Za każdym razem, gdy sięgam po kolejne tomy serii Zuza Wróbel na tropie, mam wrażenie, że wyruszam w podróż – nie tylko do zupełnie innego czasu, ale również – do całkowicie odmiennego świata. Międzywojenna Warszawa w ujęciu Tomasza Duszyńskiego nie jest jedynie tłem wydarzeń – to pełnoprawny bohater tych historii. Miasto pulsuje życiem, skrywa sekrety i przyciąga tajemnice, które tylko czekają, żeby ktoś je odkrył.

➜ Tytuł: Zuza Wróbel na tropie. Człowiek Zagadka i Liga Złoczyńców
➜ Seria: Zuza Wróbel na tropie. Detektywi Domu pod Dębem
➜ Autor: Tomasz Duszyński
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Miejsca z książki, które możesz odwiedzić w Warszawie

Autor z ogromną swobodą łączy historię z literacką fikcją. W części Zuza Wróbel na tropie. Człowiek zagadka i Liga Złoczyńców pojawiają się realne miejsca – Kercelak, Teatr Wielki, Zamek Królewski – a także postacie, które rzeczywiście ówcześnie istniały, takie jak np. prezydent Ignacy Mościcki (urzędujący w latach 1926–1939) czy słynny Szpicbródka. Dzięki temu czytelnik może umiejscowić akcję w konkretnym czasie, a jednocześnie czuć, że uczestniczy w czymś więcej niż tylko przygodowej powieści.

Tomasz Duszyński przygotował tak emocjonujące zwroty akcji, pełną niespodzianek fabułę oraz cały przegląd postaci, że spadną Wam wąsy… to znaczy – czapki z głów! Z przyjemnością oraz wielką dumą także ten tom objęłam swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

Jeżeli jeszcze nie znacie poprzednich części, koniecznie zerknijcie tutaj:

• Zuza Wróbel na tropie,
• Zuza Wróbel na tropie. Mechaniczny Człowiek i szkoła złodziei.

Porwanie, które wywołuje napływ pytań

Tytułową Zuzę mieliśmy szansę poznać już w poprzednich częściach, ale rodzina Wróblów jest znacznie większa, niż sam komisarz Antoni Wróbel oraz jego bratanica. Tom wcześniej czytelnicy otrzymali informację, że Zuza ma także siostrę Krysię. Dziewczynka nie mogła wręcz się doczekać, żeby spotkać się z nią po długiej rozłące.

Krysia zdecydowała się odwiedzić młodszą siostrę w stolicy, ale nie przewidziała, że jej podróż pociągiem zmieni się w zupełnie zaskakującą… lekcję przetrwania! Kiedy zostaje uprowadzona przez tajemniczego współpasażera z przedziału, udaje się jej tylko pozostawić kilka wykonanych palcem rysunków na szybie. Czy policji uda się odgadnąć ten szyfr oraz odnaleźć Krysię? Jaki jest motyw tego porwania? I co wspólnego ma z tym sama Zuza?

Zuza – bohaterka, której nie da się przewidzieć

Zuza pozostaje jedną z najbardziej wyrazistych postaci w literaturze dziecięcej ostatnich lat. Jej ogromnym atutem jest nie tylko inteligencja, ale przede wszystkim… nieprzewidywalność. To bohaterka, która potrafi działać intuicyjnie, łamać schematy i znajdować rozwiązania tam, gdzie inni widzą jedynie ślepy zaułek.

Okazuje się, że jej brak przewidywalności może ocalić finalnie naprawdę sporo osób… a także kosztowności o charakterze państwowym! Jak zwykle Zuza może liczyć również na swoich wiernych przyjaciół – grupę młodych Detektywów z Domu pod Dębem czy też durzącego się w niej Franka.

W tym tomie szczególnie wyraźnie widać, jak ważne są relacje. Zuza nie działa sama – ta sieć powiązań sprawia, że opowieść nabiera głębi, a stawka staje się jeszcze wyższa.

Szpicbródka i Liga Złoczyńców – między legendą a historią

Ciekawym momentem książki jest wprowadzenie postaci Szpicbródki – inspirowanej prawdziwą osobą Kazimierza Cichockiego. Autor umiejętnie, ale przy okazji również bardzo subtelnie, wplata ciekawostki na temat historycznych bohaterów. 

Równie dobrze na wyobraźnię działa także motyw Ligi Złoczyńców, choć akurat w tym przypadku nie ma oczywistych potwierdzeń istnienia takiej organizacji. Bez względu jednak czy jest to tylko literacka konstrukcja, czy echo rzeczywistych struktur przestępczych działających w międzywojennej Warszawie – Tomasz Duszyński pozostawia czytelnikowi przestrzeń do interpretacji. A odbiorca może sam pobawić się w detektywa i nieco pobuszować w internecie na ten temat.

Mistrzowska konstrukcja intrygi

Trzeci tom serii to pokaz narracyjnej dojrzałości. W Zuza Wróbel na tropie. Człowiek zagadka i Liga Złoczyńców buduje się historię opartą na sieci zależności, w której każdy bohater ma swoje miejsce i znaczenie. Wątki splatają się, rozchodzą i powracają w najmniej oczekiwanych momentach.

To opowieść, która wymaga uważności, ale jednocześnie daje ogromną satysfakcję. Czytelnik nie jest tu biernym odbiorcą – staje się uczestnikiem śledztwa, analizuje tropy i próbuje wyprzedzić bohaterów.

Czy warto sięgnąć po ten tom?

Jeśli szukacie książki, która łączy przygodę, historię i zagadkę detektywistyczną w jednej, spójnej opowieści – to jest wybór, który trudno przebić. Trzeci tom wyłącznie potwierdza, że mamy do czynienia z jedną z najciekawszych serii detektywistycznych dla dzieci w Polsce. Oj, jakże chciałabym obejrzeć kiedyś jej ekranizację!

Polecam niezmiennie czytelnikom od 9. roku życia – ale uprzedzam: to lektura, która wciąga również dorosłych. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie Wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Zuza Wróbel na tropie. Człowiek zagadka i Liga Złoczyńców?

To detektywistyczna historia osadzona w międzywojennej Warszawie, w której Zuza próbuje rozwikłać zagadkę porwania swojej siostry i odkryć tajemnice Ligi Złoczyńców.

Czy trzeba znać poprzednie tomy serii?

Nie jest to konieczne, ale znajomość wcześniejszych części pozwala lepiej zrozumieć relacje między bohaterami.

Dla jakiego wieku jest ta książka?

Polecam ją dla czytelników 9+, choć starsi odbiorcy również znajdą tu wiele dla siebie.

Czy postać Szpicbródki istniała naprawdę?

Tak, inspiracją dla tej postaci był Kazimierz Cichocki – znany przestępca z okresu międzywojennego.

Dlaczego akcja książki jest osadzona w międzywojennej Warszawie?

Ten okres historyczny pozwala autorowi połączyć realne wydarzenia i miejsca z fikcyjną, detektywistyczną fabułą.

Artykuł Porwanie w międzywojennej Warszawie i tajemnicza Liga Złoczyńców – kolejny tom Zuzy Wróbel na tropie pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Ogromny sztorm zniszczył znaczną część nadmorskiego kurortu ,,Kurhaus”, a woda zabrała ze sobą ludzkie istnienia – prawdopobnie, bo nikt nigdy nie ustalił dokładnej liczby ofiar.

➜ Tytuł: Dziewczynka, której nie było
➜ Seria: Z Dreszczykiem
➜ Autorka: Joanna Jagiełło
➜ Ilustracje: Paulina Wyrt
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kim jest Ignacy? Bohater książki Dziewczynka, której nie było

Dziewczynka, której nie było to lektura nieoczywista, pełna wartościowej treści, ale i nadprzyrodzonych zjawisk, które wciągną czytelników bez reszty! Z przyjemnością informuję, że jest to mój patronat medialny.

Głównym bohaterem książki jest chłopiec o imieniu Ignacy. Czuje, że czasami odstaje od reszty. Raczej stroni od tłumów, cieszy go malowanie akwarelami i jest zupełną ,,nogą” z niemieckiego – do tego stopnia, że po wakacjach musi pisać poprawkę. Razem z rodzicami, siostrą, jej koleżanką i psem, planują spędzić trochę czasu na urlopie w Dziwnowie.

Tajemnicza dziewczynka na plaży nad Bałtykiem

Początkowo nic nie zapowiada tego, co ma się wkrótce wydarzyć. Całe towarzystwo kwateruje się w starej willi przeznaczonej na wynajem. Mają blisko do plaży i choć pogoda jest ,,w kratkę” – jak to bywa nad polskim morzem – to jednak zapowiada się przyjemny czas beztroski.

Pewnego dnia Ignacy zauważa wśród fal dziewczynkę. Nieco doskwiera mu samotność, bo siostra z koleżanką od razu znaleźli sobie kompanów do zabawy. Chłopiec jest zaskoczony, ale i podekscytowany, gdy dziewczynka podchodzi do niego. Tym bardziej, że okazuje się Niemką, bardzo nietypowo ubraną oraz w dziwny do wytłumaczenia sposób – zagadkową.

Między historią a teraźniejszością – Dziwnów w książce Joanny Jagiełło

Dziewczynka, której nie było opowiada o fikcyjnych bohaterach, wplatając jednak w fabułę prawdziwe informacje oraz ciekawostki o okolicy. Autorka w pewien sposób oddaje hołd pamięci nie tylko kuracjuszom, ale ogólnie mieszkańcom Dziwnowa (a właściwie ówczesnego Dievenowa), zachowując odpowiedni balans między przeszłością a teraźniejszością.

Książka, choć w dużej mierze skupiająca się na nadrzeczywistych zjawiskach, kładzie nacisk przede wszystkim na tym, co jest teraz – na życiu. Możliwość zagłębiania się w historię, podążania tropem cieni czy duchów jest ekscytująca, ale nigdy nie powinna zdominować tego, co naprawdę ma znaczenie.

Doskonały styl oraz przeplatana narracja listami Almy

Muszę przyznać, że cały czas w trakcie lektury towarzyszyło mi ogromne zaciekawienie. Autorka używając poetyckiego języka, jednocześnie doskonale potrafi budować napięcie. Sam koncept przeplatania losów Ignacego dawnymi listami Almy, czyli tytułowej dziewczynki, pozwala szerzej spojrzeć na bohaterów oraz lepiej zrozumieć ich motywacje. Dodaje opowieści głębi, umożliwiając czytelnikom sympatyzowanie zarówno z jednym, jak i drugim (do pewnego momentu).

Ilustracje Pauliny Wyrt 

Godne zauważenia są również ilustracje Pauliny Wyrt, które wydają się odzwierciedlać wrażliwą osobowość Ignacego. Częste pokazywanie go bez widocznej twarzy, w otoczeniu rozmytym, ale pełnym przenikających się kolorów – dodaje tajemniczego akcentu historii. Lektura z takimi obrazkami staje się jeszcze przyjemniejsza.

Seria z Dreszczykiem – dlaczego warto sięgnąć po Dziewczynkę, której nie było

To wspaniale napisana, zilustrowana i przygotowana książka, należąca do jednej z moich ulubionych Serii z Dreszczykiem. Sprawdźcie np. mój poprzedni patronat tego cyklu: Dom na odludziu.

Dziewczynka, której nie było będzie odpowiednią pozycją dla czytelników powyżej 9 lat. Musicie jednak mieć na uwadze, że po lekturze wielu odbiorców na pewno zapragnie wybrać się na wakacje… do Dziwnowa. Sprawdzajcie dostępność książki na stronie wydawnictwa Literatura.

FAQ o książce Dziewczynka, której nie było

O czym opowiada książka Dziewczynka, której nie było Joanny Jagiełło?

Dziewczynka, której nie było to powieść dla młodszych czytelników inspirowana prawdziwą katastrofą, która wydarzyła się nad Bałtykiem na początku XX wieku. Historia skupia się na chłopcu o imieniu Ignacy, który podczas wakacji w Dziwnowie spotyka tajemniczą dziewczynkę. 

Czy wydarzenia z książki Dziewczynka, której nie było mają związek z prawdziwą historią?

Tak. Punktem wyjścia dla fabuły jest autentyczne wydarzenie – potężny sztorm, który w nocy z 30 na 31 grudnia 1913 roku nawiedził Dziwnów. Katastrofa zniszczyła część nadmorskiego kurortu Kurhaus i na trwałe zapisała się w historii regionu. Autorka bazuje na tym fakcie i czyni go tłem dla literackiej opowieści, w której fikcyjni bohaterowie spotykają się z echem dawnych wydarzeń.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka Dziewczynka, której nie było?

Książka najlepiej sprawdzi się u czytelników powyżej 9 roku życia. Historia łączy elementy przygodowe, historyczne i lekko nadprzyrodzone, dzięki czemu jest atrakcyjna także dla starszych dzieci, młodzieży, a nawet dorosłych. 

Czy Dziewczynka, której nie było należy do jakiejś serii wydawniczej?

Tak, książka została wydana w popularnej Serii z Dreszczykiem wydawnictwa Literatura. Cykl ten obejmuje powieści dla młodszych czytelników, które łączą elementy tajemnicy, historii oraz przygody. 

Gdzie rozgrywa się akcja książki Dziewczynka, której nie było?

Akcja powieści rozgrywa się w nadmorskim Dziwnowie. To właśnie tam Ignacy spędza wakacje z rodziną i odkrywa ślady historii związanej z dawną katastrofą. Miejscowość staje się ważnym elementem opowieści.

Artykuł Katastrofa, która naprawdę wydarzyła się nad Bałtykiem. Recenzja książki ,,Dziewczynka, której nie było” pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.