➜ Tytuły: Jaśmina i ziemniakożercy. Tom 1, Jaśmina i ziemniakożercy. Tom 2
➜ Seria: Jaśmina i ziemniakożercy
➜ Scenariusz: Wauter Mannaert
➜ Rysunki: Wauter Mannaert
➜ Tłumaczenie: Maria Mosiewicz
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kim jest główna bohaterka?

Wauter Mannaert to artysta, z którym mieliśmy się już szansę zetknąć przy okazji innego komiksowego cyklu – Misja. Pani z bajora. Tom 1. Powraca z kolejnym charyzmatycznym i interesującym bohaterem. Tym razem postacią pierwszoplanową jest tytułowa Jaśmina. Dziewczyna, która pasjonuje się gotowaniem oraz ziołami.

Mieszka razem ze swoim tatą w centrum dużego miasta. Jest niezwykle przedsiębiorcza oraz kreatywna. Można powiedzieć, że pełni w tej relacji funkcję rodzica. Ojciec wydaje się być przytłoczony codziennością – chyba także wciąż nie uporał się z odejściem matki dziewczynki. 

Jakie tomy zawiera seria Jaśmina i ziemniakożercy

Cykl składa się na dwie części:

• Jaśmina i ziemniakożercy. Tom 1,
• Jaśmina i ziemniakożercy. Tom 2.

Można byłoby je uznać za zamkniętą całość, ale zrobiłam małe śledztwo i okazało się, że już jest napisanych kilka kolejnych części. Jeżeli jednak chcecie sprawdzić czy ten cykl komiksowy jest dla Was – od razu sięgajcie po te dwa tomy.

Jaka jest stawka w tym komiksie?

Choć wspominałam o dość wymagającym życiu córki z ojcem, to jednak oś fabularna tej historii budowana jest na zupełnie innym fundamencie. W grę wchodzi bowiem zupełnie nowy wynalazek, który ma zrewolucjonizować przemysł spożywczy. Za pomocą urządzenia można połączyć kluczowe cechy dwóch roślin lub… organizmów. Jak każda przełomowa maszyna, ma ona jednak niewykryte początkowo skutki uboczne.

Kiedy więc do wszystkich sklepów trafiają pyszne, ziemniaczane chipsy w wielu smakach – ludzie są zachwyceni. Wprost nie mogą oderwać się od kolejnych paczek. Ich zachowanie jednak szybko ulega zmianie, a chciwy właściciel nowej firmy tylko zaciera ręce. Czy Jaśminie uda się przywrócić porządek w mieście? Oraz jak tego dokona? 

Dla kogo

Jeżeli szukacie odświeżającej, ale przy okazji dającej do myślenia lektury dla czytelników powyżej 9. roku życia – koniecznie sięgnijcie po te komiksy. Jaśmina i ziemniakożercy to historia, przy której nie tylko miło spędzicie czas, ale także która z pewnością zaostrzy Wasz apetyt… na warzywa!

Komiksy dostępne są na stronie wydawnictwa Egmont.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Dla kogo jest ten komiks? Jaki wiek?

Najlepiej dla czytelników 9+ i starszych. Sprawdzi się u dzieci ciekawych kuchni, nauki i… teorii spisków o jedzeniu, ale też lubiących szybkie tempo i humor w książkach.

Ile części ma seria Jaśmina i ziemniakożercy i w jakiej kolejności je czytać?

W polskim wydaniu są dwa tomy: Tom 1 i Tom 2. Czytaj po kolei – wątek wynalazku i relacje bohaterów rozwijają się pomiędzy częściami.

Czy Jaśmina i ziemniakożercy to komiks „o zdrowym żywieniu”?

Nie jest on poradnikiem. To fabularna historia z tematem: skąd się bierze jedzenie i jak działa przemysł spożywczy (ale w nieco przerysowanej wersji). Komiks skłania do rozmowy o pochodzeniu jedzenia i naszych wyborach żywieniowych.

Jakie są główne tematy i wartości w komiksie?

Ciekawość i samodzielne myślenie, odpowiedzialność (Jaśmina bywa „tym dorosłym” w domu), przyjaźń, uważność na to, co jemy, oraz konsekwencje „magicznych” rozwiązań technologicznych.

Czy chipsy naprawdę „uzależniają”?

Badania nie mówią o uzależnieniu klinicznym jak przy substancjach, ale o „hiper-smakowitości” i łatwej nadkonsumpcji – szczególnie w UPF. Dlatego w recenzowanym komiksie motyw „nie można się oderwać od paczki” trafnie rezonuje z rzeczywistością.

Artykuł Jaśmina i ziemniakożercy: dlaczego nie wiemy, co jemy? Recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: GIPI

Rysunki: GIPI

Tłumaczenie: Jacek Drewnowski

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Mało jest tak wrażliwych i doskonale budujących fabułę rysowników jak GIPI. Wydawnictwo Timof wydało właśnie czwartą książkę włoskiego artysty, którego prawdziwe imię i nazwisko brzmi Gianni Pacinotti. 

,,Wyjątkowe chwile ze sztucznymi brawami” to wielkoformatowy album, który strona po stronie odkrywa przed nami historię głównego bohatera – 56-letniego mężczyzny próbującego sprostać trudom codzienności. Polecam także poprzednie recenzje komiksów GIPIego, np. ,,Ziemia swoich synów” czy ,,Pewna historia”. 

Książka składa się na wiele rozdziałów, które początkowo wydają się być niczym niezwiązanymi ze sobą opowieściami. Jedyne, co może je łączyć to czarno-białe kadry eksplorujących dziwne światy kosmonautów. Im bardziej jednak zagłębiamy się w fabułę, tym wyraźniej widzimy, że każdy element jest tutaj jak część jednej układanki.

Główny bohater jest komikiem. Jego cyniczne występy bawią ludzi. Pokazując jak wielki ma dystans do tego, co go otacza, pozwala sobie nawet zamienić w rozrywkowy program chorobę własnej matki. W rzeczywistości jego strach oraz brak zrozumienia do tego, co się dzieje, sprawia że zaczyna tracić grunt pod nogami. Na pomoc przychodzi mu Świetlisty Chłopiec – jego własne alter ego sprzed lat, które pokazuje, że czasami prostota jest najlepszym wyborem w radzeniu sobie ze światem.

GIPI za pomocą poetyckich rysunków, w których sporo jest symboliki, pokazuje stany emocjonalne głównego bohatera. Potrzeba rozumienia zaczyna się w nim już na poziomie komórkowym. Wszystkie swoje cechy, na które nie mógł mieć wpływu, wyciąga na wierzch, żeby przykryć nimi swój prawdziwy strach oraz niemoc. 

Sposób w jaki artysta przedstawia nam miejsca akcji, także przyprawia o samoistne ciarki. Używając różnych stylów, przenosi nas z jednej przestrzeni do drugiej. Czasami pokazuje tylko coś, co ma wstrząsnąć czytelnikami lub zostać wykorzystane w niewielkim fragmencie w świecie głównego bohatera. GIPI oszczędnie korzysta z kolorów, starając się przekazać za ich pośrednictwem jedynie chwilę największej beztroski. Wszystko inne albo jest zupełnie monochromatyczne, albo wypłowiałe. 

Czytelnik bardzo szybko odnajduje się w historii. Nie sprawia mu też żadnej trudności utożsamianie się z głównym bohaterem. Można śmiało powiedzieć, że ,,Wyjątkowe chwile ze sztucznymi brawami” mają w sobie wiele prawdy (paradoksalnie, stając w opozycji z pewnym wątkiem w książce). Jestem przekonana, że każdy wzruszy się na końcu i pozostanie sam na sam z ważnymi dla siebie przemyśleniami.

Bardzo polecam ten komiks wszystkim powyżej 17 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://sklep.timof.pl

Artykuł Wyjątkowe chwile ze sztucznymi brawami – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: GIPI

Rysunki: GIPI

Tłumaczenie: Jacek Drewnowski

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Komiksy o dużym ładunku emocjonalnym zawsze pozostawiają czytelnika w stanie pewnej melancholii. Opowiadanie o cierpieniu, poczuciu beznadziejności czy przemijaniu pozwalają zatrzymać się na chwilę i poddać pod rozważania kwestie tego, gdzie znajdujemy się obecnie.

,,Pewna historia” to komiks, ale równie dobrze można określić go mianem poezji. Jego autorem jest Gianni Pacinotti, włoski artysta tworzący pod pseudonimem Gipi. W ostatniej nowości Wydawnictwa Timof łączy historię 50-letniego, słynnego pisarza oraz jego przodka, który był na froncie i walczył podczas I wojny światowej. 

Pewnego dnia u mężczyzny zostaje stwierdzona schizofrenia i zachowania obsesyjno-kompulsywne. Landi jednak już od dawna traci kontakt z rzeczywistością. Jego życie krąży wokół rozważań na temat wieku oraz zmian, które w związku z nim zachodzą w jego ciele. Mężczyzna nieustannie myśli o listach, które pozostawił jego dziadek z frontu. Zanurzając się w wykreowany przez siebie świat, zaczyna tracić kontakt z otoczeniem, zaniedbuje rodzinę, aż w końcu zostaje skazany na samotność. 

,,Pewna historia” robi na czytelnikach wrażenie ze względu na prowadzoną narrację, ale i także sposób jej obrazowania. Gipi łączy style pokazując momenty chwilowej stabilności za pomocą prostych, monochromatycznych szkiców. Każde odstępstwo w kolorze – a szczególnie te najbardziej barwne rysunki, są nawiązaniem do wewnętrznego ,,ja” Landiego. 

Podobnie wygląda kwestia z retrospekcjami, a w zasadzie alternatywną opowieścią dziadka mężczyzny. Te kadry także zostały szczegółowo przygotowane w lekko wyblakłych, ale jednak kolorowych wersjach. 

Czy jest w ,,Pewnej historii” jakiś optymistyczny akcent, którego można się złapać? Czy mimo fabuły zmierzającej wydawałoby się do drogi bez wyjścia, narrator pozostawia czytelnikowi cień nadziei na szczęśliwe zakończenie? 

Wydaje mi się, że nawet pozorne osiągnięcie celów, nie przynosi tutaj żadnej satysfakcji. Obaj mężczyźni mają za sobą tak wiele bolesnych doświadczeń, że choć próbują tłumaczyć sobie swoją przyszłość wizją następnego dnia, niewiele będzie w stanie stłumić ich wewnętrzną niepewność. To symboliczne, umieszczone także na okładce, uschłe drzewo jest tylko złudą, która ani nie ochroni przed deszczem, ani nie da cienia podczas upalnego lata.

,,Pewna historia” jest komiksem poruszającym. Pozwala za pomocą obrazów i słów doświadczyć poetyckiego uniesienia. Pozostawia pytania, na które nie trzeba szukać odpowiedzi, ale których obecność warto mieć w świadomości. 

Polecam dla dojrzałych czytelników.

Link do sklepu Wydawnictwa: https://sklep.timof.pl

Artykuł Pewna historia – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Scenariusz: Michael Ross

Rysunki: Michael Ross

Tłumaczenie: Mateusz Jankowski

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2020

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Niepełnosprawność to wymagający temat. Ważne z perspektywy autora jest przede wszystkim to, żeby nie próbować diagnozować pacjentów, ale skupić się na istocie opowieści.

W ,,Upadku” Mikaela Rossa udało się uniknąć powielanych schematów i historię Noela – nawet jeżeli zebraną z wielu innych, pokazać z perspektywy zagubionego chłopca, którego rozterki miłosne, tęsknota i potrzeba bliskości w pierwszej kolejności wysuwają się na główny plan. 

To komiks, który został przygotowany na zlecenie, co pewnie dla wielu nieświadomych czytelników będzie dużą niespodzianką. Fundacja Ewangeliczna Neuerkerode zaprosiła artystę do swojej miejscowości, żeby uświetnić 150-lecie  istnienia w niemieckiej społeczności. Ross pracował wśród mieszkańców Neuerkerode, inspirował się ich historiami i obserwował poszczególne charaktery. Historyczne zdjęcia oraz odezwa dyrektora Fundacji pojawia się na końcowych rozkładówkach. Muszę przyznać, że sprawiła ona, że  ,,Upadek” stał się w moich oczach jeszcze ważniejszą lekturą. 

Jej głównym bohaterem jest Noel. Poznajemy go w dzień jego urodzin, kiedy razem z mamą robią zakupy w supermarkecie. Czy to ze względu na jego wzrost czy bardzo prosty sposób wypowiadania się, wydaje nam się, że mamy do czynienia z dzieckiem. Obserwujemy krótki wycinek życia tej bardzo niewielkiej rodziny. Tym, co jako pierwsze rzuca się w oczy jest beztroska chłopca i wielkiego zmęczenie jego matki.

Jeszcze tej samej nocy staje się jednak coś złego. Tytułowy ,,Upadek” zmienia życia Noela, odbierając mu poczucie bezpieczeństwa i zarazem ukochaną osobę. 

Chłopiec trafia do nowego miejsca. To, że niewiele rozumie, co wokół niego się dzieje, pomaga mu dość szybko zaadaptować się w nowym miejscu, potrzebuje jednak czasu, żeby dopuścić do siebie prawdę.

Gdyby trzeba było opisać ten komiks w jednym zdaniu, prawdopodobnie można byłoby zrobić to w ten sposób: historia o zawodach, także tych miłosnych, poszukiwaniu sensu w drobnych gestach i nadawaniu życiu kolorów – często nawet za pomocą spełniania najmniejszych pragnień. 

Niezwykłe jest operowanie światłem w ,,Upadku”. Autor za pomocą różnych pór dnia potrafi opowiedzieć zupełnie inne emocje. Czasami pozostawia bohatera w dużej pustej przestrzeni, tak jakby stawiał samego aktora na wielkiej scenie. Na koniec daje jednak nadzieję. Pozwala wierzyć, że nawet upadki można wyćwiczyć i oswoić. Nawet – jeżeli wydaje się, że jesteśmy na z góry przegranej pozycji. 

Zdecydowanie polecam tę pozycję. W każdym czytelniku poruszy ona wrażliwe struny, pozostawi refleksje i z pewnością – lepsze zrozumienie dla ludzi z Neuerkerode, i nie tylko.

Komiks dla osób powyżej 16 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Upadek/pokaz.html 

Artykuł Upadek – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Paweł Rzodkiewicz

Rysunki: Tomasz Woroniak

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2020

Objętość:  więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Piłka nożna nie jest jednym z moich najbardziej ulubionych tematów, jednak ,,Będzie dobrze”, choć rozgrywa się w świecie futbolu, w rzeczywistości mogłoby dotyczyć każdej innej dziedziny. 

Twórcami komiksu jest duet Pawła Rzodkiewicza oraz Tomka Woroniaka. Panowie wykorzystując brazylijskie realia, postanowili – przynajmniej w moim odczuciu, całkiem trafnie zobrazować nasze polskie podwórko. W tym wciągającym komiksie zestawili dwie dobrze znane postawy; tradycyjną, która uznaje życie religijne, wiarę w obrządki – nawet te pozbawione logiki czy strach przed gniewem opatrzności; oraz pogląd racjonalny, który przyjmuje rzeczywistość na chłodno, podchodzi do wyzwań dnia w sposób wykalkulowany, nastawiony na zysk i wyniki.

W tej opowieści reprezentantką tej drugiej postawy jest diretora, czyli ktoś na kształt dyrektorki związku piłki nożnej. Z kolei w opozycji do niej stoi praktycznie cała reszta zarządu – wyłącznie mężczyźni wyznający kult przeszłości i uważający każdą zmianę jako zamach na ich sprawnie działający system. Diretora jednak wie, że system nie działa, a przynajmniej nie tak jak powinien.

Spiritus movens tej historii jest jednak niejaki Arubinha, zwany także opiekunem duchowym lub szamanem, który pewnego dnia obraża się na zarząd, zaprzestając odmawiania modlitw na poczet drużyny narodowej.

Cały kraj zaczyna wywierać presję na dyrektorce, żeby uległa i przeprosiła mężczyznę. Ona jednak jest wierna własnym ideałom i nie zamierza ulec przekonaniu, że sukces drużyny zależny jest wyłącznie od roszczeniowego staruszka. Nawet, kiedy piłkarze kolejny raz zawodzą, choć według obliczeń powinni odnosić zwycięstwa, kobieta jest nieugięta. Dopiero pewien splot wydarzeń sprawia, że ponownie musi zweryfikować swój plan działania.

Komiks ,,Będzie dobrze” nosi bardzo przewrotny tytuł. Z jednej strony pokazuje ogromną ścianę, z którą muszą mierzyć się młodzi ludzie. Walczą nie tylko z bieżącymi problemami, ale muszą przekonać też tych starszych od siebie, że zmiany są ważne i często są też dobre. Z drugiej strony budują swój autorytet, pewność siebie i zdarza się im popełniać błędy. 

Warto podkreślić, że przytaczana w tej książce opowieść Mistrzostw Świata 2014 jest fikcją. Będą rozczarowani też ci, którzy liczyli na wiele kadrów z murawy – one są, ale tylko po to, by uwiarygodnić historię i wskazać najważniejsze momenty. Istotą całego komiksu jest bowiem postawa głównej bohaterki, jej decyzje i ciągnące się bez końca ich konsekwencje…

,,Będzie dobrze” to ciekawa pozycja, którą z czystym sumieniem mogę polecić każdemu czytelnikowi powyżej 16 roku życia. Przynosi satysfakcję i choć może nie jest szalenie odkrywcza, to miło jest się nią podzielić ze znajomymi.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Będzie+dobrze/pokaz.html

Artykuł Będzie dobrze – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Shangri-La

Scenariusz: Mathieu Bablet

Rysunki: Mathieu Bablet

Tłumaczenie: Katarzyna Gajewska-Wąsowicz

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2020

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

To jest tak dobry komiks, że zasługuje na bardziej obszerną recenzję. Rzadko też piszę o tym już na początku, ale to pozycja, którą naprawdę TRZEBA przeczytać i obejrzeć. Zdecydowanie najmocniejsza książka, jaką czytałam w tym i prawdopodobnie w poprzednim roku. 

Futurystyczny tytuł ,,Shangri-La” to dzieło Mathieu Bablet, francuskiego twórcy zafascynowanego kulturą science fiction. Wszystko, co powstało z jego udziałem do 2016 roku było swego rodzaju przygotowaniami do tej obszernej i pełnej historii, którą udało mu się wykreować.

To jego w pełni autorskie dzieło, począwszy od scenariusza, rysunków, a nawet poprzez kolor. Może dlatego wszystko tutaj rewelacyjnie ze sobą współgra, nie ma zgrzytów, ani niezgodności, całe to uniwersum ,,kupuje się” bez mrugnięcia okiem.

Główna akcja ,,Shangri-Li” dzieje się w przyszłości, kilkaset lat do przodu. Nie jest powiedziane kiedy dokładnie, ale wiadomo, że XXI wiek odcisnął na bohaterach komiksu poważne piętno. Uchodzi za czas upadku i apokalipsy, kiedy Ziemia przestała być zdolna do zamieszkania, i trzeba było migrować na unoszące się w przestrzeni kosmicznej satelity.

Głównym bohaterem tego dość posępnego świata jest Scott. Mężczyzna, który początkowo wydaje się być w pełni spełnioną i szczęśliwą jednostką, zasilającą szeregi społeczności Kolonii. Nie do końca ma ochotę wysłuchiwać swojego brata oraz jego przyjaciół, którzy twierdzą, że rzeczywistość jest daleka od utopii.

Organizacją, która pełni na stacji rolę nie tylko politycznych organów, ale i swego rodzaju bóstwa jest TIANZHU. To oni zapewniają ludziom pracę, wypłacają pensje, oferują produkty, zakwaterowanie i napędzają sprzedaż. Oni ustalają co jest teraz modne, o czym należy myśleć i w jaki sposób działać. Stopień manipulacji ludźmi jest tam niewiarygodnie wysoki. Czytając ,,Shangri-Lę”  można zauważyć niepokojące podobieństwa z tamtą rzeczywistością, a czasami współczesnymi. 

Chronologia komiksu także została zbudowana w bardzo sprytny sposób. Teoretycznie akcja przebiega liniowo – od wydarzeń najwcześniejszych, po najpóźniejsze. Czytając go jednak szybko zdacie sobie sprawę, że to, co zdarzyło się najpierw, jest konsekwencją znacznie późniejszych działań. 

,,Shangri-La” jest opowieścią przytłaczającą i trudną. Ukazuje niezwykle brutalną stronę ludzi, którzy nie mając w sobie za grosz pokory, posuwają się do coraz bardziej tragicznych w skutki decyzji. Bez reguł moralnych, zatracają się w wizji kreowania siebie na obraz Boga. 

Zewsząd wypływa na wierzch ociekający brakiem empatii konsumpcjonizm, fałsz, manipulacja i przede wszystkim próba ustalenia – KTO JEST TYM DOBRYM.

To komiks, który nie dzieli bohaterów równo na czarne charaktery i bohaterów. To zawiła historia o walce – tej wewnętrznej, ale i o eksponowaniu siły w celu zjednoczenia z innymi (nawet jeżeli jest to wysiłek pozbawiony sensu).

W końcu – to opowieść o zaskakującej puencie, która wydaje się oznajmiać, że historia zawsze zatacza koło, a my jesteśmy po prostu na którymś z jej zakrętów.

 Być może będąc bezpośrednio po lekturze, i jeszcze bez dystansu do niej – nie odnajduję w tym tytule żadnych wad czy potknięć. Każda część w tej misternie zaprojektowanej układance, jest na swoim miejscu. 

Długo można się rozwodzić chociażby nad samą warstwą kolorystyczną czy nad mistrzostwem Bableta w ukazaniu architektury krajobrazu. Mieszkania w kształcie litery F, zawiłe korytarze, ściany okute metalem, wielokondygnacyjne bloki, których nadrzędnym celem jest stworzenie imitacji klatek i klaustrofobicznej przestrzeni, która sama z siebie działa na każdego jej mieszkańca destrukcyjnie. 

Kolory wypełniające kadry to ważne generatory nastroju, a że twórca często lubi przeskakiwać z jednego w drugi, serwuje czytelnikowi emocjonalny roller coaster bez trzymanki. Żółć odzwierciedla toksyczność systemu, ale również nieświadomość i fałsz. Czerń kosmosu działa kojąco, pozwala odpocząć nie tylko naszym oczom, ale i nerwom. Z kolei niebieski jest oznaką niepokoju, ale i początkiem zmian. 

,,Shangri-La” każdego czytelnika zaskoczy, ale i zachwyci, zmusi do refleksji i mam nadzieję, pozwoli uświadomić jak małą wartość ma ślepe podążanie za materialnymi przyjemnościami, a jak duże znaczenie powinno w codziennym życiu odgrywać myślenie o innych. 

Polecam od 16. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Shangri-La/pokaz.html

Artykuł Shangri-La – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Seria: Lincoln

Scenariusz: Olivier Jouvray

Rysunki: Jérôme Jouvray

Kolor: Anne-Claire Jouvray

Tłumaczenie: Katarzyna Sajdakowska

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Odwieczna walka dobra ze złem jest inspiracją dla wielu twórców, oferuje nieskończone możliwości fabularne, a przede wszystkim potrafi zaangażować każdego czytelnika. 

,,Lincoln” to komiksowa seria od Wydawnictwa Timof Comics, która opowiada o pewnym nieśmiertelnym rewolwerowcu, którego Bóg i Diabeł próbują przeciągnąć na swoją stronę. 

Rozpoczęłam swoją przygodę z tym cyklem od piątej części, moja recenzja będzie więc pozbawiona kontekstu całości. Z pełnym jednak przekonaniem stwierdzam, że czytanie ,,Lincolna” nie zważając na kolejność jest wykonalne, a co więcej – sprawia dużo dzikiej przyjemności. 

Główny bohater ,,Lincoln 5” zażywa przyjemnej, odwiecznej drzemki, kiedy jego sen zakłóca sprzeczka Boga z Diabłem. Na pierwszy rzut oka wyglądają oni jak normalni mężczyźni w bardziej zaawansowanym wieku, ale z tego co do siebie mówią jasno wynika, że z normalnością mają niewiele wspólnego.

Lincoln budzi się i po raz kolejny musi zakosztować życia i opowiedzieć się po właściwej stronie sporu. Trafia do Francji początków XX wieku, krótko po zakończeniu I wojny światowej. Szybko spotyka głośnego Amerykanina włoskiego pochodzenia, któremu udaje się przeciągnąć go na stronę rodzącego się nurtu komunistycznego. 

Lincolnowi podobają się wykrzykiwane przez niego hasła o braku panów i boga. Wspólnie wyruszają do Ameryki, żeby walczyć z tamtejszą burżuazją oraz próbować wyrównać poziom życia społeczeństwa. 

Kiedy jednak Włosi zbyt radykalnie podchodzą do zmieniania świata, Lincoln próbuje się wycofać. W między czasie odwiedza go także Diabeł oraz Bóg. Ten pierwszy (starym zwyczajem) zastosuje pewną zasadzkę, w którą Lincoln z przyjemnością wpadnie. 

Ostatnie strony piątej części serii mają dość niespodziewany finał. Trzeba przyznać, że najbardziej zszokowany będzie chyba sam Bóg.

,,Lincoln 5” to pełna humoru opowieść w formie świetnie narysowanego komiksu, która przez pryzmat historycznych wydarzeń pokazuje ludzką naturę, skłonność człowieka do podejmowania prób zmieniania świata i układania go na obraz swoich własnych wyobrażeń. 

To ukazanie uniwersum w którym wszystko rządzi się prawem przypadku, gdzie Bóg z jednej strony daje ludziom własną wolę, ale z drugiej nie do końca wierzy, że sobie z nią poradzą. Gdzie w końcu Diabeł przesuwa granice, wydaje się bardziej współczesny i wyrozumiały dla ludzkiego gatunku. 

,,Lincoln 5” to bardzo ciekawa propozycja dla starszych czytelników. Polecam ją każdemu powyżej 16-ego roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Lincoln+5/pokaz.html

Artykuł Lincoln 5 – recenzja komiksu dla nastolatków i dorosłych pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Scenariusz: Jose Domingo

Rysunki: Jose Domingo

Tłumaczenie (posłów): Jakub Jankowski

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2019

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Długi tytuł trudno zapamiętać; w każdym razie na pewno trudniej, niż jedno charakterystyczne słowo. Kiedy jednak dotyczy on ,,Przygód pewnego japońskiego pracownika biurowego”, to nie sposób wymazać go z pamięci! 

To pełen niezwykłych kolorów komiks w którym nie pada ani jedno zdanie. Fabuła opiera się w całości na obrazkach. Mnogim kadrom jednak warto uważnie się przyjrzeć, ponieważ każdy z nich wypełniony jest nawiązaniami i ukrytymi detalami. 

Autorem komiksu jest Jose Domingo. Początkowo ,,Przygody pewnego japońskiego pracownika biurowego” drukowane były w małych partiach w magazynie Fanzine das Xornadas. Nie miały wówczas kolorów, a czytelnicy głośno żądali więcej. 

Po tych słowach wsparcia, autor zdecydował się kontynuować serię i finalnie powstał pełnowymiarowy komiks, który ponad 10 lat później, możemy oglądać także u nas.

Wszystko zaczyna się od tego, jak pewien zupełnie zwyczajny japoński pracownik biurowy wychodzi z pracy i znajduje się w dokładnie samym środku groźnej strzelaniny. Później cała machina różnorodnych zbiegów okoliczności uruchamia się tak, jak przy efekcie popchnięcia jednej kostki domina.

Mężczyzna trafia do rodziny ludożerców, zostaje zaadoptowany przez yeti, trafia na zgromadzenie nawiedzonych pracowników poczty, zostaje przetrawiony przez bardzo nietypowego krakena, żeby za chwilę narodzić się z przeżutej gumy balonowej. 

To książka w której nie obowiązuje żadna logika. Pełno w niej abstrakcyjnych i psychodelicznych rozwiązań. Cały czas przewija się w komiksie motyw śmierci i odrodzenia. Można go skojarzyć z grami z automatów, gdzie bohater walczy z potworami, umiera, żeby za chwilę pojawić się na nowej zupełnie innej planszy. 

Z drugiej strony to także doskonałe nawiązanie do ludzkich kolei losu, gdzie nasza przyszłość jest tak wysoce nieprzewidywalna, że trudno byłoby się dziwić, gdyby zajrzeć kilka lat do przodu, i zobaczyć się w zupełnie innej roli, niż ta, jaką pełni się obecnie.

,,Przygody pewnego japońskiego pracownika biurowego” to jak już wspomniałam, dużo nawiązań i drobnych przyjemności dla uważnych czytelników, np. w logo firmy ,,Happy Family” na jednym z kadrów widnieją podobizny głów rodziny ludożerców. 

Z kolei w dalszej części komiksu, ludzie zaczynają się buntować, ale kiedy pojawia się reklama z najnowszym modelem telefonu, ich bunt zostaje zakończony, a oni biegną do sklepów na zakupy. 

Cała ta historia to niezwykle żywa mozaika różnych ludzkich zachowań (w większym lub mniejszym przerysowaniu). Podążanie jednak za tą historią daje dużą radość. Jej lekka w odbiorze strona graficzna ułatwia zrozumienie opowieści o japońskim pracowniku, ale zarazem nie wyklucza głębszego dopatrywania się w niej zamaskowanych treści, które także zostały w niej zawarte.

Polecam ten świetnie wydany komiks wszystkim czytelnikom powyżej 16. lat. 

Link do strony Wydawnictwa: https://sklep.timof.pl

Artykuł Przygody pewnego japońskiego pracownika biurowego – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: Joann SFAR, Lewis TRONDHEIM

Rysunki: Joann SFAR, Lewis TRONDHEIM, BOULET

Tłumaczenie: Wojciech Birek

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2019

Objętość:  prawie jak encyklopedia! 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Znacie to wrażenie, kiedy kończycie oglądać ulubiony serial i póki nie ogłoszą premiery kolejnego sezonu, to czujecie się w pewnym sensie trochę puści i rozczarowani? 

Dokładnie to samo odczucie pojawiło się we mnie tuż po lekturze ,,Donżona”, I-wszej  części imponującej sagi, której historia jak i wpływ na późniejszy świat komiksu jest nie do przecenienia! 

Jej pomysłodawcami byli Lewis Trondheim oraz Joann Sfar, którzy postawili sobie za cel, stworzenie – bagatela – 500. albumowej serii, opowiadającej o heroicznym świecie fantasy, który ma nie tylko teraźniejszość, ale i przeszłość oraz przyszłość.

Niestety tym dwóm artystom nie udało się spełnić planowanego zamierzenia, jednak finalnie ukazało się prawie 40 albumów, które to dzięki staraniom Wydawnictwa Timof Comics, polscy czytelnicy mają okazję wreszcie poznać i przeżyć na własnej skórze!

Wiele z historii tego dzieła, które powstawało przez okres około 10 lat, można wyczytać z Prologu na początku książki. Postarano się, żeby odbiorca podszedł do całości z pełną świadomością i dano mu szanse dostrzec niuanse, jednocześnie nie odbierając przyjemności z lektury.

,,Donżon: Wydanie zbiorcze 1” zawiera 6 rozdziałów z części Zenitu, w których czytelnik ma sposobność poznać zarówno głównych bohaterów historii, jak i tych pobocznych, którzy (wielce możliwe) spełnią inne istotne funkcje w dalszych częściach serii.

Głównym bohaterem komiksu jest Herbert – kaczor, który nie ma ani postury, ani charakteru osiłka, a mimo to wybrał żywot związany z bijatykami i walką. To prześmiewcze ukazanie brutalności, użycia siły, walk, a nawet poczucia władzy, hierarchii, polityki czy ekonomi daje mnóstwo przyjemności. 

Autorom udało się wydobyć esencje z charakterystycznych zachowań pewnych, łatwych do określenia postaci, jednocześnie nie uciekając do rubaszności i płytkich morałów.

W ,,Donżonie” jest dużo dobrze wyważonego humoru. Czytelnik może czuć się traktowany poważnie, jednocześnie dobrze się bawiąc i uciekając do świata fantazji. 

Nastąpiło tutaj połączenie stereotypowej perspektywy rzuconej na czasy średniowiecza w połączeniu z nowoczesnymi technologiami jak i mechaniką, towarzyszącą nam już od jakiegoś czasu. 

Przez wzmocnienie całości nie tylko ironią, ale nawet pewnego rodzaju absurdem (jak np. jednego ze smoczych głównych bohaterów – pełnego brutalności i siły, wykreowano na wegetarianina) osiąga się jeszcze bardziej ciekawy i dobitny efekt. 

Komiks jest zarówno szalenie różnorodny jak i spójny, dzięki czemu nie ma obawy, że się znudzi, a jest niemal pewne, że każdy z łatwością polubi jego bohaterów. 

Sukces Donżonu, czyli zamku, w którym dzieje się akcja, polega przede wszystkim na jego micie. Kiedy jeden z nich przestawał się cieszyć zainteresowaniem – wymyślano kolejny. Przyciągano także uwagę osiłków, skupiając się na ich własnych słabościach. 

Można odnieść wrażenie, że dokładnie tak samo działa ,,Donżon” w formie papierowej – przyciąga, pozwala się rozpracować i czerpie ze znanych schematów – wywracając je jednocześnie na drugą stronę.

Polecam tę pięknie wydaną książkę jako prezent obowiązkowy dla każdego czytelnika zainteresowanego komiksami. Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 13. roku życia.   

Z wielką ciekawością oczekuję kolejnych tomów!

Link do strony Wydawnictwa: https://sklep.timof.pl

Artykuł Donżon: Wydanie zbiorcze 1 – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Scenariusz: Pedro Moura

Rysunki: Marta Teives

Tłumaczenie: Jakub Jankowski

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Jedną z rzeczy, które mogą najbardziej zaboleć dziecko i sprawić, że będzie się ono czuło mniej wartościowe jest brak zrozumienia.

Niektóre zachowania dorosłych bądź rówieśników odchodzą w niepamięć, inne wgryzają się głęboko w podświadomość i zostają tam na zawsze; czasami tylko dając o sobie znać w najmniej pożądanych momentach. 

,,Powroty” to komiks, jakiego się nie spodziewałam. ,,Nigdy nie wracaj do miejsca, w którym kiedyś byłeś szczęśliwy” – wybrzmiewają słowa na tylnej okładce.

Ich autor Pedro Moura wydaje się doskonale wiedzieć, o czym pisze. Sam charakteryzuje się przez krótkie ,,dziś sam wymyśla historie i codziennie zażywa bisoprolol”. 

Główną bohaterką komiksu jest Madalena, która po kilku latach wraca do małej miejscowości, w której dorastała. Dziewczyna właśnie pożegnała babcię, która najbardziej była zaangażowana w jej wychowanie, i  teraz wraca do domu z przeszłości, żeby odpocząć. 

Postanawia spędzić tam 3 tygodnie. W tym czasie też zmienia według zaleceń lekarza swoje leki, okazuje się bowiem, że Madalena ma pewien sekret. 

,,Powroty” to poetycki i przejmujący komiks. Ukazuje życie jako niezwykle ulotne, a ludzką duszę – jako wyjątkowo podatną na opinie innych. Nie jest jednoznaczny, nie da się go prosto zdefiniować. Punkt interpretacji zależy od doświadczeń osoby, która go czyta – i to w nim jest zdecydowanie najciekawsze. 

Bratnią duszą Madaleny była jej babcia. To kobieta, która jako jedyna chciała ją rozumieć. Potrafiła zaakceptować jej dziwactwa, wierzyła w nią i zaoferowała swoją bezinteresowną miłość. 

Dziewczyna mimo, że jest już młodą kobietą, ciągle zmaga się z przeszłością. Powracając do miasta, w którym kiedyś mieszkała, zdaje sobie sprawę, jak dalekie było one od ideału. 

Spotykając się oko w oko z osobami, które w jej pamięci były tylko lekkomyślne, okazuje się, że odcisnęły na niej znacznie większe piętno, niż sama chciałaby przypuszczać. 

,,Powroty” ukazane zostały w czerni i bieli. Niektóre kadry składają się jak puzzle, czasami jednak brakuje w nich kilku elementów. Tutaj rzeczywistość zaciera się z jawą i jest to zrealizowane w sposób tak umiejętny, że można poczuć, jakby było się w ciele bohaterki. 

Niezwykle polecam tę pozycję wszystkim dorosłym oraz dzieciom od 16. roku życia. Czasami nie warto próbować weryfikować swoich wspomnień, ale pozwolić im być zniekształconym przez ułomność pamięci. 

Link do strony Wydawnictwa: https://sklep.timof.pl

Artykuł Powroty – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.