało się tym, czego potrzebowałem.

B.: Jak długo kiełkowała w Panu ta opowieść? Co było motywacją do jej finalnego wydania?

M.K.: Długo kiełkowało we mnie samo „pisarstwo”. Tworzyłem od małego, ale zazwyczaj efekty nie opuszczały szuflady mojego biurka. Tytuł „Magią i odwagą” wymyśliłem będąc jeszcze dzieckiem, nie mając wtedy jakiejkolwiek treści dla tej opowieści. Później życie tak się ułożyło, że porzuciłem pisanie. Chwilę potem dopadła mnie dorosłość i pojawiły się nowe obowiązki: praca, dom, rodzina i chociaż czułem się na tych polach spełniony, to w głębi czułem, że czegoś mi brakuje.

Pisanie okazało się tym, czego potrzebowałem. Wezbrało we mnie z tak wielką siłą, że nie mogłem już tego zahamować – postanowiłem odkopać dziecięce marzenie i wrócić do tytułu sprzed lat. To zmotywowało mnie na tyle, że pomimo ograniczonych możliwości czasowych i organizacyjnych, konsekwentnie szarpałem każdą wolną chwilę na tworzenie fabuły i pisanie. Właśnie w ten sposób powstało „Magią i odwagą” – w codziennym uporze i trudzie walki o swoje marzenia.

B.: Jaka jest największa zaleta, a jaka największa wada głównego bohatera?

M.K.: Główny bohater, Oskar, jest 10-letnim chłopcem o wielkiej odwadze i pięknym, pełnym marzeń sercu. Jest także bardzo lojalny wobec swojej przyjaciółki, Mai, dla której wyrusza przecież w pełną przygód podróż. Odwaga jest z jednej strony jego największą zaletą i popycha do śmiałych czynów (zwłaszcza, że Oskar przejawia niemałe zdolności do ciągłego wymykania się i ucieczek), lecz z drugiej strony owe czyny są często podejmowanie pochopnie (a nawet zbyt pochopnie) i destabilizują plany pozostałych członków wyprawy. Chłopcu towarzyszy jednak szczęście i zazwyczaj jest to działanie, które przynosi pozytywny skutek na dalszy przebieg misji.

B.: Ile części planowanych jest w całej serii? Kiedy można spodziewać się kolejnej premiery?

M.K.: Chociaż przygoda rozpoczęta w pierwszym tomie znajduje tam również swoje logiczne zakończenie, to cała historia którą chcę Wam opowiedzieć, będzie trochę dłuższa – planuję zmieścić ją w trzech częściach, a więc mówimy o klasycznej trylogii. Robię wszystko co w mojej mocy, aby druga część przygód Oskara ukazała się już na wiosnę 2023 r.

B.: W książce można wyczuć inspirację kilkoma klasycznymi powieściami fantastycznymi. Czy czyta Pan tego rodzaju książki? Które są Pana ulubionymi?

M.K.: Bardzo lubię fantastykę, zdarza się że czytam też inne gatunki. Najlepsze emocje są jednak związane z książkami z dzieciństwa, do których zresztą chętnie wracam ponieważ wolę „lekkie” historie. Moje ulubione to „Wyspa Skarbów”, „Hobbit” czy seria o Harrym Potterze. Obecnie jednak życie tak się ułożyło, że jak już mam czas, to raczej sam piszę aniżeli czytam

Artykuł 5 pytań do… Mateusza Kasprzyka – autora książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

,,Ojców dom pożegnał Głupi Jasio 

Szukać Wody Życia rad nie rad.” – śpiewał Jacek Kaczmarski w ,,Bajce o głupim Jasiu”. 

Eliksir życia od dawien dawna zaprzątał umysły alchemików. Posiadanie lekarstwa na śmierć byłoby wówczas (ale i mogłoby być współcześnie) jednym z największych bogactw. W książce fantastyczno-przygodowej Mateusza Kasprzyka ,,Magią i odwagą” poznajemy chłopca, który tak jak Jasio z piosenki wyrusza z misją prawie niemożliwą do wykonania. Czy powiedzie mu się i odnajdzie eliksir, który pomoże wskrzesić ważną dla niego osobę?

NIETRAFIONY PREZENT

,,Magią i odwagą” to debiut literacki autora – wnioskując jednak po grzbiecie książki, można spodziewać się, że historia będzie miała swoją kontynuację. Jej głównym bohaterem jest chłopiec o imieniu Oskar, którego ojciec zajmuje się zawodowo pilotowaniem smoczych statków. Oskar, choć pochodzi ze zwykłego ludu, związany jest w pewien sposób z królewskim dworem. Łączy go przyjaźń z księżniczką Mają – jego rówieśniczką oraz towarzyszką zabaw.

Pewnego dnia na zamku odbywa się święto Dzień Monarchy, podczas którego poddani okazują wdzięczność swojemu władcy. Jest to także okazja, żeby podarować królowi coś specjalnego. Niestety jeden pakunek okazuje się paskudną pułapką. Nie zostaje on jednak otwarty przez Monarchę. Konsekwencje oraz efekt prezentu ponosi ktoś dużo bardziej bezbronny.

NIEWYOBRAŻALNIE TRUDNA DECYZJA 

Muszę przyznać, że ,,Magią i odwagą” to powieść bardzo sprawnie napisana i wciągająca. Autor wykreował bogaty świat, który można podziwiać na dołączonej do tekstu mapie. W historii zostały przemyślane jednak nie tylko państwa oraz łączące (lub dzielące) je relacje. W ,,Magią i odwagą” spotkacie przedziwne stworzenia, magiczne rośliny oraz przeróżne społeczności.

Prowadzona narracja ciekawie kluczy między bohaterami, niemal do końca nie zdradzając, kto w tej historii jest tym złym. Godny uwagi jest również dylemat głównego bohatera. Oskar bowiem nie tylko musi udowodnić swoją odwagę, podejmować wiele trudnych i skomplikowanych decyzji jak na swój wiek. On także staje przez swego rodzaju ,,wyborem Zofii”. Zostaje postawiony przed decyzją, która jest niewyobrażalnie trudna. Na szczęście z pomocą przychodzi bliska mu osoba, udowadniając, że ich relacja jest silniejsza niż kiedykolwiek wcześniej.

DLA FANÓW HARREGO POTTERA (I NIE TYLKO!)

Gdybyście zapytali mnie z jakimi książkami kojarzy mi się ,,Magią i odwagą”, pewnie odpowiedziałabym, że z największymi klasykami, jak np. ,,Niekończąca się historia” czy seria o Harrym Potterze. Nie mogę jednak nie wspomnieć, że ,,Magią i odwagą” – mimo wątków ze świata fantastyki, wyróżnia znaczący realizm. Jestem pod wrażeniem spójności z logiką tej historii, która jednocześnie pozostawia dla czytelników mnóstwo miejsca na wyobraźnię.

Polecam ,,Magią i odwagą” wszystkim powyżej 9 roku życia. Z ciekawością czekam na kontynuację przygód Oskara oraz, być może, jego odpowiedzialną i nową drogę życia!

Link do strony sklepu: https://samowydawcy.pl/magia-i-odwaga-mateusz-kasprzyk

Książka jest dostępna także jako ebook oraz audiobook.

Artykuł Magią i odwagą – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Są takie książki, które pojawiają się akurat w momencie, w którym ich potrzebujemy. Oferują poczucie bezpieczeństwa, otulają tekstem, wywołują potoki łez, kiedy dobroć bohaterów ściska nas ze wzruszeniem w gardle. Towarzyszą nam i potrafią zachwycić – od pierwszej strony do ostatniej.

KTO NAPISAŁ ECHOWĄ GÓRĘ?

,,Echowa Góra” to moje ostatnie odkrycie! Powieść, której akcja rozgrywa się w I połowie XX wieku, blisko natury i w zupełnie innej rzeczywistości – wciąż pozostając jednak niezwykle aktualną oraz uniwersalną.

Jej autorką jest Lauren Wolk, amerykańska pisarka, poetka i malarka. Zadebiutowała książką dla dorosłych ,,Those Who Favor Fire”, jednak dopiero jej powieści dla dzieci i młodzieży sprawiły, że zyskała ogromny rozgłos. Oprócz ,,Echowej Góry” mogliście słyszeć również m.in. o ,,Rok, w którym nauczyłam się kłamać” (Wydawnictwo Dwie Siostry, 2019).

NOWY POCZĄTEK DLA ELLIE

Główną bohaterką powieści jest dwunastoletnia Ellie. Kiedy w skutek wielkiego kryzysu w Ameryce jej rodzina traci dorobek życia i musi opuścić miasto, dziewczynka jest pełna obaw. Jej mama oraz starsza siostra przyzwyczajone do pewnego standardu, muszą porzucić myśl o eleganckich salonach i wypielęgnowanych domach. Wszyscy, wspólnym wysiłkiem stawiają dom na Echowej Górze. To miejsce niemal w środku lasu, gdzie sąsiadami jest tylko kilka rodzin, mieszkających w pewnej odległości oraz… dzikie zwierzęta.

Okazuje się, że Ellie niezwykle szybko odnajduje się w nowej rzeczywistości. Ma pewien dar – została obdarzona smykałką do rozumienia przyrody. Jej pełna współczucia postawa podczas łowienia ryb czy wybierania dzikim pszczołom miodu sprawia, że natura również jest dla niej łaskawa.

MOMENT, W KTÓRYM WSZYSTKO SIĘ ZMIENIA

Jej niemal beztroskie, pełne przyjemnej rutyny życie na Echowej Górze zmienia się diametralnie w momencie, kiedy tato dziewczynki ulega poważnemu wypadkowi. Mężczyzna zapada w śpiączkę, a wszystko to, czym dotychczas się zajmował, spada na barki dwunastolatki.

,,Echowa Góra” kryje wiele niespodzianek. Ellie otrzymuje małe, rzeźbione w drewnie figurki od nieznajomego. Znajduje je w miejscach, w których często bywa. Na szczycie góry odkrywa również pewną tajemnicę. Mieszkająca tam ,,wiedźma” jest pełna sekretów i łączy ją z rodziną Ellie nić minionego życia… 

DLACZEGO WARTO ODWIEDZIĆ ECHOWĄ GÓRĘ?

To powieść mocno osadzona w rzeczywistości. Historia o dziewczynce uczącej się odkrywać w sobie powołanie. Ellie znajduje odwagę i podejmuje trudne decyzje, żeby sprostać wewnętrznemu głosowi, który nie pozwala się jej poddać.

Gwarantuję, że lektura ,,Echowej Góry” sprawi Wam ogromną przyjemność. Ta książka, która jednocześnie uspokaja i intryguje. 

Otrzymuje ode mnie najwyższą ocenę w klasyfikacji, choć przyznaję, że pomijam w niej kwestię wydania (bardzo bym chciała mieć tę powieść w twardej oprawie). Mimo to, ,,Echową Górę” po prostu trzeba mieć na swojej półce.

Książka będzie odpowiednia dla każdego czytelnika od 10 do 100 lat.

Link do strony Wydawnictwa: https://iuvi.pl

Artykuł Echowa Góra – recenzja powieści dla dzieci i dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Cieniostrach
➜ Seria: An Earie-on-Sea Mystery (Malamander)
➜ Autor: Thomas Taylor
➜ Ilustracje: Tom Booth
➜ Tłumaczenie: Joanna Dziubińska
➜ Wydawnictwo: Wilga
➜ Rok wydania: 2021
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Czarne charaktery rzadko uczą się na błędach. Znacznie gorzej, gdy pojawia się na horyzoncie zupełnie nowa postać, co do której nie ma jasności czy opowiada się po stronie światła czy cienia.

,,Cieniostrach” jest trzecią z planowanych pięciu (!) książek serii ,,An Earie-on-Sea Mystery”, których akcja toczy się w Widmowym Porcie. Ich autorem jest Thomas Taylor, a za ilustracje odpowiada Tom Booth. Poprzednie pozycje: 

• Malamander,
• Gargantis.

Co ciekawe, w najnowszym tomie pojawia się coś na kształt zapowiedzi czwartej lub piątej książki. Dobrze wprawiony czytelnik na pewno ją wypatrzy! Jeżeli nie znacie poprzednich tomów – nie martwcie się. Choć wiele świetnych wątków z pewnością Was ominie, książkę można czytać również bez znajomości dwóch wcześniejszych części.

,,Cieniostrach” to nie tylko tytuł nowej powieści, ale i imię kolejnego z legendarnych upiorów, nawiedzających małe, portowe miasteczko. Główny bohater całej serii, czyli Herbert Lemon wraz ze swoją przyjaciółką Violet Parmą zostaną ponownie rzuceni w wir przygód.

Właśnie zbliża się Halloween, czyli miejscowe święto zwane Nocą Strachów, gdzie wspomina się pewne wydarzenie z przeszłości Widmowego Portu. Mówi się bowiem, że w związku z dawną sytuacją w czasie jesiennego przesilenia, budzi się potwór Cieniostrach, porywający cienie swoich ofiar i manipulujący ciałami ich właścicieli.

Aby tradycji stało się zadość i by trochę ułagodzić tę mistyczną złość upiora, mieszkańcy wystawiają przedstawienie na jego cześć. Tego roku jednak specjalnie na tę okazję przybywa do Widmowego Portu niezwykle znana magiczka-iluzjonistka Caliastra. Wraz ze swoimi partnerami wystawi ona przedstawienie, które na długo zapisze się w pamięci miejscowych rybaków. 

Co ma wspólnego Caliastra z samym Herbem? W jaki sposób Cieniostrach da o sobie znać? Co Herbert odkryje z Violet w swoim małym Biurze Rzeczy Znalezionych, w hotelu Grand Nautilus, którego jest pracownikiem?

,,Cieniostrach” w niczym nie ustępuje pod względem przygód, ładunku emocjonalnego oraz zwrotów akcji poprzednim częścią tej serii. Po zakończeniu każdego rozdziału, od razu ma się ochotę na kontynuowanie lektury i naprawdę ciężko się od niej oderwać. 

Dużym urozmaiceniem jest wiele ilustracji wplecionych w tekst opowiadania. Jestem także ogromną fanką metalicznych okładek, które nie tylko przyjemnie odbijają światło, ale dodatkowo sprawiają, że książki wydają się jeszcze bardziej tajemnicze!

Choć opowieść o Cieniostrachu brzmi, jakby miała przyprawiać każdego czytelnika o gęsią skórkę, mogę zapewnić, że nikt nie powinien po jej lekturze bać się swojego cienia. Wręcz przeciwnie! Z pewnością dzieci z większą sympatią będą teraz obserwować podążających za nimi i naśladujących ich ruchy ,,cienistych przyjaciół”.

Czy jednak odbiorcy zaczną marzyć o podróży do Cienistego Portu? Bardzo w to wątpię! Okazuje się, że to miejsce skrywa jeszcze więcej tajemnic, niż moglibyśmy się tego spodziewać. Mam nadzieję, że kolejne tomy zdradzą sekrety, które właśnie zaczęliśmy poznawać. Czy dowiemy się również, kim tak naprawdę jest Herbert Lemon? Pierwsze wskazówki już mamy pod nosem! 

Polecam ,,Cieniostrach” jak i dwa pozostałe tomy dzieciom powyżej 9 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/malamander-cieniostrach-tom-3-thomas-taylor-skuea65c8423a5dc1cb3ce5.html

Artykuł Cieniostrach Thomasa Taylora – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.