➜ Tytuł: Questwick. Stolica Przygody
➜ Autor: Roch Urbaniak
➜ Ilustracje: Roch Urbaniak
➜ Wydawnictwo: Muduko
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Questwick, czyli hołd dla RPG-ów

Czy Questwick to najlepsza książka tego autora? Pod kątem fabularnym – zdecydowanie! Roch Urbaniak, znany dotąd przede wszystkim jako malarz, ilustrator oraz autor serii o Papierniku, tym razem wymalował nam świat, niczym godny następca samego Terry’ego Pratchetta. Podobieństwo jest zadziwiające – ten sam przewrotny, błyskotliwy humor, nietuzinkowi bohaterowie, absurdalne instytucje oraz przygody na śmierć i życie, które nigdy nie są tylko prostą potyczką dobra ze złem.

Nawet tutejsza Straż wzbudza podobne skojarzenia, jak jej odpowiednik ze Świata Dysku. Nie oznacza to jednak, że Questwick próbuje naśladować uniwersum Pratchetta. Sam autor jako główne źródło inspiracji wskazuje sesje RPG, w których nawet najbardziej podniosłą opowieść Mistrza Gry gracze – prędzej czy później – wzbogacają żartami i całkowicie nieprzewidywalnymi decyzjami. Cała książka została pomyślana jako hołd dla klasycznych sesji fabularnych. 

Na czym polega gra książkowa Questwick. Stolica Przygody?

Czytelnik wciela się w podrzędnego hodowcę wąsatej rzepy, który otrzymuje od swojej społeczności jedyną w swoim rodzaju szansę. Może opuścić rodzinne strony i przeżyć epicką przygodę w Questwick – mieście przyciągającym zwyczajnych zjadaczy chleba, marzących o sławie, skarbach i zapisaniu się w annałach bohaterskich podań.

Nie wystarczy jednak przekroczyć bram miasta i efektownie dobyć miecza. Poszukiwanie przygód zostało tu do cna sformalizowane. Trzeba odstać swoje w kolejce, skonfrontować się z urzędnikiem i dopełnić formalności w oficjalnej Gildii Poszukiwaczy Przygód. Dopiero po uiszczeniu odpowiedniej opłaty można otrzymać przydział do pierwszej misji. Tak się składa, że naszego bohaterowi przypada sprawa… skradzionej kiełbasy. 

Nie brzmi to jak legendarna misja? Nie dajcie się zwieść. Podczas decydowania o dalszych losach bohatera możecie wplątać go w znacznie poważniejsze kłopoty. Wolno działać zgodnie z własnym sumieniem, zachowawczo wybierać najbezpieczniejsze rozwiązania albo pozwolić sobie na odrobinę – lub zdecydowany nadmiar – szaleństwa.

W tej grze nie ma jednego słusznego zakończenia

Książki paragrafowe zazwyczaj oferują kilka alternatywnych zakończeń, ale często prowadzą czytelnika przez wiele tych samych scen. Mapa możliwych doświadczeń pozostaje przez to dość ograniczona. W przypadku Questwicka wygląda to jednak inaczej. Poszczególne decyzje potrafią wyprowadzić historię daleko poza główny nurt opowieści i doprowadzić do kilkunastu bardzo różnych finałów.

Roch Urbaniak prawdopodobnie konstruował fabułę tak, jak tworzy się przygodę do gry RPG. Pisał główny wątek, po czym zatrzymywał się i zastanawiał, co w danym momencie mogliby zrobić gracze/czytelnicy. Następnie rozwijał alternatywne scenariusze, czasem prowadząc wątki z powrotem do głównej historii, a czasem do osobnych, mniej lub bardziej niefortunnych finałów. Co ważne, nawet najbardziej niemądra decyzja ma przynieść czytelnikowi satysfakcjonującą i odpowiednio rozbudowaną sieć fabularną. 

Dlatego śmierć nie musi oznaczać tutaj zaraz zupełnej porażki. Bywa puentą świetnego żartu albo wynikiem brawurowej głupoty.

Jak grać w Questwick i orientować się w paragrafach?

Teoretycznie do rozpoczęcia przygody potrzebujecie tylko książki i ołówka. W praktyce bez notowania pewnych informacji prędzej czy później się pogubicie. Polecam pobrać ze strony wydawcy plik „Notatki bohatera” i wydrukować go, dzięki czemu nie będziecie musieli pisać bezpośrednio po egzemplarzu. Oficjalna karta oraz errata są dostępne przy opisie książki w sklepie Muduko. 

Możecie również korzystać z wewnętrznego, tylnego skrzydełka książki, na którym znajduje się miejsce na:

• Punkty Fabuły – potrzebne do odblokowywania określonych wydarzeń i możliwości;
• Epilogi – pozwalające poznać dalsze losy postaci oraz dodatkowe informacje o świecie;
• Perły Powrotu – działające trochę jak zapis gry i umożliwiające cofnięcie się do konkretnego paragrafu po niefortunnej decyzji.

Czasami trzeba zaznaczyć również informacje wewnątrz samej książki. Najlepiej robić to ołówkiem albo prowadzić własną kartę. Perły Powrotu są szczególnie dobrym rozwiązaniem, ponieważ pozwalają ryzykować bez konieczności rozpoczynania całej wyprawy od początku. 

Uwaga: wydawca udostępnił także erratę dotyczącą niewielkiego błędu redakcyjnego. Warto zapoznać się z nią przed rozpoczęciem gry.

Ta książka jest nieodkładalna

W klasycznej powieści można łatwo rzucić okiem, ile stron pozostało do końca rozdziału. Tutaj na jednej stronie znajduje się nawet kilka paragrafów, a historia nakazuje wertowanie książki z początku niemal na koniec, żeby już za chwilę ponownie odesłać czytelnika kilkaset stron „do tyłu”.

Zaznaczanie postępu bywa więc trudne, ale właściwie okazuje się zupełnie niepotrzebne. Od Questwicka po prostu trudno się oderwać. Nie czytamy go po to, żeby dotrzeć do ostatniej strony, ale żeby dowiedzieć się, jak wpłyną nasze decyzje na losy bohatera. Książka liczy 384 strony, jednak jej rzeczywista objętość zależy od wybranej drogi i liczby rozpoczętych wypraw. 

Okładka godna podróżniczego ekwipunku

Questwick. Stolica Przygody oferuje nie tylko rozbudowaną zabawę fabularną. Książkę także bardzo dobrze wydano. Okładka ma przyjemną, chropowatą fakturę, przypominającą płótno albo papier czerpany, oraz złote uszlachetnienia. Szczególnie efektownie połyskuje oko smoka. Wewnętrzne strony stylizowano natomiast na wiekowe, przechowywane przez lata karty podróżniczego dziennika. 

Mała prywata: pamiętam, że podobne „postarzanie stron” po raz pierwszy zrobiło na mnie wrażenie w 2586 krokach Andrzeja Pilipiuka. Był 2007 rok, miałam piętnaście lat i zachwyciłam się tym zabiegiem tak bardzo, że niedługo później przepadłam w książkach tego autora. Mam nadzieję, że ktoś teraz trafi właśnie na Questwick i w podobny sposób odkryje twórczość Rocha Urbaniaka.

Jak wyglądają ilustracje Rocha Urbaniaka?

Czytelnicy serii o Papierniku zostali przyzwyczajeni do charakterystycznych kolorów, wyjątkowych detali oraz wizualnego rozmachu artysty. Ilustracje w Questwicku są nieco bardziej minimalistyczne i skromniejsze pod względem palety barw, ale robią podobnie duże wrażenie. Tym razem obrazy powstały dopiero po ukończeniu fabuły, podczas gdy we wcześniejszych książkach Urbaniaka to namalowana scena często stawała się początkiem opowieści. 

Zastanawiam się, jak prezentowałaby się ta historia wydana na wzór Widma nad Arkham – w większym formacie, może nawet w kilku tomach. Obecnej formie również trudno jednak wiele zarzucić. Jest poręczna i bez problemu można zabrać ją w wakacyjną podróż, chociaż ma mniej kolekcjonerski charakter.

Dla kogo jest Questwick. Stolica Przygody?

To bardzo dobra propozycja dla miłośników gier paragrafowych, sesji RPG, nieliniowych gier komputerowych oraz humorystycznego fantasy. Spodoba się czytelnikom, których przyciągają światy pokrewne Światu Dysku, choć Questwick posiada zdecydowanie własną „osobowość”.

Może być również świetną alternatywą dla gier wideo. Zapewnia sprawczość, możliwość zapisywania postępów, odkrywanie kolejnych ścieżek oraz satysfakcję płynącą z podejmowania decyzji.

Czy jest to najlepsza książka Rocha Urbaniaka? Fabularnie nie mam wątpliwości. Autor nie tylko zbudował oryginalne uniwersum, lecz także oddał czytelnikowi część władzy nad jego losami. Mam nadzieję, że będzie ten świat dalej rozwijał. Questwick wydaje się bowiem zdecydowanie zbyt interesującym miejscem, żeby po jednej przygodzie spokojnie spakować ekwipunek i wrócić do hodowania rzepy.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa Muduko.

FAQ – Questwick. Stolica Przygody Rocha Urbaniaka

O czym jest Questwick. Stolica Przygody?

Questwick. Stolica Przygody to humorystyczna gra książkowa fantasy, w której czytelnik wciela się w hodowcę rzepy marzącego o bohaterskiej karierze. Po dotarciu do tytułowego miasta otrzymuje pierwsze zadanie i sam decyduje, jak potoczy się dalsza historia.

Kim jest autor książki Questwick. Stolica Przygody?

Autorem tekstu i ilustracji jest Roch Urbaniak – malarz, ilustrator i twórca książek związanych z fantastyką oraz opowiadaniem historii obrazem. W Questwicku połączył swoje doświadczenie plastyczne z konstrukcją inspirowaną sesjami RPG.

Czy Questwick jest książką paragrafową?

Tak. Fabuła została podzielona na ponumerowane paragrafy, między którymi czytelnik przemieszcza się zgodnie z podejmowanymi decyzjami. Nie czyta więc książki od pierwszej do ostatniej strony, ale wybiera własną drogę przez historię.

Na czym polega gra w Questwick. Stolica Przygody?

Czytelnik wybiera kolejne działania bohatera, zapisuje zdobywane Punkty Fabuły i Epilogi oraz korzysta z Pereł Powrotu, które działają podobnie do zapisów w grze komputerowej. Poszczególne decyzje prowadzą do nowych przygód, alternatywnych ścieżek i różnych zakończeń.

Czy Questwick przypomina Świat Dysku Terry’ego Pratchetta?

Książka może przywodzić na myśl Świat Dysku ze względu na przewrotny humor, absurdalne instytucje, nietypowych bohaterów oraz zderzenie wielkich fantastycznych przygód z biurokracją i codziennymi problemami. Nie jest jednak kopią twórczości Pratchetta – jej najważniejszym źródłem inspiracji są sesje RPG.

Dla kogo jest książka Questwick. Stolica Przygody?

To propozycja dla miłośników humorystycznego fantasy, gier paragrafowych, sesji RPG i nieliniowych gier komputerowych. Może spodobać się także czytelnikom Świata Dysku oraz osobom szukającym angażującej alternatywy dla rozrywki przed ekranem.

Czy Questwick sprawdzi się jako książka na wakacje?

Tak. Duża liczba ścieżek i zakończeń sprawia, że książka może zapewnić rozrywkę na wiele dni. Jest przy tym na tyle poręczna, że można zabrać ją w podróż i rozgrywać kolejne przygody bez komputera, konsoli czy dodatkowych graczy.

Czy warto przeczytać Questwick. Stolica Przygody?

Warto, szczególnie jeśli lubi się książki wymagające aktywnego udziału. Questwick łączy rozbudowaną fabułę, błyskotliwy humor, liczne wybory oraz charakterystyczne ilustracje Rocha Urbaniaka. To jedna z tych historii, od których trudno się oderwać nawet po wyjątkowo niefortunnym zakończeniu pierwszej wyprawy.

Artykuł Czy „Questwick” to najlepsza książka Rocha Urbaniaka? pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuły: Złotowłosa i trzy misie. Ty decydujesz, Jaś i Magiczna Fasola. Ty decydujesz
➜ Seria: Ty decydujesz
➜ Autorka: Coralie Saudo
➜ Ilustracje: Camille Ferrari
➜ Tłumaczenie: Ernest Kacperski
➜ Wydawnictwo: HarperKids
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O paragrafówkach, w których czytelnik podejmuje decyzje dotyczące fabuły, pisałam już kilkukrotnie. Wystarczy, że klikniecie książki i gry paragrafowe, a ukaże się Wam lista z niektórymi z nich.

Seria książek paragrafowych dla dzieci – Ty decydujesz

Wiedząc jak zazwyczaj jest to fantastyczna zabawa, postanowiłam przetestować serię od wydawnictwa HarperKids. Ty decydujesz to cykl czterech już książek, w którym właśnie ukazały się dwie najnowsze:

• Złotowłosa i trzy misie. Ty decydujesz,
• Jaś i Magiczna Fasola. Ty decydujesz.

Pozycje bazują na kultowych baśniach, ale zamiast jednego, oferują aż 5 różniących się od siebie zakończeń! To od Was będzie zależało, w jaki sposób zachowa się Złotowłosa, gdy trafi do chatki trzech misiów lub czy Jaś w ogóle zdecyduje się na sprzedaż krowy za podejrzane fasole.

Alternatywne zakończenia znanych baśni

Każda z książek została wydana w dużym formacie, z kolorowymi ilustracjami Camille Ferrari. Za tekst, a także całą strukturę fabuły i zazębiające się wątki odpowiada Coralie Saudo.

Zarówno Złotowłosa i trzy misie. Ty decydujesz, jak i Jaś i Magiczna Fasola. Ty decydujesz wyróżniają się wyciętymi z prawej strony zakładkami, opisanymi symbolami konkretnych obrazków. Są to kolejne strony przygód, gdzie należy się udać. 

Fakt, że zostały przygotowane w ten sposób sprawia, że w zabawie mogą brać udział jeszcze mniejsze dzieci! Ogólnie wszystkie te pozycje polecam maluchom powyżej 4 roku życia. Moim zdaniem, dobrze jeżeli mali czytelnicy znają już baśnie w klasycznych wydaniach, aby móc sprawdzić alternatywne ich zakończenia.

Złotowłosa i trzy misie. Ty decydujesz

Gdyby tak się nad tym dłużej zastanowić (no dobrze, nawet nie dłużej), to Złotowłosa nie należała do najmilszych dzieci na świecie. To jak zachowała się w tradycyjnej bajce, nie powinno służyć nikomu za przykład.

W Złotowłosa i trzy misie. Ty decydujesz ma jednak szansę podążyć inną ścieżką (dosłownie!). Autorka przygotowała bowiem opcje z posprzątaniem po sobie, naprawieniem szkód, a nawet nie dotykaniem rzeczy, które nie należą do nas. Fakt obserwowania dziecka jak podejmuje decyzje za bohatera, może rodzicom sporo powiedzieć o tym jak widzi on świat.

Link do strony wydawnictwa: https://harpercollins.pl/pl/products/zlotowlosa-i-trzy-misie-ty-decydujesz-3076.html

Jaś i Magiczna Fasola. Ty decydujesz

Z kolei w przypadku drugiej książki, bardzo rozbawiła mnie postać starego hippisa, który próbuje wcisnąć Jasiowi jakąś czarną, smętną fasolę. Muszę jednak przyznać, że o ile w Złotowłosa i trzy misie. Ty decydujesz cała fabuła szła gładko, bez względu na dokonywane wybory, tak tutaj czasami zdarzały się drobne potknięcia w logice prowadzenia fabuły, wynikające chyba z kwestii tłumaczenia.

Zupełnie nie przeszkadzało to jednak cieszyć się historiami. Co więcej, akcja została tutaj urozmaicona postacią… smoka! Warto wspomnieć, że wszystkie zakończenia to dobre zakończenia. Bez względu więc jaką decyzję podejmiecie, nie powinniście się martwić, że dziecko będzie finalnie rozczarowane lub zniechęcone.

Seria Ty decydujesz to jednak ciekawy sposób na przeprowadzenie rozmowy o skutkach naszych decyzji, moralności czy kierowaniu się intuicją. Książki świetnie nadadzą się na oryginalny upominek – nawet dla tych maluchów, które nie są największymi fanami czytania.

Link do strony wydawnictwa: https://harpercollins.pl/pl/products/jas-i-magiczna-fasola-ty-decydujesz-3077.html

Artykuł Ty decydujesz – seria paragrafowych książek dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Jeden dzień z życia psa
➜ Scenariusz: Christian Giove
➜ Ilustracje: Stefano Tartarotti
➜ Tłumaczenie: Ola Skłodowska
➜ Wydawnictwo: FoxGames
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Są takie książki, o których na samą myśl merdałoby się ogonem, gdyby było się psem! Przedpremierowo chciałabym opowiedzieć o wyjątkowym komiksie, który z przyjemnością objęłam bajkochłonkowym patronatem medialnym.

,,Jeden dzień z życia psa” to pozycja stworzona przez duet – Stefano Tartarotti oraz Christian Giove. Ten pierwszy, ilustrator, występuje nawet na kartach komiksu! A to wszystko dlatego, że główna bohaterka suczka Lusia jest tak naprawdę inspirowana jego prawdziwym pieskiem o tym samym imieniu.

Książka paragrafowa dla dzieci

O paragrafówkach pisałam już na stronie wielokrotnie. Wydawnictwo FoxGames specjalizuje się zresztą w tego rodzaju pozycjach. Są one połączeniem książek i gier, gdzie czytelnik może sam decydować o losach bohatera. Kadr po kadrze przemierza fabułę, podążając za numerami okienek, nie stron. Jest w tym sporo wertowania, ale też mnóstwo niewysłowionej zabawy!

Z kilku ciekawszych dla trochę starszych dzieci poleciłabym m.in.:

• Zombie,
• Technomagowie,
• Rycerze,
• Rycerze 2,
• Mystery,
• Wilkołak.

Jeden dzień z życia psa

Najnowszy komiks paragrafowy dedykowany jest czytelnikom w wieku wczesnoszkolnym (do przechodzenia np. ze starszym rodzeństwem pomocnym w odczytywaniu tekstu) lub dla samodzielnie czytających odbiorców. 

Przedstawia on wiele możliwych scenariuszy z życia Lusi, która nudząc się w domu, postanawia przeżyć jakąś przygodę. W trakcie swojego wałęsania się po okolicy spotyka starych przyjaciół, ale trafia też w zupełnie nowe miejsca. Suczka jest nawet świadkiem… zebrania społeczności duchów – oczywiście pod warunkiem, że odważy się im pomóc w pewnej, bardzo interesującej sprawie.

Reguły korzystania z tej książki

,,Jeden dzień z życia psa” przygotowała dla czytelników naprawdę mnóstwo niespodzianek. Począwszy od emocjonującej akcji, wartościowych refleksji, humorystycznego snucia się po korytarzach zamku – po dodatkowe zadania, takie jak wyszukiwanie w kadrach dudków, zbieranie artefaktów (które mogą przydać się w trakcie gry), a nawet niespodziankę do odkrycia na stronie internetowej.

Muszę przyznać, że dawno nie bawiłam się tak znakomicie podczas czytania. Bardzo łatwo zaangażować się w przygody Lusi, dlatego nie sposób będzie oderwać od tej książki nawet dzieci, które… niekoniecznie przepadają za lekturami!

Nie zapomnijcie tylko DOKŁADNIE obserwować tego, co znajduje się w kadrze. Niektóre tajemnice ukryte są wyjątkowo dobrze i tylko bystre oko wypatrzy sekretne przejścia. Przyda się również umiejętność rozwiązywania zagadek i logicznego myślenia – doskonałe do ćwiczenia głowy!

Literatura dla miłośników psów

Nie trzeba chyba dodawać, że ,,Jeden dzień z życia psa” to prawdziwa gratka dla osób lubiących czworonogi. Lusia jest uroczą bohaterką i bardzo szybko zyskuje sympatię czytelników. 

Nie dajcie się jednak zwieźć – w tej książce jest sporo różnych zwierząt. Skłócone rody myszy, ukrywające się koty czy lisy, z którymi suczka będzie miała do czynienia więcej niż raz. Nie brakuje także innych psiaków, które również pełnią ważne role w fabule.

Dla kogo jest ta książka?

,,Jeden dzień z życia psa” to komiks paragrafowy, który podbije serca dzieciaków i dorosłych. Będzie odpowiedni dla odbiorców powyżej 7 roku życia. Jeżeli szukacie książki, która zajmie dzieci na dłużej – koniecznie po niego sięgnijcie.

Link do strony Wydawnictwa: http://foxgames.pl/jeden-dzien-z-zycia-psa/

OFICJALNA PREMIERA: 28.09.2022 rok

Artykuł Jeden dzień z życia psa – recenzja przedpremierowa patronatu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

 O książkach paragrafowych pisałam już na przykład przy okazji pozycji  ,,Technomagowie”, ,,Zombie” czy jeszcze prostszej – ,,Paniki w Egipcie”. Wszystkie te lektury łączy jednak dość niewielka objętość oraz fakt tłumaczenia z innych języków.

Książkę, a właściwie książki, o których piszę w tej recenzji są nie tylko polskiego autora, ale biją na głowę wszystkie razem wymienione powyżej. Takiego gamebooka z pewnością jeszcze nie czytaliście!

,,Widmo nad Arkham” to dwutomowa paragrafówka Beniamina Muszyńskiego, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Black Monck – specjalizującego się właśnie w grach paragrafowych, ale i RPG czy planszówkach.

Książki dostępne są w pakiecie – z wersją tradycyjną drukowaną oraz pdfami. Zostały wydane w dużym formacie, z teksturowaną okładką i na doskonałej jakości papierze, dlatego trochę ważą. Z tego powodu, w podróż wygodnie można zabrać ze sobą wersję elektroniczną.

Jestem pod ogromnym wrażeniem nie tylko wizualnej strony tych książek (do niej jeszcze powrócę). Praca, którą autor włożył w sam tekst inspirowany prozą H.P. Lovercrafta to wręcz tytaniczny wysiłek, który zadziwia i dostarcza czytelnikowi niebywałych emocji.

Dwa tomy są w tym wypadku wstępem i rozwinięciem oraz finałem historii, dlatego należy mieć je w komplecie. W środku znajduje się ponad 1000 paragrafów, a zakończeń scenariuszy określa się liczbą większą niż 90! Ja zdołałam dojść póki co do dziesięciu, będąc każdorazowo zaskoczona i ukontentowana wyobraźnią autora. Nie jest to jednak jeszcze moje ostatnio słowo. Z pewnością powrócę w przyszłości do tej serii, po większą dawkę wrażeń.

Głównym bohaterem, w którego wcielamy się w narracji pierwszoosobowej tej historii jest Eli Carter, wieloletni bibliotekarz z Arkham, który zarządza zbiorem cennych ksiąg. W tej wersji opowieści Lovercraft nigdy nie osiągnął międzynarodowej sławy, jednak jego tekstami inspirują się różne, tajemnicze persony.

Autor wprowadzając nas we współczesny świat, otoczony jednak mgłą grozy, pozwala decydować o losach bohatera, który może otworzyć się na innych, wyruszyć w podróż, a nawet dołączyć do tajnego zgromadzenia. Możliwości jest bardzo dużo, a system odkrywania ukrytych w tekście wyzwań i nanoszenia ich na dołączone do książek arkusze sprawia, że nasze decyzje mają wpływ na przyszłe losy postaci.

Co więcej, każdy akapit reprezentuje doskonały styl i fabułę, której nie można niczego zarzucić. Sylwetki bohaterów zostały dogłębnie przemyślane. Bez względu na to, jakim scenariuszem podążymy, będą one się zmieniać – ewoluować lub wycofywać. Akcji nie brak logiki, a liczne nawiązania do prozy mistrza horroru ucieszą każdego fana Lovercrafta.

Poza tym, książka jest stylizowana na wiekowy zeszyt lub dziennik. Wydawca nie poszedł na łatwiznę także w kwestii indywidualnych rozkładówek. Choć wyglądają podobnie, wiele z nich różni się od siebie. Pozycje wzbogacają również nastrojowe ilustracje Anny Jarmołowskiej-Goryńskiej, Marii Siwińskiej oraz Martyny Starczewskiej.

,,Widmo nad Arkham” nie jest najtańszą propozycją gamebooka, ale zdecydowanie warta jest każdych pieniędzy. To paragrafówka, którą można wiele razy odkrywać na nowo i niezmiennie będzie wzbudzać w nas zachwyt oraz ekscytację. 

Polecam ją jako doskonały pomysł prezentowy dla czytelników powyżej 16 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://blackmonk.pl/1663-widmo-nad-arkham.html

Artykuł Widmo nad Arkham – recenzja polskiej paragrafówki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.