Czasami najlepszym, co można zrobić – to najpierw przeczytać książkę, a dopiero później (ewentualnie) siadać przed ekranem. W tym artykule udowadniam dość popularną tezę, że im lepsza książka, tym trudniej zrobić jej dobrą adaptację filmową.

Retrofuturyzm w książce obrazkowej

Na Zapomniany horyzont. The Electric State trafiłam przypadkowo, przeglądając nowości wydawnictwa Zysk i S-ka. Zaintrygowana okładką oraz – nie przeczę – logiem Netflixa, zaczęłam zgłębiać temat.

Autorem tej pozycji okazał się szwedzki muzyk oraz artysta, ze specjalizacją w retrofuturyzmie – Simon Stålenhag.  Im dłużej przyglądałam się jego pracom (można je podziwiać także bezpośrednio na https://www.simonstalenhag.se), tym bardziej wydawały mi się znajome. 

Okazało się, że kilka lat wcześniej obejrzałam serial Tales from the Loop (polskie Opowieści z Pętli), w którym odpowiadał on za identyfikację wizualną oraz materiały do scenariusza. Już wtedy można było dostrzec i docenić jego charakterystyczny, futurystyczny styl, osadzony w latach 90-tych XX wieku. 

Zapomniany horyzont. The Electric State

Historia książki Zapomniany horyzont. The Electric State miała z kolei swój początek w 2017 roku na popularnej platformie Kickstarter, na której można wspierać twórców, otrzymując od nich książki, gry planszowe, itp. 

Autor był już wtedy rozpoznawalną postacią, ponieważ Zapomniany horyzont. The Electric State to jego trzeci album, tym razem z akcją rozgrywającą się w fikcyjnym stanie USA.

Postapokaliptyczny świat ludzi i robotów

Główną bohaterką Zapomnianego horyzontu jest Michelle, która przemierza postapokaliptyczny pejzaż, pełen kurzu, porzuconych maszyn oraz zastygłych na wieki ludzi, ubranych w charakterystyczne maski firmy Sentre.

To obraz, który wiele osób może kojarzyć z kultowym Blade Runnerem albo grą Cyberpunk 2077. Książka jest utrzymywana w konwencji tajemnicy, niespiesznie zdradzając interesujące fakty zarówno o głównej bohaterce, jej towarzyszu jak i całym otoczeniu.

Czy film The Electric State jest wierny książce?

Film dostępny na platformie Netflix, czyli The Electric State to odwrócenie konwencji (niestety) o całe 180 stopni. Choć główną bohaterką jest także Michelle, to twórcy nie pozostawiają widzom żadnych interesujących tajemnic do odkrycia.

Historia jest płytka, jednorazowa (w przeciwieństwie do książki) i bazuje na wyświechtanej idei poświęcenia się dla dobra ogółu. W filmie mamy do czynienia z kiepskimi dialogami oraz średnim aktorstwem.

Jedyne, co rzeczywiście w nim się udało, to niektóre kadry (niemal przerysowane 1:1 z książki) oraz projekty robotów i pojedyncze żarty słowne. Zdecydowanie jednak The Electric State nie oddaje autentyczności, nastroju oraz całego zamysłu Zapomnianego horyzontu.

Przede wszystkim polecam więc książkę – odbiorcom powyżej 16 lat. Świetnie sprawdzi się w roli prezentów dla fanów futurystycznych publikacji. Zabierze was do świata niepokojącego i intrygującego, który jednocześnie może służyć jako przestroga.

Link do strony wydawnictwa: https://sklep.zysk.com.pl/zapomniany-horyzont-the-electric-state.html

Artykuł Zapomniany horyzont. The Electric State – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Promienie Xi
➜ Scenariusz: Zavka
➜ Rysunki: Zavka
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Postapokaliptyczny świat, w którym wszyscy wyglądają jak bohaterowie kartonówki dla dzieci? Był kiedyś taki serial, nazywał się Przyjaciele z wesołego lasu (Happy Tree Friends). Choć pierwsze minuty każdego odcinka wyglądały zawsze jak niewinna bajka dla najmłodszych, z czasem okazywało się, że nie ma on nic wspólnego z produkcją dla dzieci.

Walka o pamięć

O Promieniach Xi można byłoby w sumie napisać podobnie – cukierkowe kolory, główna bohaterka z długim, blond włosami i prosta, dwuwymiarowa perspektywa. Tyle że tutaj, historia jest dużo bardziej złożona. 

Misternie utkane uniwersum przez Zavkę, czyli Katarzynę Zawadkę, łączy starania o przywrócenie pamięci z trudem istnienia w nieprzyjaznym, skomplikowanym świecie. Nikti niewiele pamięta z życia przed Incydentem, ale zrobi wszystko, żeby cokolwiek sobie przypomnieć.

Przekraczanie granic

Przyznam, że kiedy sięgałam po Promienie Xi, zupełnie nie miałam świadomości, że jest to komiks polskiej autorki. Rzadko spotyka się taką odwagę w wyborze i realizacji tematu. Artystka bawi się tutaj formą, zestawianiem równoległych światów czy też umownością czasu.

W jej komiksie, choć tak wiele się dzieje i to z tak dużą intensywnością, główna bohaterka spaja całość. Czytelnik z przyjemnością śledzi losy Nikti i stara się jej kibicować – początkowo, żeby opuściła bezpieczne miejsce, a następnie – by przekraczała granice oraz odkrywała swoją przeszłość.

Przeszłość zawsze nas dopadnie, a sprawiedliwość dosięgnie

Trudno w Promieniach Xi mówić o happy endzie. Czasami to, co chcielibyśmy odkryć, nie zawsze jest warte odkrywania – w myśl zasady, że kłamstwo jest mniej bolesne. Niemniej, mam wrażenie, że komiks nie zamyka wszystkich wątków wraz z ostatnią rozkładówka.

Autorka pozostawia w zasadzie otwarte zakończenie, które z powodzeniem można byłoby kontynuować w tej formie, w kolejnej części. Bo trochę nie chce mi się wierzyć, że najważniejszym przesłaniem Promienie Xi jest to, że przeszłość zawsze nas dopadnie, a sprawiedliwość dosięgnie.

Sięgając po komiks, spodziewajcie się nieszablonowych rozwiązań, narkotycznych wizji, surrealizmu oraz nurkowania w wielkiej wodzie, w której są i grube ryby, i wrogowie oraz przyjaciele w jednej osobie, a nawet wątki miłosne.

Polecam ten solidnie zrealizowany oraz wydany komiks, który dostarczy Wam takich emocji, jakich inne komiksy nie potrafią. Tylko dla dorosłych odbiorców.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Promienie+Xi/pokaz.html

Artykuł Promienie Xi – recenzja surrealistycznego komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Wulkany to jedno z tych zjawisk ze świata geologii, które prawdopodobnie emocjonuje ludzi w każdym wieku. Tajemnicze, nieco nieprzeniknione i przede wszystkim – ekstremalnie niebezpieczne sprawiają, że na myśl o potencjalnej erupcji, wiele osób woli się trzymać od nich z daleka. 

Nowa książka o wulkanach dla dzieci

Kiedy usłyszałam o premierze książki Wulkany. Ogień i życie wiedziałam, że będę musiała ją przeczytać. Tym bardziej, że ukazała się ona w formie komiksu, jako część udanej serii Naukomiks, w ramach których wydano już m.in.:

• Skały i minerały. Od jaskiń do kosmosu,
• Rekiny. Najlepsi myśliwi w przyrodzie,
• Roboty i drony. Dawno temu, teraz i w przyszłości,
• Samochody i ich fascynujące silniki,
• Psy. Od drapieżników do obrońców,
• Wielcy filozofowie. Prawdziwi mędrcy to buntownicy,
• Mitologia Greków i Rzymian w komiksie.

Autorem pozycji o wulkanach jest Jon Chad, którego możecie już kojarzyć z tego samego cyklu, ale z tytułu Układ słoneczny. Nasze miejsce w kosmosie. Swój wkład w tę pozycję miała także Sophie Goldstein, która odpowiadała za kolorowanie rysunków.

Edukacyjna seria Naukomiks w komiksie

Wulkany różnią się od innych pozycji ze wspomnianego cyklu, bo zawierają dość znaczący wątek fabularny. Głównymi bohaterami są dzieci oraz ich opiekunowie, którym przyszło żyć w postapokaliptycznym świecie. Świecie, na którym zapanowała wieczna zima – brakuje drzew, ziemia jest zamarznięta na kość, a jedyną możliwość ogrzewania zapewniają palone rzeczy po poprzedniej cywilizacji.

Trudno nie zgodzić się faktem, że takie rozwiązanie ma dużo minusów. Jednym z nich jest jego czasowość – kiedyś znajdywane rzeczy się skończą, a wtedy nic nie będzie w stanie ocalić niewielkich, ocalałych plemion przed przejmującym zimnem. Czy aby na pewno?

Wulkany jako zapewnienie niewyczerpalnego źródła ciepła

Jedna z bohaterek Wulkanów. Ogień i życie, odnajduje starą książkę, w której dość szczegółowo opowiadano o wulkanach. Dziewczyna zyskuje przekonanie, że to właśnie niegasnące ich ciepło może zmienić los jej bliskich.

Książka serwuje czytelnikom naprzemiennie wątki fabularne z tymi bardzo konkretnie edukacyjnymi. Być może wiele z wykreowanych sytuacji jest zbyt naciągana na potrzeby przedstawienia jakichś faktów, jednak choćby pomysł porównania rodzajów eksplozji wulkanów do osobowości członków załogi poszukującej materiałów do spalenia – trzeba uznać za dość kreatywny.

Bardzo pomocne są także techniczne rysunki, ilustrujące konkretne zjawiska. Choć Wulkany. Ogień i życie należy traktować jako podstawowe wprowadzenie do tematu świata wulkanów, polecam tę książkę osobom powyżej 10 roku życia (ze względu na stopień skomplikowania pojęć oraz sposób ich wyjaśniania).

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/wulkany—–ogien-i-zycie/p3340.html

Artykuł Wulkany. Ogień i życie – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Frostpunk: Gra planszowa
➜ Autor: Adam Kwapiński
➜ Wydawnictwa: Glass Cannon Unplugged, Rebel
➜ Rok wydania: 2023
➜ Czas gry: około 120 minut gra + 90 minut pierwsze rozkładanie
➜ Liczba graczy:  od 1 do 4 osób
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Frostpunk. Przenieśmy się do postapokaliptycznego świata XIX-wieku, gdzie erupcje wulkanów i zaćmienie Słońca przyczyniły się do globalnego zlodowacenia. Cywilizacje upadły, a garstka ludzi, którzy pozostali przy życiu podróżuje po Ziemi w poszukiwaniu generatorów, będących im w stanie zapewnić ciepło do przetrwania w obliczu skrajnych, ujemnych temperatur.

(waga pudełka z grą: 5,16 kg!)

Transfer gry komputerowej do planszówki

Po fenomenalnie przyjętej grze wideo ,,Frostpunk” – producent 11 bit studios we współpracy m.in. z wydawnictwem Rebel zdecydował się wypuścić grę planszową osadzoną w tym samym uniwersum. ,,Frostpunk: Gra planszowa” to jeden z najbardziej złożonych tytułów, w jakie miałam okazję grać.

Zadaniem gracza lub graczy (bo pozycja przeznaczona jest dla jednej, dwóch, trzech lub czterech osób) jest spełnić cel z wybranego scenariusza i… przetrwać! Już na samym początku uprzedzam, że moja recenzja jest wynikową przejścia tylko jednej misji. Piszę ją także z perspektywy gracza, który spędził dziesiątki godzin we ,,Frostpunku” w wersji komputerowej.

Co zawiera pudełko

O ile na stronie wydawcy znajdziecie informację, że czas gry szacowany jest na około 120-150 minut, to warto doliczyć do tej puli co najmniej godzinę (a nawet dwie w przypadku pierwszego razu) samego rozkładania plansz i komponentów.

W pudełku znajdziecie:

• pokaźną pod względem objętości instrukcję, którą polecam pilnie przestudiować (na szczęście zasady są proste, jest ich tylko dużo),
• księgę scenariuszy zapewniającą rozrywkę na naprawdę mnóstwo sesji,
• planszę centralną do samodzielnego złożenia,
• 10 (!) plansz gry o różnym przeznaczeniu i znaczeniu,
• 199 dużych kart (polecam uważać na to, które tasować, a których nie),
• 117 średnich kart (j.w.),
• 114 znaczników,
• 162 żetony oraz płytki,
• karty pomocy gracza,
• oraz gwiazda pudełka  – 20-centymetrowa wieża-generator, która pełni w tej planszówce nie tylko rolę imponującego gadżetu, ale włączona jest do świata rozgrywki.

Zawartość robi wrażenie i choć pierwsze zetknięcie może być nieco przytłaczające – nie traćcie wiary! Z każdą kolejną rozgrywką będzie łatwiej oraz szybciej. Komponenty są wysokiej jakości i tak naprawdę jedynym, do czego można byłoby się przyczepić jest brak pojemników czy też wytyczonego miejsca w pudełku na niektóre z elementów. 

Zakładam jednak, że gra kierowana jest do zaawansowanego gracza, który dysponuje własnymi organizerami lub jest w stanie w takowe zainwestować.

Mechanika gry, czyli jak łatwo tutaj przegrać

Kiedy już uporamy się z rozłożeniem planszówki – czas rzucić kości. A właściwie to rozdzielić pracę, zapewnić podopiecznym pożywienie oraz nie dopuścić do ich wychłodzenia. Robotnicy, dzieci oraz inżynierowie, którym nie zbudujemy schronień zachorują i wkrótce umrą (chyba, że zdążymy ich wyleczyć). 

Jeżeli liczba zgonów przekroczy punkt krytyczny, przegramy. Gra zakończy się klęską również w przypadku, gdy za bardzo wzrośnie poziom niezadowolenia, stracimy wszystkie żetony nadziei czy wybuchnie epidemia. 

Doradcy spieszą z pomocą

Gra solo sprawia, że choć przebiega ona szybciej, zdecydowanie więcej kwestii trzeba mieć na uwadze. ,,Frostpunk: gra planszowa” została wyposażona w czterech doradców:

• doradcę ds. zdrowia,
• doradcę ds. generatora,
• doradcę ds. infrastruktury, 
• doradcę ds. kontaktów z ludnością.

Każdy z nich wpływa na inną dziedzinę organizacji społeczności i oferuje odmienną pomoc. W odpowiednim momencie (gra dzieli się na fazy oraz rundy) można dać dojść do głosu swojemu doradcy.

Wprowadzaj prawa, angażuj się w fabułę

Choć ,,Frostpunk: gra planszowa” nie jest mocno osadzony w historii – podobnie jak nie była osadzona na niej gra wideo, to jednak podział planszówki na scenariusze gwarantuje kilka smaczków fabularnych.

Planszówka pozwala także wprowadzać prawa (w wersji cyfrowej było niemal tak samo), które definiują całą zabawę. Podejmując jedną decyzję, wyklucza się podążanie innymi kierunkami. Ważne, żeby pamiętać, że we ,,Frostpunku” poświęcając jednostkę, można przyczynić się do przetrwania cywilizacji.

Dla kogo jest to gra?

Planszówkę polecam zdecydowanie wprawionym graczom ze sporą ilością wolnego czasu. Najoptymalniej poświęcić sobie na pierwszą rozgrywkę cały dzień, żeby móc niespiesznie cieszyć się każdym z elementów. Choć na pudełku znajduje się informacja, że to pozycja dla osób powyżej 18 roku – uważam to za zbyteczną ostrożność. Z powodzeniem można ją polecać nawet bardziej ambitnym 16-latkom.

,,Frostpunk: gra planszowa” do dostania jest w dobrych księgarniach internetowych.

Artykuł Frostpunk – recenzja wybitnej gry planszowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Węgiel i Krzem
➜ Scenariusz: Mathieu Bablet
➜ Rysunki: Mathieu Bablet
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Gajewska-Wąsowicz
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Futurystyczny świat robotów inspiruje twórców od dziesiątek lat. Czy człowiek jest w stanie stworzyć istotę, która będzie czuła tak jak on, ale zarazem będzie dysponować znacznie szerszą wiedzą? Czy roboty mogą stać się niebezpieczne dla ludzi? Czy ich autonomia przekroczy granice zwykłej służalczości?

Kiedy usłyszałam, że nakładem Wydawnictwo Timof Comics ma ukazać się kolejna pozycja Mathieu Bablet – wiedziałam, że będzie to rzecz wielka. Premiera z 2020 roku ,,Shangri-La” zachwyciła mnie na wielu poziomach. Okazała się także zalążkiem do jeszcze bardziej złożonej i wielowymiarowej powieści z gatunku science-fiction ,,Węgiel i Krzem”. I choć nie jest to kontynuacja, na pewno dostrzeżecie wiele punktów wspólnych tych historii ze sobą.

WĘGIEL I KRZEM 

Firma Tomorrow Foundation pracuje nad modelem robota, który ma zapewnić opiekę osobom w domach spokojnej starości. Starzejące się społeczeństwo wymaga odpowiednich środków. Konstruowane androidy nie będą więc tylko mechaniczną pomocą, ale i pełnym empatii wsparciem duchowym. Ich twórczyni Noriko postarała się, aby otrzymały dostęp do całej dostępnej ludzkości wiedzy i na jej podstawie, mogły stworzyć własne wyobrażenie na temat świata. 

Prototypami zostaje robot o cechach kobiety o imieniu Węgiel oraz robot z cechami mężczyzny Krzem. Zarząd wgrywa w ich systemy informację o 15-letnim cyklu życia i pozostawia pod czujną obserwacją.

ROBOT NA PODOBIEŃSTWO CZŁOWIEKA

,,Węgiel i Krzem” to niezwykła opowieść o człowieczeństwie, moralności oraz celu istnienia. Bablet wziął pod lupę zagadnienia, które od lat zajmują umysły filozofów oraz naukowców. W komiksie często przekraczana jest granica między byciem człowiekiem, a robotem. Różnice zacierają się, kiedy ludzie tworzą na swoje podobieństwo istoty mające przerastać je intelektem.

Czy jednak robotom udaje się wyjść poza schemat własnego ego? Na czym skupiają się podczas kolejnych lat transformacji oraz zmieniania świata? Jaki jest finał ludzkiego zatracania się w potrzebie odpowiadania na przyjemności?

PIĘKNO I BRZYDOTA

Wizualne aspekty ,,Węgla i Krzemu” na długo zapadają w pamięć. Artysta łączy na rozkładówkach piękno z brzydotą. Rozkład zastanego świata, fizyczny ból oraz bród zrezygnowanych ludzi zestawiane są z poruszającymi krajobrazami, detalami w postaci kwiatów i owadów. 

Taka różnorodność obrazów sprawia, że opowieść staje się autentyczna i z ufnością zanurzamy się w niej, swobodnie dając się prowadzić wizji ilustratora.

WRAŻENIA KOŃCOWE

Pewnie nie będzie zdziwieni, kiedy napiszę, że ,,Węgiel i Krzem” to jeden z najlepszych komiksów tego roku. Obowiązkowa pozycja dla fanów science-fiction, ale i prawdziwa pożywka dla każdego czytelnika, który oczekuje od historii czegoś więcej, niż tylko dobrej fabuły i ładnych obrazków.

To książka, którą trzeba przeczytać i którą zdecydowanie warto mieć na swoim regale. Będzie odpowiednia dla czytelników powyżej 16 roku życia.

Link do sklepu Wydawnictwa: https://sklep.timof.pl

Artykuł Węgiel i Krzem – recenzja komiksu science fiction pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Fallout Shelter”

Projektant: Andrew Fischer

Rok wydania: 2020

Wydawnictwo: Rebel

Czas gry: 60-90 minut

Liczba graczy: od 2 do 4 graczy

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Kojarzycie grę ,,Fallout”? To postapokaliptyczna gra komputerowa wyprodukowana w 1997 roku, którą PC Gamer UK w 2015 roku umieścił na liście 50 najlepszych tytułów na PC na świecie. 

Jej akcja toczyła się w 2161 roku, gdzie garstce ocalałych po wojnie atomowej udało się znaleźć schronienie w rządowych schronach. 

,,Fallout Shelter” jest planszówką wydaną w Polsce przez Wydawnictwo Rebel. Daje nam namiastkę tamtej – już mocno retro rozgrywki (mowa o pierwszej części), przemycając elementy znane z ekranu komputera. Głównym celem zabawy jest osiągnięcie statusu nadzory i przejęcie władzy oraz rozwój podziemnego świata.

Metalowe pudełko z dodającymi dramaturgii tłoczeniami zaprojektowano na wzór niewielkiej walizki. W środku znajdziemy: 30 kart pomieszczeń, 5 kart wind, 31 kart przedmiotów, 18 zagrożeń, 2 kości, 4 mierniki zasobów, 72 kostki zasobów, 28 figurek mieszkańców, 42 żetony zadowolenia, znacznik pierwszego gracza oraz instrukcję obsługi.

Gra przeznaczona jest dla dwóch, trzech lub czterech graczy. Czas rozgrywki to nieco ponad godzina.

Głównym zadaniem jest rozbudowywanie schronu – każdy z uczestników zabawy ma swój własny poziom, do którego musi dobudowywać pomieszczenia. Poza tym istotna jest walka z zagrożeniami, czyli potworami, mutantami czy usterkami, jakie naprawia się lub zabija za pomocą rzutów kostką. Zasoby układane w wygodnych okienkach w kartach pozwalają na kupno kart pomieszczeń. 

Dzięki podstawowemu pakietowi, z którym rozpoczyna się każdą grę, możliwe jest skumulowanie kostek zasobów lub zaangażowanie kolejnych mieszkańców do gry. Im większa załoga, tym szybszy rozwój. 

Z komputerowego ,,Fallouta” twórcy planszówki zaczerpnęli także pomysł na charakterystykę postaci, czyli korzystanie z atrybutów SPECIAL (ten napis znajduje się u góry mierników zasobów). Przydzielając naszych mieszkańców do konkretnego działu (S, P, E, C, I, A lub L) sprawiamy, że otrzymują oni bonus w dedykowanych ich pomieszczeniach. 

,,Fallout Shelter” to bardzo wciągająca planszówka, z prostymi zasadami, dynamiczna i charakteryzująca się dużą decyzyjnością graczy. Przypadkowość też ma tu swój niewielki udział, ale najistotniejsza wydaje się być umiejętność planowania oraz wyprzedzania ruchów przeciwnika.

Rozgrywka kończy się w momencie gdy jeden z uczestników zbuduje szóste pomieszczenie swojego poziomu krypty lub kiedy wyczerpie się talia zagrożeń.

Jeżeli poszukujecie gry dla osób powyżej 13. roku życia, dobrze wykonanej (komponenty są naprawdę wysokiej jakości!) i angażującej na wiele godzin – bardzo polecam ,,Fallout Shelter”! 

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo Rebel:

Artykuł Fallout Shelter – recenzja gry planszowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Shangri-La

Scenariusz: Mathieu Bablet

Rysunki: Mathieu Bablet

Tłumaczenie: Katarzyna Gajewska-Wąsowicz

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2020

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

To jest tak dobry komiks, że zasługuje na bardziej obszerną recenzję. Rzadko też piszę o tym już na początku, ale to pozycja, którą naprawdę TRZEBA przeczytać i obejrzeć. Zdecydowanie najmocniejsza książka, jaką czytałam w tym i prawdopodobnie w poprzednim roku. 

Futurystyczny tytuł ,,Shangri-La” to dzieło Mathieu Bablet, francuskiego twórcy zafascynowanego kulturą science fiction. Wszystko, co powstało z jego udziałem do 2016 roku było swego rodzaju przygotowaniami do tej obszernej i pełnej historii, którą udało mu się wykreować.

To jego w pełni autorskie dzieło, począwszy od scenariusza, rysunków, a nawet poprzez kolor. Może dlatego wszystko tutaj rewelacyjnie ze sobą współgra, nie ma zgrzytów, ani niezgodności, całe to uniwersum ,,kupuje się” bez mrugnięcia okiem.

Główna akcja ,,Shangri-Li” dzieje się w przyszłości, kilkaset lat do przodu. Nie jest powiedziane kiedy dokładnie, ale wiadomo, że XXI wiek odcisnął na bohaterach komiksu poważne piętno. Uchodzi za czas upadku i apokalipsy, kiedy Ziemia przestała być zdolna do zamieszkania, i trzeba było migrować na unoszące się w przestrzeni kosmicznej satelity.

Głównym bohaterem tego dość posępnego świata jest Scott. Mężczyzna, który początkowo wydaje się być w pełni spełnioną i szczęśliwą jednostką, zasilającą szeregi społeczności Kolonii. Nie do końca ma ochotę wysłuchiwać swojego brata oraz jego przyjaciół, którzy twierdzą, że rzeczywistość jest daleka od utopii.

Organizacją, która pełni na stacji rolę nie tylko politycznych organów, ale i swego rodzaju bóstwa jest TIANZHU. To oni zapewniają ludziom pracę, wypłacają pensje, oferują produkty, zakwaterowanie i napędzają sprzedaż. Oni ustalają co jest teraz modne, o czym należy myśleć i w jaki sposób działać. Stopień manipulacji ludźmi jest tam niewiarygodnie wysoki. Czytając ,,Shangri-Lę”  można zauważyć niepokojące podobieństwa z tamtą rzeczywistością, a czasami współczesnymi. 

Chronologia komiksu także została zbudowana w bardzo sprytny sposób. Teoretycznie akcja przebiega liniowo – od wydarzeń najwcześniejszych, po najpóźniejsze. Czytając go jednak szybko zdacie sobie sprawę, że to, co zdarzyło się najpierw, jest konsekwencją znacznie późniejszych działań. 

,,Shangri-La” jest opowieścią przytłaczającą i trudną. Ukazuje niezwykle brutalną stronę ludzi, którzy nie mając w sobie za grosz pokory, posuwają się do coraz bardziej tragicznych w skutki decyzji. Bez reguł moralnych, zatracają się w wizji kreowania siebie na obraz Boga. 

Zewsząd wypływa na wierzch ociekający brakiem empatii konsumpcjonizm, fałsz, manipulacja i przede wszystkim próba ustalenia – KTO JEST TYM DOBRYM.

To komiks, który nie dzieli bohaterów równo na czarne charaktery i bohaterów. To zawiła historia o walce – tej wewnętrznej, ale i o eksponowaniu siły w celu zjednoczenia z innymi (nawet jeżeli jest to wysiłek pozbawiony sensu).

W końcu – to opowieść o zaskakującej puencie, która wydaje się oznajmiać, że historia zawsze zatacza koło, a my jesteśmy po prostu na którymś z jej zakrętów.

 Być może będąc bezpośrednio po lekturze, i jeszcze bez dystansu do niej – nie odnajduję w tym tytule żadnych wad czy potknięć. Każda część w tej misternie zaprojektowanej układance, jest na swoim miejscu. 

Długo można się rozwodzić chociażby nad samą warstwą kolorystyczną czy nad mistrzostwem Bableta w ukazaniu architektury krajobrazu. Mieszkania w kształcie litery F, zawiłe korytarze, ściany okute metalem, wielokondygnacyjne bloki, których nadrzędnym celem jest stworzenie imitacji klatek i klaustrofobicznej przestrzeni, która sama z siebie działa na każdego jej mieszkańca destrukcyjnie. 

Kolory wypełniające kadry to ważne generatory nastroju, a że twórca często lubi przeskakiwać z jednego w drugi, serwuje czytelnikowi emocjonalny roller coaster bez trzymanki. Żółć odzwierciedla toksyczność systemu, ale również nieświadomość i fałsz. Czerń kosmosu działa kojąco, pozwala odpocząć nie tylko naszym oczom, ale i nerwom. Z kolei niebieski jest oznaką niepokoju, ale i początkiem zmian. 

,,Shangri-La” każdego czytelnika zaskoczy, ale i zachwyci, zmusi do refleksji i mam nadzieję, pozwoli uświadomić jak małą wartość ma ślepe podążanie za materialnymi przyjemnościami, a jak duże znaczenie powinno w codziennym życiu odgrywać myślenie o innych. 

Polecam od 16. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Shangri-La/pokaz.html

Artykuł Shangri-La – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Rysunki: Adam Święcki

Scenariusz: Adam Święcki

Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy

Rok wydania: 2015

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Jak wyglądałby postapokaliptyczny świat w którym zabrakło słońca? Jak walczyliby o przetrwanie ludzie, którzy muszą stawić czoło także groźnym mutantom? W końcu – jak zareagowałby chłopiec, który w jednym z potworów zaczyna dostrzegać człowieczeństwo?

,,Gaia” nie jest prostą historią z oczywistym przesłaniem. Dużo w niej metafor, nagłych zwrotów akcji, łączenia wrażeń z realnością, bohaterów, którzy ciągle się zmieniają.

Autorem komiksu jest polski rysownik Adam Święcki. Tworzy głównie dla widowni nieco starszej i młodzieży, ale zdarzały mu się także prace dedykowane wyłącznie dzieciom.

,,Gaia” nie ma określonego odbiorcy. Można ją podzielić na 3 główne części: ,,Prolog”, ,,Geneza” oraz ,,Leopold”. Najmocniejszą i najbardziej wartościową jest pierwsza. Druga buduje filozoficzny kontekst wokół wykreowanego przez artystę świata. Ma się jednak wrażenie pośpiechu, jakby twórca chciał w jak najmniejszej ilości kadrów zmieścić to, co można byłoby dokładnie wyjaśnić jedynie na wielu stronach. Trzecia jest albo alternatywnym zakończeniem, albo halucynacjami bardzo chorego bohatera.

Bez względu jednak na to, na której z tych części zakończyć opowieść, nie ma w niej happy endu. Nawet odrodzona ziemia, która znowu powraca do życia, nosi na swojej powierzchni smutek i rozczarowanie.

,,Gaia” to opowieść o empatii, poszukiwaniu dobra w drugiej istocie, sprzeciwiania się konwenansom i walce o przetrwanie. Dużo w niej różnych konwencji, retrospekcji, elementów związanych z obcymi cywilizacjami, zombi czy trzymającą w napięciu literaturą akcji.

To komiks zrealizowany w ciekawej, bardzo powściągliwej estetyce z mocnymi akcentami czerwieni. Pasuje ona do przytaczanej fabuły i wielokrotnie wzmacnia jej przekaz. Niezwykłymi dodatkami są także kolorowe rozkładówki, które wybrzmiewają w całości trochę jak refren. Są wytchnieniem dla tej wymagającej historii i jednocześnie nadzieją dla czytelnika, podobnie jak Leo był nadzieją dla bohaterów komiksu.

,,Gaia” to pozycja, którą polecam nastolatkom od 14-ego roku życia. Nie jest to książka dla wrażliwych czytelników. To komiks, który zdecydowanie spodoba się ludziom, którzy wierzą, że historia może nieść mocny przekaz i być inspiracją w codziennym postępowaniu.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Gaia/pokaz.html

Artykuł Gaia – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.