➜ Tytuł: Zrostek
➜ Autor: Kenny Pádraig
➜ Ilustracje: Steve McCarthy
➜ Tłumaczenie: Dominika Serafin
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Życie mieści się gdzieś pomiędzy narodzinami, a śmiercią. Tylko wtedy można chodzić po ziemi, oddychać powietrzem czy nawiązywać nowe przyjaźnie. Chyba, że jest się kimś takim jak Zrostek – chłopcem, który pewnego dnia po prostu się obudził.

Autor książek dla dzieci, którego warto znać

Zrostek to nowa powieść irlandzkiego pisarza Kenny’ego Pádraiga, który ma na swoim koncie kilka świetnych książek, ale w Polsce dopiero zaczyna się go doceniać. Autor potrafi mówić o rzeczach trudnych w przystępny sposób, jednocześnie zabierając ze sobą każdego czytelnika w niezwykłą podróż po meandrach człowieczeństwa.

Dzięki staraniom wydawnictwa Kropka, Zrostek pojawił się w polskim przekładzie Dominiki Serafin, a ja – z ogromną radością – objęłam go swoim patronatem medialnym. 

O śmierci, inności oraz dobroci – trzy fundamenty

Nie bez powodu ta książka ukazuje się właśnie teraz, w pierwszej połowie października, kiedy za chwilę obchodzić będziemy Święto Zmarłych. W Zrostku jednym z ważniejszych jest bowiem wątek śmierci i przemijania – jednak nie najważniejszym.

Co ciekawe, to opowiastka, która zdecydowanie na pierwszym miejscu stawia pojęcie inności. Ta historia jest o tolerancji, akceptacji i pozorach, którym zazwyczaj nie powinno się ulegać. Zrostek jest również książką o… dobroci. O tym, że napędza ona świat i pozwala znaleźć kompas w poszukiwaniu przyjaciół. 

Autor postawił więc w swojej historii na trzy istotne fundamenty, które budują czytelniczą wrażliwość i sprawiają, że Zrostek jest po prostu lekturą wybitną.

Zrostek, czyli eksperyment wybitnego profesora

To opowieść o powołanej do życia istocie. Powołanej, przez nietuzinkowego profesora, który był nie tylko wybitnym umysłem ścisłym, ale w swoich działaniach kierował się także potrzebą przekazywania dobra.

Zrostek był jednym z jego eksperymentów, jednak nie czuł się w ten sposób, dopóki do zamku, w którym mieszkał, nie zapukał drugi naukowiec wraz ze swoją asystentką Alicją. Wiele zmienia ich pojawienie się w fabule, ale przede wszystkim wszystko staje na głowie, gdy na jaw wychodzi wiadomość o losach profesora-stworzyciela.

Opowieść inspirowana Frankensteinem

Główny bohater kierując się intuicją i niewielkim, bo nieco ponad 500-dniowym doświadczeniem ze swojego życia, podejmuje różne, ważne decyzje. Mają one konsekwencje nie tylko dla niego samego, ale także w bezpośredni sposób wpływają na innych.

Czy jednak powinien to robić, jako istota, która nie urodziła się człowiekiem? Czy Zrostek odnajdzie szczęście i spokój w świecie ludzi, którzy nazywają go potworem? Czy zrozumie skąd pochodzi oraz co to dla niego znaczy? Czy Zrostek sprawi, że pozostali uwierzą w to, że inny wcale nie znaczy gorszy?

Jaki jest najważniejszy przekaz tej książki dla dzieci?

Możesz mieć jedną rękę większą od drugiej, nieproporcjonalnie duży nos, możesz mieć garb lub szczeciniastą fryzurę – jeżeli postępujesz dobrze i nie szkodzisz innym, jesteś kimś ważnym oraz szalenie wartościowym. Wyciągnijcie rękę po Zrostka, a zyskacie kolejnego, dobrego przyjaciela.

Polecam tę lekturę wszystkim powyżej 8 roku życia. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że to inspirowana Frankensteinem opowieść, z której dzieci mogą czerpać cenne treści garściami.

Link do strony wydawnictwa: https://www.wydawnictwokropka.com.pl/ksiazki/119-zrostek

Oficjalna premiera: 9.10.2024 rok

Artykuł Zrostek – przedpremierowa recenzja patronatu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Księga potworów
➜ Autorka: Ana Cristina Herreros
➜ Ilustracje: Marcin Minor
➜ Tłumaczenie: Hanna Szargot
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Ludzie dzielą się na tych, którzy lubią się bać i tych, którzy zrobią wszystko, żeby strach omijał ich z daleka. Pierwsza grupa dla przyjemności ogląda straszne filmy, czyta powieści grozy lub uprawia ekstremalne sporty zagrażające zdrowiu. Pozostali czerpią przyjemność z historii o przyjaźni, miłości, a przede wszystkim z tych opowieści, które zawsze dobrze się kończą, a fabuła unika scen wywołujących ciarki grozy na plecach.

Księga potworów, czyli zbiór hiszpańskich baśni

Dzisiejsza lektura będzie z pewnością tą, która zainteresuje osoby lubiące się czasem trochę pobać. Bo strach, jak pisze sama autorka we wspaniałym i inspirujących wstępie, jest nam wszystkim bardzo potrzebny. Z kolei straszne historie pomagają nam go oswoić oraz lepiej zrozumieć.

,,Księga potworów” to zbiór baśni z różnych regionów Hiszpanii, zinterpretowanych i uzupełnionych o stosowne charakterystyki bohaterów przez Anę Cristinę Herreros – autorkę wspominanej już wcześniej na stronie pozycji ,,Nieunikniona. Baśnie Matki Śmierci z całego świata”. Dla polskiego wydania książki o potworach ilustracje przygotował Marcin Minor.

Osobliwy bestiariusz

Pozycja zawiera kilka stron ilustracji tego uzdolnionego artysty. Żałuję, że każdy z bohaterów nie został przedstawiony wizualnie przez ilustratora. Dzięki temu ,,Księga potworów” stałaby się nie tylko kompendium tematycznych baśni, ale również swojego rodzaju, bardzo osobliwym bestiariuszem.

Wciąż jednak książka składa się na cztery duże rozdziały, które porządkują potwory według miejsca ich występowania:

• potwory z jaskiń i lasów,
• potwory ze źródeł, rzek i mórz,
• podniebne potwory,
• domowe i miejskie potwory.

Baśnie zostały przydzielone do działu konkretnego bohatera, umożliwiając poznanie różnych punktów widzenia na ich temat. W ,,Księdze potworów” znajdziecie historie m.in. z Andaluzji, Kantabrii, Galicji, Katalonii, Madrytu, Walencji czy Wysp Kanaryjskich. Oprócz słynnych i wielokrotnie spotykanych w baśniach postaci jak: cyklop, olbrzym, wiwern, smok lub chochlik – książka oferuje mnóstwo rzadkich opowieści o basajunach, lamiach, chmurnikach czy tragaldabasie.

Dzielenie strachu w książkach (nie tylko) dla dzieci

Przygotujcie się na baśnie pozbawione cenzury. Opowieści, w których pojawia się i brutalność i niepokój – gdzie jednocześnie jest jednak miejsce na morał oraz ponadczasowe przesłanie. ,,Księga potworów” oferuje historie, które wspaniale czytać większym gronem, np. przy majowym ognisku lub na Halloween. Dzielenie strachu, ale przede wszystkim późniejsza rozmowa wzbogaci każdego, kto tylko skończył 9 lat.

Wiele z zebranych w tej pozycji baśni, rozpoczyna się od znanego motywu drogi. Bohater wyrusza w podróż, która ma odmienić jego życie. ,,Księga potworów” prawdopodobnie nie ma aż tak dużej mocy sprawczej, ale z pewnością pozwoli ciekawie spędzić czas każdemu czytelnikowi!

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/ksiega-potworow/
Na moim facebookowym profilu trwa rozdanie z tą pozycją! Wyszukaj mnie za pomocą lupki, wpisując Bajkochłonka.

Artykuł Księga potworów – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Jack Meggitt-Phillips

Ilustracje: Isabelle Follath

Tłumaczenie: Magdalena Korobkiewicz

Wydawnictwo: Dwukropek

Rok wydania: 2021

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena: bardzo przyjemna

Recenzja:

Zdarza się, że karmimy swojego potwora lenistwa, snobstwa i egoizmu, a on rozrasta się do takich rozmiarów… że niemal pożera nas w całości! Na recenzję tej książki powinniście dobrze się przygotować! To opowieść z dreszczykiem, gdzie BEZ CEREGIELI przedstawiana jest czytelnikom historia krnąbrnej dziewczynki i pewnego 512-letniego (to nie literówka) bogatego jegomościa!

,,Bethany i Bestia” to powieść Jacka Meggitt-Phillips, któremu ta seria (tak, bo mamy do czynienia dopiero z pierwszą częścią kilku tomowej fabuły) przyniosła niewątpliwe uznanie. W Polsce ukazała się dzięki działaniom Wydawnictwa Dwukropek i to akurat, nieprzypadkowo, w czasie zbliżającego się Halloween!

W tej książce występuje jednak tylko jeden potwór i całe mnóstwo osób, które niewątpliwie mogłyby lepiej się zachowywać. Głównym bohaterem jest (tylko) z wyglądu dwudziestolatek, który w rzeczywistości będzie obchodził lada dzień 512 urodziny. Skrywa on w swojej bogatej posiadłości pewną tajemnicę, dzięki której nie tylko czas obchodzi się z nim wyjątkowo łagodnie, ale i w skutek czego jest tak niewymownie zamożny. 

Dziewczynka Bethany pojawia się w jego życiu nieco przypadkiem. Początkowo nic nie wskazuje na to, że się polubią. Ich znajomość w zasadzie miała trwać dość krótko. Los jednak skazał tą dwójkę na siebie i sprawił, że muszą oni spędzić ze sobą trochę czasu. Czy zdołają jednak odnaleźć wspólną nić porozumienia? A może ich znajomość rozwinie się w piękną i niespodziewaną przyjaźń?

Muszę przyznać, że ,,Bethany i Bestia” to książka, która zdecydowanie zaskoczyła mnie swoim głębokim przesłaniem! Pod pozorem opowiedzenia dość strasznej historyjki (tak, jest w niej bardzo głodny potwór z wielkimi zębiskami i niestety kilka tragicznych w skutkach konsumpcji), autorowi udało się przemycić takie wartości jak empatia, bezinteresownosć, przyjaźń i dobro. 

To historia w której pojawia się wzruszający wątek dzieci z sierocińca, ale też nieco absurdalne gadające papugi czy emocjonujące zwroty akcji. 

Książka ma wszystko, żeby po prostu zanurzyć się w lekturze i na długo zachować ją w swojej pamięci.

Wspaniałym urozmaiceniem są także ilustracje Isabelle Follath, które sprawiają, że fabuła staje się jeszcze bardziej… obrazowa! Nawet takie smaczki jak pojedyncze piórka zagubione na marginesach stron czy kupki popiołu robią bardzo duże wrażenie na czytelniku.

Ogółem ,,Bethany i Bestia” jest książką wobec której nie sposób przejść obojętnie. Będzie się świetnie czytać jesienią, ale i równie dobrze sprawdzi się o każdej innej porze roku. Polecam ją dzieciom powyżej 9 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/bethany-i-bestia/

OFICJALNA PREMIERA: 27.10.2021 roku

Artykuł Bethany i Bestia – recenzja przedpremierowa pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Julia Donaldson

Ilustracje: Axel Scheffler

Tłumaczenie: Michał Rusinek

Wydawnictwo: Tekturka

Rok wydania: 2020

Objętość:  chudzina

Dla kogo:  dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Kilka miesięcy temu niektórzy czytelnicy podskoczyli ze szczęścia na wieść o tym, że ma zostać wznowiona druga część przygód o Gruffalo. Mało tego! Wydawnictwo Tekturka zapowiedziało, że dotychczas książka znana jako ,,Mały Gruffalo”, otrzyma teraz nowy tytuł, a Michał Rusinek przetłumaczy ją ponownie, uwzględniając pomysły czytelników oraz rodziców!

Premiera ,,Dziecka Gruffalo” odbyła się więc 27. marca tego roku. Pamiętacie jak skończyła się pierwsza część? Mała, bardzo sprytna mysz zapewniła sobie nietykalność w całym lesie!

Już na początku najnowszej pozycji dowiadujemy się, że Gruffalo wcale nie zapomniał o tamtym wydarzeniu! Tym razem mając jednak córkę, stanowczo przestrzegł ją przed samotnymi spacerami po lesie z obawy, że mogłaby ona spotkać właśnie Ogromną Złą Mychę.

Jaka jest najważniejsza różnica pomiędzy tym wydaniem, a poprzednimi? Zachowano płeć odpowiadającą oryginałowi i dziecko Gruffalo zostało… dziewczynką! 

Podobnie jak w pierwszej części ,,Gruffalo„ tekst jest wierszowany, bardzo melodyjny i łatwo wpadający w ucho. Zwracam uwagę, że dzieci mogą chcieć słuchać go bez końca (także pokazujecie im tę historię na własną odpowiedzialność ).

Główna bohaterka tej obrazkowej książki nie posłuchała jednak taty i udała się na samotny, wieczorny spacer. Podejrzewała nawet, że cała ta opowieść o Ogromnej Złej Myszce nie jest prawdziwa. Za każdym razem jednak, kiedy dostrzegała coś, co mogło przypominać jej potwora z opowieści taty, drżała ze strachu!

Finalnie spotkała mysz i bardzo się zdziwiła, w zasadzie to nawet aż dwa razy! Najważniejsze jednak, że szybko wróciło do taty i znowu mogła poczuć się bezpiecznie.

Autorzy ,,Dziecka Gruffalo” po raz kolejny postanowili dowieść, że nasz strach przybiera czasami nietypowe kształty! Możemy obawiać się postury, albo wyjątkowej przebiegłości przeciwnika. Zdecydowanie nie powinniśmy wybierać się samotnie do lasu (oczywiście, jeżeli jesteśmy dzieci) i dobrze wyjdziemy na tym, kiedy będziemy słuchać rodziców (szczególnie, jeżeli jesteśmy dziećmi!).  

Mysz z kolei znowu udowodniła, że sprytem i inteligencją może znacznie więcej zdziałać, niż użyciem ostrych pazurów i strasznego wyglądu. 

Jeżeli polubiliście część pierwszą, nie wahajcie się ani chwili co do tej drugiej. Jestem przekonana, że wszystkie dzieci powyżej 2. roku życia z pewnością polubią ,,Dziecko Gruffalo”.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwo-tekturka.pl/kategorie-wiekowe/40-dziecko-gruffalo-9788395110573.html

Artykuł Dziecko Gruffalo – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Łączy je podobny, dość duży format oraz proste, folderowe wydanie, dzięki czemu ich cena jest bardzo atrakcyjna. 

Tytuł: ,,Jak zdenerwować mamę?”

Autor: Isabelle Flas

Ilustracje: Annick Masson

Tłumaczenie: Izabela Kurek

Wydawnictwo: Arti

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

,,Jak zdenerwować mamę?” to na przykład bardzo zabawna interpretacja klasycznej bajki ,,O wilku i siedmiu koźlątkach” braci Grimm. Różnica polega jednak na tym, że o ile w ludowej opowiastce maluchy dały się oszukać wilkowi, o tyle trzech braci zamierzało posłuchać mamy i nikomu nie otwierać drzwi (zupełnie tak, jak im przekazała przed wyjściem). 

We współczesnej wersji bajki jednak to nie wilk stoi przed drzwiami, ale sama mama, która… zapomniała kluczy do domu! 

To zabawna opowiastka o tym, że czasami uwagi rodziców mogą być wzięte do siebie zbyt dosłownie. Książka sprawia mnóstwo radości, z jakiegoś dziwnego powodu – przede wszystkim dzieciom. 

Tytuł: ,,To chce mnie zjeść”

Autor: Luc Foccroulle

Ilustracje: Annick Masson

Tłumaczenie: Izabela Kurek

Wydawnictwo: Arti

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: ma dużo zalet

,,To chce mnie zjeść” to kolejna książka, którą zilustrowała Annick Masson, jednak historię napisał dla niej Luc Foccroulle. Pozycja ma nieco inny format – jest trochę szersza, ale jednocześnie krótsza od poprzedniczek. 

Opowiada o małym Arturze, który niezwykle bał się strasznego potwora spod łóżka. Tego wieczora, kiedy dzieje się akcja, akurat do rodziców chłopca przychodzą goście. Artur wie, że nie może zostać z nimi na dole, dlatego niechętnie idzie spać do swojego pokoju. Już za chwilę wraz z czytelnikiem może obserwować zbliżenie na wielkie i ostre zęby potwora! Wygląda jak rekin, ale z pewnością jest straszniejszy – oczywiście do czasu.

Szybko okazuje się, że potwór wcale nie jest straszny. Nudzi mu się ciągłe straszenie Artura i woli bawić się w coś innego. Poza tym przyznaje, że jest tylko jego wyobraźnią i nie ma się czego bać. 

Książka bardzo przypomina tę, o której pisałam już jakiś czas temu, czyli ,,Potrzebuję mojego potwora”.   

Tytuł: ,,Tomek staje się eko!”

Autor: Genevieve Rousseau

Ilustracje: Estelle Meens

Tłumaczenie: Izabela Kurek

Wydawnictwo: Arti

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

,,Tomek staje się eko!” to propozycja lektury bardzo na czasie! Uświadamianie dzieci jak potrzebne jest życie w zgodzie z naturą, jeszcze nigdy nie było tak ważne. 

Tomek dowiaduje się w przedszkolu, że wcale nie jest za mały, żeby zadbać o planetę. Kiedy wraca z mamą do domu, postanawia, że pokaże jej wszystko, czego się nauczył i wspólnie zmienią swoje stare przyzwyczajenia. 

Niestety wydaje się, że Tomek nie do końca zrozumiał panią w przedszkolu. Choć ma dobre zamiary, to jednak używanie drugi raz brudnych pampersów młodszego brata czy zrobienia kompostownika z jego łóżeczka nie jest najlepszym pomysłem. 

Okazuje się jednak, że ani rodzina nie zniechęciła Tomka, ani on sam nie poczuł się rozczarowany, kiedy mama czy tata trochę stopowali jego pomysły. Wspólnie wypracowali kompromisy, które z pewnością przyczynią się do większego dbania o środowisko. 

W tej książce bardzo spodobały mi się wewnętrzne strony okładki. Warto zwrócić uwagę jak szybko można je ze sobą porównać i zobaczyć jak zachowanie głównego bohatera ,,przed” i ,,po” zmieniło się podczas tej historii. 

Tytuł: ,,Bardzo Straszna noc”

Autor: Caroline Roque

Ilustracje: Gregoire Mabire

Tłumaczenie: Izabela Kurek

Wydawnictwo: Arti

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Ostatnia książka z tego kwartetu jest nieco odmienna wizualnie oraz przede wszystkim jej bohaterami są myszy zamiast dzieci.

Rodzina tych miłych gryzoni każdego wieczora wyrusza na ,,zakupy”. Uzbrojeni w latarkę oraz nóż do sera wymykają się ze swojego bezpiecznego i przytulnego domu, żeby zdobyć coś do jedzenia. 

Każdorazowo ich strach przed ,,Potworem na łóżku”, którego nigdy nie widzieli, ale często go słyszą, gdy wymykają się z norki, paraliżuje całą rodzinę. Pewnego dnia rodzeństwo – Franek i Hania postanawiają wreszcie przekonać się, kim jest owa poczwara! 

Nie zdradzę zakończenia, ale możecie być pewni – jest bardzo przewrotne i zadawalające! 

Książka zbudowana jest na aurze tajemniczości, niepewność bohaterów przenosi się na czytelnika sprawiając, że to bardzo wciągająca i ciekawa bajka! 

Wszystkie te historie mają niewielką ilość tekstu i dużo pełnostronicowych ilustracji. Dzięki temu, że są bardzo lekkie i prawie nic nie ważą, można zabierać je ze sobą na wycieczki, do przedszkola lub do szkoły.

Polecam dzieciom już od 5. roku życia.

Artykuł Szybki przegląd nowości od Wydawnictwa Arti pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Gruffalo

Autor: Julia Donaldson

Ilustracje: Axel Scheffler

Tłumaczenie: Michał Rusinek

Wydawnictwo: Tekturka

Rok wydania: 2019 (1999)

Objętość:  chudzina

Dla kogo:  dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Nie wiem czy jest ktoś, kto interesuje się literaturą dziecięcą i nie słyszał jeszcze o ,,Gruffalo”. Książka cieszy się ogromną popularnością nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie!

Julia Donaldson oraz Axel Scheffler stworzyli ten kolorowy i błyskotliwy picturebook dokładnie 20 lat temu, w 1999 roku. Od tej pory w naszym kraju wydawano go już kilka razy, jednak w ostatnim czasie był wciąż niedostępny. Wielu zapalonych czytelników poszukiwało go z drugiej ręki i często byli w stanie słono zapłacić za nawet lekko zniszczony egzemplarz.

Kiedy Wydawnictwo Tekturka zapowiedziało wznowienie, wielu rodziców odetchnęło z ulgą. ,,Gruffalo” to bestseller, który kochają wszystkie dzieci i teraz ponownie każdy będzie miał do niego łatwy dostęp!

Oficjalna premiera już 6. września tego roku, a w tej recenzji zobaczycie przedpremierowo zdjęcia najnowszego wydania!

,,Gruffalo” to opowieść zainspirowana chińską baśnią o dziewczynce, która korzystając ze swojego sprytu, oszukała głodnego tygrysa.

Główną bohaterką w picturebooku jest mała myszka, która spacerując po lesie, jest zaczepiana przez groźne zwierzęta, które mają ochotę ją zjeść.

Gryzoń jednak nie pokazuje im swojego strachu, ale wymyśla historię w której to czeka właśnie na swojego przyjaciela Gruffalo – groźnego potwora jedzącego lisy, sowy, węże – w zależności od tego, kto akurat jest jej rozmówcą.

W ten sposób potencjalny drapieżca bardzo szybko zmyka, nie chcąc wpaść w łapy groźniejszego zwierzaka.

Okazuje się jednak, że Gruffalo istnieje rzeczywiście i jakby tego było mało – gustuje właśnie w takich małych myszkach jak nasza bohaterka. Ta jednak po raz kolejny wykazuje się sprytem i mówi potworowi, że jest bardzo nieustraszonym gryzoniem i wszyscy w lesie się jej boją.

Rzeczywiście, pokazując się w towarzystwie Gruffalo, zwierzęta pamiętając opowieści myszy, uciekają gdzie pieprz rośnie. W ten sposób bohaterka nie tylko zapewnia sobie nietykalność, ale także udowadnia, że nie liczy się wielkość czy siła w zyskaniu szacunku, ale przede wszystkim spryt i inteligencja.

,,Gruffalo” pisany jest rymowanym tekstem. To wydanie korzysta z tłumaczenia jednego z najpopularniejszych pisarzy książek dla dzieci, czyli Michała Rusinka.

Książka jest pięknie ilustrowana przez Axela Schefflera. Jej kolorowe i niezwykle bajkowe obrazki przenoszą każdego czytelnika bądź słuchacza w świat niezwykłej myszy i bardzo nietypowego potwora.

Długo można byłoby się rozwodzić nad zaletami ,,Gruffalo”, warto jednak pamiętać, że będzie ona idealna dla dzieci już od 2. roku życia!

Przedsprzedaż rusza 17. sierpnia na stronie Wydawnictwa Tekturka (będę jeszcze o niej przypominać). Polecam jednak już teraz zapisać się na listę mailingową na stronie: https://wydawnictwo-tekturka.pl/kategorie-wiekowe/34-gruffalo-9788395110535.html, żeby otrzymać powiadomienie, kiedy książka będzie dostępna.

Artykuł Gruffalo – wznowienie od Wydawnictwa Tekturka! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Justyna Bednarek

Ilustracje: Marta Kurczewska

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna 

Recenzja:

Czasami nawet najbardziej niepozorny strach spod łóżka może okazać się dużym zmartwieniem, jeżeli nic o nim nie wiemy. Kiedy tylko słychać jakieś dziwne, nocne hałasy, za nic nie można usnąć.

,,Dusia i Psinek – Świnek. Nikt się nie boi” to nowość od uzdolnionego duetu; autorki Justyny Bednarek i ilustratorki Marty Kurczewskiej.

Książka należy do serii o małej dziewczynce Dusi i jej pluszowej maskotce Psinku – Świnku. Łącznie zostały wydane w ramach tego cyklu 3 pozycje. O jednej z nich, czyli ,,Dusia i Psinek – Świnek. Pierwszy dzień w przedszkolu” pisałam już jakiś czas temu.

,,Dusia i Psinek – Świnek. Nikt się nie boi” rozpoczyna się od cowieczornego rytuału czytania książek. Dusia postanawia tego dnia, że chciałaby usłyszeć jakąś straszną historię. W domu nie ma jednak takich lektur, ponieważ do tej pory dziewczynka lubiła tylko bezpieczne opowieści bez dreszczyku emocji.

Tata Dusi postanawia jednak sam wymyślić dla niej bajkę i opowiedzieć ją, na bohatera wybierając Zielonego Potwora. Początkowo dziewczynka niczego się nie boi, ale kiedy zostaje sama, zaczyna mieć pewne obawy.

Nie pomaga także kolejny dzień w przedszkolu, w którym pojawia się nowa pani z dziwnym balonikiem na czole.

Dopiero kolejne sploty akcji pozwalają lepiej poznać Zielonego Potwora i wyjaśnić zarówno Dusi jak i czytelnikowi, że to, co czasami wydaje nam się straszne, często jest zupełnie niegroźne.

,,Dusia i Psinek – Świnek. Nikt się nie boi” w bardzo mądry sposób pomaga dzieciom w oswajaniu strachu. Tłumaczy, że jeżeli czegoś się obawiamy, najlepszym sposobem będzie z pomocą dorosłych i przyjaciół poznać i wspólnie się z tym czymś zmierzyć.

Czasami także rzeczy lub istoty, których się boimy, mogą odczuwać strach. W książce jest to Zielony Potwór, ale w rzeczywistości mogą to być owady czy zwierzęta. Autorka podkreśla jakie to ważne, żeby o tym pamiętać.

,,Dusia i Psinek – Świnek. Nikt się nie boi” wyróżnia się spośród wielu książek dla przedszkolaków ciepłymi i zarazem pełnymi życia i energii ilustracjami. Różne tekstury, których używa artystka, wspaniale oddziałują na dziecięcą wyobraźnię.

Polecam zarówno tę książkę, jak i całą serię dzieciom od 4. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/dusia-i-psinek-swinek-nikt-sie-nie-boi/2663/ksiazka.html#.XMCwqJMzZE4

Artykuł Dusia i Psinek-Świnek. Nikt się nie boi – recenzja premierowa! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Rysunki: Bruno Cannucciari

Scenariusz: Emiliano Pagani

Tłumaczenie: Jacek Drewnowski

Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy

Rok wydania: 2018

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Są książki, które mają dobre zakończenia i takie, które bardziej stawiają na autentyczność. Za cel wyznaczają sobie realistyczne odwzorowanie zachowań bohaterów, nawet kiedy ich perypetie są dalekie od tego, co znamy z własnego podwórka.

,,Kraken” jest komiksem, który na pewno nie jest pozycją dla dzieci. Zastanawiałam się także czy jest odpowiedni dla młodzieży. Sporo w nim wulgaryzmów, a głównym bohaterem jest starszy mężczyzna i to z jego perspektywy poznajemy opowiadaną historię.

Kiedy jednak byłam już po lekturze całości, pomyślałam, że ona właśnie docelowo powinna być dla młodzieży, to jej najlepsi odbiorcy. Nie jest prosta, a jej akcja rozgrywa się na wielu płaszczyznach. Różnorodność ludzkich charakterów przenika się z najbardziej czarnymi scenariuszami, nie dając wytchnienia czytelnikowi, nawet na chwilę.

Tytułowy ,,Kraken” to legendarny potwór zamieszkujący głębiny. Wiele osób o nim słyszało, ale mało kto mógł go zobaczyć.

Serge Dougarry był prezentem telewizyjnym, który zdobył popularność prowadząc programy o tajemniczych paranormalnych zjawiskach. Kiedy jednak jego syn zginął na morzu, stoczył się i podupadł na zdrowiu psychicznym.

Po latach odwiedza go 14-letni chłopiec Damien, który twierdzi, że widział Krakena i, że zagraża on mieszkańcom wioski w której mieszka. Jako jedyny przeżył katastrofę kutra na którym zginął także jego brat.

Serge nie wierzy chłopcu, bo sam nigdy nie był przekonany co do istnienia potworów morskich. Forma programu, który prowadził, została wymyślona tylko po to, żeby przyciągnąć dużą widownię. Kiedy jednak przyjeżdża do niego matka chłopca i prosi, żeby za pieniądze postarał się na niego wpłynąć, Serge się zgadza.

Docierając do małej, nadmorskiej miejscowości spotyka się z niesamowitą zaściankowością rybaków. Oskarża ich o brak wyobraźni oraz o stereotypowe i przestarzałe poglądy. Mieszkańcy winią chłopca za marne połowy ryb, a ten cały czas próbuje ich przekonać, że może pokonać Krakena.

Komiks ma wymiar psychologiczny. Opowiada o traumie po udziale w dramatycznych wydarzeniach oraz o tym, jak ludzki organizm sobie z nią radzi. Mówi, że każdy potwór żąda w ofierze niewinności.

Będąc młodymi, często jeszcze nieporadnymi ludźmi, bardzo łatwo wpaść nam w kłopoty. Bardzo łatwo nami manipulować. Wtedy szczególnie jesteśmy podatni na Krakeny. Najgorzej, kiedy z ofiary stajemy się oprawcą.

W każdym wieku mamy wpływ na to, jacy jesteśmy. Kiedy czujemy, że jest z nami źle, możemy szukać pomocy. Kiedy widzimy, że ktoś inny jest nieodpowiednio traktowany, możemy reagować.

,,Kraken” to bardzo ważna pozycja, która nie jest lekką i przyjemną lekturą. To książka, która pozostawia w czytelniku ślad i chęć do zadawania sobie pytań. Nawet jeżeli nie ma na nie jednoznacznych odpowiedzi.

Bardzo polecam ją dla młodzieży powyżej 16-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Kraken+/pokaz.html

Artykuł Kraken – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,W twojej książce jest potwór”

Autor: Tom Fletcher

Ilustracje: Greg Abbott

Tłumaczenie: Anna Tomczyk

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Za sprawą filmów oraz powieści grozy, słowo potwór kojarzy się z czymś obślizgłym i nieprzyjemnym, a szczególnie w dzieciach (choć nie tylko) wywołuje często paniczny strach.

,,W twojej książce jest potwór”  Tom Fletcher, stara się odczarować ten termin, pokazując, że to co czasami brzmi strasznie, nie zawsze takim jest.

Książka ma charakter interaktywny. Pewien abstrakcyjny narrator, którego rolę przejmuje każdy czytający, mówi do słuchacza w pierwszej osobie.

Obwieszcza dziecku, że w jego książce zamieszkał potwór. Niebieski stworek z różowymi rogami, ogonkiem i w pasiastej koszulce nie zachowuje się dobrze. Wygląda, jakby zjadał książkę, targał strony i robił w nich dziury.

Dziecko powinno wiedzieć, że takie zachowanie jest jak najbardziej niepoprawne. Zadaniem malucha jest przegonić potwora. Może to zrobić za sprawą wielu ćwiczeń zaproponowanych przez autora. Potrząsając książką, dmuchając czy krzycząc, to dziecko ma wystraszyć niechcianego gościa.

Takie działania pozwolą zmienić myślenie o potworach, z ,,boję się potworów” na ,,potwory powinny bać się mnie”.

Z drugiej strony pomogą wykształcić nawyki mające na celu szanowanie książek oraz odpowiednie się z nimi obchodzenie.

Finalnie udaje się przepędzić potwora z książki, ale na tym się ona nie kończy. Bardzo mi się podoba cały fragment z ponownym przywoływaniem potwora. Dzięki temu książkę można czytać nieskończenie wiele razy, a ona ciągle zachowa swój sens.

Strasznie brzmiące słowo ,,potwór” także straciło na sile. Teraz stworek zamieszkujący książkę stał się w zasadzie zwierzątkiem, które trzeba strofować i uczyć jak traktować lektury. Z którym można się bawić, a nawet którym należy się opiekować.

,,W twojej książce jest potwór” polecam dzieciom od 2-ego roku życia. Pozwoli ona przyzwyczaić maluchy do książek oraz zwróci uwagę w jaki sposób się z nimi obchodzić.

Link do strony wydawnictwa: https://sklep.zysk.com.pl/w-twojej-ksiazce-jest-potwor.html

Artykuł W twojej książce jest potwór – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Amanda Noll

Ilustracje: Howard McWilliam

Wydawnictwo: Czy-tam

Rok wydania: 2014

Objętość:   chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2014, potrzebuję mojego potwora, Amanda Noll, Howard McWilliam, Wydawnictwo CzyTam, CzyTam, czy-tam, książka na dobranoc, potwór, potwory, łóżko, wyobraźnia, przyjaźń, oswajanie

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Czy baliście się potwora spod łóżka? Ja miałam zegarek pingwinka, który bardzo mnie przerażał! Dzieci boją się różnych rzeczy, czasami absurdalnych z punktu widzenia dorosłego.

Książka ,,Potrzebuję mojego potwora” pozwala jednak przełamać ten strach i pokazać, że nie wszystko co wydaje się straszne, jest takie rzeczywiście. Z drugiej strony uczy, jak obchodzić się ze strachem, którego nie sposób wyeliminować z naszego życia.

W dużym skrócie – mały Ignaś przygotowuje się do snu, ale znajduje pod łóżkiem kartkę. To wiadomość od jego potwora, z której dowiaduje się, że Gab poszedł na ryby i prędko nie wróci.

Teoretycznie większość dzieci byłaby z tego powodu szczęśliwa, ale nie Ignaś. Jego wcale nie uspokaja fakt, że tej nocy nie będzie przerażającego potwora pod łóżkiem. Przyzwyczaił się do niego i traktuje go trochę jak przytulankę bez której nie potrafi zasnąć. Te przymioty, które wydają się innym straszne, jak np. skrobanie nieprzyciętymi szponami w ramę łóżka czy zielona wydzielina, którą potwór z siebie wydala, są dla Ignasia czymś co zna. Nawet takie absurdalne rzeczy mogą powodować w nim poczucie bezpieczeństwa i pozwolić mu usnąć.

Kiedy więc zjawiają się inne potwory na zastępstwo, tylko go śmieszą. Żaden inny nie jest na tyle idealny, żeby zastąpić Gaba.

Książka pozwala spojrzeć dzieciom na to, co odgórnie uważane jest za straszne trochę z innej perspektywy. Każdy strach można oswoić. ,,Potrzebuję mojego potwora” mówi – nie bój się, bo to co wygląda na straszne, może okazać się całkiem sympatyczne!

Ja bardzo lubię książki, które przełamują stereotypy i pokazują dzieciom, że jest jakiś inny sposób myślenia na niektóre sprawy. ,,Potrzebuję mojego potwora” zdecydowanie do takich należy. Oprócz tego, jest pięknie wydana. Uwielbiam format zbliżony do kwadratu w przypadku książek dla dzieci.

Książka ma grubą okładkę i piękne ilustracje, przywodzące na myśl animacje Disneya, które wykonał Howard McWilliam. Dorośli mogą go kojarzyć ze znakomitych karykatur znanych osób.

,,Potrzebuję mojego potwora” sprawdzi się w przypadku dzieci, które skończyły 4-ty rok życia, a ich wyobraźnia zaczyna pracować na najwyższych obrotach. Czytając ją przed snem, doskonale przygotujemy malucha do pójścia spać.

Może nawet zainspirujemy go do nadania imienia swojemu potworowi? Z reguły boimy się rzeczy, których nie znamy więc potwór z imieniem nie będzie stanowił żadnego zagrożenia

Książkę możecie upolować tutaj: http://www.empik.com/potrzebuje-mojego-potwora-noll-amanda-mcwilliam-howard,p1101840854,ksiazka-p

Artykuł Potrzebuję mojego potwora – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.