Autor: Brigitte Vaillancourt

Tłumaczenie: Monika Szewc-Osiecka

Wydawnictwo: Polarny Lis

Rok wydania: 2019

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Rodziny są często jak patchworkowy koc – zrobiony z wielu różnych elementów tworzy piękną całość i dają poczucie bezpieczeństwa.

,,Przypływy” to książka Brigitte Vaillancourt, która opowiada o rozmaitych splotach losu, jego zaskakujących skutkach, odpowiedzialności, odmienności oraz poszukiwaniu bratniej duszy. 

Główną bohaterką tej powieści młodzieżowej jest nastolatka o pięknym imieniu Capucine. Nie czuje się w żaden sposób związana ani ze swoimi rodzicami, ani z ciotkami. Nie imponują jej długie, głośne rozmowy na temat mody i makijażu. Z ojcem widuje się bardzo rzadko ze względu na jego długie podróże. Jedyną i prawdziwą więź czuje z babcią. 

Pewnego dnia jednak jej beztroska i rozgadana mama, którą dziewczyna nazywa Solange – milknie. Ich dom zostaje pochłonięty przez jakiś mroczny cień z przeszłości, który Capucine bardzo chce rozgryźć. 

Wkrótce okazuje się, że Solange swoją gadatliwością maskuje głęboki uraz z przeszłości. W ten sposób stara się wyprzeć swoje wspomnienia i jednocześnie zataić przed Capucine, że dziewczyna ma… starszą o 10 lat siostrę.

Ten nagły zwrot akcji pozwala nie tylko bohaterce, ale także i czytelnikowi zweryfikować swoje poglądy na tę nietypową rodzinę. Okazuje się, że pod powierzchowną beztroską może kryć się bardzo niewygodna tajemnica.

Capucine internetowo nawiązuje kontakt z siostrą Joy, która mieszka na innym kontynencie. W trakcie lata dostaje pozwolenie, żeby ją odwiedzić. W ten sposób otwiera się przed nią nowy rozdział jej życia.

Na miejscu dowie się czy są do siebie podobne, czy może Joy jest osobą z którą łączy ją najwięcej. 

,,Przypływy” to książka, która składa się na bardzo wiele krótkich rozdziałów. Taki podział przyczynia się do dużego dynamizmu historii i powoduje, że czyta się ją bardzo szybko.

Lektura ujmuje ukazaniem trudnych relacji rodzinnych, ale także zwraca uwagę jak ważne jest poczucie przynależności do grupy. Możliwość wyszukiwania podobieństw daje ludziom poczucie bezpieczeństwa. Kiedy dostrzegają takie same cechy u siebie jak i u innych, pozwala im to łatwiej się zdefiniować.

To książka, którą z pewnością warto przeczytać. Jeśli opis powyżej był zbyt mało przekonujący, niech szala przechyli się na stronę zalet także za sprawą ujmujących, ale bardzo zwięzłych opisów pięknej przyrody nadmorskiej wyspy, której wiatr dociera znacznie głębiej, niż tylko karty opowieści. 

Polecam dla czytelników powyżej 15. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://polarnylis.pl/ksiazka/40/Przyp?ywy

Artykuł Przypływy – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Biała księżniczka i Złoty Smok

Autor: Petra Finy

Ilustracje: Mari Tacács

Tłumaczenie: Sebastian Stachowski

Wydawnictwo: Namas

Rok wydania: 2011

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

W przeważającej większości bajek, baśni lub legend księżniczki były piękne, a o ich rękę zabiegali absztyfikanci z całego świata. Wiele małych dziewczynek pragnie ubierać się w tiulowe i falbaniaste suknie, a na głowę zakładać plastikowy diadem,  właśnie ze względu na panujący mit. Sugeruje on, że przyszłe królowe są adorowane, uwielbiane i na ich widok każdy wzdycha z zachwytu.

Najlepszym przykładem, który przełamuje konwenanse jest książka ,,Biała księżniczka i Złoty Smok”. To swego rodzaju baśń węgierskiego pochodzenia, napisana przez współczesną autorkę, Petrę Finy.

Historia jest krótka, ale bogata w zgrabne metafory i porównania. Czyta się ją lekko i będzie zrozumiała nawet dla przedszkolaka.

,,Biała księżniczka i Złoty Smok”, jak każda baśń porusza ważne tematy. Mówi przede wszystkim o problemie braku akceptacji samego siebie, który rodzi się ze względu na opinie otoczenia.

Główna bohaterka, czyli księżniczka Bai nie cieszy się popularnością w swoim kraju, ponieważ jej skóra jest zbyt biała. Zarówno król, jak i mieszkańcy królestwa charakteryzują się twarzami żółtymi, mimo że kobiety wybielają je sztucznie pudrami, naturalna jasna karnacja księżniczki, bardzo ich niepokoi.

Kiedy Bai wyrusza w podróż do Białego Imperium, żeby szukać szczęścia, okazuje się, że jej oczy są zbyt skośne i tym razem to one stają się powodem dla którego ludzie od niej stronią. Tam z kolei mieszkańcy mają oczy duże i nie potrafią zaakceptować dziewczyny i jej odmienności.

Kiedy już wydaje się jej, że w Krainie Wygnańców znajduje miłość, okazuje się, że mężczyzna tak podobny do niej fizycznie, jest w wewnątrz przepełniony nienawiścią do ludzi, którzy nie potrafili go zaakceptować. Dziewczyna, mimo że skrzywdzona i nierozumiana, chce negatywne emocje trzymać daleko od siebie.

Księżniczka Bai pokazuje ogromną siłę charakteru. Zamiast poddać się i przyłączyć do ludzi, z którymi mogłaby czuć się rozumiana, woli pozwolić zamienić się w smoka. Dzięki temu, swoje istnienie oddaje w ręce ludzi, którym służy, wypierając z nich ciemność i wypełniając ich dusze niebiańską jasnością.

,,Biała księżniczka i Złoty Smok” to piękna książka z ważnym przekazem. Dodatkowo wzbogacają ją nastrojowe ilustracje Mari Tacács, które przepełnione są ornamentami, a jednocześnie wyglądają bardzo malarsko.

Polecam tę małą, ale bardzo ładnie wydaną książkę. Czytelnik za jej pośrednictwem przeniesie się do innego świata i przez chwilę będzie mógł zastanowić się czy kiedyś nie potraktował kogoś w sposób, jaki była traktowana księżniczka Bai.

Link do strony wydawnictwa: http://www.namas.pl/?12,biala-ksiezniczka-i-zloty-smok

Artykuł Biała księżniczka i Złoty Smok – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.