Za kinową odsłoną stoją studio EGoFILM, reżyserka nadzorująca Marta Stróżycka, scenarzyści Martyna Wojcieszek i Rafał Skarżycki, a w napisach produkcji pojawiają się również sama Marta Galewska-Kustra oraz Maciej Kur (znany z kilku znaczących ekranizacji oraz mnóstwa dobrych komiksów). Film ma oficjalną premierę 17 kwietnia 2026 roku, trwa 45 minut i funkcjonuje jako propozycja bez ograniczeń wiekowych. 

Tekst powstał we współpracy z Małe Horyzonty oraz kinem Helios.

➜ Tytuł: Pucio
➜ Reżyseria: Marta Stróżycka
➜ Scenariusz: Martyna Wojcieszek, Marta Galewska-Kustra, Rafał Skarżycki
➜ Produkcja: EGoFILM
➜ Premiera: 17.04.2026

Pucio w kinie. Bardzo dobry pierwszy seans dla dzieci 3-5 lat

Po naszych doświadczeniach z filmem z przedpremierowego sensu, widzę w nim bardzo sensowną propozycję na pierwsze zetknięcie z kinem dla dzieci mniej więcej od 3. do 5. roku życia. To propozycja, która nie grozi przebodźcowaniem, oferuje małemu widzowi krótkie historie osadzone w codzienności, bliskie emocjom i rytmowi przedszkolnego świata. 

Mój trzylatek był podczas seansu naprawdę zaangażowany i ani przez chwilę nie wyglądał na znudzonego, co w przypadku „pierwszego pobytu w kinie” jest chyba najlepszą rekomendacją.

wszystkie materiały prasowe pochodzą od Małe Horyzonty

Krótkie odcinki to bardzo sprytny pomysł

Największą zaletą filmowego Pucia jest moim zdaniem sam format. Zamiast jednej zwartej, dłuższej fabuły dostajemy zestaw krótkich epizodów o codziennych sprawach dobrze znanych małym dzieciom. Pojawiają się m.in. historie o nudzie, zgubie, nowej grzechotce Bobo, konfiturach babci, pożegnaniu pieluszki czy kąpieli z krokodylem. To tematy bardzo dobrze skrojone pod młodego widza, bo nie wymagają od niego śledzenia skomplikowanej fabuły, a jednocześnie budują poczucie bezpieczeństwa i przewidywalności. 

Ten podział na krótkie części naprawdę się sprawdza. Mamy tutaj konkretną, klasyczną kompozycję – z początkiem, rozwinięciem i zakończeniem, więc zanurzamy się w kolejnej historii bez przeciążenia czy rozproszenia uwagi. Każdy epizod dodatkowo kończy się też podsumowaniem, co dla dorosłego może być odrobinę zbyt dydaktyczne, ale dla malucha okazuje się po prostu funkcjonalne. Jednocześnie ja sama chyba wolałabym minimalnie mniej segmentów, za to odrobinę dłuższych, bo całość zyskałaby większą dynamikę. To jednak uwaga z perspektywy dorosłej, a nie trzy- czy czterolatka.

To nie jest wierna kopia książek i bardzo dobrze

W filmie wyraźnie czuć DNA książek, ale to nie jest adaptacja zero-jedynkowa. Tematy i sytuacje są często zaczerpnięte z serii, jednak twórcy nie kopiują ich mechanicznie strona po stronie. I dobrze, bo ekran wymaga trochę innego rytmu, innych skrótów oraz bardziej wyrazistych puent. Dzięki czemu Pucio w kinie nie sprawia wrażenia zmodyfikowanych książek, tylko działa jako osobny format – choć czytelnicy bez trudu rozpoznają znajomy świat i jego logikę.

Bardzo dobrze wypada też szerokie spektrum tematów. Film przechodzi od szukania sposobu na nudę, przez wizytę u dziadków i robienie konfitur, po sytuację znalezionej zabawki na placu zabaw, odpieluszkowanie czy zachętę do kąpieli. To codzienność małego dziecka, ale pokazana w sposób spokojny i porządkujący. Właśnie w tym Pucio pozostaje wierny temu, czym seria była od początku: narzędziem wspierającym rozwój mowy i oswajanie zwyczajnych, lecz ważnych doświadczeń. 

Element logopedyczny jest tu nieco doklejony na siłę, chyba że…

Film nie porzuca logopedycznego charakteru serii. Zauważalna jest tutaj obecność ćwiczeń aktywizujących, mini-quizów, powtórek oraz elementów wspierających aparat artykulacyjny. Na ekranie rzeczywiście widać zachęty do powtarzania dźwięków, układania ust w konkretny sposób i aktywnego uczestnictwa w seansie. Choć wiele starszych dzieci rzeczywiście było aktywnych w tej części seansu, to jednak nie jestem przekonana czy kino jest miejscem na tego rodzaju aktywności. 

Co innego, jeżeli twórcy myślą o filmowym Puciu perspektywicznie i na przykład w przyszłości ma być on pokazywany w placówkach przedszkola. Wtedy będzie to świetny motyw!

Realizacja jest kompetentna, choć nie całkiem jednolita

W warstwie realizacyjnej to film porządny i przemyślany. Za poszczególne odcinki odpowiadały różne osoby – w oficjalnych repertuarach pojawiają się nazwiska Anny Błaszczyk, Dominika Litwiniaka i Marty Stróżyckiej – więc da się zauważyć drobne różnice w prowadzeniu postaci czy animacji. Oko dorosłego może to wyłapać, ale dla dzieci raczej nie będzie to miało żadnego znaczenia. Z ich perspektywy najważniejsze jest to, że świat Pucia pozostaje spójny wizualnie z książką oraz emocjonalnie: jest ciepły, bezpieczny i czytelny w odbiorze. 

Głosy dzieci wypadają lepiej niż dorośli

W oficjalnie komunikowanej obsadzie najważniejsze nazwiska to Joanna Pach-Żbikowska jako Pucio, Małgorzata Socha jako mama Pucia i Artur Barciś jako dziadek; muzykę skomponował i wyprodukował Grzegorz Turnau. I moim zdaniem najlepiej wypadają tu właśnie głosy dziecięce albo stylizowane na takie – są naturalne i bardzo dobrze wpasowują się do świata przedstawionego. Joanna Pach-Żbikowska naprawdę dobrze poprowadziła swoją tytułową postać. 

Słabiej przekonali mnie dorośli. Mama i ojciec są zagrani poprawnie, ale trochę zbyt poważnie, chwilami nawet zbyt sztywno i mało przystępnie jak na rodzinę, którą wielu rodziców zdążyło już „usłyszeć” we własnych domach, podczas wspólnego czytania. Głos mamy jest zbyt ,,mocny” jak na wizualne przedstawienie kobiety, a taty brzmi zbyt wyniośle. I tak, zabrakło mi też postaci Cioci – czytelnicy serii zapewne zauważą tę nieobecność od razu.

Czy warto iść z dzieckiem do kina na Pucia?

Powiem krótko – tak. To była pierwsze wizyta naszego trzylatka w kinie i nie jesteśmy ani trochę zawiedzeni. Zdajemy sobie sprawę, że nie jest to film, który ma zachwycić rodziców. To raczej bardzo sensownie zaprojektowany pierwszy seans dla przedszkolaka: spokojny, bezpieczny, osadzony w codzienności, aktywizujący i dobrze dopasowany do możliwości skupienia małego widza. Jeśli dziecko ma 3, 4 albo 5 lat i dopiero zaczyna przygodę z kinem, Pucio wydaje się jednym z najrozsądniejszych wyborów.

Dorośli mogą się chwilami nudzić, ale to nie oni są tutaj najważniejsi. Najważniejsze jest to, że film trafia w potrzeby swojej docelowej grupy odbiorców, pozwala miło spędzić czas oraz zachęca do lektury po powrocie do domu.

FAQ

O czym jest film Pucio w kinie?

To 45-minutowy zestaw krótkich animowanych historii o Puciu i jego rodzinie. Film pokazuje codzienne sytuacje bliskie małym dzieciom, takie jak nuda, zguba, kąpiel, konfitury u babci czy pożegnanie pieluszki. 

Czy Pucio w kinie to dobry pierwszy seans dla dziecka?

Tak, może się bardzo dobrze sprawdzić jako pierwsze doświadczenie kinowe. To propozycja przygotowana z myślą o najmłodszych widzach, a 45-minutowy zestaw odcinków ma pomóc dzieciom komfortowo wejść w świat sali kinowej. 

Dla jakiego wieku jest film Pucio?

Film oficjalnie ma kategorię „bez ograniczeń wiekowych” i został przygotowany z myślą o najmłodszych widzach. W praktyce szczególnie dobrze powinien sprawdzić się u przedszkolaków i dzieci rozpoczynających przygodę z kinem. 

Na podstawie jakich książek powstał film Pucio?

Film jest adaptacją bestsellerowej serii książek autorstwa dr Marty Galewskiej-Kustry z ilustracjami Joanny Kłos, wydawanej przez Naszą Księgarnię. Seria od lat wspiera rozwój mowy i oswajanie codziennych emocji u najmłodszych dzieci. 

Kto stworzył film Pucio?

Za realizację odpowiada studio EGoFILM. Reżyserką nadzorującą jest Marta Stróżycka, a scenariusz napisali Martyna Wojcieszek, Marta Galewska-Kustra i Rafał Skarżycki. 

Kto użyczył głosów w filmie Pucio?

W tytułowej roli występuje Joanna Pach-Żbikowska. Głosu mamie Pucia użyczyła Małgorzata Socha, dziadka zagrał Artur Barciś, a muzykę skomponował i wyprodukował Grzegorz Turnau. 

Ile odcinków obejmuje kinowy seans Pucia?

W materiałach repertuarowych pojawia się siedem odcinków pokazywanych podczas seansu, w tym m.in. Pucio nie wie, w co się bawić, Pucio i zguba, Pucio i konfitury babci, Pucio i pożegnanie pieluszki oraz Pucio i krokodyl. 

Jakie tematy porusza film Pucio?

Film skupia się na codzienności małego dziecka: rodzinnych relacjach, nudzie, nauce dzielenia się, nowych przyjaźniach, kąpieli, zabawie, pobycie u dziadków i oswajaniu zmian. To historie osadzone bardzo blisko doświadczeń przedszkolaków. 

Kiedy film Pucio trafił do kin?

Polska premiera filmu została zaplanowana na 17 kwietnia 2026 roku. 

Artykuł Pucio w kinie – kompetentny i mądry film na pierwszą wizytę w kinie pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Wesoły Ryjek i zima”

Autor: Wojciech Widłak

Ilustracje: Agnieszka Żelewska

Wydawnictwo: Media Rodzina

Rok wydania: 2015

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Jestem przekonana, że nazwisko – Wojciech Widłak wielu osobom kojarzy się właśnie z literaturą dziecięcą. To autor, który zasłynął z serii o ,,Panu Kuleczce” , ale i pozostałe jego tytuły cieszą się bardzo dużą popularnością.

Ma niebywale lekkie pióro, sympatyczne poczucie humoru i trafne obserwacje, które z powodzeniem można wziąć za punkt widzenia wielu dzieci. Jego bohaterowie są niezwykle urokliwi, a przeżywane przez nich przygody wciągają bez reszty.

,,Wesoły Ryjek i zima” to jedna z serii pięciu książek o rodzinie świnek, które oprócz tego, że wyglądem nie przypominają ludzi, absolutnie się od nich nie różnią.

Głównym bohaterem jest tytułowy Wesoły Ryjek, który jako jeszcze mała świnka uczy się wielu rzeczy i wspólnie z rodzicami i swoją przytulanką żółwiem przeżywa rozmaite przygody.

W części ,,Wesoły Ryjek i zima” opisywane są szczególnie aktywności, które kojarzą się ze śniegiem, sportami zimowymi czy Świętami.

Kiedy Ryjek ze swoimi rodzicami pojechał w góry, żeby rozpocząć naukę jeżdżenia na nartach, szybko okazało się, że trzeba będzie znaleźć sobie inne zajęcie. Cała rodzina czekała kilka dni i nie spadł ani płatek śniegu.

Wspólnie z tatą postanowili poszukać Zimy i już na drugi dzień, zastali całe podwórko ukryte pod puchową pierzyną. Wesoły Ryjek mógł wreszcie wziąć udział w

bitwie na śnieżki.

Oprócz tego z własnej perspektywy (trochę jak w pamiętniku) opisuje swoją pierwszą wizytę w kinie czy poszukiwania świątecznej choinki. A na deser (dosłownie i w przenośni!) na czytelników czeka przepis na pierniczki!

Ma się wrażenie, że jeden z rozdziałów ,,Domowe ognisko” doskonale podsumowuje całą serię. Z rodzinnego domu Wesołego Ryjka płynie ciepło i poczucie bezpieczeństwa. Wszyscy są dla siebie mili, potrafią się słuchać i czerpią ogromną przyjemność ze spędzania czasu ze sobą.

,,Wesoły Ryjek i zima” to doskonała książka dla najmłodszych, właśnie dzięki temu poczuciu ciepłej, domowej atmosfery. Nie ma w niej nagłych zwrotów akcji czy zagrażających bezpieczeństwu sytuacji, ale są chwile, o których marzy każde dziecko.

Polecam dla maluchów już od 2-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://mediarodzina.pl/prod/1267/Wesoly-Ryjek-i-zima

Artykuł Wesoły Ryjek i zima – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.