W czwartym tomie fabularno-popularnonaukowej serii, autor Marcin Kozioł łączy wakacyjną opowieść o burzach, upałach, wietrze oraz rozmaitych zagrożeniach – z historią o samotności i wielkim rodzinnym zjeździe (choć powinnam raczej napisać: zlocie). 

Po częściach:

• Pogoda dla puchaczy. Jesień,
• Pogoda dla puchaczy. Zima,
• Pogoda dla puchaczy. Wiosna,

przychodzi czas na tom, który domyka cały cykl, przynosząc czytelnikom satysfakcjonujący happy end.

➜ Tytuł: Pogoda dla puchaczy. Lato
➜ Seria: Pogoda dla puchaczy
➜ Autor: Marcin Kozioł
➜ Ilustracje: Małgorzata Piędel
➜ Wydawnictwo: Bumcykcyk
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Bubuś szuka swojego miejsca w lesie

Bubuś już od dawna nie jest pisklęciem, które obserwowałaby świat z bezpiecznej odległości. Wciąż jednak nie znalazł jeszcze własnego kawałka lasu, w którym mógłby założyć rodzinę i usłyszeć głos natury. Jednocześnie, bez rodzeństwa zaczyna doskwierać mu samotność, dlatego postanawia ruszać w dalszą podróż. 

Podczas swojej wyprawy poznaje rozmaite zwierzęta, uczy się o otaczającym go świecie czy musi mierzyć się z rozmaitymi trudnościami oraz niewygodami. W kluczowym jednak momencie… trafia go piorun! Na szczęście tylko taki metaforyczny, choć dla komizmu sytuacji – wokół szaleje burza. Okazuje się, że Bubuś się zakochał.

Fabuła oraz wiedza popularnonaukowa w jednym!

Trudno nie nazwać tego najlepszą ptasią historią miłosną pod słońcem! Marcin Kozioł ma niebywałą łatwość w pisaniu o swoich bohaterach w ujmujący sposób. Jak i w poprzednich częściach, doskonale łączy on wątki fabularne z praktyczną wiedzą popularnonaukową. 

Pomiędzy rozdziałami wypełnionymi akcją, pojawiają się także wyróżnione strony z ciekawostkami. Skupiają się one na przedstawieniu faktów przewijających się w tekście. Dzięki połączeniu tych dwóch gatunków literackich, czytelnik może dowiedzieć się, m.in.: kim jest meteopata, jak działać incognito, po co rysiowi „antenki” nad uszami – a puchaczowi nad oczami, czym właściwie jest ciśnienie i dlaczego pioruny wywołują grzmoty.

Dziki, ryś Marysia i lekcja ekologii

W Pogodzie dla puchaczy. Lato oprócz nowej miłości Bubusia (o której – żeby nie zepsuć przyjemności z lektury – nie będę zdradzać zbyt wiele), pojawiają się także gościnnie dziki czy też ryś o wdzięcznym imieniu Marysia. Ta wielogatunkowa perspektywa sprawia, że książka jest dobrym punktem wyjścia do rozmowy o tym, w jaki sposób naprawdę funkcjonuje przyroda. Choć trzeba mieć na uwadze, że sporo wątków to licentia poetica autora.

Szczególnie znacząca jest scena, w której zwierzęta zapobiegają pożarowi, pozbywając się rozgrzanej przez słońce butelki. Fabularnie to dość istotny zwrot akcji, odnoszący się do wzięcia sprawy w swoje własne „łapy” czy szpony. Warto jednak przy nim na chwilę się zatrzymać i porozmawiać z dziećmi. Zwierzęta niestety nie potrafią naprawdę w ten sposób ratować lasu przed skutkami ludzkiej nieostrożności. 

To my odpowiadamy za to, co zostawiamy po sobie w lesie, na łące, nad rzeką czy przy ścieżce. Butelka porzucona w słońcu może wydawać się niewinnym śmieciem, ale w rzeczywistości jest bardzo realnym zagrożeniem. 

Finał, na który wszyscy czekali

Cała seria nie ma jednak w sobie zbyt wielu momentów, w których pojawia się jakiegoś rodzaju napięcie. Wręcz przeciwnie, to bezpieczna lektura – można po nią sięgać nawet z bardzo wrażliwymi dziećmi. Znacznie więcej jest w niej scen rozczulających.

Najbardziej wzruszający w książce Pogoda dla puchaczy. Lato jest finałowy reunion całej rodziny. Po miesiącach dorastania, rozłąki i poznawania świata „na własne skrzydło” – przychodzi moment wielkiego spotkania. Autor pozwala czytelnikom raz jeszcze spotkać się z ulubionym bohaterami oraz dostarcza przy okazji sporo wzruszeń. 

Kiedy więc najlepiej sięgać po tę książkę? Nie musicie czekać do lata, żeby to zrobić. Ta seria przedstawia uniwersalny temat: puchacza, który dorasta, poszukuje własnej drogi, targają nim wiatry i różne emocje, ale finalnie wszystko dobrze się kończy. Przy okazji on, jak również czytelnicy, mogą dowiedzieć się sporo rzeczy o przyrodzie, która ich otacza, ale także pogodzie – bo choć zmienna, trudno nie doceniać jej pod każdą postacią.

Czy warto przeczytać Pogodę dla puchaczy. Lato?

Oj, tak – zwłaszcza jeśli znacie już poprzednie tomy i chcecie domknąć z dziećmi całoroczną przygodę Bubusia. Pogoda dla puchaczy. Lato świetnie łączy opowieść z wiedzą oraz fabularną lekkość z walorami edukacyjnymi. To książka, która może poprzedzić wakacyjny spacer po lesie czy rozmowę o burzy, ale przede wszystkim pozwoli miło spędzić czas w towarzystwie bardzo sympatycznej rodziny puchaczy.

Polecam tę konkretną pozycję, jak i całą serię, dzieciom powyżej 4 lat. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa BumCykCyk.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Pogoda dla puchaczy. Lato?

Pogoda dla puchaczy. Lato to finałowy tom serii Marcina Kozioła o młodym puchaczu Bubusiu, który przez kolejne pory roku poznaje świat, przyrodę i samego siebie. W tej części lato staje się tłem dla opowieści o burzach, upałach, wietrze, ciśnieniu, samotności, zakochaniu oraz wielkim spotkaniu rodziny puchaczy.

Czy Pogoda dla puchaczy. Lato jest ostatnim tomem serii?

Tak, Lato domyka cykl czterech pór roku w serii Pogoda dla puchaczy. Po tomach Jesień, Zima i Wiosna czytelnicy wracają do Bubusia w momencie, gdy młody puchacz kończy swoją podróż.

Dla jakiego wieku jest książka Pogoda dla puchaczy. Lato?

To książka odpowiednia dla dzieci od około 4 lat. Sprawdzi się zarówno do wspólnego czytania z rodzicem, jak i jako lektura dla dzieci zainteresowanych opowieściami przyrodniczymi z elementami humoru i fantazji.

Czy trzeba znać poprzednie tomy serii Pogoda dla puchaczy?

Najlepiej czytać serię po kolei, bo Lato jest finałem drogi Bubusia przez cztery pory roku. Można jednak sięgnąć po ten tom także osobno, szczególnie jeśli dziecko chce czytać historię, której akcja dzieje się podczas jego obecnej pory roku.

Czy Pogoda dla puchaczy. Lato to książka edukacyjna?

Tak, ale w bardzo przystępny sposób. To książka fabularno-popularnonaukowa, która łączy przygodę młodego puchacza z ciekawostkami o pogodzie, zwierzętach i lesie. Dzięki temu dzieci uczą się mimochodem, śledząc losy bohaterów.

Czy Pogoda dla puchaczy. Lato nadaje się do czytania w wakacje?

Tak, to bardzo dobra książka na lato i wakacyjne wyjazdy – zwłaszcza jeśli planujecie spacery po lesie, rozmowy o burzach, upałach, bezpieczeństwie w przyrodzie oraz obserwowaniu zwierząt.

Czy warto kupić Pogodę dla puchaczy. Lato?

Warto, szczególnie jeśli znacie poprzednie części serii albo szukacie mądrej książki dla dzieci o przyrodzie i zwierzętach.

Artykuł Pogoda dla puchaczy. Lato – wielki finał serii o Bubusiu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Pogoda dla puchaczy. Wiosna
➜ Seria: Pogoda dla puchaczy
➜ Autor: Marcin Kozioł
➜ Ilustracje: Małgorzata Piędel
➜ Wydawnictwo: Bumcykcyk
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Pogoda dla puchaczy. Wiosna?

Głównym bohaterem i narratorem pozostaje niezmiennie Bubuś – najmniejszy z rodzeństwa, ale także ten, który ma najwięcej do powiedzenia. Wiosenny tom rozpoczyna się od razu od bardzo emocjonującej sceny: silny nurt porywa Bubla (tego puchacza z nastroszonym czubkiem). Na szczęście z pomocą braciom przychodzi znajomy borsuk, co staje się początkiem kolejnego, ciekawego wątku w tej przygodzie.

Tym razem to tylko Bubuś i Bubel z rodziny puchaczy grają pierwsze skrzypce, bo tylko oni pozostali z czwórki rodzeństwa. Bubbo, jak i Bubisia znaleźli już sobie domy – mogliśmy o tym przeczytać w tomach poświęconych jesieni oraz zimie.

Tak w tamtych książkach, jak i w tej, autor przeplata fabułę popularnonaukowymi wstawkami. Wszystkie ciekawostki nie pojawiają się jednak w oderwaniu od akcji, ale przechodzą płynnie w narrację, stając się naturalną częścią wydarzeń.

Książka o wiośnie, która tłumaczy zjawiska przyrodnicze

Jest to jeden ze znaczących wyróżników całej serii Pogoda dla puchaczy. Młody czytelnik zostaje bowiem odpowiednio wprowadzony w każdy rozdział, mając szansę bardziej świadomie przeżywać to, co zostało w nim napisane. 

Wiosna to pora roku, który przynosi sporo potencjalnych pytań, bo jest momentem w kalendarzu, kiedy świat diametralnie się zmienia. Skąd bierze się deszcz? Dlaczego po zimie woda nagle przybiera? Jak rozpoznać, że przyroda już ,,budzi się do życia”? Co mówi nam niebo, ziemia czy zachowanie zwierząt? 

Ta książka nie zasypuje dziecka suchymi definicjami, ale osadza wiedzę w konkretnej sytuacji oraz w emocjonalnym doświadczeniu bohaterów. Dlatego zostaje w pamięci na dłużej, a dzieci nie mają poczucia, że ktoś próbuje za wszelką cenę wtłoczyć im do głowy jakieś definicje.

Ekologia a bezpieczeństwo leśnych zwierząt

Wiosna to oczywiście jedna z pierwszoplanowych bohaterek, ale równie istotną tematyką, która zostaje poruszona w tym tomie, jest ekologia. Spotkanie z borsukiem, a chwilę później także z lisem, staje się pretekstem do rozmowy o odpowiedzialności za wspólną przestrzeń. Zagrożenie bowiem, jakie zazwyczaj niesie zaśmiecanie lasu wiąże się nie tylko z potencjalnymi pożarami, ale jest przyczyną wielu niebezpiecznych sytuacji dla zwierząt, takich jak choćby pomylenie odpadków z pożywieniem. 

Bardzo lubię, kiedy literatura dziecięca nie próbuje umoralniać swoich odbiorców na siłę, tylko pozwala dzieciom samodzielnie dojść do wniosku, dlaczego warto dbać o otoczenie. W tym przypadku, niefortunna zabawa lisa staje się kołem napędowym do wielkiej, ogólnoleśnej akcji sprzątania! A że bohaterami w książce są zwierzęta i to im najbardziej zależy na czystym miejscu zamieszkania – do akcji przyłączają się reprezentanci różnych gatunków: niedźwiedź, gryzonie, lisy, zające czy dzikie króliki. Wszystko po to, żeby ,,uleczyć” las oraz czuć się w swoim domu bezpiecznie.

Dlaczego to moja ulubiona część?

Pogoda dla puchaczy. Wiosna to pozycja niezwykle różnorodna. Przy okazji jest dla mnie również najpiękniejszą wizualnie. Zmalowane przez Małgorzatę Piędel pełne ponadczasowego uroku ilustracje, doskonale godzą ze sobą zmyślony świat fikcji z rzeczywistością dzikich zwierząt. 

A sama pora roku? Zanim las na dobre się zazieleni, przychodzi wezbrana woda, błoto, deszcz – tak jakby otoczenie ,,oczyszczało się” z zimy. Akurat w kontekście tego tomu to wiosenne sprzątanie działa na kilku poziomach. To także część symbolicznie ważna dla samych bohaterów. Wspomniałam już, że Bubuś i jego rodzeństwo wykluły się właśnie wiosną, więc ten tom niesie ze sobą także skojarzenie z początkiem oraz dojrzewaniem. 

Gratka dla fanów twórczości Marcina Kozioła

Mam wrażenie, że Wiosna jest tomem szczególnie dobrze wyważonym. Znajdziecie w niej idealne proporcje czułości, humoru, obserwacji świata, ale także zaproszenie do rozmowy z dzieckiem o pogodzie, przyrodzie, zwierzętach, odpowiedzialności i dorastaniu.

Dodatkową przyjemnością dla czytelników Marcina Kozioła będzie urocze przecięcie dwóch światów, bo w Wiośnie pojawia się nawiązanie do Stajni pod tęczą. Jestem przekonana, że taki zwrot akcji przyniesie dzieciom mnóstwo frajdy. 

Proponowane aktywności z dzieckiem oraz książką

Po lekturze Pogody dla puchaczy. Wiosna rozmaite aktywności mogą być świetną okazją do dalszego zgłębiania tematów, które zostały poruszone w książce. Świetnie sprawdzi się na przykład „wiosenny dziennik obserwacji”, do którego dziecko będzie wpisywać lub w którym będzie rysować pierwsze oznaki zmieniającej się przyrody: pąki, deszcz, tęczę, ptaki, kwiaty czy coraz dłuższe dni. Do tego celu można wykorzystać jakikolwiek zeszyt lub tworzyć dziennik na kartkach, a później spiąć je ze sobą.

Naturalnym rozwinięciem lektury może być również rodzinne „sprzątanie małego kawałka świata”, czyli spacer połączony z zabraniem kilku odpadów z parku lub lasu oraz rozmową o tym, dlaczego zwierzętom potrzebna jest czysta przestrzeń. 

W kontekście padającego często deszczu, inspirującym może okazać się również prosty eksperyment z parowaniem i skraplaniem wody. To dobry sposób żeby pokazać skąd bierze się deszcz. Do tego celu wystarczy garnek z gotującą się wodą oraz przezroczysta pokrywka.

Jeżeli lubicie często spacerować po lesie – mam jeszcze jedną propozycję, tym razem z kompasem. Spróbujcie przygotować „leśną mapę Bubusia”, na której dziecko zaznaczy dom borsuka, miejsce spotkania lisa, strumień i wymarzony zakątek dla małego puchacza. Poruszajcie się po lesie wyznaczając kierunki oraz pilnując zmieniacza na północ.

Dla kogo jest Pogoda dla puchaczy. Wiosna?

To wartościowa lektura, która może być czytana na głos nawet już młodszym przedszkolakom – co nie znaczy, że nie zainteresuje starszych odbiorców. Autor prowadzi warsztaty wokół serii dla przedszkoli, ale także klas 1–3, co wyraźnie wskazuje jak uniwersalna jest to pozycja.

Pogoda dla puchaczy. Wiosna to książka, która odpowiada na dziecięcą ciekawość, oferuje emocje, wiedzę oraz ważne temat do rozmowy. Dla mnie to najpiękniejszy tom serii… ale jeszcze nie opowiedziałam Wam o części dedykowanej latu. Będziecie wypatrywać recenzji?

Dostępność książek sprawdzajcie bezpośrednio na stronie Wydawnictwa Bumcykcyk.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest Pogoda dla puchaczy. Wiosna?

To trzeci tom serii o Bubusiu i jego rodzeństwie. Wiosenna część rozpoczyna się od niebezpiecznej przygody z wezbranym strumykiem, a później prowadzi czytelnika przez kolejne spotkania z mieszkańcami lasu, wątki ekologiczne i dalsze poszukiwanie domu przez puchacze. 

Od jakiego wieku jest Pogoda dla puchaczy. Wiosna?

To odpowiednia książka dla dzieci powyżej 4 lat. Sprawdzi się więc w przypadku przedszkolaków oraz uczniów pierwszych klas szkoły podstawowej.

Czy trzeba znać wcześniejsze tomy serii?

Nie, tomy można czytać w dowolnej kolejności, jednak wcześniejsze części budują pełniejszy obraz wędrówki Bubusia i jego rodzeństwa, więc zachowanie porządku pór roku przyniesie więcej radości. 

Czego dzieci uczą się z książki?

Między rozdziałami pojawiają się krótkie fragmenty popularnonaukowe o deszczu, segregacji śmieci, kompasie oraz mieszkańcach lasu, takich jak borsuk czy lis. Dzięki temu książka łączy przygodę z wiedzą o przyrodzie i ekologii. 

Co wspólnego ma ten tom ze Stajnią pod tęczą?

W Wiośnie pojawia się sympatyczne połączenie obu książkowych światów Marcina Kozioła, co dla stałych czytelników autora jest bardzo przyjemnym dodatkiem do głównej fabuły.

Artykuł Pogoda dla puchaczy. Wiosna – recenzja najpiękniejszego tomu serii o przyrodzie i ekologii pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Nowe wydanie w twardej oprawie, przygotowane przez Wydawnictwo Bumcykcyk, przypomina, że dobre książki o przyrodzie nie muszą być przeładowane informacjami lub pozbawione bajkowego charakteru. Mogą opowiadać historię – i jednocześnie być przewodnikami po świecie.

➜ Tytuł: Pogoda dla puchaczy. Zima
➜ Seria: Pogoda dla puchaczy
➜ Autor: Marcin Kozioł
➜ Ilustracje: Małgorzata Piędel
➜ Wydawnictwo: Bumcykcyk
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nowe wydanie Pogody dla puchaczy – powrót do ważnej serii

Pogoda dla puchaczy. Zima to nowe wydanie znanej części cyklu Marcina Kozioła, poświęconego tytułowym ptakom, porom roku i zjawiskom pogodowym. Tym razem książka wraca w odświeżonej formie – w twardej oprawie oraz pod logiem Wydawnictwa Bumcykcyk. Nie znajdziecie w niej zdjęć, jak w poprzednich edycjach. Pozycja zyskała bardziej spójny charakter dzięki ilustracjom Małgorzaty Piędel.

Kilka miesięcy temu wspominałam także o jesiennym wydaniu tej serii, czyli Pogoda dla puchaczy. Jesień. Koniecznie je sprawdźcie!

Fabuła o rodzeństwie puchaczy

Bohaterami książki są trzy młode puchacze – rodzeństwo, które wyrusza w zimowy świat, by odnaleźć swoje miejsce ,,na stałe”. Jesienią jeden członek rodziny odnalazł już swój własny zakątek. Jego bracia i siostra wciąż jednak szukają domu. Zima zastaje ich w drodze, zmuszając do zmiany planów, obserwowania przyrody i reagowania na to, co przynosi natura.

Głównym bohaterem serii jest jednak Bubuś, który pełni w książce funkcję narratora. To z jego perspektywy nie tylko stajemy się świadkami fabuły, ale również – dzięki notatkom młodego puchacza, zgłębiamy przyrodnicze tajniki zimowego lasu (i nie tylko).

Popularnonaukowa opowieść skrojona pod przedszkolaków

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów tej książki są krótkie, wplecione w narrację zapiski popularnonaukowe. Autor celowo umieszcza je przed rozdziałami, żeby częściowo wprowadzić młodego czytelnika w konkretne zjawisko czy zagadnienie. 

Dzięki nim dziecko może się dowiedzieć m.in.:

• kiedy mamy najkrótszy dzień w roku,
• czym jest sen zimowy i dlaczego niektóre zwierzęta w niego zapadają,
• jak powstają płatki śniegu i dlaczego każdy wygląda inaczej,
• czym jest szron,
• jak powstają góry lodowe,
• co kryje się pod pojęciem zorza polarna i dlaczego tak łatwo można się nią oczarować.

To wiedza podana w sposób przystępny, ale zarazem bardzo interesujący. Dodatkowe rozwinięcie tych zjawisk w rozdziałach sprawia, że nawet przedszkolaki z łatwością zrozumieją ich znaczenie.

Książka poprzedzająca zimowy spacer

Pogoda dla puchaczy. Zima to pozycja, która umożliwia sympatyzowanie z bohaterami, a przy okazji przemyca cenne lekcje dotyczące przyrody. Jest książką zachęcającą do rozmowy, główkowania oraz uważnego obserwowania otoczenia. Jej lekturą można poprzedzić np. zimowy spacer. 

Dobrze sprawdzi się zarówno dla dzieci powyżej 4 lat, jak i uczniów pierwszych klas szkoły podstawowej, dlatego warto mieć ją w szkolnej bibliotece. Sprawdzajcie dostępność tego konkretnego tytułu oraz całej serii na stronie wydawnictwa Bumcykcyk.

Książka dostępna jest również w formie audiobooka, czytana przez najlepszego z lektorów – Jarosława Boberka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Pogoda dla puchaczy. Zima?

To fabularyzowana opowieść o rodzeństwie puchaczy, która w przystępny sposób wyjaśnia dzieciom zjawiska zimy, takie jak lód, śnieg, szron czy zorza polarna.

Dla jakiego wieku jest Pogoda dla puchaczy. Zima?

Najlepiej sprawdzi się dla dzieci w wieku 4–9 lat, zarówno do samodzielnego czytania, jak i do wspólnej lektury z dorosłym – opiekunem/nauczycielem.

Czy to książka popularnonaukowa?

Tak, ale w formie fabularyzowanej. Wiedza o przyrodzie zostaje wpleciona w historię puchaczy, dzięki czemu dziecko uczy się „przy okazji” śledzenia losów bohaterów.

Czy to nowe wydanie?

Tak, książka ukazała się w nowym wydaniu w twardej oprawie nakładem Wydawnictwa Bumcykcyk.

Czy książka nadaje się do szkoły lub biblioteki?

Tak. To świetny materiał do rozmów o przyrodzie, porach roku i zjawiskach pogodowych.

Artykuł Pogoda dla puchaczy. Zima – recenzja książki dla dzieci na mroźne dni pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Pogoda dla puchaczy. Jesień
➜ Seria: Pogoda dla puchaczy
➜ Autor: Marcin Kozioł
➜ Ilustracje: Małgorzata Piędel
➜ Wydawnictwo: Bumcykcyk
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Pogoda dla puchaczy. Jesień

Pogoda dla puchaczy. Jesień to opowieść prowadzona z perspektywy Bubusia – ledwo co upierzonego puchacza, który właśnie wchodzi w kolejny etap dorastania: opuszcza gniazdo, uczy się samodzielności i odkrywa las. Fabuła rozwija się ukazując upływ czasu za pomocą realnych zjawisk przyrodniczych. Typowe dla jesieni krótsze dni, mgła, żółknięcie liści, stają się częścią historii – i jednocześnie ciekawą lekcją dla dzieci.

Po każdym rozdziale przygotowano popularnonaukowe strony, wpływające na merytoryczny aspekt książki. Teraz to Bubuś zauważa zmianę pogody, drąży „dlaczego tak jest” i podaje odpowiedzi językiem zrozumiałym dla dzieci już w wieku przedszkolnym. Dzięki temu lektura staje się mostem między emocjonalną stroną historii, a konkretną wiedzą o porach roku czy pogodzie. 

Na czym polega ta seria?

Pogoda dla Puchaczy jest cyklem przygodowo-popularnonaukowym o czterech porach roku, w którym śledzimy powtarzalny rytm życia puchaczy (bubo bubo) i równolegle poznajemy zjawiska pogodowe oraz sezonowe zmiany w przyrodzie. Każdy tom można czytać oddzielnie, ale razem tworzą one spójną opowieść o roku w lesie. W Jesieni właśnie nadchodzi moment, gdy młode puchacze wylatują z gniazd i uczą się samodzielności. 

Nowe wydanie: co się zmieniło i czy na plus

Najnowsza edycja ukazała się nakładem wydawnictwa Bumcykcyk w twardej oprawie, co moim zdaniem jest kluczową zmianą! Książka prezentuje się teraz znacznie ładniej. W tym wydaniu zrezygnowano ze zdjęć na rzecz spójnych ilustracji Małgorzaty Piędel, dzięki czemu pozycja wygląda bardziej jednolicie, estetycznie oraz utrzymywana jest w konwencji bajki.

Samych obrazków jest również więcej, niż w pierwszym wydaniu. Z kolei fragmenty popularnonaukowe zostały przeredagowane z perspektywy głównego bohatera – Bubusia, o czym już wspominałam powyżej. Efekt? Większa spójność narracyjna, lepsze ,,wtapianie” ciekawostek z fabułą, a także klarowny, czytelniejszy przekaz dla dzieci w wieku 4–8 lat.

Audiobook i wybór najlepszego z najlepszych lektorów

Cała seria Pogoda dla puchaczy dostępna jest także jako audiobook czytany przez Jarosława Boberka. To bardzo trafny wybór głosu do roli – jego dynamiczna, charakterystyczna narracja świetnie oddaje dialogi oraz relacje między sowim rodzeństwem. Jednocześnie utrzymuje rytm i wpływa na wiarygodność części popularnonaukowej. Audiobook jest dostępny m.in. na portalu Legimi. Dla rodzin w ciągłym ruchu, ale także szukających materiałów nauczycieli –  to bardzo wygodny sposób na zajęcie dzieci wartościową lekturą.

Pogoda dla puchaczy. Jesień znajdziesz na stronie wydawnictwa Bumcykcyk.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Od jakiego wieku jest Pogoda dla puchaczy. Jesień?

Optymalnie 4–8 lat. Młodszym warto czytać na głos, z kolei starsze dzieci bez problemu poradzą sobie samodzielnie.

Czy to część serii o porach roku? W jakiej kolejności je czytać?

Tak – cykl skupia się na wiośnie, lecie, jesieni i zimie oraz m.in. cyklu życia puchacza. Tomy można czytać niezależnie, ale zachowanie kolejności względem pór roku daje pełniejszy obraz.

Co nowego oferuje wydanie od Bumcykcyk?

Twarda oprawa, więcej ilustracji, rezygnacja ze zdjęć na rzecz spójnej szaty graficznej oraz popularnonaukowe treści opowiedziane z perspektywy Bubusia.

Czy jest audiobook i kto czyta?

Tak. Audiobook czyta Jarosław Boberek. To bardzo dynamiczna interpretacja, dobra do odsłuchu w domu, w podróży i w klasie.

Jakie tematy przyrodnicze porusza Pogoda dla puchaczy. Jesień?

Pory roku oraz pogodę (m.in. mgłę czy chmury), dlaczego liście żółkną, jesienny etap w życiu puchacza – wylot z gniazda oraz proces usamodzielniania.

Czy książka nadaje się do zajęć w przedszkolu i klasach 1–3?

Tak. Krótkie rozdziały, czytelne ilustracje i „fakty wplecione w fabułę” ułatwiają pracę z grupą.

Czy treści popularnonaukowe są zgodne z podstawą programową?

Zakres (pory roku, zjawiska pogodowe, zachowania zwierząt) wspiera podstawę edukacji wczesnoszkolnej.

Gdzie kupić oraz gdzie posłuchać audiobooka?

Książkę i audiobook znajdziesz u wydawcy Bumcykcyk oraz w głównych serwisach księgarskich i audio.

Artykuł Pogoda dla puchaczy. Jesień – recenzja nowego wydania pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Marcin Kozioł, Bartek Jędrzejak

Ilustracje: Małgorzata Osieleniec

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Jesień to nie tylko spadające liście i niższa temperatura. Zmiana pór roku niesie ze sobą wiele zjawisk w przyrodzie, o procesach których warto rozmawiać z najmłodszymi.

,,Pogoda dla puchaczy. Jesień” to nowa propozycja autora, Marcina Kozioła. Poprzednio pisałam już o jego ,,Wombat Maksymilian i rodzina w tarapatach” oraz ,,Stajnia pod tęczą. Czary na komary”.

To bardzo płodny pisarz, który stara się, żeby jego książki wyróżniały się na tle pozostałych nie tylko treścią, ale także pomysłowością. Pozostaje jednak wierny tematyce zwierząt i jego najnowszy tytuł związany jest z sowami.

Do współpracy przy tej książce zaprosił Bartka Jędrzejaka, który jest prezenterem pogody. Ten duet przypomina mi nieco podobną parę artystów Tomasza Samojlika oraz Adama Wajraka, których książki o Puszczy Białowieskiej mają podobną budowę, co ,,Pogoda dla puchaczy. Jesień”.

W obu przypadkach warstwa tekstowa przeplatana jest merytorycznymi wstawkami , uzupełniającymi poruszane w historii tematy. W książce ,,Pogoda dla puchaczy. Jesień” autorzy dodatkowo przewidzieli miejsce na kreatywne zadania.

Głównymi bohaterami opowieści są puchacze, a narratorem jest Bubuś, czyli najmłodszy z rodzeństwa dopiero co narodzonych sówek.

Autor nawet w tekście przemyca ważne informacje dotyczących tych ptaków. Interakcje między nimi są typowo ludzkie, dlatego łatwo przystępne nawet dla młodszych czytelników, jednak przy opisach zwierząt używa czasami bardzo precyzyjnych informacji, jak np. długość rozpiętości ich skrzydeł.

Akcja książki rozpoczyna się wiosną, ale to jesień będzie kluczowa dla małych puchaczy. Czas wyfrunąć z gniazda i opuścić rodziców. To ważny moment dla młodych sówek, podczas którego zdają sobie sprawę, że dorastają, muszą być samodzielne i odważne.

Z fragmentów o nauce Bartka Jędrzejaka możemy dowiedzieć się czym jest pogoda, jakie są rodzaje chmur, dlaczego żółkną liście, czym jest babie lato oraz mgła.

Gdyby opis nie był wystarczający (choć trzeba przyznać, że zjawiska wytłumaczone są w bardzo przystępny sposób), istnieje możliwość zobaczenia specjalnego filmu.

Autorzy przygotowali 3 takie video, które można obejrzeć na stronie http://www.pogodadlapuchaczy.pl/, wpisując kod w wyznaczonym do tego miejscu. Kody znajdują się w środku książki.

To pomysł, który doskonale znamy z poprzednich książek Marcina Kozioła.

Warto także wspomnieć o bardzo ładnych ilustracjach Małgorzaty Osieleniec, która została pominięta na okładce oraz użytych w środku zdjęciach.

,,Pogoda dla puchaczy. Jesień” to pierwsza z obiecywanej serii tytułów o sympatycznej czwórce rodzeństwa sów oraz ich rodziców. Polecam tę książkę dla dzieci powyżej 4-ego roku życia.

Artykuł Pogoda dla puchaczy. Jesień – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.