➜ Tytuł: Trzy siostry
➜ Scenariusz: Anna Poszepczyńska
➜ Rysunki: Anna Poszepczyńska
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Rodzinie trzeba pomagać – tak przynajmniej się przyjęło. Co jednak w sytuacji, gdy ta pomoc nie ogranicza się tylko do okazjonalnych przysług, ale związana jest z poświęcaniem własnego życia dla kogoś, kto prawdopodobnie i tak wkrótce… umrze?

Nieuleczalna choroba

,,Trzy siostry” to obyczajowy komiks debiutującej Anny Poszepczyńskiej, która przedstawiając niezwykle realistyczną historię, ukazuje przekrój ludzkich zachowań, sztuki wyboru, ale i trudnych do wybaczenia pretensji.

To opowieść o tytułowych trzech siostrach, które zostały osierocone przez rodziców na progu dorosłości. Jedna z dziewczyn już pełnoletnia, druga bliska pełnoletności, jednak trzecia, najmłodsza – cierpiąca na chorobę zwaną zespołem Verdura. Chorobę, która nie tylko jest nieuleczalna, ale odciska na pacjencie wyjątkowe piętno, zupełnie odbierając mu jakiekolwiek nadzieje.

Dwie siostry i różnice

Zespół Verdura (swoją drogą wymyślony na potrzeby tej publikacji) jest tutaj wyłącznie pretekstem. W ,,Trzech siostrach” najbardziej znacząca jest relacja dwóch najstarszych sióstr, a także ich zupełnie odmienne postawy.

Jedna z młodych kobiet w pełni poświęca się rodzeństwu, nie tylko rezygnując z własnego rozwoju, relacji z innymi czy po części z przyszłości. Traktuje swoją chorą siostrę jak córkę i w pełni czuje się za nią odpowiedzialna. Do tego stopnia, że traci umiejętność zdrowego osądu, podejmując decyzje, które pozbawione są logiki.

Druga siostra, choć także rezygnuje z przyjemności czy częściowo z życia towarzyskiego, a przede wszystkim pracuje dużo więcej niż powinna, żeby spiąć rodzinny budżet, ma za złe starszej kobiecie, że ta o siebie nie dba.

Wybory

,,Trzy siostry” są właściwie starciem trzech różnych perspektyw, gdzie trudno w ogóle mówić o tym, która z nich jest najwłaściwsza. Każda z dziewczyn ma rację w swoim postępowaniu. Ich pretensje czy kłótnie wynikają wyłącznie z kwestii poziomu skomplikowania sytuacji.

Bo ,,Trzem siostrom” udaje się pokazać, jak trudne może być życie. Choć na wiele rzeczy nie ma się wpływu, to jednak często nasze wybory decydują o miejscu, w którym będziemy kiedyś. Komiks pokazuje jak bardzo trzeba być ostrożnym w tym, co się mówi, nawet jeżeli zmęczenie i smutek odbierają nam wszelkie zdolności dedukowania.

,,Trzy siostry” choć są prostym w odbiorze, to jednak bardzo dobrze zrealizowanym komiksem. Pozostawia on w czytelniku pewien rodzaj gorzkości, który mimo że jest w każdym z nas, może wzbudzać lęk. Polecam odbiorcom powyżej 16 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Trzy+siostry/pokaz.html

Artykuł Trzy siostry – recenzja komiksu dla dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Nadstaw ucha, śliczna Marcio
➜ Scenariusz: Marcello Quintanilha
➜ Rysunki: Marcello Quintanilha
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski
➜ Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Czasami poznajemy takie osoby, które wydaje nam się, że byłyby świetnymi postaciami książkowymi lub filmowymi. Są pełne charyzmy, głośne, mają swoje szczególne powiedzonka, a w ich życiu wiele się dzieje. Zazwyczaj jednak rzadko który autor decyduje się na takiego bohatera. To zbyt duże ryzyko, żeby uczynić go odpowiednio wiarygodnym.

A jednak Marcello Quintanilha zdecydował się tego podjąć. Jego główną bohaterką została Marcia – kobieta z Rio de Janeiro, w średnim wieku, pielęgniarka. Matka trudnej córki. Komiks o niej – ,,Nadstaw ucho, śliczna Marcio” okazał się sukcesem. W 2022 roku zdobył główną nagrodę Fauve D’Or w Angouleme. 

Potrzeba wolności córki Marci

Marcia mieszka wraz z partnerem oraz swoją córką z poprzedniego związku w biednej, ogarniętej przestępczością dzielnicy Brazylii. Kobieta wydaje się jednak kochać swoje życie. Przypadkowo spotkanych ludzi traktuje z życzliwością, ma dużo współczucia oraz cierpliwości dla chorych. Jest lubiana wśród współpracowników i darzona szacunkiem przez sąsiadów.

Zmartwień przysparza jej tylko córka – młoda dorosła o imieniu Jaqueline. Dziewczyna przebywa w szemranym towarzystwie, choruje na choroby weneryczne i znika z domu na wiele dni. Marcia martwi się o nią, ale w większości czasu czuje się bezradna. Jak zapanować nad dorosłym dzieckiem, które jedynego czego pragnie, to wolności?

Obraz matki w komiksie

Kiedy jednak Jaqueline wplątuje się w naprawdę poważną aferę, Marcia musi podjąć trudną decyzję. Kobieta stawia na szali swoje bezpieczeństwo i całe dotychczasowe życie, żeby ocalić córkę oraz dać jej jeszcze jedną szansę na lepszą przyszłość.

,,Nadstaw ucha, śliczna Marcio” to komiks skonstruowany przede wszystkim na silnych i autentycznych bohaterach, którzy wydają się być podpatrzonymi z prawdziwej ulicy osobami. Twórca w tej historii rysuje jednak przed czytelnikami przede wszystkim obraz matki. Kobiety doprowadzonej do ostateczności, która – momentami wbrew logice – jest w stanie zrobić dla swojego dziecka wszystko.

Ryzyko, którego warto się podjąć

Paradoksalnie, bo rzadko zdarza się to w tego rodzaju parareporterskich komiksach, ta historia ma swoje pozytywne zakończenie. Pojawiająca się w niej niczym refren tytułowa piosenka podkreśla jednak drugą stronę tego odartego z wrażliwości światka. 

Marcia, bez względu na to ile musi znieść oraz jak wielu problemom powinna stawić czoła – najszczęśliwsza pozostaje zakochana. Pozwalając sobie na miłość, która może nieść pewne ryzyko, udowadnia że całe życie każdego z bohaterów okupione jest niewypowiedzianym, tożsamym z nimi cierpieniem.

Polecam tę niezwykle barwną (pod wieloma względami), doskonale narysowaną oraz opowiedzianą historię, która w każdym czytelniku odbije swoją obecność na dłużej. ,,Nadstaw ucha, śliczna Marcio” będzie odpowiednia dla czytelników powyżej 16 roku życia.

Link do sklepu wydawnictwa: https://sklep.timof.pl

Artykuł Nadstaw ucha, śliczna Marcio – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Czekaliście na powrót tej dwójki bohaterów? Wydawnictwo Dwie Siostry chwilę kazało nam czekać na najnowszą część ,,Dużego Wilka i Małego Wilka”, ale wreszcie jest! Tym razem akcja rozgrywa się przede wszystkim zimą, choć ważne jest czekanie… i jeden mały listek.

,,Duży Wilk i Mały Wilk i listek, który nie chciał spaść” to kontynuacja opowieści o przyjaźni bohaterów z książki ,,Duży Wilk i Mały Wilk”. Ich autorką jest Nadine Brun-Cosme, a piękne, niedosłowne ilustracje stworzył Olivier Tallec.

Czy warto czekać?

Tym razem fabuła skupia się na rzeczy teoretycznie niepozornej, która jednak – jak każda, może okazać się niezwykle pożądaną. Czasami jeżeli na czymś bardzo nam zależy, jesteśmy w stanie sobie wmówić, że to coś najważniejszego i najbardziej niezbędnego na świecie. Szczególnie dzieci mają łatwą zdolność do przekonywania siebie, że jakaś zabawka lub słodycz jest gwarantem do osiągnięcia pełnego szczęścia.

Czasami jednak oczekiwanie może sprawić, że bardziej docenimy to, co zostało nam obiecane. Pielęgnowanie w sobie narastającego uczucia ekscytacji może skutkować większą satysfakcją – lub wręcz przeciwnie, istnieje szansa, że przestaniemy czuć potrzebę posiadania danej rzeczy.

O listku, który nie chciał spaść

W przypadku Małego Wilka tym przedmiotem był listek z ukochanego drzewa, który kusił go przez kilka pór roku. Wilczek pragnął go wiosną, latem i jesienią. Duży Wilk nie był jednak skłonny do wdrapywania się na drzewo i zapewnił Małego, że listek niebawem sam spadnie.

Jak łatwo wywnioskować z samego tytułu – to był ten rodzaj listka, który postanowił zostać na gałęzi jak najdłużej. Kiedy już spadły więc wszystkie inne listki, Duży Wilk zdecydował finalnie, że wdrapie się na drzewo. Czy udało mu się spełnić życzenie Małego Wilka? Czy listek był wart czekania na niego tyle czasu?

Radość z uszczęśliwiania innych

Bohaterowie książki ,,Duży Wilk i Mały Wilk i listek, który nie chciał spaść” kolejny raz odwołują się w tekście do sfery emocji, przywiązania i empatii. Tym razem poruszany jest szczególnie wątek poświęcenia dla kogoś bliskiego. Relacja Dużego i Małego Wilka przypomina relację między rodzicem a dzieckiem. Ten pierwszy chciałby zrobić wszystko, aby zobaczyć na twarzy (lub pyszczku) tego drugiego choć cień szczęścia.

Książka jest wielowymiarowa, poetycka i bogata w ważne, ponadczasowe treści. Stanie się początkiem dyskusji oraz zachęci do wspólnego czasu w gronie bliskich oraz… lektury!

Polecam ją wszystkim odbiorcom powyżej 3 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/duzy-wilk-i-maly-wilk-i-listek-ktory-nie-chcial-spasc.html

Artykuł Duży Wilk i Mały Wilk i listek, który nie chciał spaść – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Ted Hughes

Ilustracje: Chris Mould

Tłumaczenie: Michał Rusinek

Wydawnictwo: Skład Papieru

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Często boimy się tego, czego nie znamy. Kiedy jednak mamy szansę bliżej przyjrzeć się powodom naszego lęku, okazuje się, że na dłuższą metę wcale nie mamy się czego obawiać.

,,Żelazny Olbrzym” to kultowa powieść science fiction dla dzieci Teda Hughesa, która ukazała się ostatnio w nowej odsłonie! Odpowiada za nią debiutujące Wydawnictwo Skład Papieru, które – podejrzewam, jeszcze nie raz nas zaskoczy.

Tę historię możecie już kojarzyć chociażby z animowanego filmu, który miał premierę w 1999 roku. ,,Stalowy gigant” (bo tak jego tytuł został przetłumaczony z angielskiego ,,The Iron Giant”) przyprawiał o dreszcze, wzruszał, ale potrafił także rozbawić. Trzeba jednak pamiętać, że ekranizacja nie jest wiernym odzwierciedleniem fabuły – różni się z nią na płaszczyźnie relacji pomiędzy bohaterami, ale również samym zakończeniem (choć przesłanie pozostaje to samo).

,,Żelazny Olbrzym” jest pięknie wydaną książką – w twardej oprawie, ze złotymi uszlachetnieniami na okładce oraz na doskonałej jakości papierze. Takie podejście  pozwala docenić także oprawę graficzną, która należy do wielokrotnie nagradzanego ilustratora oraz pisarza Chrisa Moulda.

,,Żelazny Olbrzym” jest historią w pięciu częściach o nietypowej więzi pomiędzy małym chłopcem, a wielkim, metalowym potworem. Pierwszy rozdział to w zasadzie kompozycja, podczas której poznajemy tytułowego bohatera. Czytelnik ma szansę samodzielnie ocenić z jakiego typu postacią ma do czynienia. 

Rozdział drugi to konfrontacja – olbrzym przeciwko ludziom. Okazuje się, że gigant ma niepohamowany apetyt, a miejscowi rolnicy nie przepadają, kiedy po przebudzeniu znajdują swoje maszyny rolnicze przegryzione na pół i porzucone w polu. Rozdział drugi to także najistotniejszy moment w fabule, bowiem właśnie wtedy Żelazny Olbrzym spotyka chłopca o imieniu Hogharth. Okazuje się on niezwykle bystrym dzieckiem, które choć początkowo pomaga w zniewoleniu metalowego potwora, wkrótce wymyśla jak naprawić swoje błędy.

,,Żelazny Olbrzym” to ponadczasowa opowieść, która pokazuje czytelnikom czym jest empatia, akceptacja, ale i przyjaźń ponad podziałami. Tłumaczenie Michała Rusinka doskonale oddaje charakter tego tekstu. Jest on doskonale wyważony, choć niesie ważne przesłanie. Czytelnicy dowiedzą się z niego czym jest poświęcenie dla dobra ogółu, zaufanie, ale i szeroko rozumiana walka dobra ze złem.

Książka zawiera także wątki pacyfistyczne, negujące wojnę i wszelkie konflikty. Akcja nie dzieje się w określonym czasie – pod tym względem przypomina współczesną baśń, której data ważności nigdy się nie przedawni.

,,Żelazny Olbrzym” jest pozycją niezwykłą, pięknie wydaną i dopracowaną do ostatniej kropki. Polecam ją wszystkim czytelnikom powyżej 7 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.skladpapieru.pl/zelazny-olbrzym

Artykuł Żelazny Olbrzym – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Prezent gwiazdkowy dla Korneliusza Klopsa”

Autor: John Burningham

Ilustracje: John Burningham

Tłumaczenie: Dominika Cieśla-Szymańska

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Pewnie każde dziecko zna to uczucie, kiedy jest już późny wieczór, kładzie głowę na poduszce i nagle… przypomina sobie, że jeszcze nie odrobiło zadania z matematyki! Towarzyszące temu odkryciu emocje można porównać z głębokim zawodem, kiedy w obliczu pewnych okoliczności zostajemy pozbawieni obiecanego deseru. Z pewnością nie jest to nic miłego, ale jeżeli jesteśmy pilnymi uczniami, to wstajemy, zaciskamy zęby i robimy to, co do nas należy.

Tak właśnie uczynił także bohater fantastycznej książki dla dzieci ,,Prezent gwiazdkowy dla Korneliusza Klopsa”, a był nim nie kto inny jak sam Święty Mikołaj. Staruszek powrócił do domu wraz z dwójką swoich reniferów po bardzo męczącej nocy rozwożenia wigilijnych podarków. Kiedy już utulił swoje zwierzaki do snu i sam w piżamie zamierzał się położyć, odkrył, że w worku pozostał jeszcze jeden prezent. 

Nikt nie ma wątpliwości, że Święty Mikołaj jest dobrym człowiekiem, dlatego założył on swój czerwony płaszcz na nocne ubrania i wyruszył w samotną i daleką podróż do Korneliusza Klopsa. 

,,Prezent gwiazdkowy dla Korneliusza Klopsa” to książka obrazkowa, której autorem jest John Burningham. Zdecydowanie różni się ona od klasycznych świątecznych opowieści, często ociekających lukrem, gdzie zimowe scenerie i ilustracje ozdobionych choinek przytłaczają całą resztę. 

Obrazki w tej książce są nieco inne – bardziej poważne, a zarazem nie pozostające w określonym stylu. Proste szkice skromnie uzupełnione kolorem, łączą się z rozmaitymi teksturami. Na niektórych ilustracjach niewielka postać Mikołaja wydaje się być przytłoczona czernią lub przestrzenią, choć mimo to uparcie prze naprzód.

,,Prezent gwiazdkowy dla Korneliusza Klopsa” zdecydowanie wyróżnia się zarówno tematyką jak i stroną wizualną, ale to jej zdecydowany atut. Nie ma tutaj dużego happy endu, choć jest coś wzruszającego w zachowanej przez autora powściągliwości. 

Czytelnicy podążają za Mikołajem, kibicują mu i każdorazowo wstrzymują oddech, kiedy coś idzie nie tak jak powinno. Po lekturze nie ma jednak wątpliwości, że Święty Mikołaj to ktoś, kogo należy cenić ponad wszystko. W jego sylwetce warto doszukiwać się osób, które poświęcają się dla innych, rezygnując z własnych przyjemności. W naszym codziennym życiu także jest dużo takich Mikołajów. Czasami po prostu nie zauważamy tego tak często jak powinniśmy.

Mnie zupełnie oczarowała ta książka i mam nadzieję, że ,,Prezent gwiazdkowy dla Korneliusza Klopsa” i dla Was będzie mile spędzonym czasem.

Polecam dla dzieci powyżej 4 lat. 

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/zapowiedzi/prod-prezent_gwiazdkowy_dla_korneliusza_klopsa.html

Artykuł Prezent gwiazdkowy dla Korneliusza Klopsa – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Grzegorz Leoniak

Ilustracje: Emilia Kowalewska

Wydawnictwo: nileo

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Mimo to nie spotkałam się wcześniej z książką dla dzieci, w której alpaka byłaby jedną z głównych bohaterek. To chyba dość spore przeoczenie wydawców, biorąc pod uwagę jak najmłodsi są ich ciekawi!

Kiedy dowiedziałam się, że tytułowa Mikao z ,,Mikao i przyjaciele” to właśnie alpaka, byłam pozytywnie zaskoczona! Z drugiej jednak strony, jedyne imiona jakie przychodzą do głowy dla tych sympatycznych zwierzaków, to tylko te mało oryginalne, kojarzące się z naukowymi określeniami ich dalekich krewnych wielbłądów.

Mikao nie żyje jednak ani w Afryce, ani w Azji czy nawet Australii, ale razem ze swoim stadem mieszka w samym sercu górzystych And w Ameryce Południowej. Jak na bajkową alpakę przystało, bardzo lubi dzieci, a szczególnie pewną dziewczynkę o imieniu Alesa oraz jej młodszego brata Gaela.

Ta obrazkowa książka daje nam sposobność zanurzenia się w pięknie przyrody Peru oraz poznania kultury tego niezwykłego i odległego kraju. Na ilustracjach widzimy tradycyjną wioskę, stroje w żywych kolorach, daleko na niebie przelatują kondory, a dorośli zajmują się uprawą chyba najpopularniejszej tam rośliny, czyli ziemniaków.

Ten, wydawać by się mogło, niezwykle sielankowy obraz zostaje jednak zachwiany, kiedy Mikao zdradza nam pewną wiadomość. Okazuje się, że mały Gael jest niewidomy, a przywrócić wzrok może mu tylko droga zagraniczna operacja. Rodzeństwo pochodzi z biednej rodziny, która nie ma tak dużych oszczędności. Na pewien pomysł wpada jednak sama Mikao, która nie mogąc przestać myśleć o nieszczęściu swoich przyjaciół, postanawia działać i odmienić los chłopca!

,,Mikao i przyjaciele” to bardzo udana opowiastka, w której przyjaźń oraz chęć niesienia pomocy wysuwa się na pierwszy plan. Alpaka mimo, że sama będąc tylko zwierzęciem ma niewiele, może wspólnie z bliskimi zdziałać jednak niewiarygodnie dużo!

Po tak entuzjastycznym przyjęciu tekstu, skupmy się jednak na warstwie wizualnej książki. Pamiętam, że kiedy pierwszy raz spojrzałam na okładkę, przeniosłam się co najmniej 30 lat wstecz, do czasów, kiedy korzystano tylko z rysunków wykonywanych tradycyjnymi technikami. Powielane traciły nieco na nasyceniu barw i wydawały się bardzo tajemniczce, wręcz skrywające jakiś sekret.

Wszystkie obrazki, których użyto w ,,Mikao i przyjaciele” są piękne jako indywidualne dzieła, jednak pozostają nie do końca adekwatne dla dzieci (szczególnie tych najmłodszych). Jest na nich mnóstwo detali, brakuje konkretnych punktów, które przykuwałyby wzrok i na których dziecko mogłoby się skupić.

Z jednej strony doskonale rozumiem wydawcę, dlaczego zdecydował się na pracę z tą artystką, która zjawiskowo wręcz przedstawia krajobrazy Ameryki Południowej, jednak w tym przypadku nie do końca spełniają one swoją funkcję. Zachwycą dorosłych, ale nie pomogą wzbogacić się historii, kiedy odbiorcami będą dzieci.

Widać także, że ilustracje nie były tworzone bezpośrednio pod gotowy tekst. Jest on dość przypadkowo umieszczony na rozkładówkach, przez co momentami może być kłopotliwe jego odczytanie. Szczególnie osoby ze słabszym wzrokiem mogą mieć problem z rozszyfrowaniem zdań przy gorszym oświetleniu.

Pomijając jednak nieco przestarzałe podejście do ilustracji, nie da się zaprzeczyć, że ta ciepła opowieść obroni się mimo swojej wizualnej interpretacji. Jej wartościowe przesłanie oraz lekkość pióra autora zaczarują dziecięcą wyobraźnię, która sama wykreuje doskonały obraz alpaki Mikao oraz jej wiernych przyjaciół.

Książkę polecam dla dzieci powyżej 4. roku życia.

Artykuł Mikao i przyjaciele – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Dzikie łabędzie

Autor: Hans Christian Andersen

Ilustracje: Joanna Concejo

Tłumaczenie: Bogusława Sochańska

Wydawnictwo: Tako

Rok wydania: 2017

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Baśnie Hansa Christiana Andersena to jedne z piękniejszych, jakie kiedykolwiek powstały. Przeplata się w nich smutek, tęsknota i ból z nadzieją, miłością i dobrem, które finalnie zawsze zwycięża.

Jedną z moich ulubionych baśni tego autora są ,,Dzikie łabędzie”, a te, które ukazały się dzięki Wydawnictwu Tako z zachwycającymi ilustracjami Joanny Concejo, prezentują się fenomenalnie.

To historia o Elizie oraz jej 11 braciach, młodych królewiczach. Rodzeństwo żyło w beztrosce w pałacu, otoczone troską swego ojca, bogactwami i wzajemną miłością.

Wszystko zmieniło się w chwili, kiedy król postanowił ponownie się ożenić. Nowa królowa okazała się kobietą bez serca, która w dzieciach swojego partnera upatrywała zbliżającego się zagrożenia. Szybko postanowiła pozbyć się chłopców, zamieniając ich w dzikie łabędzie, a dziewczynkę wygnała.

Los jednak sprzyjał dzieciom i wkrótce ponownie splótł ze sobą ich ścieżki. Eliza odnalazła swoich braci i poznała ich tajemnicę. Wyruszyli we wspólną podróż, podczas której poznała sekret złamania klątwy rzuconej przez macochę.

Cena była wysoka, ale dziewczynka postanowiła zaryzykować i poświęcić się dla swoich braci. Musiała uprząść ze sprawiających jej ból pokrzyw 11 koszul, nie wypowiadając przy tym ani jednego słowa.

,,Dzikie łabędzie” to opowieść przede wszystkim o niewinności, ogromnym uczuciu siostry do braci i zarazem braci do siostry, o poświęceniu i pokonywaniu wszelkich przeciwności losu. To także historia o ogromnej sile charakteru i dobru, które zawsze pokona zło.

Książka jest przepięknie wydana, w dużym formacie i grubej oprawie. Ilustracje wykonane tradycyjnymi technikami, połączenie szkiców ołówkiem z delikatnymi rysunkami motywów kwiatowych wprowadzą czytelnika w niezwykły bajkowy świat.

Pełne metafor obrazki prezentowane na doskonałej jakości papierze. Książka idealnie nadaje się jako prezent, zarówno dla dorosłego, jak i dziecka od 6. roku życia.

Uniwersalność baśni i ich piękny przekaz sprawia, że ,,Dzikie baśnie” zawsze będą doskonałą propozycją obdarowania kogoś.

Link do strony Tu się czyta: https://tusieczyta.pl/pl/ksiazki-dla-dzieci/292-dzikie-labedzie.html?search_query=Dzikie+labedzie&results=2

Artykuł Dzikie łabędzie – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Kelly Barnhill

Ilustracje: Yuta Onoda

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: 2018

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

To nie jest łatwa książka. Jest nietypowa. Nie tylko ze względu na tematykę, ale także na sposób prowadzenia narracji. Z całą pewnością jest także magiczna – kto raz ją przeczyta, będzie chciał sięgnąć po nią po raz kolejny.

,,Dziewczynka, która wypiła księżyc” to wielokrotnie nagradzany tytuł autorstwa Kelly Barnhill. Została zwycięzcą w 2017 roku otrzymując Newbery Medal oraz zostając Bestsellerem The New York Times’a. Rok wcześniej otrzymała nagrodę publiczności na Weekly Best Middle Grade Book of 2016 oraz tytuł najlepszej książki na New York Public Library Best Book of 2016.

To historia o Protektoracie, lesie, i moczarach. Opowieść przepełniona magią, gdzie mimo wszystko mało tu dziwnych stworów i czarowania. To magia, którą zna każdy z nas. Która drzemie pod postacią miłości czy smutku, ukrytej odwagi i wielkiej nadziei, która jest w stanie motywować nas do wielkich czynów.

Najtrudniej powiedzieć kto jest głównym bohaterem tej historii. Tytuł wyraźnie wskazuje na dziewczynkę, ale moim zdaniem tytułowych postaci mogłoby być tu co najmniej pięcioro. Autorka krąży pomiędzy bohaterami. Każdy rozdział toczy się z perspektywy innej osoby.

To bardzo trudny zabieg literacki. Kelly Barnhill musiała stworzyć szczegółowe charakterystyki bohaterów, żeby prowadzić narrację równocześnie z ich wszystkich punktów widzenia. Swobodnie przeskakuje z jednego stanu emocjonalnego w drugi. Czytelnik dzięki temu ma poszerzoną perspektywę akcji i może maksymalnie obiektywnie chłonąć fabułę.

Tak jak w starożytności wszystkie drogi prowadziły do Rzymu, tak w ,,Dziewczynce, która wypiła księżyc” wszystko sprowadza się do kulminacyjnej sceny. Każda ważna postać, choć różnymi drogami, zmierza w to samo miejsce. Nie będę Wam zdradzać co się tam wydarzy, bo nie chcę psuć zabawy, ale gwarantuję, że będzie to bardzo satysfakcjonujące zakończenie!

Mogę Wam jednak powiedzieć jaki wniosek można wysnuć z tej końcowej sceny i jednocześnie z całej historii. Autorka stara się nam powiedzieć, że my jako pojedyncza jednostka niewiele jesteśmy w stanie zdziałać. Nawet kiedy mamy wielkie umiejętności, zawsze zostaniemy pokonani przez grupę, która działa razem, bo to dopiero w niej drzemie prawdziwa siła i moc!

,,Dziewczynka, która wypiła księżyc” pełna jest złotych myśli, które z przyjemnością się w niej dostrzega. Czytamy na przykład, że brak dziwienia się jest błędem. Należy się dziwić, żeby analizować to, co się widzi. Z kolei myślenie jest niebezpieczne, bo wzmaga w nas naturę odkrywcy, każe wyjść z domu i stawać w opozycji do przeciwności losu.

Książka jest nietypowa także pod względem wstawek fabularnych pozbawionych akcji. Są to pewnego rodzaju wtrącenia, które mają charakter legend opowiadanych przez mamę dzieciom. Myślę, że całą tę książkę można tak traktować. Wyobrażam ją sobie jako opowiadaną w dawnych czasach dzieciom do snu.

,,Dziewczynka, która wypiła księżyc” będzie idealną lekturą dla dzieci powyżej 9-ego roku życia. Jest to dosyć obszerna pozycja, ale ze względu na wiele krótkich rozdziałów czyta się ją bardzo sprawnie.

PS. Czy wiecie, że w słowie moczary jest ukryte słowo ,,czary”? Moim zdaniem to nie przypadek. Zdaniem Glerka pewnie też

Link do strony wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/ksiazka/4729/Dziewczynka-ktora-wypila-ksiezyc—Kelly-Barnhill

Artykuł Dziewczynka, która wypiła księżyc – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Lotta Olsson

Ilustracje: Maria Nilsson Thore

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, książeczka, przyjaźń, 2018, nowość, nowość wydawnicza, maskarada, Lotta Olsson, Maria Nilsson Thore, Zakamarki, przyjęcie, bal przebierańców, mrówkojad, orzesznica, las, kłamstwo, białe kłamstwo, poświęcenie

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Niektóre dzieci mają wyjątkowo rozwiniętą wyobraźnię. Potrafią wymyślić historię w którą same potem są w stanie uwierzyć. Jeszcze inne, mają niezwykłą zdolność przyjmowania wszystkiego za pewnik, niezależnie od tego jak bardzo abstrakcyjne jest to, co usłyszą.

Czy ważne jest, żeby nauczyć dziecko odróżniania prawdy od kłamstwa?

Jak najbardziej! Ale czy uczenie dziecka, że nie wolno kłamać i koniec, jest jedynym słusznym rozwiązaniem?

Nad tym pytaniem zastanowiły się również autorki książki ,,Maskarada”, Lotta Olsson oraz Maria Nilsson Thore.

Obsadzając w roli znane nam już postacie z ,,Dziwne zwierzęta” czy ,,Sens życia” sympatycznego mrówkojada oraz zdolną orzesznicę, zwróciły nam uwagę, że kłamstwo kłamstwu nie zawsze jest równe.

W ,,Maskaradzie” przyjaciele dostają zaproszenie na bal przebierańców od bliskiego znajomego jeżozwierza. Mrówkojad jest bardzo podekscytowany perspektywą przedniej zabawy, ale orzesznica wydaje się być zupełnie nieporuszona. Z czasem, przyznaje się przyjacielowi, że nie lubi tego typu wydarzeń i zamierza zostać w domu.

W jaki sposób jednak powinna powiedzieć o swojej decyzji jeżozwierzowi tak, żeby go nie urazić?

Postanawia skorzystać z możliwości skłamania. Uważa, że w takiej sytuacji nie robi nic złego i nazywa to rozwiązanie ,,kłamstwem białym”. Czy ma rację? Zastanówmy się chwilę nad tym.

Kłamstwo dlatego jest złe, że za jego pośrednictwem próbujemy uchylić się od odpowiedzialności, chcemy wypaść lepiej w oczach innych lub zyskać jakąś korzyść (przeważnie kosztem drugiej osoby).

Jak jest w przypadku orzesznicy? Czy ona chce okłamać jeżozwierza dlatego, żeby coś na tym zyskać? Nie. Jedynym powodem dla którego to robi to jej niechęć do tego typu przyjęć oraz troska o przyjaciela.

Lotta Olsson pokazuje, że świat nie jest pokryty białą lub czarną farbą. Jest również pełen szarości i zadaniem każdej osoby jest zastanowienie się co będzie w danej sytuacji lepsze.

Fantastyczny w tym wszystkim jest również mrówkojad, który gra rolę głosu rozsądku orzesznicy, staje po stronie przyjaciółki oraz finalnie przekonuje ją, że maskarady wcale nie są takie złe. Wystarczy odpowiednie podejście

Książka jest pięknie wydana. Gruba okładka i pięknej jakości papier będą ozdobą każdej biblioteczki. Urocze ilustracje Marii Nilsson Thore dopełniają całości. Użyta kolorystyka i ograniczenie detali, pozwala skupić się na fabule nawet najmłodszym czytelnikom.

,,Maskarada” jest jedną z nielicznych książek, poruszających temat ,,kłamstwa” w sposób niestereotypowy. To nowoczesna pozycja dla rodziców, którym zależy na uczeniu swoich dzieci samodzielnego myślenia i nie popadania w konwenanse.

Artykuł Maskarada – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Lissa Evans

Ilustracje: Sarah McIntyre (okładka), Tomislav Tomic (mapa)

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie

Rok wydania: 2018

Objętość: prawie jak encyklopedia

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, książeczka, królik, przyjaźń, zabawka, maskotka, siostra, młodsza siostra, premiera, 2018, nowość, nowość wydawnicza, przygoda, poświęcenie, przemiana, niebezpieczeństwo, Blopki, Kraina Blopków, kuzyn, rodzina, Lissa Evans, Misia, Funia, dorastanie, odpowiedzialność, odwaga, celwony klólik

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Słyszeliście kiedyś o Blopkach? Zanim nie sięgnęłam po ,,Celwonego Klólika” również nie miałam o nich pojęcia. To prostokątne i dość kanciate, jednokolorowe stworki będące bohaterami ,,Krainy Blopków”, czyli ulubionej książki 4-letniej Misi.

Dziewczynka ma wiele ulubionych rzeczy. Książka, którą zna już niemal na pamięć to jedno, ale Celwony Klólik to drugie. To on dzierży tytuł najlepszej zabawki pod słońcem i to bez niego Misia nie wyobraża sobie życia.

Doskonale wie o tym jej starsza siostra Funia. 10-latka jest nad wiek rozwinięta i mimo przejściowych słabości bardzo kocha swoją siostrę. W sytuacji NAPRAWDĘ awaryjnej robi wszystko, żeby odzyskać Celwonego Klólika dla swojej siostry, który swoją drogą okazał się niezłym rozrabiaką

Książka Lissy Evans zaskoczyła mnie pod wieloma względami. Czyta się ją prosto i z przyjemnością. Nie powinna być wyzwaniem nawet dla drugoklasisty, który dopiero trenuje czytanie.

Bez mała 300 stron tekstu wypełnionych jest ciekawymi spostrzeżeniami na temat współczesnego dorastania prawie nastolatków.

Niektórzy trzymani są pod kloszem przez swoich rodziców. Inni muszą szybko dorosnąć i w pojedynkę mierzyć się ze swoimi słabościami.

,,Chłopiec był duży i blady jak roślina, którą się obficie podlewa, lecz trzyma z dala od słońca.” Lissa Evans, ,,Celwony Klólik”, str. 30

 

W ,,Celwonym Klóliku” widzimy pięknie naszkicowaną relację między starszą a młodszą siostrą. Uroki nie bycia jedynakiem dostrzegamy przeważnie w nieco starszym wieku. Będąc młodym, rodzeństwo wielokrotnie staje się przeszkodzą w osiąganiu naszych własnych celów.  Musimy dzielić się z nim czasem naszych rodziców, musimy chodzić na kompromisy, często musimy robić to, na co w ogóle nie mamy ochoty. Jednak prawdziwa siostrzana miłość jest w stanie przezwyciężyć naprawdę wiele.

,,Rozciągające się aż po horyzont zielone pagórki porośnięte drzewami w kształcie lizaków wciąż były takie same, podobnie jak wioski pełne domków w paski i w plamki. Ciemnozielony pociąg najwyraźniej jeździł po torach ułożonych dokoła dziwnej krainy.” Lissa Evans, ,,Celwony Klólik”, str. 49

 

Funia nieco przypadkiem trafia do ulubionego świata jej siostrzyczki, do ,,Krainy Blopków”. Nie jest to jednak beztroskie miejsce, o jakim można przeczytać na kartkach książki Misi.  W związku z pojawieniem się różnych gości, miasteczko popadło w chaos, a jego mieszkańcom grozi wielkie niebezpieczeństwo. Funia zauważa, że Blopki cechuje pewna charakterystyczna rzecz. Są podzielone według kolorów.

,,Żółte są nieśmiałe, a Niebieskie silne,

Szare zaś rozsądne są i nieomylne.

Zielone odważne, Różowe kochane…” Lissa Evans, ,,Celwony Klólik”, str. 52

 

Kolor to bardzo ważna sprawa w ,,Celwonym Klóliku”. Za sprawą pokazywanej nam historii, jesteśmy w stanie poczynić pewne obserwacje. Im bardziej kolory bledną, tym bardziej życie pozbawione jest radości. Nie jest to oczywiście nowe odkrycie. Nie od dzisiaj wiadomo, że dni pozbawione kolorów są smutne i przygnębiające.

W ,,Celwonym Klóliku” autorka idzie jednak o krok dalej. Uważa, że kolor jest domeną dzieci. Wszystko co monochromatyczne związane jest z dorosłym i nudnym życiem. Prawdziwego szczęścia możemy dopatrywać się w fanaberii barw dziecięcej wyobraźni.

Za sprawą Funi ,,Kraina Blopków” zyskuje nową jakość, a przede wszystkim cała historia kończy się happy endem.

Rozdział 32. jest dla mnie wyjątkowo wzruszający. Przez pomieszanie kolorów Blopków, stały się one bardziej realne. Tak jak ludzie, którzy nie są tylko źli lub dobrzy. Każdy człowiek składa się z różnych cech. Ma tylko samo wad i zalet, przez co jest wyjątkowy i ciekawy.

,,- Jesteś przytulanką mojej siostry.

– Trenerem personalnym – sprostowała słonica (…)  – Oferuję również szkolenia emisji głosu, lekcje aktorstwa i warsztaty budowania samooceny i pewności siebie – to mówiąc, machnęła Funi wizytówką przed nosem.” Lissa Evans, ,,Celwony Klólik”, str. 92

 

,,Celwony Klólik” to bardzo mądra książka, która może wiele nauczyć praktycznie każde dziecko. Zarówno to, które już pięknie się wysławia, jak i to, które dopiero uczy się mówić i sepleni

Lissa Evans stara się nas przekonać, że nie zawsze wymarzone wakacje są najważniejsze. Czasami uszczęśliwienie bliskiej nam osoby może sprawić dużo większą frajdę.

Książkę możecie zamówić w przedsprzedaży na: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/ksiazka/4580/Celwony-Klolik—Lissa-Evans

lub wygrać w konkursie tutaj: https://www.facebook.com/bajkochlonka/

Artykuł Celwony Klólik – recenzja przedpremierowa! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.