Read in English below

Jubileuszowe wydanie opracowane przez Studio MinaLima wychodzi jednak z zupełnie innego założenia. To książka, która chce rzucać na kolana formatem, uszlachetnieniami, tłoczeniami, ruchomymi czy przestrzennymi elementami. I bez dwóch zdań – robi na każdym odbiorcy ogromne wrażenie. Pytanie tylko, czy właśnie takiego rozmachu potrzebuje w ogóle opowieść Antoine’a de Saint-Exupéry’ego? Staram się odpowiedzieć na to pytanie w poniższym artykule.

➜ Tytuł: Mały Książę. Wydanie jubileuszowe
➜ Autor: Antoine de Saint-Exupéry
➜ Ilustracje: MinaLima
➜ Tłumaczenie: Anna Trznadel-Szczepanek
➜ Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

80-lecie oryginału i wydanie, które wyraźnie celuje we współczesnego odbiorcę

Rok 2026 jest dla Małego Księcia czasem szczególnym. 2 kwietnia (2026) minęło dokładnie 80 lat od chwili, gdy francuska publikacja tej opowieści ujrzała światło dzienne. W to jubileuszowe świętowanie wpisuje się polskie wydanie od Naszej Księgarni, z edycją pochodzącą od Studia MinaLima – przedstawianą jako wyjątkowe, interaktywne i bogato opracowane wznowienie. 

To rodzaj podejścia do książki, który ma konkurować z serialami, grami, TikTokiem czy zabawkami. Choć wyraźnie skierowany do młodszych czytelników – w mojej opinii – powinien być raczej rekomendowany nieco innemu odbiorcy (szerzej piszę o tym poniżej). Bogato ilustrowany i imponujący. Piękny, a jednak pozbawiony elegancji, która obecna jest np. w książkach od The Folio Society. 

Kto tworzy Studio MinaLima i dlaczego te nazwiska mają takie znaczenie?

Żeby dobrze ocenić to wydanie, trzeba najpierw powiedzieć, czym w ogóle jest Studio MinaLima. Tworzy je duet ilustratorów – Miraphora Mina i Eduardo Lima, którzy zaczęli współpracę w 2001 roku, przy tworzeniu graficznego uniwersum filmów o Harrym Potterze, a w 2009 roku założyli własne studio. Od razu przyznam, że jestem wielką fanką tej serii ich książek! Koniecznie sprawdźcie sobie cykl Wizarding World – to jest dopiero magia w czystej postaci!

MinaLima wnosi do każdej książki określoną filozofię. Ich wydania nie są zwykłymi ilustrowanymi edycjami, lecz przedmiotami zaprojektowanymi, aby doświadczać oraz zanurzać się w bardzo konkretnym uniwersum. W przypadku Małego Księcia także to widać: okładka z tłoczeniami i kolorowymi foliami nie ukrywa środka, tylko rzuca odważną obietnicę pełnowymiarowego spektaklu formy. I trzeba przyznać uczciwie, że ten spektakl jest wszech miar widowiskowy. Kupując tę książkę, naprawdę od razu wiadomo, czego można się po niej spodziewać. 

To nie ilustracje są tu najważniejsze, lecz rozmach całego projektu

W moim odczuciu właśnie tutaj leży klucz do całej tej edycji. Nie w samych ilustracjach, które mogą nie każdemu wydać się szczególnie wybitne, lecz w ogromie zabiegów, które mają stwarzać poczucie obcowania z czymś wyjątkowym. Znajdziecie tutaj wyciągane z kieszonek elementy, klapki, metaliczne, rozsuwane płatki róży, misternie wycinane strony czy nawet wyciąganą koronę, którą można założyć podczas lektury.

Największe wrażenie robi tu więc sama skala przedsięwzięcia. Ta edycja jest efekciarska, ale nie w znaczeniu obraźliwym, tylko po prostu dosłownym: została zaprojektowana po to, by wywoływać u odbiorcy konkretny efekt. Wiele osób właśnie za to ją pokocha. 

Z drugiej jednak strony ilustracje można uznać za nieco płaskie, cyfrowe czy pozbawione wyrazu – dla tych, którzy szukają w Małym Księciu pewnej subtelności, mogą nie zrobić oczekiwanego wrażenia. To już oczywiście kwestia odbioru, ale moim zdaniem bardzo istotna dla uczciwej rozmowy o tej książce.

To nie całkiem pop-up, ale raczej książka z różnymi papierowymi rozwiązaniami

Warto też doprecyzować rzecz, która często upraszczana jest w zapowiedziach. Nie jest to klasyczna książka pop-up, w której każda rozkładówka ma budować przestrzenny efekt. To raczej hybryda: wydanie ilustrowane z dodatkiem papierowych mechanizmów, ruchomych zakładek, wycinanych i składanych elementów oraz kilku scen zaprojektowanych bardziej jako mini-atrakcje niż spójne, logiczne nawiązanie do tekstu. 

Czy poetycka i subtelna historia Małego Księcia potrzebuje aż tylu fajerwerków?

Nad odpowiedzią na to pytanie myślałam najdłużej. Mały Książę od początku był przecież książką szczególną również pod kątem wizualnym, bo Antoine de Saint-Exupéry sam ją zilustrował. Autor nie miał co prawda formalnego wykształcenia plastycznego i nigdy wcześniej nie ilustrował żadnej książki, ale właśnie w przypadku Małego Księcia zdecydował się zrobić to samodzielnie. 

Co więcej, zachowane szkice i akwarele pokazują, jak integralną częścią całego procesu twórczego były te rysunki. Nowa edycja nie tworzy nowej historii, ale nawiązuje dialog z dziełem, które od początku było pomyślane jako jedność tekstu i obrazu. 

Dlatego właśnie można mieć wątpliwość, czy aż tak widowiskowa oprawa nie przesuwa środka ciężkości tej historii. Mały Książę działa przecież nie siłą nadmiaru, ale niedopowiedzenia. To książka o samotności, odpowiedzialności, oswajaniu, utracie, dziecięcym widzeniu świata i o tym, że to, co najważniejsze, nie zawsze domaga się dosłowności. 

Kiedy więc dostaje się edycję pełną rozkładówek mieniących się światłem, tłoczeń i interaktywnych rozwiązań, pytanie o sens tej decyzji wydaje się całkowicie zasadne. Nie dlatego, że taka forma jest z definicji błędna, ale dlatego, że może być po prostu zbyt krzykliwa dla opowieści, której największa siła bierze się z ciszy i skupienia. Tematyczny rdzeń książki – przyjaźń, miłość, strata, krytyka świata dorosłych – pozostaje oczywiście ten sam, ale nowa oprawa wyraźnie zmienia sposób interpretacji oraz odbioru całości. 

To wydanie bardziej dla kolekcjonerów niż jako pozycja dla dzieci

Właśnie dlatego nie polecałabym tej książki jako pierwszego spotkania dziecka z Małym Księciem. Rozumiem, że ten pierwiastek interaktywności ma pomóc młodym czytelnikom oswoić klasykę, a wizualny rozmach – przyciągnąć do siebie tych przyzwyczajonych do intensywnych, współczesnych bodźców. Ale widzę tu też drugą stronę medalu. Taka forma może po prostu przytłaczać samą treść, zwłaszcza jeśli ktoś czyta tę książkę po raz pierwszy i dopiero ma wyrobić sobie na jej temat własne zdanie. 

Znacznie mocniej rekomendowałabym ją jako propozycję dla starszych dzieci, nastolatków, dorosłych kolekcjonerów i miłośników Małego Księcia, którzy mają już za sobą inne wydania. W takim ujęciu pozycja byłaby tylko jedną z możliwych interpretacji – widowiskową, świadomie przesadzoną oraz nastawioną na doświadczenie przedmiotu, a nie do końca samej literatury. Dla kogoś, kto ma w domu kilka wydań i szuka czegoś wyjątkowego, ta książka może być bardzo ciekawym nabytkiem. Dla nowego czytelnika – warto rozważyć coś innego.

MinaLima i Paweł Pawlak to dwie zupełnie różne filozofie ukazywania klasyki

Może właśnie wydanie z ilustracjami Pawła Pawlaka? Tamtej edycji zdecydowanie było bliżej do czułości, miękkości oraz bardziej wiernego spotkania z tekstem. Geometrycznie przedstawiony świat – kulistość planet i róży, ale także obecność trójkątów z ostrymi wierzchołkami przypominał dziecięcą zabawę kalejdoskopem. Było to spojrzenie piękne, świeże, a jednocześnie tożsame z tym, co czytaliśmy.

I oczywiście, jedno oraz drugie podejście ma prawo istnieć – w zależności od potrzeb oraz gustu czytelnika. W kontekście jednak tego nowego wydania, można potraktować je jako sensowny punkt wyjścia do rozmowy o współczesnym wydawaniu klasyki. Czy każda książka potrzebuje dziś „ulepszenia”? Mam wrażenie, że czasem mocniejsze w odbiorze jest to wydanie, które mniej narzuca się formą , ale mocniej stawia akcent na samym tekście.

Mały Książę MinaLima – podsumujmy

Nie mam wątpliwości, że to wydanie zrobi ogromne wrażenie i pewnie wyprzeda się w pięć minut. Jako obiekt jest dopracowane, stworzone z rozmachem – trudno go pominąć na księgarnianej półce. Na 80-lecie francuskiej publikacji Małego Księcia otrzymaliśmy więc książkę, która dosłownie celebruje klasykę przez formę.

Ale właśnie dlatego, warto powiedzieć też rzecz mniej oczywistą: to nie jest wydanie uniwersalne. Ono bardzo mocno narzuca interpretację Małego Księcia. Dla jednych będzie atutem, ale dla innych może wydać się nieco przesadzone. Dla pewnej grupy stanie się dowodem, że klasykę można przekształcać pod współczesnego odbiorcę, a dla kolejnych będzie jasnym sygnałem, że subtelna opowieść została trochę zagłuszona przez własną oprawę. Ja dostrzegam w tej książce przede wszystkim efektowną edycję dla kolekcjonerów. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie wydawnictwa Nasza Księgarnia.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czym jest wydanie MinaLima Małego Księcia?

To jubileuszowa edycja klasyki Antoine’a de Saint-Exupéry’ego, przygotowana graficznie przez Studio MinaLima. Polskie wydanie ukazało się nakładem Naszej Księgarni jako Mały Książę. Wydanie jubileuszowe. 

Dlaczego mówi się o 80-leciu Małego Księcia?

W 2026 roku przypada 80. rocznica francuskiej publikacji Małego Księcia. Oficjalny serwis Le Petit Prince wskazuje 2 kwietnia 2026 roku jako symboliczną datę tych obchodów, dlatego nowe wydanie MinaLima jest mocno osadzone w rocznicowym kontekście. 

Kim jest Studio MinaLima?

MinaLima to studio graficzne założone przez Miraphorę Minę i Eduardo Limę, znane przede wszystkim z projektów związanych ze światem Harry’ego Pottera. Później twórcy rozwinęli serię MinaLima Classics, czyli bogato ilustrowane oraz interaktywne wydania klasyki literatury. 

Co wyróżnia wydanie MinaLima na tle innych wydań Małego Księcia?

Najmocniej wyróżnia je rozmach formy. To wydanie wyraźnie stawia na efekt wizualny i kolekcjonerski charakter książki. 

Czy Mały Książę MinaLima to klasyczny pop-up?

Nie do końca. Lepiej myśleć o tej książce jako o bogato zaprojektowanej edycji z ruchomymi, wyciąganymi i przestrzennymi elementami niż o klasycznej książce pop-up.

Czy wydanie MinaLima to dobry wybór na pierwsze spotkanie dziecka z Małym Księciem?

Niekoniecznie. Ze względu na intensywną formę oraz liczne efekty może ona lepiej sprawdzić się u starszych dzieci, nastolatków, dorosłych kolekcjonerów i osób, które znają już tę historię z innych wydań.

Dla kogo najbardziej pasuje Mały Książę MinaLima?

To wydanie szczególnie dobrze pasuje do kolekcjonerów pięknych książek, miłośników marki MinaLima i czytelników, którzy chcą zobaczyć klasykę w nowej, bardziej widowiskowej odsłonie.

Czy wydanie MinaLima można traktować jako książkę kolekcjonerską?

Tak. Sposób zaprojektowania tej publikacji wyraźnie sugeruje, że to edycja kreowana jako obiekt kolekcjonerski: premium, widowiskowa i nastawiona na efekt „wow”. Z tego powodu może szczególnie zainteresować osoby, które mają już inne wydania Małego Księcia i szukają czegoś wyjątkowego, co mogliby dołączyć do swojej kolekjcji. 

in English:

80 Years of The Little Prince and the MinaLima Edition. Wonder, Grandeur, and a Touch of Excess

Imagine a song that has never left the charts for 80 years. The Little Prince is exactly that kind of phenomenon – not only within the broad category of classics, but simply as a book for both children and adults. For decades, it has moved readers with its depth and wisdom, with its subtle balance between the carefree quality of childhood and everything that is painfully mature.

The anniversary edition created by Studio MinaLima starts from a completely different premise. This is a book that wants to dazzle with its format, embellishments, embossing, moving parts, and dimensional elements. And without a doubt, it makes a huge impression on every reader. The question is whether Antoine de Saint-Exupéry’s story really needs this kind of grandeur at all. That is the question I try to answer in the article below.

The 80th Anniversary of the Original and an Edition Clearly Aimed at the Contemporary Reader

The year 2026 is a special moment for The Little Prince. On April 2, 2026, exactly 80 years passed since the French publication of the book first saw the light of day. The Polish edition from Nasza Księgarnia, based on the MinaLima version, fits perfectly into this anniversary celebration, presented as a unique, interactive, and lavishly produced reissue.

This is the kind of approach to books that wants to compete with TV series, video games, TikTok, and toys. Although it is clearly marketed to younger readers, in my opinion it should actually be recommended to a somewhat different audience, and I write more about that below. It is richly illustrated and undeniably impressive. Beautiful, and yet lacking the elegance that can be found, for example, in books published by The Folio Society.

Who Are Studio MinaLima and Why Do These Names Matter So Much?

To properly assess this edition, we first need to explain what Studio MinaLima actually is. It is made up of the illustrator duo Miraphora Mina and Eduardo Lima, who began working together in 2001 while creating the graphic universe of the Harry Potter films, and who founded their own studio in 2009. I will admit right away that I am a huge fan of this line of their books. Do check out their Wizarding World series – that is magic in its purest form.

MinaLima brings a very specific philosophy to every book. Their editions are not ordinary illustrated books, but objects designed to be experienced and to immerse the reader in a very particular universe. In the case of The Little Prince, that is visible as well: the cover, with its embossing and colorful foils, does not conceal what lies inside, but makes a bold promise of a full-scale spectacle of form. And to be fair, that spectacle is undeniably striking. When you buy this book, you really do know at once what to expect from it.

Here, It Is Not the Illustrations That Matter Most, but the Scale of the Entire Project

To me, this is the real key to the whole edition. The heart of it does not lie in the illustrations themselves, which may not strike everyone as particularly outstanding, but rather in the sheer number of devices meant to create the feeling of encountering something exceptional. Inside, you will find elements that can be pulled out of pockets, flaps, metallic sliding rose petals, intricately cut pages, and even a removable crown that you can wear while reading.

So the greatest impression comes from the sheer scale of the undertaking. This edition is showy, but not in a pejorative sense – simply in a literal one. It was designed to produce a very specific effect on the reader. Many people will love it because of that.

On the other hand, the illustrations may also be seen as somewhat flat, digital, or lacking in expressive depth. For readers looking for a certain subtlety in The Little Prince, they may not deliver the effect they hoped for. Of course, this is a matter of reception, but to me it is an important part of any honest conversation about this book.

It Is Not Quite a Pop-Up, but Rather a Book with Various Paper-Engineered Solutions

It is also worth clarifying something that is often oversimplified in promotional copy. This is not a classic pop-up book in which every spread is designed to create a dimensional effect. It is more of a hybrid: an illustrated edition enriched with paper mechanisms, moving inserts, cut and folded elements, and a few scenes designed more as mini attractions than as a coherent, logical extension of the text.

Does the Poetic and Subtle Story of The Little Prince Really Need So Many Fireworks?

This is the question I spent the longest time thinking about. The Little Prince was always a special book visually as well, because Antoine de Saint-Exupéry illustrated it himself. He had no formal artistic training and had never illustrated a book before, yet in this case he chose to do it on his own.

What is more, the surviving sketches and watercolors show just how integral these drawings were to the entire creative process. The new edition does not create a new story, but enters into dialogue with a work that was conceived from the very beginning as a unity of text and image.

That is why one may reasonably wonder whether such a spectacular form shifts the center of gravity of the story. The Little Prince works not through excess, but through suggestion and restraint. It is a book about loneliness, responsibility, taming, loss, a child’s way of seeing the world, and the fact that what matters most does not always ask for literalness.

So when the book is presented in an edition full of light-catching spreads, embossing, and interactive devices, asking whether this decision truly makes sense seems entirely justified. Not because such a form is wrong by definition, but because it may simply be too loud for a story whose greatest strength lies in quietness and concentration. The thematic core of the book – friendship, love, loss, and the critique of the adult world – remains, of course, the same, but the new form clearly changes the way the whole is interpreted and received.

This Edition Feels More Suited to Collectors Than as a Book for Children

That is precisely why I would not recommend this book as a child’s first encounter with The Little Prince. I understand that the element of interactivity is meant to help young readers approach a classic text, and that the visual grandeur is supposed to attract those accustomed to intense contemporary stimuli. But I also see the other side of that coin. This form may simply overwhelm the content itself, especially if someone is reading the book for the first time and is only just beginning to form an opinion about it.

I would much more strongly recommend it as a proposition for older children, teenagers, adult collectors, and lovers of The Little Prince who are already familiar with other editions. Seen in that light, this book becomes only one of many possible interpretations – spectacular, consciously excessive, and focused more on the experience of the object than on literature itself. For someone who already owns several editions and is looking for something special, this book may be a fascinating acquisition. For a new reader, however, it may be worth considering something else.

MinaLima and Paweł Pawlak Represent Two Completely Different Ways of Presenting a Classic

Perhaps the edition illustrated by Paweł Pawlak would be a better choice? That version felt far closer to tenderness, softness, and a more faithful encounter with the text. The geometrically rendered world – the rounded planets and the rose, but also the presence of sharp-pointed triangles – evoked the childlike experience of looking through a kaleidoscope. It was a beautiful and fresh interpretation, and at the same time one that remained true to what we were reading.

And of course, both approaches have every right to exist, depending on the reader’s needs and taste. In the context of this new edition, however, they can serve as a very meaningful starting point for a broader conversation about the contemporary publishing of classics. Does every book today really need to be “improved”? I increasingly feel that sometimes the stronger edition is the one that imposes itself less through form and places greater emphasis on the text itself.

The Little Prince MinaLima – Let’s Sum Up

I have no doubt that this edition will make a huge impression and will probably sell out in five minutes. As an object, it is carefully made and created on a grand scale — it is impossible to miss on a bookstore shelf. So for the 80th anniversary of the French publication of The Little Prince, we have received a book that quite literally celebrates a classic through form.

But that is exactly why it is also worth saying something less obvious: this is not a universal edition. It imposes a very strong interpretation of The Little Prince. For some readers, that will be an advantage; for others, it may feel a little excessive. For one group, it will be proof that classics can be reshaped for the contemporary reader. For another, it will be a clear sign that a subtle story has been slightly drowned out by its own packaging. What I see in this book above all is a striking collector’s edition. Check its availability on the MinaLima website.

FAQ

What is the MinaLima edition of The Little Prince?

It is an anniversary edition of Antoine de Saint-Exupéry’s classic, graphically designed by Studio MinaLima. The Polish edition was published by Nasza Księgarnia as The Little Prince. Anniversary Edition.

Why is everyone talking about the 80th anniversary of The Little Prince?

In 2026, the 80th anniversary of the French publication of The Little Prince is being celebrated. The official Le Petit Prince website points to April 2, 2026, as the symbolic date of those celebrations, which is why the new MinaLima edition is so strongly tied to the anniversary context.

Who are Studio MinaLima?

MinaLima is a graphic design studio founded by Miraphora Mina and Eduardo Lima, best known for projects connected to the world of Harry Potter. Later, the duo developed the MinaLima Classics series, featuring richly illustrated and interactive editions of literary classics.

What makes the MinaLima edition stand out from other editions of The Little Prince?

Above all, it stands out because of the scale of its design. This edition clearly emphasizes visual effect and the book’s collector appeal.

Is MinaLima’s The Little Prince a classic pop-up book?

Not exactly. It is better thought of as a richly designed edition with moving, removable, and dimensional elements rather than as a traditional pop-up book.

Is the MinaLima edition a good choice for a child’s first encounter with The Little Prince?

Not necessarily. Because of its highly elaborate form and numerous effects, it may work better for older children, teenagers, adult collectors, and readers who already know the story from other editions.

Who is MinaLima’s The Little Prince best suited for?

This edition is particularly well suited to collectors of beautiful books, fans of the MinaLima brand, and readers who want to see a classic presented in a new, more spectacular way.

Can the MinaLima edition be treated as a collector’s book?

Yes. The way this publication is designed clearly suggests that it is meant to function as a collector’s object: premium, theatrical, and focused on delivering a “wow” effect. For that reason, it may be especially appealing to people who already own other editions of The Little Prince and are looking for something unique to add to their collection.

Lisek z https://przytulmisia.pl/

Artykuł 80 lat Małego Księcia i wydanie MinaLima. Zachwyt, rozmach i odrobina przesady pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W pozycji Mały atlas dinozaurów swoimi bohaterami uczynili stworzenia, które często istnieją już tylko w wyobraźni archeologów. Prehistoryczne gady niezmienne fascynują kolejne pokolenia dzieci i odkrywców. W tej kartonówce mają szansę pokazać się czytelnikom z zupełnie nowej strony.

➜ Tytuł: Mały atlas dinozaurów Ewy i Pawła Pawlaków
➜ Seria: Mały atlas
➜ Autorzy: Ewa Kozyra-Pawlak, Paweł Pawlak
➜ Ilustracje: Ewa Kozyra-Pawlak, Paweł Pawlak
➜ Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych, dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Mały atlas dinozaurów?

W największym skrócie: to zestawienie zarówno tych bardzo znanych jak i rzadziej wspominanych dinozaurów. Zachęca ono do ożywiania ich w swojej wyobraźni lub… na kartkach papieru. Z jednej strony mamy temat-samograj. Nie trzeba długo szukać entuzjastów dinozaurów. Z drugiej: autorzy nie rezygnują z ciekawostek podanych w bardzo pragmatyczny sposób. Często odnoszą się do porównań z otoczenia domu lub miasta, żeby nawet najmłodsi mogli dobrze zwizualizować sobie jak dany dinozaur wyglądał w rzeczywistości.

Poprzednie Małe atlasy Pawlaków odnosiły się przede wszystkim do stworzeń, które można zaobserwować nawet po przekroczeniu progu mieszkania. Sprawdźcie moje poprzednie recenzje tej serii:

• Mały atlas psów (i szczeniaków),
• Mały atlas kotów (i kociaków),
• Mały atlas zwierzaków,
• Mały atlas motyli.

W Małym atlasie dinozaurów przenosimy się porządnie w czasie, dzięki czemu pojawia się sporo dywagowania, ale jednocześnie odkrywaniu niuansów świata nauki oraz zmieniającego się obrazu dinozaurów na przestrzeni nawet ostatnich lat.

Co wyróżnia tę pozycję na tle innych książek o dinozaurach?

Bardzo wartościowe jest w niej to, że twórcom nie zależy na biciu rekordów w ilości omówionych gadów czy wyczerpaniu tematu za wszelką cenę. Nie zasypują dziecka specjalistycznymi terminami, ale zamiast tego oferują pewnego rodzaju przeżycie. 

Dobierają informacje o konkretnym dinozaurze w taki sposób, że naturalnie ma się ochotę zgłębiać historie o tych, które wyjątkowo sobie upodobaliśmy. Tworzy to pewnego rodzaju czytelniczą więź pomiędzy uroczymi na ilustracjami bohaterami, a odbiorcą.

Tego rodzaju podejście pozwala odkrywać lekturę w sposób, który bardzo doceniam w książkach edukacyjnych dla najmłodszych:

• dziecko nie musi wszystkiego rozumieć – może zacząć od oglądania i zadawać pytania na swoich własnych zasadach,
• dorosły nie musi wcielać się w rolę wykładowcy – raczej towarzyszy młodemu odbiorcy i podtrzymuje rozmowę,
• atlas staje się książką wielorazową: inaczej odbiera się ją w wieku przedszkolnym a inaczej, gdy dziecko rośnie i staje się bardziej świadome.

Ilustracje: prehistoria w stylu Pawlaków

Jeżeli znasz wcześniejsze tytuły Ewy Kozyry-Pawlak i Pawła Pawlaka, wiesz, że ich ilustracje mają swój charakter, rozpoznawalność oraz „rękodzielniczy” sznyt (nawet jeśli finalnie pracują oni różnymi technikami). Dzięki temu Małe atlasy wyróżniają się wizualnie nie tylko od innych książek o dinozaurach, ale ogólnie – od większości książek dla dzieci.

Dzięki takiemu podejściu do ilustracji, dziecko rozwija swoje poczucie estetyki i trenuje wyobraźnię.

Dla jakiego wieku?

Mały atlas dinozaurów będzie odpowiednią lekturą dla dzieci już powyżej 3 lat. Mali odbiorcy z zaciekawieniem będą odkrywać ilustracje, a starsi (także ci w wieku szkolnym) docenią detale oraz rozmaite niuanse na które składają się przedstawiane w książce dinozaury. 

Bardzo polecam tę pozycję na początek przygody z dinozaurami. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie wydawnictwa Nasza Księgarnia.

FAQ – Mały atlas dinozaurów

Dla jakiego wieku jest Mały atlas dinozaurów?

Książka Mały atlas dinozaurów autorstwa Ewa Kozyra-Pawlak i Paweł Pawlak najlepiej sprawdza się w grupie 3-8 lat. Młodsze dzieci skupią się na ilustracjach, a starsze będą zadawać pytania o szczegóły, porównywać gatunki i interesować się procesem odkryć paleontologicznych.

Czy to klasyczna encyklopedia dinozaurów?

Nie. Mały atlas dinozaurów nie jest encyklopedią z rozbudowanymi opisami systematycznymi. To autorski atlas, który łączy elementy wiedzy z interpretacją i wyobraźnią. Autorzy podkreślają, że rekonstrukcja prehistorii opiera się na hipotezach, dlatego książka zachęca do rozmowy o tym, co wiemy na pewno, a co jest naukowym domysłem.

Czy książka zawiera dużo trudnych nazw i dat?

Nie przytłacza nadmiarem specjalistycznej terminologii. Nazwy dinozaurów pojawiają się naturalnie, ale narracja jest dostosowana do młodego odbiorcy. To raczej wprowadzenie do tematu niż kompendium wiedzy.

Czy nadaje się do wspólnego czytania z dzieckiem?

Zdecydowanie tak. To książka, która najlepiej działa podczas rozmowy: przy oglądaniu ilustracji, wspólnym analizowaniu szczegółów i zadawaniu pytań.

Czym wyróżnia się na tle innych książek o dinozaurach?

Wyróżnikiem jest autorski styl ilustracyjny oraz podejście do tematu – zamiast katalogu gatunków dostajemy przemyślaną, estetyczną opowieść wizualną. Książka rozwija nie tylko wiedzę przyrodniczą, ale też umiejętność krytycznego myślenia i świadomość, że nauka się zmienia.

Czy to dobra książka na prezent?

Tak. Twarda oprawa, kartonowe strony, przemyślany format i uniwersalny temat sprawiają, że Mały atlas dinozaurów dobrze sprawdzi się jako prezent dla przedszkolaka lub ucznia klas 1-3, szczególnie jeśli interesuje się on dinozaurami lub dopiero zaczyna swoją przygodę z literaturą popularnonaukową.

Artykuł Mały atlas dinozaurów Ewy i Pawła Pawlaków – recenzja książki Naszej Księgarni pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W dzieciństwie oglądałam bajkę, którą prawdopodobnie wielu dorosłych też dobrze kojarzy. Czy to była dobra bajka? Zdecydowanie nie. Jej wspomnienie odnowiło się jednak teraz, tylko i wyłącznie dlatego, że nazwa bajki brzmi podobnie do książki, którą miałam przyjemność poznać ostatnio.

Nowa książka od państwa Pawlaków

Miś i Zając: dobrzy sąsiedzi nie mają nic wspólnego z bajką, która zdecydowanie powinna być szybko zapomniana – Wilk i Zając. Ci pierwsi nie tylko żyją ze sobą w absolutnej zgodzie, ale wspierają się na każdym kroku, doskonale uzupełnią oraz bardzo się lubią.

Twórcami zbioru 30 krótkich opowiadań są znani na polskim rynku książki dla dzieci – Ewa Kozyra-Pawlak oraz Paweł Pawlak. Pewnie sami mieliście już w rękach ich bestsellerową serię kartonówek Małych atlasów, a jeśli nie – to recenzje tych pozycji znajdziecie na mojej stronie.

O sąsiadach Misiu i Zającu

Tytułowi bohaterowie Misia i Zająca to bliscy sąsiedzi. Dzieli ich wyłącznie płotek, który często przekraczają, odwiedzając siebie nawzajem. Obydwaj są zamiłowanymi ogrodnikami, ale różni ich kilka grządek oraz oczywiście ule w ogrodzie Misia.

Miś wydaje się być tym bardziej statecznym oraz roztropnym. Często wpada na dobre pomysły, majsterkuje oraz ratuje Zajączka z opresji. Zajączek jest impulsywny, trochę bojaźliwy, a jednocześnie – pełen życia i szalonych idei, którym oddaje się bez reszty.

Urocza książka dla dzieci z krótkimi rozdziałami

Ich przygody, w większości, mogą wydawać się dość przyziemne. Najwięcej czasu bohaterowie bowiem spędzają w swoich domkach lub ich bliskim otoczeniu. Zupełnie nie przeszkadza im to jednak doświadczać nowych rzeczy, pichcić, zaskakiwać przyjaciół prezentami, a także szukać odpowiedzi na pytania, które wciąż i wciąż się pojawiają, kiedy ktoś jest ciekawy oraz otwarty na świat.

Miś i Zając: dobrzy sąsiedzi to pełna humoru, zabawy słowem i kolorowych, radosnych ilustracji książka, do której chce się nieustannie wracać. Znajdziecie w niej dużo ciepła, poczucia bezpieczeństwa – a przy okazji także ciekawostek z różnych dziedzin, rad oraz nawet przepisów.

Jeżeli poszukujecie więc bardziej współczesnej wersji Panamy, ale jednocześnie o równie uniwersalnym i ponadczasowym wydźwięku – Miś i Zając: dobrzy sąsiedzi  będzie książką idealną.

Polecam ją wszystkim dzieciom powyżej 3 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/mis-i-zajac–dobrzy-sasiedzi/p3655.html

Artykuł Miś i Zając: dobrzy sąsiedzi – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Co się dzieje z klaunem, który nikogo już nie bawi? Czy klauni muszą być zawsze weseli? Kto pozbiera rozsypanego błazna?

Moko. Najśmieszniejszy klaun na świecie to książka duetu Gerarda Moncomble oraz polskiego artysty Pawła Pawlaka, znanego m.in. z serii Małych atlasów czy pozycji Pan Stanisław odlatuje.

Cyrk bez zwierząt

Przyznam, że zawsze z dużą ostrożnością podchodzę do książek, których akcja rozgrywa się w cyrku. Choć fabuła Moko. Najśmieszniejszy klaun na świecie ma tam miejsce zaledwie przez chwilę, całość została wymyślona tak, aby nie przyczyniać się do promowania niewłaściwych ,,atrakcji”.

Cyrk w książce jest bowiem cyrkiem bez zwierząt. Występują w nim jedynie ludzie – żonglerzy, akrobaci, magicy i oczywiście tytułowy bohater, czyli Moko.

Klaun Moko zostaje zwolniony 

Klaun jest gwiazdą programu. Jego wizerunek widnieje na afiszach w różnych językach, co może świadczyć o tym, że zrobił on duże wrażenie na widowni w wielu krajach.

Kiedy występy cyrku rozpoczynają się w nowym mieście, Moko czuje się jednak jakiś nieswój. Jest smutny, zrezygnowany i nie potrafi już rozśmieszać ludzi. Dyrektor o bardzo wymownym imieniu, postanawia więc go zwolnić. 

Każdy ma prawo do smutku

Co pozostaje z klauna, który nie może już dłużej występować w cyrku? Rozpada się. W książce rozpada się on dosłownie. Wiele rzeczy pokazanych jest tutaj w bardzo bezpośredni sposób, żeby jeszcze intensywniej oddziaływały one na młodych czytelników.

W Moko. Najśmieszniejszy klaun na świecie mamy pogłębiony obraz śmieszka, który za grymasem szeroko rozciągniętych w uśmiechu ust, skrywa smutny sekret. 

Okazuje się, że każdy ma prawo czuć się smutnym. Są momenty, żeby żartować i dobrze się bawić, ale nie sposób też uniknąć gorszych dni, gdy nastrój ściąga nas na sam dół. 

Jesteśmy wydzieranką, która potrzebuje uwagi

Moko. Najśmieszniejszy klaun na świecie to bardzo ciekawa propozycja książki obrazkowej, a na kolejny poziom wznoszą ją ilustracje Pawła Pawlaka. Te wydzierankowe portrety, bohaterowie i elementy składające się na sceny sprawiają, że każdy z nas może poczuć się jak całość złożona z małych części. 

Wewnątrz siebie składamy się na wiele takich fragmentów, wydzieranek. Dzięki nim jesteśmy jedyni w swoim rodzaju, ale również przez wzgląd na ich obecność – możemy czuć w środku chaos oraz stać się czasami nieco zagubieni.

W książce pojawia się jednak remedium. Wystarczy zainteresowanie drugiej osoby, aby Moko stanął na nogi. Bo bardzo często potrzeba niewiele – cień zainteresowania, okruch empatii, żeby odnaleźć w sobie radość.

Polecam Moko. Najśmieszniejszy klaun na świecie dzieciom powyżej 5 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/moko–najsmieszniejszy-klaun-na-swiecie/p3371.html

Artykuł Moko. Najśmieszniejszy klaun na świecie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Mały atlas

Autorzy, ilustracje, zdjęcia: Ewa Kozyra-Pawlak, Paweł Pawlak

Rysunki: Ola Iwanczewska

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Seria ,,Małych atlasów” od Wydawnictwa Nasza Księgarnia to jedna z najbardziej kreatywnych propozycji książek przyrodniczych dla najmłodszych. Pełna kolekcja liczy już cztery części: ,,Mały atlas ptaków”, ,,Mały atlas motyli”, ,,Mały atlas zwierzaków”, a teraz także ,,Mały atlas kotów (i kociaków)”.

Książki te charakteryzują się kartonowymi stronami, dość dużym formatem oraz przede wszystkim – wyjątkową warstwą graficzną. Ewa oraz Paweł Pawlakowie umieścili w nich nie tylko realistyczne ilustracje, zdjęcia kotów przesłanych przez przyjaciół, ale także bardzo charakterystyczne obrazy, które powstają ze skrawków materiałów, włóczek, nitek oraz rozmaitych, miękkich tekstur. Między akapitami tekstu można dostrzec również rysunki małej artystki oraz zdjęcia rzeźb!

Ostatnia nowość spodoba się szczególnie miłośnikom kotów (ja liczę w duchu, że powstanie też taka książka o pieskach (i szczeniakach)). To wspaniały przewodnik po rozmaitych rasach, ale także zbiór ciekawostek o mowie ciała kotów oraz ich bardziej dzikich krewnych.

Oprócz charakterystyki maine coona, ragdolla, syjama czy m.in. brytyjskiego krótkowłosego poczytacie także różnorakie ciekawostki o danych kotach i poznacie osobiste historie sierściuchów wymienionych z imienia.

Za wielki atut tej książki uważam także obecność solidnej reprezentacji dachowców – dachowiec biało-rudy, bury, popielaty w prążki lub szylkretowy z białym (a to oczywiście nie wszystkie)! Tutaj występują na równi z kotami typowo rasowymi, co jest niezwykle wartościowe i pozwala odszukać opiekunom swoich sierściuchów nierasowych podobieństwa w bohaterach na kartach książki. 

,,Mały atlas kotów (i kociaków)” można czytać nie tylko jako mini-encyklopedię, ale także jako fabułę. Ze względu na przyjemne wstawki humorystyczne, historie z życia kociaków i ich cechy szczególne, ta książka staje się czymś więcej niż tylko bezosobowym wykazem czy prezentacją.

Nie znam kociego fana, który nie westchnąłby z zachwytu na widok tej pozycji! ,,Mały atlas kotów (i kociaków)” sprawi mnóstwo przyjemności wszystkim czytelnikom powyżej 3 roku życia. Rekomendowany także przy uczuleniu na sierść!

Link do strony Wydawnictwa: https://nk.com.pl/maly-atlas-kotow–i-kociakow–ewy-i-pawla-pawlakow/p2950.html

Artykuł Mały atlas kotów (i kociaków) – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Paweł Pawlak

Ilustracje: Paweł Pawlak

Wydawnictwo: Wilga

Rok wydania: 2020

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Powiem szczerze, że gdybym nie wiedziała, że jest to książka Pawła Pawlaka, to pewnie bym do niej nie zajrzała. Wśród dziesiątek tytułów, które ostatnio się ukazały, okładka ,,Nie bój się, dziadku!” nie zwróciła mojej większej uwagi. 

Cóż to byłby za fatalny błąd! Kiedy bowiem tylko historia się rozpoczyna, staje się coś niezwykłego i czytelnik zostaje wciągnięty w opowieść z pięknymi, ręcznie przygotowywanymi ilustracjami – dokładnie tymi, które kojarzą się z innymi tytułami Pawła Pawlaka.

Książka opowiada historię małej króliczki Stefci, która podróżuje na parę dni do swoich dziadków. Nie jest najszczęśliwsza z tego powodu – wie, że będzie tęsknić za mamą i trochę… boi się dziadka. 

To dość zamknięty w sobie dorosły, który trzyma dubeltówkę i chętnie dzieli się swoimi przestarzałymi poglądami. Stefcia jednak jest niezwykle rozsądna jak na swój wiek, dużo czyta i wie, że nawet takie duże króliki jak jej dziadek mogą mieć swoje chwile słabości (i nie zawsze mają rację). 

Kiedy w piwnicy dochodzi do pewnego incydentu, okazuje się, że to właśnie mała króliczka jest w stanie pocieszyć dorosłego. Uświadamia mu, że strach jest czymś naturalnym i każdy ma prawo się bać. 

Jestem pod wrażeniem jak zgrabnie autor zamknął wszystkie wątki w ,,Nie bój się, dziadku!”. Początkowo serwuje czytelnikowi pewną przewrotność. Buduje nastrój prosto opisując otoczenie w warstwie tekstowej, ale zarazem dużo więcej przemycając w warstwie wizualnej! Pokój, w którym została zakwaterowana Stefcia – dawne lokum jej miłującego się w myślistwie dziadka, nawet mnie przyprawa o dreszcze! 

To książka, która z jednej strony zdecydowanie pomoże oswoić strach, da dziecku narzędzia by było ono bardziej asertywne, a w końcu zasugeruje możliwość rozmowy o relacjach między wnukami a dziadkami, skupiając się na różnicy wieku, poglądów i upodobań. 

Najważniejsze w ,,Nie bój się, dziadku!” jest jednak to, że nawet tak wyraźnie różne od siebie osoby, mogą znaleźć wspólną nić porozumienia. Zupełnie rozczuliła mnie także rozkładówka, na której dziadek zmienia przeznaczenie strzelby – to trochę takie nawiązanie do hippisowskich lat 70-tych. 

Myślę jednak, że nie trzeba się cofać w porównaniach aż tak daleko wstecz. ,,Nie bój się, dziadku!” doskonale wpisuje się również w aktualne czasy. Brak porozumienia między pokoleniami będzie poważną kwestią w nadchodzących latach. Umiejętność i przede wszystkim chęć szukania wspólnych poglądów może okazać się bardzo istotną sprawą. 

Polecam tę książkę dzieciom już powyżej 3 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/nie-boj-sie-dziadku-pawel-pawlak-sku358f4aa94177bcb9de46.html

Artykuł Nie bój się, dziadku! – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tekst: Ewa Kozyra-Pawlak

Ilustracje: Ewa Kozyra-Pawlak, Paweł Pawlak

Zdjęcia: Ewa Kozyra-Pawlak, Ewa i Adam Stempczyńscy (lis)

Rysunki: Hania Cisło

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych ,dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Bardzo czekałam na tę książkę! To kolejny Mały Atlas od arcyciekawego duetu – Ewy i Pawła Pawlaków. 

Wcześniej opisywałam już ,,Mały atlas motyli”, który miał premierę nieco ponad rok temu i okazał się wielkim hitem.

Tym razem w ,,Małym atlasie zwierzaków” autorzy postawili na bardziej ogólną tematykę i przedstawili sylwetki różnych zwierzaków, począwszy od nieśmiałych jeżyków, po pewne siebie dziki.

 Wszystkich tych bohaterów łączy jednak jedna ważna wspólna cecha – można ich spotkać w polskich lasach, na łąkach czy nawet w miejskich parkach.

Głównym atutem tej serii są oczywiście ręcznie wykonywane ze skrawków materiałów ilustracje. Łączenie faktur i kolorów, oraz stwarzanie z nich niemal żywych zwierząt, robi ogromne wrażenie na czytelnikach!

Każdy obrazek jest małym dziełem sztuki. 

(Udało mi się otrzymać taką śliczną dedykację z ręcznie wykonanym jeżykiem! )

Książka zawiera także fotografie omawianych zwierzaków oraz często – rysunki Hani Cisło. Stwarza pozory wielkiego albumu ze skrawkami zdobytych lub własnoręcznie stworzonych materiałów, który jest zarazem piękną pamiątką, ale i cennym źródłem wiedzy o różnych stworzeniach. 

Oprócz bowiem pięknej strony graficznej, w książce jest sporo prostych, ale bardzo intrygujących ciekawostek – w końcu to mały atlas dla najmłodszych!

Przemawia za tym także fakt grubych kartonowych stron oraz zaokrąglonych rogów. Książka jest nie tylko bezpieczna w użytkowaniu, ale i bardzo wytrzymała. 

Na jej stronach początkujący czytelnicy będą mogli poznać m.in. ślimaka, kunę, ryjówkę, kreta, lisa, mysz czy sarnę. Wbrew pozorom znajduje się tam całkiem poważne grono różnorakich ssaków, gadów i płazów. 

Oglądając ,,Mały atlas zwierzaków”, ma się ochotę złapać za modeline, akwarele lub papierowe ścinki i samodzielnie stworzyć jakiegoś zwierzęcego bohatera! To dopiero piękna motywacja do działania i nauki zarazem!

Polecam tę piękną książkę wszystkim dzieciom już od 2. roku życia. 

Link do strony Wydawnictwa: https://nk.com.pl/maly-atlas-zwierzakow-ewy-i-pawla-pawlakow/2721/ksiazka.html#.Xbl7JC2BiFU

Artykuł Mały atlas zwierzaków – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tekst: Emily Horn

Ilustracje: Paweł Pawlak

Tłumaczenie: Marta Umińska

Wydawnictwo: Muchomor

Rok wydania: 2015

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Będąc dzieckiem fascynowałam się światem czarownic i czarodziejek. Zupełnie tak jak bohater książki o której opowiem w tym wpisie, wypatrywałam ich na ulicach i miałam nadzieję na spotkanie-niespodziankę!

,,Przepraszam, czy jesteś czarownicą?” jest książką Emily Horn z ilustracjami niezastąpionego Pawła Pawlaka. Nie jest to najnowsza pozycja, ma już kilka lat, ale w dalszym ciągu oddziałuje na czytelników w sposób rozczulający.

Głównym bohaterem tego picturebooka jest czarny kot Herbert. Spędza on całe dnie na przesiadywaniu w bibliotece i czytaniu książek. Pewnego dnia dowiaduje się z jednej z nich o czarownicach, a co więcej – udaje mu się przeczytać, że uwielbiają one koty, takie jak on.

Herbert nie zastanawia się długo i postanawia wyruszyć na poszukiwania czarownicy.

,,Przepraszam, czy jesteś czarownicą?” to historia, którą opowiedziano niewielką ilością tekstu. Skupiono się tutaj także na poszukiwaniach, zmierzaniu od punktu A do punktu B, a w końcu – na niespodziewanym zwrocie akcji!

To jednak przede wszystkim opowieść o samotności i nadziei na odnalezienie przyjaciela. Herbert wyruszył w miasto, bo wierzył, że znajdzie bratnią duszę. Kogoś kto go zaakceptuje i polubi. Kogoś, kto pomoże mu uwierzyć, że jest wyjątkowy.

Herbert kierując się wytycznymi zapamiętanymi z książki, spaceruje ulicą i pyta różne osoby czy są czarownicami. Niestety spotyka się z dużym rozczarowaniem.

Okazuje się, że pewna pani obraziła się, że nazwano ją czarownicą, a zaczepiona dziewczynka przestraszyła się… czarnego kota!

Rozczarowany Herbert wraca do biblioteki, a tam czeka na niego wyjątkowa niespodzianka! Nie zdradzę kogo czarny kot spotyka w swoim ulubionym miejscu, ale bystre umysły z pewnością się tego domyślą

,,Przepraszam, czy jesteś czarownicą?”  to bardzo sympatyczna opowieść, której głównym przesłaniem jest to, że każdy w końcu znajdzie swojego przyjaciela. Warto szukać, nawet kiedy poszukiwania nie dają żadnych efektów. Czasami splot losu sam może przyprowadzić do nas to, czego szukamy.

Polecam tę opowiastkę każdemu dziecku, już od 4. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.muchomor.pl/pl/p/Przepraszam%2C-czy-jestes-czarownica/178

Artykuł Przepraszam, czy jesteś czarownicą? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Justyna Bednarek

Ilustracje: Paweł Pawlak

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Książki, które poruszają temat śmierci zazwyczaj mają w sobie coś nostalgicznego, łapią za gardło i wywołują w czytelniku smutek i wzruszenie. Czasami jednak zdarzają się wyjątki i o takim wyjątku chciałabym opowiedzieć dzisiaj.

,,Pan Stanisław odlatuje” to książka doskonałego duetu, czyli Justyny Bednarek i Pawła Pawlaka. W zasadzie można byłoby ,,brać ją w ciemno”, mając na uwadze poprzednie osiągnięcia tej autorki i tego ilustratora.

Justyna Bednarek jest znana chyba przede wszystkim z serii o ,,Niesamowitych przygodach dziesięciu skarpetek”, ale napisała także m.in. bardzo sympatyczną serię dla początkujących przedszkolaków, czyli ,,Dusia i Psinek – Świnek. Pierwszy dzień w przedszkolu” oraz ,,Dusia i Psinek – Świnek. Nikt się nie boi”.

Z kolei Paweł Pawlak to współautor na przykład ,,Małego atlasu motyli”, o którym także pisałam już na blogu.

,,Pan Stanisław odlatuje” to opowieść o tytułowym staruszku, który pewnego dnia wysłuchuje w radiu bardzo ciekawej audycji. Dowiaduje się o pewnym mężczyźnie, który przeleciał nad Afryką na krześle ogrodowym. Stanisław chce powtórzyć ten wyczyn, ale postanawia użyć do swoich celów materaca w kwiatki.

Ta książka składa się z bardzo wielu abstrakcyjnych elementów, a ilustracje jeszcze mocniej je potęgują. Nie należy doszukiwać się w niej logiki, ponieważ bazuje ona przede wszystkim na metaforach.

Historia wytwarza w czytelniku poczucie bezpieczeństwa. Namawia, żeby zachwycić się światem, zwracać uwagę na przyrodę i uczyć się nią cieszyć. Jest pełna fantazji, nie buduje barier, nie stawia ograniczeń. Pokazuje, że cała otaczająca nas rzeczywistość działa zgodnie z przeznaczeniem, a jej mechanizm jest zachwycający i godny podziwu.

Pan Stanisław decyduje się odejść, żeby móc ,,z góry” mieć oko na swojego wnuka. To właśnie jemu powierza swojego ukochanego psa. Wie, że z chłopcem będzie bezpieczny i szczęśliwy.

Mężczyzna jest spełniony i radosny. Cała opowieść pełna jest optymizmu i spokoju, a samą śmierć nietypowo opisuje się tutaj, jako piękne wydarzenie, bogate w nieznane na ziemi kolory i kształty.

Doskonałym uzupełnieniem całości są ilustracje, które wykonane zostały z niezwykłą precyzją. Widać na nich pociągnięcia pędza, czasami na pierwszy plan wyrywa się pozostawiona grubsza warstwa farby.

,,Pan Stanisław odlatuje” to co prawda książka o śmierci dziadka, ale skupiająca się na życiu. Wyróżnia się na tle pozostałych i może być z powodzeniem czytana już 4 – latkom.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/pan-stanislaw-odlatuje/2675/ksiazka.html#.XQkc_9MzZE4

Artykuł Pan Stanisław odlatuje – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Mały Książę

Autor: Antoine de Saint – Exupéry

Ilustracje: Paweł Pawlak

Tłumaczenie: Henryk Woźniakowski

Wydawnictwo: Znak Emotikon

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Kiedy będąc dorosłym, siada się do lektury ,,Małego Księcia”, zaczyna się w sposób nieodwracalny rozumieć jej treść, gry słowne autora oraz jego gorycz. Dlaczego gorycz, zapytacie. Przecież to taka piękna książka o przywiązaniu, przyjaźni i wyobraźni.

,,Mały Książę” został wydany po raz pierwszy w 1943 roku w Nowym Yorku. Do dzisiaj przetłumaczono go na 300 języków i dialektów (w tym także np. na gwarę poznańską czy język łemkowski). Mało znanym faktem jest także ten, że jednym z pierwszych języków, na jakie przetłumaczono ,,Małego Księcia”, nie wliczając angielskiego, był właśnie polski.

Autorem tej powiastki filozoficznej jest oczywiście Antoine de Saint – Exupéry. Narrator w książce to jego alter ego. Pisarz zginął w trakcie pilotowania samolotu, zestrzelony przez niemieckiego myśliwca w 1944 roku w Marsylii.

Na początku tego wpisu napisałam o goryczy. Nie zrobiłam tego dla taniej sensacji. Naprawdę uważam, że ,,Mały Książę” jest historią o żalu. To opowieść z perspektywy dorosłego, który tęskni za okresem dzieciństwa. Któremu brakuje towarzystwa rówieśników, którzy rozumieją jego fantazję, stronią od nudy i rzeczy przyziemnych. Którzy potrafią wzbić się ponad szarą rzeczywistość!

,,Mały Książę” to książka szalenie ważna. Taka, którą odkrywa się całe życie. Wiem, że brzmi to może górnolotnie, ale nie sposób o tym nie napisać. Czytanie jej jako dziecko dostarcza nam tylko pewnej, ciekawej i abstrakcyjnej historii. Będąc coraz starszym zauważamy w niej prawdę, tęsknotę oraz wrażliwość.

Wszystko zaczyna się od baranka. A właściwie od prośby o jego narysowanie. Mały Książę pojawia się w życiu narratora bardzo niespodziewanie. Obaj są na pustyni, z dala od innych ludzi. Obaj czują się samotni.

Baranek jest pretekstem do rozmowy. Pozwala otworzyć się zarówno Małemu Księciu, jak i pilotowi. Jest wspólnym pierwiastkiem, który łączy dwa światy – wyobraźni oraz realności.

Wydawnictwo Znak Emotikon odświeżyło dotychczas znany wizerunek ,,Małego Księcia”. Nadało mu bardziej współczesną formę.

Pozostawiono bardzo dobre tłumaczenie Henryka Woźniakowskiego, ale zaproszono do współpracy ilustratora, Pawła Pawlaka, którego uważa się za jednego z  czołówki najlepszych polskich artystów tworzących dla literatury dziecięcej oraz jednego z 75 najlepszych ilustratorów z całego świata.

Do tej pory stworzył ilustracje do około 90 książek! Bohaterowie jego oczami, w niczym nie przypominają disnejowskich piękności. Są charakterystyczni i charyzmatyczni.

,,Mały Książę” Pawła Pawlaka to świat zbudowany z figur geometrycznych, przede wszystkim kół i okręgów. Może dlatego, że rozwinięty pąk róży jest okrągły, albo z powodu owalności planet. Oprócz kół, można odnaleźć także spiczaste kształty zamknięte w trójkątach. Szczególnie, kiedy w tekście mowa jest o Ziemi.

Charakterystyczny jest także sposób, w jaki ilustrator używa barw w swoich obrazach. Wiele jest w nich mocnych punktów kolorystycznych. Żółty szalik Małego Księcia kontrastuje z granatowym tłem albo zielenią w detalach.

Ogólnie ilustracje w tej książce bardzo mocno przypominają zabawę z kalejdoskopem. Czytelnikowi kręci się od różnorodności kształtów i kolorów, ale podoba mu się to, co widzi.

Najnowsze wydanie robi ogromne wrażenie. Ma znacznie większy format, niż te znane dotychczas. Gruba okładka i dobrej jakości papier sprawiają, że będzie pięknie się prezentował, chociażby jako prezent.

,,Mały Książę” to książka pełna metafor. Cytaty z niej znane są pewnie każdemu miłośnikowi książek, nie będę więc ich przytaczać po raz kolejny.

Warto pamiętać, że to opowiastka, która staje w opozycji do wszystkich innych. Jako jedyna, odważnie mówi o miłości, jako uczuciu dalekim od cukierkowego posmaku. Mały Książę kochając, czuł się, jakby jego życie składało się z ciągłych rozterek. Jego miłość rodziła w jego głowie kolejne pytania, a on nie potrafił na nie odpowiadać.

To książka, która nie boi się mówić o stracie oraz odpowiedzialności za swoje decyzje. To dzieło uniwersalne i doskonałe jednocześnie. Ten, kto choć raz nie miał go w swoich rękach, powinien czuć się dużo uboższy o wrażenia, których nie doświadczył.

Link do strony wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,119846,Maly-Ksiaze-nowe-ilustracje

Artykuł Mały Książę – klasyka w nowym wydaniu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.