Świat składa się na skrajności, ale często najlepsze jest w nim to, co te skrajności ze sobą łączy lub je wypełnia. Trzecia literacka książka niezwykle utalentowanego duetu twórców – Elisabeth Hellen Larsen oraz Marine Schneider pokazuje, że ludzka egzystencja to coś więcej, niż tylko Życie i Śmierć.

Ten brakujący element

Dobre ponad cztery lata temu, po lekturze Jestem Życie oraz Jestem Śmierć, czułam że właśnie dla tego typu pozycji prowadzę swoją stronę. Książki głęboko mnie poruszyły. Ich tekst oddziałuje bowiem na wrażliwość czytelnika, poszerza jego horyzonty oraz uczy bardziej uważnego patrzenia na świat.

Książki te wydawały mi się wtedy zamkniętą całością. Sprawiały wrażenie wyczerpujących temat, na który je napisano. Okazało się jednak, że czegoś im brakuje. Tego znaczącego elementu, który łączy ogień z wodą – i sprawia, że obraz rzeczywistości staje się jeszcze pełniejszy.

Emocje, które wypełniają życie

Jestem Klaun, choć zaskakuje tytułem, doskonale uzupełniania poprzednie części tej serii. To już ostatni tom trylogii, która pięknym językiem oraz równie poetyckim obrazem zagląda do świadomości i podświadomości, żeby odpowiedzieć na pytania:

• kim jesteśmy?
• po co jesteśmy?
• co jest ważne?

Metaforycznym, głównym bohaterem jest tutaj tytułowy Klaun. Postać kojarząca się z zabawą, śmiechem, przesadą, pełnią życia, ale także – smutkiem i tajemnicą. To genialna koncepcja, która podkreśla znaczenie m.in. emocji towarzyszących wszystkim ludziom na każdym kroku.

Jestem Klaun.

Chodzę po linie

między

Życiem a Śmiercią.

Elisabeth Hellen Larsen, Jestem Klaun

Życie, Śmierć i to pomiędzy

Bohater Klauna przypomina czytelnikom o różnych, ważnych sprawach. Na swoim przykładzie udowadnia, że każdy może się mylić i popełniać błędy; że siłą człowieka jest posługiwanie się wyobraźnią, a jego największą mocą – moc akceptowania samego siebie.

W Jestem Klaun bycie Klaunem nie oznacza błaznowania, ale świadomość z bycia kimś niedoskonałym a jednak wyjątkowym – pełnym uczuć, otwartości na innych i chętnym do dzielenia się. 

Ta książka, ale także cała seria, poruszy Was, zaskoczy, a w końcu zachwyci. Jestem Klaun z kolei świetnie sprawdzi się w roli prezentu na niemal każdą okazję. Warto jednak mieć je wszystkie, czytać w dowolnej kolejności lub (moim zdaniem) najlepszej: Jestem Życie – Jestem Klaun – Jestem Śmierć. Bardzo polecam odbiorcom powyżej 5 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/574-jestem-klaun.html

Artykuł Jestem Klaun – recenzja poetyckiej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Ludzie, którzy żyją w czasie wojny, boją się patrzeć w górę. To najczęściej stamtąd nadlatuje niebezpieczeństwo. To w powietrzu uwalniane są pociski i tam rozlega się dźwięk zbliżających się bombowców.

Morele rozkwitają nocą

Skoro ludzie boją się patrzeć w górę, nic dziwnego, że tak trudno postaciom z nowej książki, która ukazała się nakładem wydawnictwa Dwie Siostry, jest dostrzec jednego z głównych jej bohaterów.

Morele rozkwitają nocą to poetycko-filozoficzna powiastka o wojnie z perspektywy chłopca, żołnierza oraz… drona. Jej autorką jest ukraińska pisarka, tłumaczka z języka polskiego oraz dziennikarka Ola Rusina.

Dron, który otrzymał dar wolności

To dość oryginalny zabieg, żeby kluczową dla fabuły postacią uczynić niewielką maszynę. Ola Rusina nadała jej jednak cechy ludzkie, a przede wszystkim obdarzyła czymś, co w dzisiejszym świecie staje się coraz bardziej istotne – wolnością.

Dron, który stracił połączenie z bazą, stał się autonomiczną jednostką, zdolną podejmować samodzielne decyzje, a nawet… mieć marzenia. Choć nie rozumiał znaczenia wielu słów ze świata ludzi, nie przeszkadzało mu to na przykład odczuwać tęsknoty lub odkrywać przyjaźni.

Wiele perspektyw na tę samą wojnę

Morele rozkwitają nocą jest książką, za sprawą której możemy na wojnę spojrzeć nie tylko z perspektywy współczesnych, niezwykle realnych bohaterów. W tekście padają konkretne nazwy miejscowości, opisywane są naloty oraz śmierć.

Zanurzamy się więc w temacie bezpośrednio, z punktu widzenia poszkodowanych, walczących o kraj, ale także – dzięki obecności drona, widzimy szerzej, mogąc wysnuwać zupełnie nowe wnioski.

O tęsknocie, powrotach i nowych początkach

W Morelach rozkwitają nocą czuć prawdę. Czasami podszytą nadzieją, a innym razem skomplikowaną i trudną do pogodzenia się. Autorka dzieli się wieloma przemyśleniami z czytelnikiem.

Opowiada o miejscach, w których mogło wydarzyć się coś strasznego, a które z czasem powszednieją. Pokazuje, że wojna jest matką nieszczęśliwych kompromisów. Bez względu na to, jaką decyzję się podejmie (jeśli w ogóle ma się szansę ją podjąć), nigdy nie będzie się w pełni zadowolonym.

Prawdę mówiąc, zaskoczyło mnie tutaj jedynie zakończenie. Założyłam, że autorka nie postawi przysłowiowej kropki i nie pokaże nam bohaterów za kilka lat. Ona jednak ucieka od jakiegokolwiek entuzjazmu.

Być może wyrażone jest to w jednym z ważniejszych przesłań Morele rozkwitają nocą – wojnę można nosić w sobie, bez względu na to, gdziekolwiek się jest. Wojna pozostanie w człowieku na zawsze. Nawet, jeżeli pokonamy dziesiątki czy setki kilometrów od linii frontu.

Mam nadzieję, że Was zaciekawiłam i że sięgniecie po Morele rozkwitają nocą. To powiastka, która pozostawi w każdym czytelniku ważne pytania. Pozwoli też na nowo docenić życie w pokoju.

Polecam ją czytelnikom powyżej 10 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/morele-rozkwitaja-noca.html

Artykuł Morele rozkwitają nocą – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Nadia Terranova

Ilustracje: Ofra Amit

Tłumaczenie: Joanna Wajs

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2016

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Jacek Kleyff w swojej piosence o Schulzu śpiewał kiedyś, że ,,sztuka jest ważniejsza niż biografia”. Ta sama idea musiała też przyświecać autorkom niezwykłej książki, która na pierwszy rzut oka nie zapowiada tego, co zobaczymy w środku.

Jej tytuł – ,,Bruno. Chłopiec, który nauczył się latać” brzmi bajkowo i niewinnie. Na okładce dostrzegamy chłopca, którego głowa wypełniona jest postaciami, a on sam ma wzrok skierowany ku górze.

Nadia Terranova jest włoską i wielokrotnie nagradzaną pisarką dla dzieci i dorosłych. ,,Bruno. Chłopiec, który nauczył się latać” jest jej pierwszą książką wydaną w języku polskim.

W duecie z Ofrą Amit, która jest ilustratorką pochodzenia izraelskiego, stworzyły pozycję ważną szczególnie dla nas, Polaków.

Książka jest bowiem esencją życia Brunona Schulza, wielkiego prozaika, grafika, malarza, rysownika i krytyka literackiego, który urodził się w żydowskiej rodzinie w Drohobyczu, na terenie dzisiejszej Ukrainy.

Już od małego chłopiec nie miał prostego życia. Często chorował i był nieśmiały ze względu na swoją nieproporcjonalnych rozmiarów głowę. Był mocno związany ze swoim ojcem i dotkliwie przeżył jego śmierć.

W książce autorka skupia się zarówno na jego dziecięcej stronie jak i etapie dorastania, który nieuchronnie prowadzi do śmierci artysty. Jego odejście zostało jednak pokazane w sposób subtelny, pozwalający wierzyć, że morderstwo było tylko aktem przejścia do innego świata.

,,Bruno. Chłopiec, który nauczył się latać” to poetycka podróż po życiu Schulza, z uwzględnieniem jego wrażliwości, istotnych momentów z życiorysu czy przede wszystkim odnalezionego pomysłu na siebie.

To opowieść o chłopcu, który czuł się niedoskonały, cierpiał na kompleksy i wiecznie za czymś tęsknił. Odnalezienie w sobie powołania do tworzenia i sztuki stało się dla niego wybawieniem.

Z jednej strony można stwierdzić, że postać Brunona Schulza nie będzie odpowiednia, żeby opowiadać o niej dzieciom. Z drugiej, to przecież ogromne świadectwo odwagi i podążania za marzeniami oraz wzniesienia się ponad przyziemność, jakie może być przykładem dla wszystkich – zarówno dorosłych jak i tych najmłodszych.

,,Bruno. Chłopiec, który nauczył się latać” utrzymywane jest w tonacji o niskim nasyceniu kolorów. Na książkę składają się przede wszystkim brązy i beże, które przenoszą czytelnika w sentymentalną podróż, ale zarazem zapowiadają słodko – gorzki finał tej historii.

Polecam ją dzieciom od 7. roku życia.

Link do ,,Tu się czyta”: https://tusieczyta.pl/pl/nie-tylko-dla-dzieci/268-bruno-chlopiec-ktory-nauczyl-sie-latac-9788361488101.html

Artykuł Bruno. Chłopiec, który nauczył się latać – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.