Pragnienie czasami popycha nas do rzeczy wielkich – a czasami odpowiedzialne jest za upadek i stoczenie się na samo dno. Może być niebezpieczne lub motywujące. Można je dzielić, albo doświadczać w samotności.

Legenda o źrenicy oka – ostatni tom

Niczego tak bardzo nie pragnęła Królowa, jak perły zwanej źrenicą oka. Perły, która potrafi spełnić wszystkie pragnienia i jest odpowiedzią na wszystkie pytania. Cena jaką trzeba było jednak zapłacić, w zamian za wyruszenie na jej poszukiwanie, była najwyższa oraz bezwzględna.

Zwyciężczyni to czwarty i niestety ostatni już tom niezwykłej serii Legenda o źrenicy oka autorki Karin Erlandsson. W jej skład wchodzą również:

• Poławiaczka pereł,
• Poskramiaczka ptaków,
• Grotołazka.

Wizyta w Mieście Królowej

Cały cykl jest opowieścią Mirandy – dziewczyny, której ojciec pewnego dnia wyszedł z domu i już nie wrócił. Dziewczyny, która specjalizowała się w bardzo niecodziennej profesji – była poławiaczką pereł.

Ostatnia część jej przygód to nie tylko zmierzenie się z najważniejszą próbą dla Mirandy. Podczas swojej wyprawy, bohaterki (z młodszą towarzyszką Syrsą, która także odgrywa w tej historii bardzo znaczącą rolę), zawitają wreszcie do Miasta Królowej, gdzie poznają najbardziej liczącą się osobę w całym Reginum.

Epicki finał tetralogii

W Zwyciężczyni zostaje rozwiązanych także wiele wątków. Autorka zaskakuje informacjami dotyczącymi Królowej oraz czarnego charakteru serii – Iberis, a także wywołuje fale emocji w czytelnikach sceną ze spotkania Mirandy i jej ojca. Jednak pozwólcie, że nie będę zdradzać jakiego rodzaju są to emocje.

Ten epicki finał tetralogii doskonale podsumowuje wszystkie tomy. Potwierdza także jak utalentowana jest ich autorka. Legenda o źrenicy oka to doskonała, fabularna przygoda, w której akcja, bohaterowie oraz unikatowość opowiadanej historii prowadzą do literackiej uczty, od której trudno się oderwać.

Sięgając po Zwyciężczynię przeczytacie bowiem o walce z samotnością, troską o drugiego człowieka, stawianiu czoła problemom, zgubności niektórych pokus, a także podejmowaniu mądrych, życiowych decyzji.

Polecam tę książkę, jak i jeszcze bardziej – całą serię, każdemu powyżej 11 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/zwyciezczyni/

Artykuł Zwyciężczyni. Legenda o źrenicy oka – recenzja książki pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Głębokie, wzburzone morze, lasy pełne wysokich drzew i niebezpiecznych ptaków czy może nieprzeniknione góry, podziurawione tunelami niczym szwajcarski ser? Które z tych miejsc byłoby dla Was największym wyzwaniem?

Legenda o źrenicy oka i jej kolejne części

Grotołazka jest trzecim tomem serii Legendy o źrenicy oka, której autorka Karin Erlandsson ma na swoim koncie takie wyróżnienia jak m.in.: Runeberg Junior Prize,  Arvid Lydecken Prize 2018 oraz nominację do Nagrody Literackiej Rady Nordyckiej dla Dzieci i Młodzieży. 

 Dwie poprzednie części:

• Poławiaczka pereł,
• Poskramiaczka ptaków,

wprowadziły nas w świat Mirandy, Syrsy oraz Lydii, które połączyła pewna niezwykła perła. Perła oferująca swojemu właścicielowi zaspokojenie wszystkich potrzeb i zaspokojenie każdej, nawet najbardziej okrutnej dla innych żądzy posiadania.

Co ciekawe, zarówno moje internetowe poszukiwania, jak i samo zakończenie trzeciego tomu, podpowiadają mi, że to jeszcze nie koniec Legendy o źrenicy oka. Być może kontynuacja przyniesie nam odpowiedzi na najbardziej palące pytania – te, które są obecne od pierwszej części, jak i takie, które narodziły się dopiero w ostatnich rozdziałach Grotołazki.

Bohaterki wyruszają w góry

Bardzo trudno pisać o tej części, starając się nie zdradzić zbyt wiele fabuły z zakończenia poprzednich tomów. Postaram się jednak opowiedzieć o ostatniej nowości bez spojlerów, szczególnie jeżeli ta seria jeszcze nie jest Wam znana.

Przede wszystkim, Grotołazka rozpoczyna się od solidnego zarysowania fabuły i bohaterów. Jeżeli zrobiliście sobie solidne przerwy między lekturą jednego, a drugiego tomu, takie odświeżenie pamięci będzie na pewno dość pomocne. W innym przypadku – niestety może okazać się ciut nużące. 

Ze względu jednak na fakt, że ma miejsce wyłącznie w kilku pierwszych rozdziałach, szybko przechodzimy do faktów oraz akcji, która zabiera nas w zupełnie nowe rejony. Bohaterki opuszczają znane nam Północne Miasto Portowe i wyruszają w stronę gór, gdzie czekać mają na nie jeszcze trudniejsze wyzwania.

Trudności, które są do pokonania

Czytając Grotołazkę można odnieść wrażenie, że jest się z Mirandą, Syrsą oraz Lydią na skalnych półkach oraz w wąskich, klaustrofobicznych przejściach w samym sercu góry. Autorka ukazuje w swojej serii żywioły w bardzo wymowny sposób, niemal czyniąc z nich kolejnego bohatera.

Dlatego każdy rozdział odczuwamy niemal na własnej skórze, wstrzymując oddech na myśl o zbliżającej się lawinie lub możliwości utknięcia w ciasnym tunelu. Główne postacie zamierzają przez te wszystkie przeszkody w bardzo konkretnym celu. Przez ostatnie dwa tomy mają jasne zadanie – odebrać Iberis legendarną źrenicę oka. 

Muszą więc mierzyć się nie tylko z jej złotą strażą, która co gorsza składa się częściowo z bliskich im osób – do pokonania mają znacznie większą trudność. Szczególnie Miranda musi postarać się nie ulec niepokojącemu wpływowi perły i nie dać się oślepić żądzą jej posiadania. Jak jej się to uda? I czy razem z Syrsą oraz Lydią podołają w odnalezieniu źrenicy oka?

Jeżeli polubiliście dwa poprzednie tomy, koniecznie powinniście sięgnąć po Grotołazkę. Choć trudno mówić w jej przypadku o happy endzie, książka kolejny raz maluje przed nami niezwykłe światy i stawia na drodze bohaterów, którzy inspirują oraz o których aż chce się czytać. Będzie odpowiednia dla osób powyżej 11 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/grotolazka/

Oficjalna premiera: 13.03.2024

Artykuł Grotołazka. Legenda o źrenicy oka – recenzja premierowa pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Gunilla Bergström

Ilustracje: Gunilla Bergström

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Październik to miesiąc, który mocno kojarzy się nam ze strachami, dlatego Wydawnictwo Zakamarki idealnie wpisało się w okoliczności, wydając kolejną książkę z serii o Albercie. 

Zapewne znacie małego, rezolutnego chłopca, któremu przytrafiają się rozmaite rzeczy. Wszystkie jednak są niezwykle realne, a ich siłą napędową jest dziecięca wyobraźnia oraz bezpośredni skandynawski styl. 

Na stronie pisałam już o trzech tytułach tego cyklu:

• ,,Co mówi tata Alberta?”,
•  ,,Albercie, ty złodzieju!”,
• ,,Kto straszy, Albercie?”.

W najnowszej opowiastce Gunilli Bergstrom Albert ma już 7 lat. Na chłopca czekają więc nowe wyzwania, w tym te związane z coraz większą odpowiedzialnością. Rodzice zostawili Albertowi Malucha pod opieką i nasz tytułowy bohater ma być przez jedną noc nianią.

Okazuje się, że taka praca może mieć wiele korzyści! Po pierwsze Albert trochę lepiej pozna Malucha, dostanie wynagrodzenie oraz… opowie straszną historią (na wyraźne życzenie podopiecznego)!

Książka pokazuje czytelnikom kilka ciekawych kwestii, na przykład tę, że wszyscy lubimy straszne historie. Już od małego ciągnie nas do opowieści o duchach, potworach i innych niewyobrażalnych strasznościach. Miło jest czasami poczuć na plecach dreszcz ekscytacji. 

Maluch wydaje się być także zadowolony z opowiadania Alberta… oczywiście do czasu. Na początku zgrywa odważnego, ale z czasem, kiedy historia niebezpiecznie zaczyna coraz bardziej dotyczyć jego samego, zaczyna się bać. 

Na takie strachy jest jednak prosta metoda – wystarczy się przytulić i poprosić o jeszcze jedną bajkę… tym razem o czymś przyjemnym i miłym.

,,Opowiedz coś strasznego, Albercie” to książka, która pozwoli dzieciom oswoić się ze strachem oraz pokaże inną stronę odpowiedzialności. To historia uniwersalna, z której wiele dobrego może czerpać zarówno przedszkolak jak i uczeń pierwszych klas szkoły podstawowej.

Charakterystyczne ilustracje autorki oraz niezbyt urodziwi bohaterowie są najlepszym dowodem na to, że dobra książka nie musi mieć pięknych obrazków – wystarczy, że będzie miała mądrą i wartościową treść.

Polecam ,,Opowiedz coś strasznego, Albercie” dzieciom powyżej 4. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/index.php/opowiedz-cos-strasznego-albercie.html?dir=asc&order=a

Artykuł Opowiedz coś strasznego, Albercie – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: ,,Minus Trzy. Nieznośna Lucy”

Seria: Minus Trzy

Autor: Ute Krause

Ilustracje: Ute Krause

Tłumaczenie: Urszula Pawlik

Wydawnictwo: Esteri

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Minus Trzy to dinozaur, którego mieliście szansę poznać w poprzedniej i zarazem pierwszej części o jego wielkim pragnieniu, czyli ,,Minus Trzy. Marzenie o własnym zwierzaku”.

Od chwili, kiedy udało mu się je spełnić, minęło trochę czasu. W najnowszej książce Ute Krause nasz bohater stanie przed kolejnym wyzwaniem, które będzie znacznie bardziej skomplikowane, niż przekonanie rodziców, że jest dobrym opiekunem.

,,Minus Trzy. Nieznośna Lucy” to bardzo ładnie ilustrowany picturebook podzielony na 4 krótkie rozdziały. Tekstu w książce jest niewiele, dlatego może być doskonałą lekturą dla dzieci, które dopiero trenują czytanie.

Podobnie jak w poprzedniej części, w tej także głównym tematem jest wzięcie odpowiedzialności za zwierzaka oraz opieka nad nim. W tym przypadku jednak role nieco się zamieniają, ponieważ pupilem dinozaura zostaje… praczłowiek!

I to nie byle jaki praczłowiek, a dziewczynka o imieniu Lucy, które nadano także pierwszej i najstarszej odkrytej kobiecie.

Lucy jednak nie jest grzecznym i potulnym zwierzątkiem. Sprawia Minusowi bardzo dużo problemów, a do tego jest niezwykle głośna. Potrafi naśladować różne odgłosy, co niemożliwie drażni rodziców małego dinozaura.

Stawiają oni swojemu synowi ultimatum – albo nauczy Lucy dobrych manier, albo będzie musiał pożegnać się ze swoim zwierzątkiem, a oni oddadzą małego praczłowieka z powrotem do sklepu zoologicznego.

Minus nie potrafi sam poradzić sobie z tą zagwozdką, dlatego udaje się do szkoły ,,Cztery Łapy”, mając nadzieję, że tam Lucy przejdzie prawdziwą przemianę.

Jeżeli jesteście ciekawi, jak kończy się ta historia, koniecznie zerknijcie do książki.

,,Minus Trzy. Nieznośna Lucy” to dobrze napisana opowiastka o tym, że jeżeli jesteśmy za kogoś odpowiedzialni, musimy zrobić wszystko, żeby nie tylko go chronić, ale także odpowiednio wychować, żeby nie był uciążliwy dla innych.

Minus doskonale sprawdził się w roli opiekuna, a Lucy miała duże szczęście, że trafiła właśnie do jego domu.

Polecam tę książkę dzieciom powyżej 4. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://esteri.pl/ksiazka/minus-trzy-i-nieznosna-lucy

Artykuł Minus Trzy. Nieznośna Lucy – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Barbro Lindgren

Ilustracje:  Charlotte Ramel

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Dziecięca wyobraźnia nie ma żadnych granic. Zwykły mebel może mieć nagle dziesiątki zastosowań, a pokój zmienia się w las, łąkę lub podwórko.

Ważne jest tylko to, żeby pamiętać jak bawić się odpowiedzialnie.

,,Teraz będziesz kurą” Barbro Lindgren i Charlotte Ramel to właśnie przykład zabawy dzieci, która opiera się przede wszystkim na ich fantazji.

Autorkę można kojarzyć dzięki serii o Bolusiu (np. ,,Ładnie, Bolusiu!”), a ilustratorkę z cyklu książek dla maluchów o Cynamonie i Trusi.

W ,,Teraz będziesz kurą” dwójka rodzeństwa – starszy brat i młodsza siostra, wpadają na pomysł gry, gdzie jedno jest wilkiem, a drugie kurą.

Jest tu standardowy podział ról, z wyraźnym rozróżnieniem na dobry i zły charakter oraz uciekającego i goniącego.

Młodsza siostra, jako słabsza i mniejsza zostaje kurą, która przezornie ciągle pyta wilka, czy aby na pewno nie zostanie zjedzona.

Brat w ciele wilka z kolei przekonuje ją, że jest drapieżnikiem o dobrych zamiarach, ale co rusz namawia siostrę do robienia rzeczy, które kojarzą się z zajęciami drobiu, jak np. latanie, gdakanie czy znoszenie jaj, ale są raczej nudne.

Na wielu ilustracjach wyraźnie widać, że ta zabawa jest próbą zajęcia młodszej siostry i zyskania trochę czasu dla siebie. Kiedy kura wykonuje wszystkie kurze obowiązki, wilk w tym czasie może pograć w piłkę lub spędzić chwilę na komputerze.

Starszy brat wykorzystuje swoją dominację nad młodszą siostrą. Kiedy zabawa staje się nieprzyjemna, wtedy wkracza mama. Wilk oczywiście zaraz się uspokaja i zapewnia, że tak naprawdę nie chciał zjeść kury, ale jedynie próbował ją wystraszyć.

Jako starsza siostra młodszego brata, tylko mogę się domyślać, jak kończy się ta historia.

,,Teraz będziesz kurą” to doskonały punkt wyjścia do rozmowy z dziećmi na temat podjęcia próby zrozumienia swojego rodzeństwa. Zwrócenia uwagi czym jest empatia i dlaczego powinniśmy podchodzić do naszej siostry/brata z szacunkiem.

Ciekawe i bardzo wymowne ilustracje pomogą w jeszcze lepszym rozumieniu tej krótkiej historii.

,,Teraz będziesz kurą” polecam dzieciom powyżej 3-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://www.zakamarki.pl/

Artykuł Teraz będziesz kurą – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Barbro Lindgren

Ilustracje:  Olof Landström

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2014

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2014, Zakamarki, Wydawnictwo Zakamarki, Barbro Lindgren, Olof Landström, Boluś, Ładnie Bolusiu!, rodzeństwo, zazdrość, smoczek, ucieczka, siostra, brat, braciszek, opieka, troska, spacer

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Nie jest to pierwsza opublikowana książka o Bolusiu, ale pierwsza z jaką przyszło mi się zapoznać. I tyle wystarczyło. Po kilku stronach już wiedziałam, że Boluś na stałe podbije moje serce.

Później doczytałam jeszcze, że seria o tej śwince święci triumfy wśród szwedzkiej publiczności, a autorka została laureatką Nagrody im. Astrid Lindgren (ALMA).

Historia rozpoczyna się od trzech prostych zdań:

,,Bolusiowi urodził się braciszek. Boluś chciał. No i ma.”

Cała książka opiera się na bardzo prostym przekazie, którego głównym odbiorcą są najmłodsi. Zdania budowane są w taki sposób, że zrozumie je każdy. Nie ma w nich zbędnych ozdobników. Test ograniczony jest w do minimum przymiotniki (chociaż trzeba wspomnieć, że sformułowanie ,,klawe knurki” brzmi rewelacyjnie – ukłon w stronę tłumaczki Katarzyny Skalskiej).

To, co dodatkowe znajduje się w ilustracjach, a autorka ogranicza się do opisania prostych czynności i przytoczenia rozmów bohaterów.

,,Ładnie, Bolusiu!” to historia świnki-chłopca, którego los obdarzył braciszkiem. Jak mogą nam sugerować pierwsze zdania książki, Boluś chciał mieć rodzeństwo.

Sama pamiętam (zanim urodził się mój brat) jak bardzo chciałam mieć siostrę. Obserwowanie wtedy rówieśników, którzy mieli już rodzeństwo – przeważnie starsze, wyzwalało we mnie wielką potrzebę posiadania go.

Z czasem przekonałam się jednak, że bycie starszą siostrą (lub jak w przypadku Bolusia – starszym bratem) ma również mnóstwo wad.

Młodsze rodzeństwo potrafi być kłopotliwe, szczególnie dla kogoś, kto sam ledwo odrósł od ziemi i wymaga wiele uwagi.

W Bolusiu pojawia się uczucie zazdrości. Bardzo pragnie smoczka, który jest młodszego braciszka. Mama uważa, że Boluś jest już za duży na tego typu atrakcje. Świnka jednak się z tym nie zgadza i postanawia działać na własną… raciczkę.

Boluś wyprowadza braciszka na zewnątrz i odbiera mu smoczek.

Nie zostawia go jednak z niczym, ale robi wymianę. Pozostawia mu swoją maskotkę Chrumtaska. To ładny gest, nawet jak na kogoś kto odebrał niemowlęciu tak ważną dla niego rzecz.

Boluś ucieka, żeby wkrótce przekonać się, że nie tyko mama uważa go  za za dużego na smoka. Spotyka wspomniane wyżej klawe knurki, które postanawiają spuścić mu srogie lanie za bawienie się w dzidziusia. Z opresji ratuje go pies. Złe świnki spotyka kara za obicie ryjka Bolusiowi.

W tym samym czasie zaczyna płakać braciszek i chłopiec podejmuje rozsądną decyzję. Oddaje maluchowi smoczek.

Trudno powiedzieć czy jego akt dobrej woli spowodowany był przez niedawne wydarzenie z knurkami, płacz braciszka czy po prostu Boluś wyedukował, że jednak smoczki są dla niemowląt.

Morał tej historii pozostaje jednak niezmienny. Jestem przekonana, że również rówieśnicy Bolusia (czyli dzieci w wieku około dwóch/trzech lat) zrozumieją, że młodszym rodzeństwem należy się opiekować.

Książka sprawdzi się również w sytuacji, kiedy rodzice dopiero spodziewają się drugiego dziecka i chcą przygotować pierwsze na jego pojawienie się. Będzie również idealną rozrywką dla maluchów, które już mają rodzeństwo, ale nie zawsze z różnych powodów się dogadują.

Wydawnictwo Zakamarki jak zawsze stanęło na wysokości zadania i wydało piękną książkę. Gruba okładka, dobrej jakości papier oraz szyte strony powinny być mocnymi argumentami za posiadaniem jej w swojej biblioteczce.

Jeżeli jesteście ciekawi, jakich innych historii Boluś był bohaterem, koniecznie zajrzycie pod te linki:

http://www.zakamarki.pl/produkt/alez-bolusiu/

http://www.zakamarki.pl/produkt/chrum-chrum-bolusiu/

Artykuł Ładnie, Bolusiu! – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.