Dinozaury żyły naprawdę bardzo dawno temu i choć zostały odkryte już ponad dwieście lat wstecz, to wciąż budzą ogromne emocje. Co by było jednak, gdyby współcześnie, w pewnej dżungli znaleziono… żyjącego dinozaura? Jak zachowaliby się dorośli? A jak zachowają się bohaterowie tej pozycji?

Muzeum Historii Naturalnej, które świeci pustkami

Mulanosaurus Rex jest książką Øyvinda Torsetera, którego pewnie większość czytelników kojarzy z bestsellerowej lektury pod tytułem Dziura. Tutaj miła niespodzianka – bohatera z Dziury spotykamy bowiem w najnowszej pozycji o dinozaurze. 

W Mulanosaurus Rex występuje on właśnie jako ekspert w Muzeum Historii Naturalnej. Wszystko wskazuje jednak na to, że nie jest najlepszym w swoim fachu – muzeum świeci pustkami. Co można zrobić, żeby to zmienić?

Ostatni żyjący dinozaur

Książka na samym początku zwraca uwagę przede wszystkim ilustracjami. Mamy tutaj dość monochromatycznych bohaterów, którzy choć nieco przypominają ludzi, raczej nimi nie są.

To raczej pewna karykatura człowieczeństwa, ale także całego świata – gdzie prezydent dowiaduje się przypadkiem, jak wygląda życie w jego państwa. Prezydent nie zamierza jednak pozostać bezczynnym. Kiedy okazuje się, że obywatele nie mają benzyny, postanawia coś na to zaradzić.

Tak się składa, że właśnie wtedy łączą się wątki naszego głównego bohatera oraz głowy państwa. Obaj mają za cel odnaleźć ostatniego żyjącego dinozaura – choć ich powody są różne, nie wykluczają się wzajemnie.

Czy jednak obydwaj będą na tyle zdeterminowani i bezwzględni, że poświęcą pradawnego gada, żeby zrealizować swoje przyziemne zamierzenia?

Władza czy empatia?

Mulanosaurus Rex to fantastycznie poprowadzona narracyjnie oraz wizualnie książka, która porywa niczym najlepszy film akcji. Mamy tutaj bardzo charakterystycznych bohaterów, wysoką stawkę, a nawet elementy z pogranicza grozy, horroru i fantastyki.

Książkę można odbierać bezpośrednio, czerpiąc przyjemność z małych smaczków, ale i głównego przesłania – dinozaury to przodkowie dzisiejszych kur. Mam jednak wrażenie, że Mulanosaurus Rex jest lekturą znacznie głębszą. Pokazuje co może nam grozić, jeżeli będziemy tylko eksploatować.

Mało tego, to ostrzeżenie przed tym, do czego niektórzy byliby w stanie się posunąć, jeżeli ważniejsza byłaby dla nich władza i kontrola, zamiast empatii czy zrozumienia.

Polecam Mulanosaurus Rex odbiorcom powyżej 11 roku życia. To pozycja z pogranicza komiksu i książki obrazkowej, która przyniesie każdemu wiele frajdy.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwoformat.pl/sklep/1204_mulanosaurus-rex

Artykuł Mulanosaurus Rex – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorka: Øyvind Torseter

Ilustracje: Øyvind Torseter

Tłumaczenie: Justyna Czechowska

Wydawnictwo: Format

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Czasami jedna dziura może stać się powodem całkiem sporego zmartwienia. Zazwyczaj jednak lepiej nie szukać… dziury w całym. Szczególnie, kiedy zupełnie nie ma się ku temu powodów!

,,Dziura” to niezwykła książka od Wydawnictwa Format, która bawi czytelników formą i błyskotliwym żartem, a ponad to zapewnia emocjonujące zwroty akcji oraz prześwietla… pewną zawziętość! 

Jej autorem jest Øyvind Torseter  – norweski artysta, pisarz oraz rysownik komiksowy (co w tej pozycji jest także bardzo widoczne). 

Tytułowa dziura jest prawdziwa. To znaczy, że możecie śmiało spojrzeć przez książkę, na przykład na drugi koniec pokoju lub obserwować zza niej ludzi w parku. 

Jak bardzo jest prawdziwa, przekonuje się też bohater tej opowieści. Nie został nazwany w żaden sposób przez autora, ale najlepiej można go określić mianem lokatora. Właśnie wprowadził się do nowego mieszkania. Początkowo, niczego nieświadomy, przynosi kartony, robi sobie nawet małą przekąskę i nagle… zauważa dziurę! 

Dziura jednak wydaje się być sprytniejsza od niego, bo nie dość, że nabyła umiejętności relokacyjnych, to dodatkowo lubi płatać figle! Dopiero wówczas rozpoczyna się prawdziwa przygoda, a właściwie – prawdziwe polowanie! 

,,Dziura” to książka reprezentująca charakterystyczny skandynawski styl. Nikt nie dba w nim, żeby było ładnie. Scenerie i bohaterowie kreśleni są cienkimi kreskami, kolorów używa się nie dla estetyki, ale dla budowania emocji, a świat wypełnia się nie tylko ludźmi, ale i pso-ludźmi, koto-ludźmi oraz innymi stworami. 

To wszystko jednak nie ma znaczenia, bo każdy czytelnik nie oderwie się od tej książki, dopóki nie dotrze do jej ostatniej strony. ,,Dziura” ma właściwości pochłaniające lub mówiąc prościej – wciągające, i jakoś specjalnie nawet nie wydaje się to dziwić. 

Wracając jednak ponownie do fabuły książki, to kończy się ona z jednej strony zaskoczeniem, ale z drugiej – jest w tym coś niesamowicie rzeczywistego. Można to nazywać ironią losu lub po prostu błędnym kołem. Można to uważać za pecha lub złośliwość rzeczy martwych, ja jednak lubię wierzyć, że takie ,,Dziury” mogą przytrafiać się tylko wyjątkowym osobom! 

Polecam tę książkę ze względu na odwagę autora i wydawców, fantastyczną zabawę formą oraz uniwersalność – będą się przy niej świetnie bawić zarówno dzieci jak i dorośli!

Link do strony Wydawnictwa: http://www.wydawnictwoformat.pl/p,679,dziura.html

Artykuł Dziura – recenzja książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Autor: Hakon Ovreas

Ilustracje: Oyvind Torseter

Tłumaczenie: Milena Skoczko

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2020

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Kiedy wyobrażamy sobie superbohatera, raczej widzimy go w jakimś pięknym i intensywnym kolorze. Łopocąca na wietrze błękitna peleryna, czerwony trykot lub żółty obcisły kostium to zazwyczaj znak rozpoznawczy nieustraszonego łowcy rzezimieszków. 

Bardzo trudno jest uwierzyć, że bohater mógłby zaprezentować się w… brązowej opasce na oczach i brązowej pelerynie! A jednak, właśnie ten kolor wybrał sobie Rune na swój znak rozpoznawczy. 

Ostatnia nowość Wydawnictwa Dwie Siostry – ,,Brune” to bardzo mądra opowieść Hakona Ovreasa, norweskiego pisarza książek dla dzieci. To pierwsza część serii, której kolejny tom został już napisany (ale jeszcze nie przetłumaczony), a następne dwa są w przygotowaniu.

Głównym bohaterem książki jest właśnie chłopiec Rune, który dowiedział się, że zmarł jego dziadek. Z tego powodu musi zostać ze swoją ciocią (za którą nie przepada). Rodzice i rówieśnicy często pytają go o samopoczucie, ale on mówi, że wszystko jest w porządku i po prostu stara się żyć dalej. 

Rune chyba nie do końca zdaje sobie sprawę z tego, co się wydarzyło. Nie wie, że rozstanie z dziadkiem, którego bardzo lubił, jest nieodwołalne. Wyobraża go sobie w ulubionym miejscu staruszka – mężczyzna staje się ważną częścią odważnego planu chłopca. 

Równocześnie bowiem z wydarzeniami rodzinnymi, Rune musi uporać się z kilkoma chłopakami, którzy niszczą przyjacielską bazę jego i kolegi, własnoręcznie przez dzieci zbudowaną. Rune zamieniając się w Brune’a (co po norwesku oznacza po prostu brązowy), słodko mści się na wyrostkach. Co prawda intryga zaczyna przybierać nieplanowany rozmach i wkrótce staje się głównym wątkiem w tej pełnej akcji książce. 

,,Brune” to pod wieloma względami bardzo typowa lektura skandynawska – oszczędna w charakterystyce, pisana prostym językiem niemal pozbawionym ozdobników, ale bardzo obficie wypełniona emocjami. 

Autorowi udaje się za pomocą oddziałujących na czytelnika wydarzeń, przekazać to, co czuje główny bohater. Nie sposób nie współczuć Rune’owi, kiedy jego domek zostaje zniszczony. Z drugiej strony – moment odegrania się na chłopakach jest niezwykle satysfakcjonujący. Nie jednak zemsta jest tu głównym tematem (finalnie źli bohaterowie wpadają w kłopoty przez własny brak wyobraźni), ale umiejętność pogodzenia się z losem, otworzenie się na innych i zaakceptowanie śmierci bliskiej osoby. 

To również przede wszystkim opowieść o tym, że każdy z nas może być superbohaterem – zawalczyć o swoje, przeciwstawić się złu i niesprawiedliwości oraz poczuć się wartościowym człowiekiem. 

,,Brune” to także przynajmniej w połowie świetnie ilustracje Oyvinda Torsetera, który bazując na mało nasyconych barwach, nieco nawiązując do klasyki komiksu oraz wybiórczo stosując kolor, doskonale podkreślił znaczenie tekstu.

Polecam tę książkę wszystkim dzieciom powyżej 7. roku życia. 

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/autorzy/prod-brune.html

Artykuł Brune – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.