➜ Tytuł: Jak Florek został piratem
➜ Autorka: Marta Ostrowska
➜ Ilustracje: Monika Kuropatnicka, Aleksandra Janas
➜ Wydawnictwo: Fundacja Podróże Bez Granic
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Zarówno moje obserwacje jak i doświadczenie wskazują na to, że marzyć potrafią tylko ludzie silni. I oczywiście nie mam tu na myśli siły fizycznej, ale wewnętrzną chęć walki z przeciwnościami losu. 

Przeszkody czy wyzwania – książka o pokonywaniu trudności

Kolejna książka Marty Ostrowskiej, którą z wielką dumną objęłam patronatem medialnym, wydaje się tylko udowadniać tę tezę. Autorkę możecie kojarzyć z bardzo ważnej serii ,,Przygody Rysia i Krzysia”. Książek ukazujących się w ramach Fundacji Podróże Bez Granic, które w dużej mierze skupiają się na normalizowaniu niepełnosprawności.

,,Jak Florek został piratem” to nieco inna formatem i bardzo poruszająca historia, w której również ograniczenia; czy to ruchowe czy związane z widzeniem, mają pewien wpływ na bohaterów. Czy jednak są przeszkodą czy może wyzwaniem, z jakimi każdy człowiek musi sobie codziennie radzić? Warto to sprawdzić!

Marzenia o byciu piratem

Pięknie wydana pozycja z ilustracjami Moniki Kuropatnickiej (której styl oraz osobowość w obrazkach zdążyłam już dawno polubić przy okazji ,,Pani Imbir i szkoła elfów”), a także Aleksandry Janas. Książka opowiada o rodzeństwie bliźniaków Florku oraz nieco młodszej Mani, którzy bardzo chcieliby pływać na morzu pod banderą piratów.

I o ile w przypadku dziewczynki, to marzenie wydaje się paradoksalnie bardziej realne, to Florek często myśli o tym jak poradziłby sobie na łodzi ktoś taki jak on – ktoś, kto jeździ na wózku. Tutaj wkracza mama chłopca, która zadaje mu fantastyczne zadanie. Zachęca, żeby przypomniał sobie jak wyglądają piraci. Rzeczywiście, jeżeli choć chwilę się nad tym zastanowić – żaden pirat nie jest przecież do końca sprawny; albo nosi przepaskę na oku, albo hak zamiast dłoni, itd. Co więcej, wszyscy są bardzo dumni z tej swojej niepełnosprawności, bo zazwyczaj stoją za nią bitwy oraz odważne występki.

Książka oswajająca z tematem niepełnosprawności

,,Jak Florek został piratem” to historia o zwyczajnym chłopcu, jego rodzinie i czekoladowym labradorze asystującym, którzy udowadniają, że przeszkody są tylko w głowie. Pisana poetyckim językiem, z fabułą w której jawa miesza się ze snem, jest książką, która pokazuje, że przy wsparciu bliskich nie ma rzeczy niemożliwych.

Dodatkowo, jest to ważna lektura dla każdego z nas. Autorka wspomina w niej uwagę jak zwracać się do osób niepełnosprawnych – jak ważnym jest, aby traktować ich normalnie, aby czuli się jak rówieśnicy. 

(Do każdej zamówionej książki, Fundacja dorzuca taką relaksującą książeczkę z kolorowankami, wspaniała sprawa!)

Co więcej, ,,Jak Florek został piratem” zawiera sporo zadań aktywizujących, dzięki którym lektura staje się jeszcze bardziej wielowymiarowa. A przeplatający fabułę list w butelce? W czasach dzieciństwa każdy chciał taki znaleźć podczas wakacji nad morzem! Tutaj autorka także ma niespodziankę. W szkle skrywa się coś znacznie ważniejszego, niż tylko zapisany kawałek papieru.

Znajdziecie tam przesłanie, którym warto się inspirować – bez względu na to, czy ma się 10 czy 50 lat. Bez względu na to, czy jeździ się na wózku, chodzi o kulach, czy nosi aparat słuchowy. 

Polecam ,,Jak Florek został piratem” wszystkim czytelnikom powyżej 5 roku życia. To ubogacająca, ważna książka dla każdego.

Link do strony wydawnictwa: https://www.rysikrzys.pl/

Artykuł Jak Florek został piratem – recenzja patronatu medialnego pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Alicia Acosta

Ilustracje: Monica Carretero

Tłumaczenie: Katarzyna Biegańska

Wydawnictwo: Dwukropek

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Zwykłe przeziębienie wydaje się błahostką – przejściowy katar lub kaszel to tylko chwilowe nieprzyjemności, które trzeba przeczekać. Bohaterowie książki ,,Apsik! Czyli bitwa na smarki” przekonują się jednak, że nawet takiego wroga nie warto ignorować!

Alicja Acostra oraz Monica Carretero to artystki, które odpowiadają za tekst oraz ilustracje książki. Być może kojarzycie już ten duet z ,,Maleńkiego pirata”.

Jej głównym bohaterem jest maleńki władca mórz i oceanów, który jest tak mały, że zamiast nosić na ramieniu papugę, nosi muchę! Nie brakuje mu jednak odwagi, dlatego zyskał miano kapitana i dowodzi załogą na wielkim statku, a dodatkowo zakłada na oko czarną opaskę! 

Pewnego dnia wypatrzył wśród morskich fal płynącą butelkę. Po wyłowieniu jej na pokład, okazało się, że zawiera ona list od potrzebującego pomocy anonima. Nieszczęśnik informował, że znajduje się na wyspie Apsik i szuka ratunku. 

Dzielni piraci choć mieli słabość do różnych bogactw, w głębi duszy byli jednak poczciwymi chłopakami i bez zwlekania popłynęli na wyspę. Na miejscu okazało się, że to dziwne miejsce zamieszkiwane jest przez… zakatarzone nosy!

Bohaterowie książki szybko przekonują się jak niebezpieczne mogą być takie kichające i prychające we wszystkie strony nosy.

Książka jest na tyle obrzydliwa, że z pewnością zachwyci wszystkie dzieci, ale jednocześnie skutecznie uświadomi im, że od nosów pełnych kataru lepiej trzymać się z daleka! 

Kiedy maleńki kapitan wraz ze swoją załogą już myślą, że uda im się uniknąć nieszczęścia, okazuje się, że los robi im psikusa! Dopiero po czasie ukazują się konsekwencje pobytu na wyspie Apsik i piraci (dosłownie!) muszą odchorować minioną przygodę. 

Jak łatwo się domyślić, tacy bohaterowie często lubią wpadać w kłopoty, więc to nie koniec ich zmagań z przeciwnikami w ,,Apsik! Czyli bitwa na smarki”, ale więcej szczegółów zdradzać nie będę. Dodam tylko, że piratom udało się zdobyć nie tylko lekarstwo na nową przypadłość, ale ofiarowali także nosom coś, co bardzo je ucieszyło i bez czego nosy zwykle nie mogą się obejść.

Jeżeli lubicie szybką akcję, niewielką ilość tekstu i mądre, ale nienarzucające się przesłanie – to ta historia jest zdecydowanie strzałem w 10!

Polecam ją dzieciom już od 3. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/apsik-czyli-bitwa-na-smarki/

Artykuł Apsik! Czyli bitwa na smarki – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Wyspa Skarbów: Złoto Johna Silvera”

Autor: Marc Paquien

Ilustrator: Vincent Dutrait

Wydawnictwo: Rebel

Rok wydania: 2019

Czas gry: ok. 45 minut

Ilość graczy: od 2 do 5

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Piraci od dawien dawna fascynowali nas swoimi tajemnicami, odwagą, brawurą oraz kusili wielkimi podróżami. Powstało wiele powieści, filmów i animacji, gdzie odgrywali oni główne role, a ich perypetie wciągały widzów na wiele godzin.

,,Wyspa skarbów” to tytuł książki przygodowej (ang. Treasure Island), którą w XIX wieku napisał Robert Louis Stevenson. Doczekała się ona mnóstwa wydań i kilku ekranizacji, osiągnęła międzynarodową sławę i zjednała wielu fanów.

W tym roku w Polsce ma premierę gra planszowa, która powstała w oparciu o wyżej wspomniany bestseller.

,,Wyspa Skarbów: Złoto Johna Silvera” to tytuł Marca Paquiena, który z ilustratorem Vincentem Dutraitem stworzyli wielowymiarową planszówkę, która jest niebanalna, czerpie to co najlepsze z literatury i oferuje graczom prawie godzinną emocjonującą rozgrywkę.

Bohaterami w których można się wcielić to tytułowy Długi John Silver oraz 4 piratów, którzy będą ze sobą rywalizować. Postacie w dużej mierze także nawiązują do osób występujących w powieści.

Jeżeli czujemy się na siłach i chcemy zostać Johnem Silverem, naszym zadaniem będzie ukrycie skarbu oraz zrobienie wszystkiego, żeby inni go nie znaleźli, zanim sami nie wyjdziemy z aresztu.

Pozostałe osoby, czyli odważna piratka Anne Bonny, niedoceniany Olivier Levasseur, piękna Charlotte de Berry oraz młody, ale i niezwykle bystry Jim Hawkins będą musieli podążać za tropami i wskazówkami pozostawionymi przez czarny charakter.

Łatwo zatem policzyć, że maksymalnie jest to gra dla 5 a minimalnie dla 2 osób.

Pudełko zawiera niezwykle dużo elementów. Początkowo mnogość przedmiotów może nieco rozpraszać i powodować, że instrukcja jest trudniejsza, w rzeczywistości to jednak bardzo intuicyjna i zrozumiała mechanika gry, dlatego z powodzeniem można grać w nią z dziećmi od 9 lub 10 roku życia.

Co jeszcze jest takie niezwykłego w tej planszówce? To coś, co na początek nieco mnie zmroziło. Zobaczyłam w pudełku mazaki i zaczęłam szukać notatnika, jednak go nie znalazłam. Okazało się, że to gra po której trzeba… pisać! W całości pokryta jest śliską powierzchnią, dzięki czemu łatwo się ściera.

Umieszczony w zestawie drewniany cyrkiel pomaga wyznaczać okręgi, a dołączone plastikowe elementy, takie jak linijka mil morskich czy kompasy ułatwiają określanie kierunku.

W zasadzie podczas rozgrywki w ,,Wyspę skarbów” można poczuć się nieco jak kartograf, który sporządza dokładne instrukcje w celu dotarcia do mapy.

Oprócz głównej planszy na której widoczna jest okolica, każdy gracz otrzymuje mini mapę do osobistych notatek – w końcu każdy pracuje na własne konto, a skrzynię ze skarbem zgarnie tylko jedna osoba!

John Silver pełni pieczę także nad kalendarzem, którego funkcją jest wyznaczenie kolejności gry, ilości ruchów oraz pokazywania momentu uwolnienia głównego zainteresowanego. Na tej dodatkowej planszy jest także miejsce na odpowiednie karty, zagrywane są przez Silvera. Są to swojego rodzaju wskazówki dla pozostałych piratów, które jednak wcale nie muszą być zgodne z prawdą… (a przynajmniej nie zawsze).

Komponenty gry są bardzo trwałe i dobrze wykonane. Jestem pod dużym wrażeniem pionków czy plastikowych elementów, za pomocą których rzeczywiście można poczuć się jak prawdziwy odkrywca!

Gdybym miała jednak wskazać jakiś minus, byłby to niewielki zarzut, co do mechaniki gry dotyczącej mniejszej ilości graczy. W przypadku tylko dwóch uczestników zabawy, jedna osoba musi być aż 3 postaciami! Zatem im więcej graczy tym ciekawsza i bardziej swobodna jest rozgrywka.

Mimo, że ,,Wyspa skarbów” jest zatem przeznaczona raczej dla większej ilości osób, to i tak zdecydowanie znajduje się na moim podium najlepszych, najciekawszych i najlepiej zrealizowanych przygodówek!

Polecam ją także jako prezent na każdą okazję, niezależnie od wieku obdarowywanego.

Grę do recenzji przekazało Wydawnictwo Rebel:

Artykuł Wyspa Skarbów: Złoto Johna Silvera – recenzja gry planszowej pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.