➜ Tytuł: ANCYmonstra. Wersja demo
➜ Seria: ANCYmonstra
➜ Scenariusz: Ewa Betlewska
➜ Rysunki: Łukasz Mazur
➜ Wydawnictwo: Selfpublishing
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Pierwsza sprawa, którą należy sobie wyjaśnić już na początku to ta, że ancymonstra nie są arcymonstrami. Bo gdyby tak było, nie mogłyby być nazywane małymi ancymonami, ale stałyby się jakimiś poważnymi arcymistrzami szachowymi, a w tym komiksie zupełnie nie o to chodzi.

Wersja DEMO nowego komiksu dla dzieci

Na rynku polskiej książki dla dzieci właśnie zadebiutowała nowa seria. A właściwie zapowiedź nowej serii, bo na okładce komiksu umieszczono napis ,,Wersja DEMO!”. Natychmiast wróciły do mnie wspomnienia gier, którymi zagrywałam się jako dzieciak – co trzeba przyznać, jest świetnym chwytem marketingowym na rodziców!

Czy jednak ANCYmonstra potrzebują jakichś specjalnych chwytów? Wystarczy szepnąć młodym czytelnikom, że ma się dla nich książkę o potworach i sprawa powinna być załatwiona. Bo które dziecko nie lubi potworów?

Dlaczego dzieci lubią się bać?

Historia literatury pamięta świetne książki dla niedorosłych, poświęcone właśnie temu zagadnieniu. Jeżeli mówimy o komiksach, nie sposób pominąć Małego Wampira (widzę nawiązania do niego w ANCYmonstrach, ale nie wiem czy są one intencjonalne). 

Dobrym przykładem jest też na przykład Warren XIII, choć to już inny rodzaj powieści graficznej. Dzieci lubią się bać – oczywiście, w kontrolowanych oraz bezpiecznych okolicznościach przytulnego, domowego fotela. 

Możliwość kontrolowania strachu pozwala im poczuć się bardziej dorosłym, ale także uczy jak sobie radzić np. z poczuciem dyskomfortu na dźwięk skrzypiących drzwi czy tajemniczych cieni.

Wampirka, monstrum, duch i mumia

ANCYmonstra, wymyślone przez Ewę Betlewską oraz Łukasza Mazura, trochę z tym strachem i potworami mimo wszystko oszukują. Bo niby mamy głównych bohaterów: małą wampirkę Irkę, monstrum Franka, ducha Henryka oraz mumię, ale oni wcale nie zachowują się specjalnie inaczej, niż zwykłe dzieci w podobnym do nich wieku.

A że należą do grupy określanej bohaterami horrorów i lubią bawić się w prawdziwym, zapajęczonym zamczysku? Wygląda na to, że rodzice im na to pozwalają, więc co nam do tego?

W związku z tym, że ANCYmonstra są wersją demonstracyjną, to zawierają jedną pełną historyjkę, a nie na przykład kilka (zapowiadany pierwszy tom ma mieć 70 stron więc tam spodziewam się zdecydowanie czegoś bardziej złożonego fabularnie). Już jednak dzięki tej opowiastce poznajemy postacie, zarysowują się nam jakieś potencjalne wątki i dowiadujemy się, że w pobliżu czają się ,,tamci”. 

Komiks, naklejki oraz zadania aktywizujące

Komiks jest zdecydowanie przygotowywany z myślą o młodych czytelnikach – dużo się w nim dzieje, czasami w warstwie wizualnej można odczuć, że nawet jest trochę zbyt chaotyczny, ale zapewniam… współczesne dzieci bardzo dobrze poradzą sobie z natężeniem onomatopej, zmian kadrowania czy detali tła.

Rekomendowałabym go czytelnikom, którzy już mieli wcześniej styczność z medium komiksowym. ANCYmonstra. Wersja demo będą prawdziwą gratką dla fanów opowieści z dreszczykiem, charyzmatycznych bohaterów i szalonych przygód. Czekam na ich pełną wersję!

Istnieje możliwość dorwać ANCYmonstra w wersji ze świetnymi naklejkami oraz arkuszem aktywizującym, zachęcającym m.in. do szukania drobiazgów w komiksie, rozwiązywania najlepszych z możliwych zadań matematycznych czy też zrobienia sobie testu osobowości na podobieństwo do bohaterów historii.

Polecam ten komiks poszukującym kreatywnych historii czytelnikom od lat 7. Znajdziecie go tutaj: https://gildia.pl/ancymonstra-wersja-demo.html

A na bieżąco z serią będziecie bezpośrednio na profilu ANCYmonstrów: https://www.instagram.com/ancymonstra

Artykuł ANCYmonstra. Wersja demo – recenzja komiksu dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: LEGO Classic Kreatywne potwory 11017
➜ Wydawnictwo: LEGO
➜ Ilość klocków: 140
➜ Ilość minifugurek/minilaleczek: 0
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Wiecie jak stworzyć kreatywnego potwora? Wystarczy trochę wolnego czasu, szczypta wyobraźni i kilka klocków LEGO! W tej recenzji przyglądam się bardzo uniwersalnemu zestawowi, który choć podsuwa gotowe pomysły na budowle, pozostawia też sporo przestrzeni na realizację własnych projektów.

Zbuduj sobie potworka z LEGO

Zestaw LEGO Classic 11017 Kreatywne potwory to klocki dla dzieci już od 4 lat, ale zdecydowanie bez górnej granicy wieku. Pudełko zawiera 140 elementów – w tym oprócz podstawowych cegiełek czy płytek, także mniej oczywiste, jak oczy, płetwy (świetnie nadające się na nietypowe uszy lub nogi pingwina), antenki, płomienie czy liście.

Do zestawu wybrano elementy w fantastycznych, żywych i kontrastujących ze sobą kolorach, dzięki którym zbudowane potworki wyróżniają się między sobą oraz wyglądają jak przedstawiciele zupełnie różnych gatunków!

Klocki do kreowania i zabawy

Ta propozycja od LEGO Classic pozwala dzieciom także na trening myślenia przestrzennego. Mali budowniczowie muszą wykombinować jak połączyć ze sobą klocki, żeby udało się stworzyć oczy, buzie i korpus potworów.

Mimo to, wciąż dostają wolną rękę w kreowaniu swoich bohaterów, a dzięki temu, że mogą zbudować ich kilku – czeka ich później fantastyczna zabawa z wymyślonymi przez siebie bohaterami.

Zostały już ostatnie zestawy

LEGO Classic 11017 Kreatywne potwory to bardzo uniwersalna propozycja zestawu, który oferuje sporo możliwości. Poza tym, posiada świetny stosunek ilości elementów do ceny oraz jest odpowiedni dla tych, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z LEGO. 

Biorąc pod uwagę, że podobno zostały już ostatnie zestawy na stanie marki – nie warto zwlekać. Sięgnijcie po to pudełko i przekonajcie się, jakiego potwora będziecie sami zbudować z tych wybranych klocków LEGO. 

LEGO Classic 11017 Kreatywne potwory dostępny jest w dobrych księgarniach internetowych.

Artykuł Zestaw LEGO Classic Kreatywne potwory 11017 – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Są takie… stwory, które mogą budzić strach lub nawet przerażenie. Znacznie częściej jednak nie samych stworów się boimy, ale pewnego ich wyobrażenia.

Straszne rzeczy spod łóżka

Strasznostwory to najnowsza książka Niny Igielskiej z ilustracjami Pauliny Wojciechowskiej, która łączy siostrzaną miłość i przywiązanie z tym, co można nieopatrznie odkryć pod swoim własnym łóżkiem.

Dziecięca wyobraźnia potrafi płatać figle. Z jakiegoś jednak niewytłumaczonego powodu wszystkie dzieci na całym świecie boją się potworów, które mieszkają pod ich łóżkami. Nic zresztą w tym dziwnego – nie od dzisiaj wiadomo, że pod łóżkiem giną także różne drobiazgi, a jak pokazuje fabuła tej książki… również małe dziewczynki.

Strasznostwory w natarciu!

Głównymi bohaterami tej historii jest rodzeństwo – Elenka oraz jej młodsza siostra zwana Liskiem. Pewnego wieczora dziewczynki przygotowują się do snu i już mają pójść spać, kiedy wpadają na pomysł zabawy w chowanego.

Lisek chowa się tak skutecznie, że Elena nie potrafi go znaleźć. Z każdą chwilą sprawa robi się coraz bardziej poważna i już wkrótce prawda wychodzi na jaw – młodsza siostrzyczka została uprowadzona przez strasznostwory.

Trudne rozmowy o strachu

Z książkami o strachach i straszkach zawsze należy być ostrożnym. W zależności od dziecka można mu pomóc przezwyciężyć strach przed ciemnością i wyimaginowanymi potworami lub taką obawę nieopatrznie w nim rozbudzić. Maluch powinien być gotowy na rozmowę o strachach, ale także rozumieć, co jest fikcją, a co rzeczywiście może mu się przytrafić.

W Strasznostworach autorka z potencjalnie strasznych potworów robi… pomocników. To z nimi Elena wyrusza na poszukiwania siostry. Z kolei tytułowe strasznostwory… od obrazu przerażających istot zdają się zupełnie odbiegać.

Nie oceniaj potwora po wyglądzie

Taki zabieg sprawia, że dzieci nieco inaczej podchodzą do kwestii stereotypowo wyglądających potworów. Pokazuje się im tutaj, że nikogo nie warto oceniać przez pryzmat wyglądu, bo na dłuższą metę nie ma on większego znaczenia.

Tym, co jest naprawdę ważne, to chęć niesienia pomocy oraz empatia, które największego potwora mogą zamienić… w kogoś godnego zaufania (nawet przy jego niepohamowanym apetycie na cukierki).

Dla kogo jest ta książka?

Strasznostwory zostały uzupełnione o szereg zadań aktywizujących i poszerzających tematykę oswajania strachu. Dzięki nim zastanowicie się nad tym, czego tak naprawdę się boicie oraz jak można te małe lęki jeszcze bardziej zminimalizować. 

Dzięki książce będziecie mogli podjąć z dzieckiem temat potworów, jednocześnie wcale nie zaprzeczając, że one nie istnieją. Na dobrą sprawę, jak gdyby się nad tym porządnie zastanowić, to przecież całkiem oczywiste, że pod każdym łóżkiem mieszka ktoś jeszcze. Wystarczy oswoić się z tą myślą i starać… nie wyciągać stóp spod kołdry podczas spania

Strasznostwory polecam dzieciom powyżej 6 roku życia. W przypadku maluchów bardzo wrażliwych, najlepiej kiedy rodzic najpierw sam ją przeczyta i oceni gotowość małego odbiorcy do lektury.

Link do sklepu: https://bit.ly/strasznostwory

Artykuł Strasznostwory – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Trzeci i ostatni już tom humorystycznej, nieco prześmiewczej serii komiksowej dla dzieci, inspirowanej absolutną klasyką literatury fantastycznej. Wiedźmun, czyli wywrócony do góry nogami postapokaliptyczny świat, szalony naukowiec i wielka pogoń za cennym aurergium oraz zagubioną dziewczynką, to tylko kilka elementów, z jakich składa się cykl.

Zakończenie komiksowej serii o Wiedźmunie

Zaraz po Wiedźmun. Słodki zapach potwora o zmierzchu i Wiedźmun. Przed wyprawą zbierz drużynę, przyszedł czas na Wiedźmun. Najmniej spodziewany zwrot akcji. Autor, znany i lubiany Tomasz Samojlik, opierając się na idei przewrotności, udowadnia nam, że prawdziwym bohaterem oraz motorem napędowym historii wcale nie jest tytułowa postać.

W trzecim tomie domyka on wszystkie wątki, odkrywając jednocześnie niedostępny wcześniej początek i pochodzenie bohaterów. Taki zabieg jest uzasadniony fabularnie także ze względu na inne osoby biorące udział w fabule. Wiele z nich odzyskuje pamięć dopiero na ostatnich rozkładówkach, mogąc w pełni decydować o swojej przyszłości.

To, co jest ważne i może pokonać roboty

A przyszłość w Wiedźmunie. Najmniej spodziewany zwrot akcji jawi się w dość ponurych kolorach. Może się wydawać, że upadek głównych bohaterów jest już blisko, a zaprogramowane do złych celów maszyny, zbiją na kwaśne jabłko każdego, kto tylko trafi w ich mechaniczne łapy.

Z drugiej strony, narracja pozwala wierzyć, że w tej serii liczy się nie tylko siła czy nawet ponadprzeciętny spryt. Finalnie wygrywa tutaj przyjaźń i troska, dzięki której można przetrwać w tym nowym, trudnym świecie, a nawet zmienić bieg historii świata z którego się pochodzi.

Odpowiedzi, wyjaśnienia oraz rozwinięcia

Jeżeli wydaje Wam się, że bardzo kluczę i piszę wymijająco, to pewnie macie rację. O ile jednak przy okazji poprzednich tomów narzekałam, że zbyt szybko się kończą, nie pozostawiając czytelnikowi odpowiedzi na różne pytania, tak w Wiedźmunie. Najmniej spodziewanym zwrocie akcji jest wręcz odwrotnie.

Komiks składa się niemal w całości na odpowiedzi, wyjaśnienia i rozwinięcia. Nie chcąc psuć Wam zabawy, pozwolę więc sobie nie zdradzać w kwestiach fabularnych zbyt wiele. Mogę jedynie szczerze zachęcić do sięgnięcia od razu po wszystkie trzy tomy cyklu, zamiast rozmieniać się na drobne i skupiać się tylko na pierwszym.

W zasadzie jedynym moim zarzutem, jaki mogłabym tutaj wystosować, jest właśnie podzielenie tej historii na trzy części. Znacznie przyjemniej byłoby ją mieć jako jedną całość.

Z Wiedźmunem spędzicie jednak dobry czas. Nawet jeżeli Wasze dzieci nie znają jeszcze pierwowzoru tytułowego bohatera, to możecie usiąść przy tych komiksach razem i wspólnie odkrywać różne zależności. Powiązania nie kończą się tylko na kultowym Wiedźminie. Być może znajdziecie w komiksie także coś, co skojarzy się Wam z… innymi pozycjami Tomasza Samojlika?

Polecam Wiedźmuna czytelnikom już powyżej 7 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/495-wiedzmun-3-najmniej-spodziewany-zwrot-akcji.html

Link do całej serii (ze zniżką!): https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/501-trylogia-wiedzmun-zestaw.html

Zapraszam do rozmowy, którą miałam przyjemność przeprowadzić z autorem: https://bajkochlonka.pl/2023/09/14/tomasz-samojlik-czyli-swietujemy-urodziny-zubra-pompika-wywiad-strefa-rozmow/

Artykuł Wiedźmun. Najmniej spodziewany zwrot akcji – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria ,,Fantastyczne stworzenia” od wydawnictwa Wilga nie tak dawno powiększyła się o kolejny tom! Po ,,Wielkiej Księdze Leśnych Istot” oraz ,,Wielkiej Księdze Smoczych Legend”, przyszedł czas na trzecią część. Tym razem autorka Tea Orsi z ilustratorką Anną Lang wzięły pod lupę… bohaterów, których same imiona wywołują u niektórych czytelników ciarki na plecach!

Potwory różnych kultur

,,Fantastyczne stworzenia. Wielka Księga Legend o Potworach” to wielkoformatowa pozycja, która opisuje najbardziej znane potwory na świecie. Uwaga – robi to jednak w sposób adekwatny do wieku odbiorców więc z powodzeniem mogą zaczytywać się w tej książce nawet kilkulatki.

Zawiera ona charakterystyki oraz opisy spotkań jedenastu postaci, m.in.: potwora z Loch Ness, Wielkiej Stopy, gargulców, Meduzy, Leszego czy Krakena. Jak widzicie przekrój bohaterów jest naprawdę różnorodny! Autorki czerpią z różnych kultur, dzięki czemu otrzymujemy mieszankę naprawdę rozmaitych potworów!

Jak zaprzyjaźnić się z potworem?

Muszę przyznać, że w ,,Wielkiej Księdze Legend o Potworach” znalazło się nawet kilku bohaterów, o których… nigdy wcześniej nie słyszałam! Przykładem może być norweski Fossegrim, japoński Bakeneko czy Ruk z Arabii. Autorka najpierw przedstawia ich krótką charakterystykę, uwzględniając rozmaite ciekawostki oraz często powtarzane informacje, a następnie przytacza opowieści związane z ich spotkaniem z człowiekiem.

Czasami jest to historia przekazywana w mediach (jeżeli mówimy o tych bardziej współczesnych), a jeszcze innym razem – legenda, zaczerpnięta z mitologii czy starodawnych podań.

Książka, która pomaga oswajać się z potworami

,,Wielka Księga Legend o Potworach” jest więc ciekawym sposobem na oswajanie tego, co potencjalnie straszne. Mimo kolorowych ilustracji oraz bardzo subtelnych opisów nie poleciłabym jednak tej książki niezwykle wrażliwym dzieciom, u których samo słowo ,,potwór” może wywołać już złe skojarzenia.

Wszystkie inne maluchy będą się doskonale bawić, jednocześnie słuchając o innych krajach i poznając tamtejszą kulturą. Są dzieci, które wręcz same garną się do opowiastek z dreszczykiem, dlatego śmiało można je zaaplikować w takiej bardzo łagodnej oraz przystępnej wersji.

Polecam ,,Wielką Księgę Legend o Potworach” odbiorcom już powyżej 5 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/fantastyczne-stworzenia-wielka-ksiega-legend-o-potworach-tea-orsi-skubd09dba4a85fb6dccea5.html

Artykuł Wielka księga legend o potworach – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Mimowolnie pojawia się na mojej twarzy uśmiech, kiedy czytam recenzję pierwszego tomu ,,Wiedźmuna” – autorskiego komiksu Tomasza Samojlika. Użyte przeze mnie wówczas słowa ,,(mam też nadzieję, że Wydawnictwo nie będzie zbyt długo zwlekać z ich wydaniem!)” okazały się być napisane w złą godzinę, ponieważ na ukazanie się drugiej części serii trzeba było czekać aż trzy lata. Czy było warto?

Seria o Wiedźmunie dla dzieci

,,Wiedźmun. Tom 2. Przed wyprawą zbierz drużynę” to bezpośrednia kontynuacja humorystycznej opowiastki luźno inspirowanej sagą wiedźmińską Andrzeja Sapkowskiego. Tomasz Samojlik sięgając po karykaturę, współczesne zagadnienia dotyczące ekologii, a także ponadczasowe wątki oscylujące wokół odwagi, przyjaźni i poświęcenia – stworzył opowieść, która angażuje czytelników w różnym wieku.

Zanim jednak zagłębicie się w drugi tom serii, koniecznie sięgnijcie po część pierwszą: ,,Wiedźmun. Tom 1. Słodki zapach potwora o zmierzchu”, inaczej będzie mieć kłopot z właściwym orientowaniem się w fabule.

Problem osobowościowy Wiedźmuna

O ile pierwszy tom był swego rodzaju ekspozycją, to w drugim wiele wątków szybko zostaje rozwiązanych, a bohaterowie… pokazują swoje prawdziwe oblicze. Można powiedzieć, że sam Wiedźmun okazuje się tutaj postacią z problem osobowościowym, cierpiącym na chwilowe prześwity świadomości. Ewidentnie mamy więc do czynienia z silnym przenikaniem się świata postapokaliptycznej Ziemi z fantastyczną krainą pełną magii, wydobywanego cennego złoża oraz… potworów.

Potwory czy pupile

No właśnie, potwory. W Wiedźminie dla dorosłych były to krwiożercze, pozbawione zaplecza moralnego zwierzęta, których jedynym celem było zabijać i zjadać. W ,,Wiedźmunie” Samojlika potwory to bardziej milusińscy, którzy mają znacznie więcej oleju w głowie niż ludzie (czy krasnoludy). Wiele z nich chroni przyrodę przed zagładą, wykazując sporo empatii nawet wobec tych, którzy teoretycznie wcale na to nie zasługują.

Fabuła drugiego tomu toczy się jednak wokół Wiedźmuna, grupy kilku dobrze znanych nam postaci, poszukującego Kiry robota, samej Kiry (zwanej Czyrakiem), ale i całej masy antagonistów. W pewnym momencie jednak drogi głównych bohaterów przecinają się, a same postacie postanawiają wyruszyć w jednym kierunku. Kiedy celem jest bowiem bezpieczeństwo bezbronnego dziecka, motywacja w grupie wznosi się nawet ponad szczyty okolicznych wzgórz.

Jeżeli pierwszy tom serii zrobił na Was wrażenie, drugi z pewnością spodoba się Wam jeszcze bardziej. Szkoda, że jest jednakowo krótki co pierwszy (raptem ponad 60 stron) i zdecydowanie zbyt szybko się kończy. Mam jednak wielką nadzieję, że na jego kontynuację nie trzeba będzie czekać kolejnych trzech lat (oraz, że nie piszę tego w złym momencie).

Zapowiadany już tytuł ,,Wiedźmun. Tom 3. Najmniej spodziewany zwrot akcji” brzmi wiedźmuńsko zachęcająco! Polecam całą serię wszystkim powyżej 7 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/461-wiedzmun-2.html

Pozostałe książki Tomasza Samojlika:

• Mała Tarmosia,
• Detektyw Wróbel i złamane pióro,
• Bercia i Orson,
• Tarmosia,
• Z tatą w przyrodę,
• Żubr Pompik,
• Bardzo dzika opowieść,
• Zew padliny,
• Ambaras,
• Ryjówka przeznaczenia.

Artykuł Wiedźmun. Tom 2. Przed wyprawą zbierz drużynę – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Wiedźmin: Stary Świat
➜ Autor: Łukasz Woźniak
➜ Wydawnictwa: Go On Board, Games Lab, Rebel
➜ Rok wydania: 2023
➜ Czas gry: około 120 minut
➜ Liczba graczy:  od 1 do 5 osób
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Projekt, który na zagramw.to zgromadził niemal 7 000 000, a na Kickstarterze… ponad 30 000 000 złotych! Jest oparty na najsłynniejszej polskiej serii fantastycznej, która swojemu twórcy przyniosła rozpoznawalność na całym świecie, a studiu CD Projekt Red – uznanie w świecie gameplay’a. Mowa oczywiście o ,,Wiedźminie”, teraz dostępnym także w formie nowej planszówki! 

Czasy przed Geraltem 

,,Wiedźmin: Stary Świat” ma ukazać się równocześnie z rozszerzoną wersją ,,Wiedźmin: Stary Świat – Edycja deluxe”, którą pokazuję w tej recenzji. Oficjalna premiera tytułów to 21 czerwca 2023 roku. Zapowiedziano także szereg dodatków, m.in.: 

• Wiedźmin: Stary Świat – Magowie,
• Wiedźmin: Stary Świat – Legendarne łowy,
• Wiedźmin: Stary Świat – Skellige.

Autorem gry jest Łukasz Woźniak, mający na swoim koncie, z głośniejszych tytułów, planszówkę ,,Tytani”. W tym wydaniu ,,Wiedźmina” fabuła nie opiera się na kultowym bohaterze Geralta z Rivii, ale przenosi graczy do czasów na długo przed tym, zanim Geralt w ogóle się urodził. 

Wiedźmin jako gra planszowa

Nic dziwnego, że kolejny raz (była już wcześniej pewna próba przeniesienia tego uniwersum na planszę w m.in. ,,Wiedźmin: Gra Przygodowa”) zdecydowano się sięgnąć do świata, gdzie wiedźmini – mutanci o nadludzkiej sile walczą z potworami. Pozbawieni emocji bohaterowie żyją na skraju marginesu społecznego, wykonując niewdzięczne zadania za garść złotych monet. 

Pomijając liczne powody dla których saga Sapkowskiego jest tak znana i lubiana – ,,Wiedźmin” umożliwia stworzenie mechaniki, która będzie ciekawa, oryginalna i spełniająca wysokie oczekiwania fanów tego typu twórczości.

Czym różni się edycja Deluxe od standardowego Wiedźmina?

Pudełko w obu przypadkach zawiera:

• rozkładaną, dużą planszę, świetnie zilustrowaną i zaplanowaną pod kątem tur,
• setki (dosłownie !) kart akcji, eksploracji, eliksirów, potworów, trofeów, pomocy i wydarzeń,
• 10 ciekawie zaprojektowanych oraz bardzo estetycznych kości do pokera, czyli wewnętrznej gry w grze (taki uśmiech w stronę ,,Gwinta”),
• 35 kartonowych monet,
• żeton zamkniętej tawerny,
• 18 znaczników terenu,
• 20 znaczników potworów,
• planszetki graczy wraz ze znacznikami punktacji, kartami akcji początkowych oraz figurkami wiedźminów.

Edycja deluxe oferuje dodatkowo 28 szczegółowych i niezwykle imponujących figurek potworów, które mogą brać udział w rozgrywce (w wersji podstawowej zamiast kolekcjonerskich figurek są żetony). Co więcej, w tej wersji gry otrzymuje się niektóre komponenty wykonane z trwalszych materiałów (np. plastiku zamiast kartonu).

Nie wiem również jak wyglądają organizery w wersji podstawowej, ale edycja deluxe zapewnia miejsce do przechowywania wszystkich elementów gry (czego bardzo brakowało mi np. we ,,Frostpunku: Gra planszowa”). Wiele z nich jest sygnowanych logiem projektu, dzięki czemu każda część planszówki prezentuje się naprawdę imponująco!

Mechanika gry planszowej

Testowałam ,,Wiedźmin: Stary Świat” w opcji dla jednego oraz dwóch graczy. Zasady są dostosowywane w zależności od liczby uczestników. Muszę przyznać, że instrukcja jest (jak na tak złożony projekt) dość przystępną lekturą. Choć pierwsze rozkładanie i wdrożenie się w zasady zajmuje co najmniej godzinę, kolejne rozgrywki to już kwestia kilkunastu minut. 

Gra przeznaczona jest minimalnie dla jednego, a maksymalnie dla 5 graczy. Czas pojedynczej rozgrywki szacuję na około 120 minut. Czy polecam siadanie do niej samemu? Nie bardzo. Zdecydowanie lepiej sprawdza się ona w rozgrywkach na więcej osób (mam wrażenie, że im więcej, tym lepiej). To planszówka, gdzie gra się przeciwko sobie i rywalizuje na niemal wszystkich poziomach, dlatego ciekawie robi się dopiero wtedy, gdy ma się godnych przeciwników.

Wciel się w wiedźmina

Zabawa skupia się na mapie wiedźmińskiego świata, z którą też związana jest I faza akcji danego gracza (pierwsza z trzech). Na tym etapie planujemy ruchy, decydujemy w którym mieście zostaniemy lub czy podążymy dalej na poszukiwanie przygód, innych wiedźminów lub potworów. Dodatkowo każde miasto oferuje rozmaite bonusy oraz możliwości.

II faza to czas, kiedy zaczyna się naprawdę coś dziać! To moment, żeby zawalczyć z nieprzyjaciółmi i zdobyć trofea, które rozsławią imię wybranej przez nas na początku gry szkoły. Do wyboru są:

• Szkoła Wilka,
• Szkoła Kota,
• Szkoła Gryfa,
• Szkoła Niedźwiedzia,
• Szkoła Żmii.

W zestawieniu zabrakło Szkoły Mantikory i Żurawia. Osobiście chętnie przeczytałabym także kilka słów o wybranym przeze mnie bohaterze, niestety pozostają oni na czas gry niemal anonimowi.

Elementy fabularne

W II fazie można także wybrać opcję eksploracji i sięgnąć po karty, które wprowadzają do rozgrywki coś na kształt paragrafówki. Fabularna odsłona  gry ,,Wiedźmin: Stary Świat – edycja deluxe” zapewnia więc rozszerzenie uniwersum oraz zabawę w możliwość podejmowania wyborów z punktu widzenia swojego bohatera. 

W wielu sytuacjach w zależności od tego, co zadecydujemy, poniesiemy tego konsekwencje lub zostaniemy nagrodzeni. Możemy otrzymać jakiś bonus wspomagający nas później w walce lub zostaniemy zmuszeni do redukcji swoich umiejętności, co nieznacznie utrudni dalszą zabawę. W przypadku kart potworów, co prawda nie dostaniemy ich charakterystyki, ale dzięki działającym na wyobraźnię ilustracjom – jest to jakaś namiastka bestiariusza. 

Finalne wnioski

Mogłoby się wydawać, że ,,Wiedźmin: Stary Świat” to gra stworzona wyłącznie, aby nęcić fanów gatunku i grosza dać wiedź… producentowi. Okazuje się jednak, że to niezwykle sprawna, angażująca oraz satysfakcjonująca planszówka, pozwalająca dobrze spędzić czas w gronie znajomych (bez względu na ich znajomość prozy Sapkowskiego). 

Z mojej strony dodam jeszcze, że na pewno warto będzie także sięgnąć po dodatki. Które konkretnie? Jeszcze nie wiem, ale każde rozszerzenie oferujące nowe karty i figurki wpłynie na mniejszą powtarzalność, eliminując obawę o potencjalną nudę.

Polecam ,,Wiedźmin: Stary Świat” szczególnie w edycji deluxe, każdemu powyżej 16 roku życia.

Grę do recenzji przekazało wydawnictwo Rebel:

Artykuł Wiedźmin: Stary Świat – recenzja gry planszowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Biuro Śledcze: Śledztwa w Arkham i inne tajemnice
➜ Autor: Grégory Privat
➜ Ilustracje: Rene Aigner, Bernard Bittler, Pascal Quidault
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2023
➜ Czas gry: od około 30 do 90 minut (na każdą z pięciu spraw)
➜ Liczba graczy:  od 1 osób do dowolnej liczby
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Właśnie zostaliście agentami specjalnymi w Biurze Śledczym, działającym na granicach dwóch światów. Musicie stawić czoła zadaniom, które będą mieć miejsce m.in. w Bostonie oraz znanym z uniwersum Lovecrafta Arkham. W pojedynkę lub w grupie staniecie przed złożonymi wyzwaniami, w których czekają na Was: przerażające potwory, tajemnicze, opuszczone domy czy gęste, pełne zagadek dżungle.

,,Biuro Śledcze: Śledztwa w Arkham i inne tajemnice” to intrygująco skonstruowana gra detektywistyczna, w której, na podstawie oferowanych poszlak, przesłuchań i lokacji, należy rozwiązać pięć indywidualnych spraw, połączonych tylko przez pojedyncze elementy. Jej autorem jest Gregory Privat. Pozycja została zainspirowana serią ,,Sherlock Holmes: Detektyw doradczy”. Na stronie wspominałam już o podobnej grze pod tytułem: ,,Detektyw. Kryminalna gra planszowa”.

Na jakie elementy składa się gra?

Pudełko ,,Biuro Śledcze” zawiera:

• krótką i dość jasną w przekazie instrukcję,
• dwie mapy, które są przydatne w rozwiązywaniu kilku spraw,
• plan domu dedykowany jednej zagadce,
• książkę adresową potrzebną do namierzania świadków lub podejrzanych,
• 5 ksiąg spraw,
• 2 strony z gazet,
• teczkę z tajemniczką zawartością.

Gra nie narzuca liczby graczy, którzy mogą brać w niej udział. Ja zaryzykowałam tę przygodę w pojedynkę i… nie ze wszystkimi sprawami poradziłam sobie śpiewająco. Myślę, że najwygodniej usiąść do niej w duecie, ewentualnie dobrym pomysłem będzie podzielenie się na grupy i urządzenie wyścigów! Średnio rozwiązanie jednego zadania może zająć od 30 do nawet 90 minut.

Gra, w której jesteś agentem specjalnym

Każda misja skupiona jest na jednej księdze spraw lub kopercie z pojedynczymi sprawozdaniami, dowodami i zapisami przesłuchań. Ich akcja toczy się na początku XX wieku, gdzie w Ameryce, w miasteczku Innsmouth doszło do serii podejrzanych wydarzeń, w które zamieszani byli ludzie oraz… potwory. Wydarzenia inspirowane są kultowymi opowiadaniami Lovecrafta, ale ich znajomość nie jest wymagana do przejścia misji.

Muszę jednak przyznać, że podczas zabawy w ,,Biuro Śledcze. Śledztwa w Arkham i inne tajemnice” trzeba być bardzo skrupulatnym oraz… mieć dużo szczęścia. Część spraw jest bardziej intuicyjna, a część posiada rozwiązania, które trudno w jakiś sposób uzasadnić logicznie (i nie mam tu na myśli ich fantastycznej strony).

Co mogłoby być w niej lepsze

Każda (lub prawie każda) misja przewiduje określoną liczbę ruchów, które można wykonać. W wielu przypadkach (co najmniej w połowie) nie była ona dla mnie wystarczająca, mimo że czasami gra dodawała po drodze jakieś dodatkowe tropy. Żałuję także, że w tak niewielkim stopniu możliwe było korzystanie z książki adresowej lub map. Dotyczyły one zaledwie dwóch lub trzech spraw.

Po zrealizowaniu wszystkich zadań odczuwam pewien niedosyt. Mam wrażenie, że ominęło mnie bardzo dużo fabuły, ale próbując przechodzić misje raz jeszcze, nie nasuwało się wiele alternatywnych ścieżek, którymi mogłabym podążyć. Mało pomocne okazały się wówczas rozwiązania umieszczone na końcu księgi spraw.

WSKAZÓWKA:

Zwracam uwagę także na dwie dodatkowe księgi, które ukryte są na samym dnie pudełka – warto mieć je na uwadze podczas rozwiązywania sprawy numer trzy.

W podsumowaniu, ,,Biuro Śledcze: Śledztwa w Arkham i inne tajemnice” to gra, która będzie prawdziwą gratką dla miłośników twórczości Lovecrafta i każdego, kto lubi trochę wysilić swoje szare komórki. To ciekawa propozycja na wieczór z przyjaciółmi, jednak z pewnością nie każdemu uda się ujawnić cały jej potencjał – i trzeba mieć to na uwadze. Polecam graczom powyżej 16 roku życia.

Grę do recenzji przekazało wydawnictwo Rebel:

Artykuł Biuro Śledcze – recenzja gry bez spojlerów pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Księga potworów
➜ Autorka: Ana Cristina Herreros
➜ Ilustracje: Marcin Minor
➜ Tłumaczenie: Hanna Szargot
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Ludzie dzielą się na tych, którzy lubią się bać i tych, którzy zrobią wszystko, żeby strach omijał ich z daleka. Pierwsza grupa dla przyjemności ogląda straszne filmy, czyta powieści grozy lub uprawia ekstremalne sporty zagrażające zdrowiu. Pozostali czerpią przyjemność z historii o przyjaźni, miłości, a przede wszystkim z tych opowieści, które zawsze dobrze się kończą, a fabuła unika scen wywołujących ciarki grozy na plecach.

Księga potworów, czyli zbiór hiszpańskich baśni

Dzisiejsza lektura będzie z pewnością tą, która zainteresuje osoby lubiące się czasem trochę pobać. Bo strach, jak pisze sama autorka we wspaniałym i inspirujących wstępie, jest nam wszystkim bardzo potrzebny. Z kolei straszne historie pomagają nam go oswoić oraz lepiej zrozumieć.

,,Księga potworów” to zbiór baśni z różnych regionów Hiszpanii, zinterpretowanych i uzupełnionych o stosowne charakterystyki bohaterów przez Anę Cristinę Herreros – autorkę wspominanej już wcześniej na stronie pozycji ,,Nieunikniona. Baśnie Matki Śmierci z całego świata”. Dla polskiego wydania książki o potworach ilustracje przygotował Marcin Minor.

Osobliwy bestiariusz

Pozycja zawiera kilka stron ilustracji tego uzdolnionego artysty. Żałuję, że każdy z bohaterów nie został przedstawiony wizualnie przez ilustratora. Dzięki temu ,,Księga potworów” stałaby się nie tylko kompendium tematycznych baśni, ale również swojego rodzaju, bardzo osobliwym bestiariuszem.

Wciąż jednak książka składa się na cztery duże rozdziały, które porządkują potwory według miejsca ich występowania:

• potwory z jaskiń i lasów,
• potwory ze źródeł, rzek i mórz,
• podniebne potwory,
• domowe i miejskie potwory.

Baśnie zostały przydzielone do działu konkretnego bohatera, umożliwiając poznanie różnych punktów widzenia na ich temat. W ,,Księdze potworów” znajdziecie historie m.in. z Andaluzji, Kantabrii, Galicji, Katalonii, Madrytu, Walencji czy Wysp Kanaryjskich. Oprócz słynnych i wielokrotnie spotykanych w baśniach postaci jak: cyklop, olbrzym, wiwern, smok lub chochlik – książka oferuje mnóstwo rzadkich opowieści o basajunach, lamiach, chmurnikach czy tragaldabasie.

Dzielenie strachu w książkach (nie tylko) dla dzieci

Przygotujcie się na baśnie pozbawione cenzury. Opowieści, w których pojawia się i brutalność i niepokój – gdzie jednocześnie jest jednak miejsce na morał oraz ponadczasowe przesłanie. ,,Księga potworów” oferuje historie, które wspaniale czytać większym gronem, np. przy majowym ognisku lub na Halloween. Dzielenie strachu, ale przede wszystkim późniejsza rozmowa wzbogaci każdego, kto tylko skończył 9 lat.

Wiele z zebranych w tej pozycji baśni, rozpoczyna się od znanego motywu drogi. Bohater wyrusza w podróż, która ma odmienić jego życie. ,,Księga potworów” prawdopodobnie nie ma aż tak dużej mocy sprawczej, ale z pewnością pozwoli ciekawie spędzić czas każdemu czytelnikowi!

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/ksiega-potworow/
Na moim facebookowym profilu trwa rozdanie z tą pozycją! Wyszukaj mnie za pomocą lupki, wpisując Bajkochłonka.

Artykuł Księga potworów – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorka: Emilia Kiereś

Wydawnictwo: Kropka

Rok wydania: 2021

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Przyznam szczerze, że pokładałam wielkie oczekiwania w tej książce. Oczarowała mnie już na początku – okładką, blurbem i pewną aurą tajemniczości, jaką wokół siebie roztoczyła. 

Do tej pory nie czytałam jednak żadnej powieści autorki Emilii Kiereś. Miałam jedynie do czynienia z jej opracowaniem ,,Ballad i romansów” (zresztą bardzo udanym). 

,,Lapis” jawił mi się więc jako jedna wielka niewiadoma, ale czułam podskórnie, że musi to być coś dobrego.

Książka podzielona jest na dwie części – i co ciekawe, w tej drugiej zmienia się sposób narracji. Na początku poznajemy historię młodego małżeństwa Tobiasza oraz Elżbiety, którym przyszło żyć w chwili, gdy w powietrzu wisiała już wielka wojna. 

Mężczyzna był architektem i to na jego barkach spoczywała budowa murów dookoła Lapis – najpiękniejszego miasta na świecie. Kiedy jednak odkrył, że jego przełożony popełnił ogromny błąd w konstrukcji, a co więcej – nie zamierza go naprawić, życie Tobiasza oraz Elżbiety zmieniło się o 180 stopni.

Pierwsza część książki jest więc wprowadzeniem czytelnika w niezwykły świat pełnego tajemnic Lapis. Pokazaniem jak milczenie dorosłych, strach przed prawdą oraz przez lata skrywane sekrety mogą unieszczęśliwić wiele osób. 

W drugiej części przenosimy się pięćdziesiąt lat w przyszłość. Główną bohaterką zostaje Irenka, która podróżuje po świecie z ojcem – wybitnym malarzem fresków. Zatrudnia go jeden z bohaterów, którego już poznaliśmy wcześniej, czyli Benedykt, opiekun biblioteki i zarazem brat zaginionej przed laty Elżbiety. 

Irenka sporo namiesza w życiu mieszkańców Lapis. Możecie być pewni, że po jej wizycie nic już nie będzie takie jak dawniej!

To niezwykła książka, w której elementy fantastyczne są niemal zespolone z fabułą z dawnych opowieści. Inspirujący świat legend, średniowiecznych miasteczek oraz żyjących pod nimi… potworów(!), to zaledwie namiastka tego, co ma do zaoferowania nam ta opowieść. 

,,Lapis” angażuje czytelnika, wzrusza, ale i porusza ponadczasowe wątki, o których uwielbiamy czytać – poświęcenia się w imię miłości, walki dobra ze złem, poszukiwania sprawiedliwości oraz tęsknoty w imię której powstają niezwykłe budowle. 

Jestem przekonana, że książka porwie w swoje objęcia zarówno kilku, kilkunastu jak i kilkudziesięciu latków! Jest niezwykle uniwersalna pod względem odbiorców, a przy tym mądra, angażująca i magiczna. 

Będzie odpowiednia dla czytelników już powyżej 9 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwokropka.com.pl/ksiazki/18-lapis

Artykuł Lapis – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.