Wyobraźnia jest skarbem. Jest też domeną dzieci. Kiedy jednak dzieje się coś niedobrego, dzieci muszą szybko wydorośleć i porzucić znany sobie wcześniej świat fantazji. 

Czy możliwym jest, aby oddać tym dzieciom, które doświadczyły smutku i strachu – utracone dzieciństwo? Czy można przywrócić im wyobraźnię?

W poszukiwaniu małych okruchów radości 

Duet Maja Lunde oraz Lisa Aisato powracają w kolejnej, wybitnej książce z serii o porach roku. Po Śnieżnej siostrze oraz Strażniczce Słońca przyszedł czas na wiosenną Panią Wiatru.

To historia pełna nadziei, a jednocześnie ściskająca za serce, piękna, smutna oraz wypełniona poszukiwaniem małych okruchów radości. 

Z jednej strony opowiadająca o powojennej traumie oraz powolnym godzeniu się ze stratą (bliskich czy też po prostu dotychczasowego życia),  a z drugiej – o przyjaźni i miłości silniejszych niż wszystkie wichury czy klęski świata.

Nowe życie Tobiasa po wojnie

Rodzice odprowadzili Tobiasa na pociąg. To smutne pożegnanie. Nie zobaczą się przez kolejne miesiące lata. Cała trójka nie na jednak wyjścia – w mieście brakuje jedzenia, po wojnie która dopiero co się skończyła. Tobias wyjeżdżając z innymi dziećmi na wieś, ma szansę wreszcie się najeść i odpocząć od huku bomb oraz widoku zgliszcz spalonych kamienic.

Kiedy trafia do Pogodowa, jest pełen nadziei. To piękne, nadmorskie miasteczko, w którym mili ludzie z otwartymi ramionami witają się z dziećmi, które na najbliższe tygodnie trafią pod ich opiekę. Po Tobiasa nikt jednak nie wychodzi. 

Wkrótce okazuje się, że chłopiec będzie mieszkał z rybaczką Lothe – oschłą i zimną kobietą, która wcale go nie chce. Niewielki domek na szczycie klifu wypełniony jest hukiem fal oraz krzykiem mew. Czy Tobias znajdzie tam spokój? Czy uda mu się odkryć tajemnicę Lothe? Jaka przyszłość czeka jego, ale też niektórych mieszkańców Pogodowa?

Książka dla dzieci i dorosłych, dzięki której docenimy to, co mamy

Pani Wiatru to opowiedziana w 25 rozdziałach historia nietypowej przyjaźni, przepracowywania traum, oswajania się z nową rzeczywistością, ale też lękiem, bezsilnością i nienawiścią. 

Fabuła o budzeniu w sobie odwagi i szukania prawdy. Opowieść szkatułkowa – z elementami baśni oraz legendy. 

Niezwykle zilustrowana, z portretami bohaterów, w oczach których widać prawdziwe emocje. To jest książka, po której dzieci przybiegną do swoich rodziców i mocno ich przytulą, a rodzice nie wypuszczą swych maluchów z ramion. 

Pani Wiatru – czy warto ją przeczytać?

Książka, która pozwala docenić to, w jakim miejscu jesteśmy – że mamy bezpieczny dom oraz mamę i tatę obok siebie. Że mamy wpływ na siebie oraz innych. Że czasami warto odsunąć strach, porozmawiać oraz otworzyć się na innych.

Pani Wiatru będzie prawdopodobnie jedną z piękniejszych książek, po które można sięgnąć niezależnie od okoliczności. Polecam ją wszystkim powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/produkt/5280/pani-wiatru

Artykuł Pani Wiatru – recenzja wybitnej książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Jose Jorge Letria

Ilustracje: Andre Letria

Tłumaczenie: Katarzyna Okrasko

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Książka, która rozpoczyna się bez strony tytułowej – natychmiast przenosząc czytelników w sam środek akcji.

,,Wojna” to pozycja obrazkowa Jose Jorge Letria oraz Andre Letria. Duet pojawił się w polskim przedruku już pod wcześniejszą pozycją ,,Gdybym była książką” Wydawnictwa Format.

Wydawnictwo Dwie Siostry zdecydowało się jednak na wydanie książki tych artystów na dużo bardziej wymagający temat. Wojna, przemoc, wewnętrzna potrzeba destrukcji, która trawi wielu ludzi to nigdy nieschodzące z afisza zagadnienia. Próba wyjaśnienia dzieciom czym jest zło nie jest prosta, ale właśnie za sprawą takich wymownych, często symbolicznych obrazów może być najbardziej skuteczna.

,,Wojna” nie jest książką fabularną, ale choć składa się na serię rozmaitych ilustracji – łączą się one ze sobą, opowiadając czytelnikom pewną uniwersalną historię. Początkowe strony to przede wszystkim wojna przedstawiona pod postacią zwierząt. Węże przemykające ciemnym lasem, płynnie przechodzą w dziób ptaka, który kładzie cień nad miejscem, nad którym leci. W jedynym zapalonym oknie widać sylwetkę człowieka. To generał, który jest władcą strachu, niepewności i odrazy.

W książce wojna nie jest umiejscowiona w żadnym czasie. To zjawisko, które trwa od początków istnienia człowieka. Przynosi ze sobą wszystko to, co najgorsze. Choć budzi wielkie emocje, zazwyczaj nic po sobie nie pozostawia.

Nie jest to pozycja, która stara się coś tłumaczyć, dawać nadzieję czy uczyć współczucia dla ofiar wojny. To raczej przestroga, żeby zawsze robić wszystko, żeby wystrzegać się tej niszczycielskiej i bezcelowej siły. 

Patrząc na pozbawione kolorów, wyblakłe rozkładówki łatwo poddać się melancholii. Książka ta, która choć wywołuje smutek – należy ją oglądać, czytać i o niej rozmawiać. 

Może być doskonałym uzupełnieniem szkolnych lektur, których akcja toczy się podczas wojen, ale także warto po nią sięgać dla uczczenia pamięci minionych wydarzeń w historii Polski i świata. 

,,Wojna” jest książką dla nieco starszych czytelników (najlepiej takich powyżej 9 roku życia). Dla trochę młodszych doskonała będzie inna lektura, także wydana przez Wydawnictwo Dwie Siostry – ,,Widziałem pięknego dzięcioła”. 

Pozostałe książki, które poruszają się w tematyce wojny:  ,,Wojna skowronków”, ,,Irenka. Dziewczynka z Wilna”, ,,Kiedy trzeba uciekać”, ,,Powrót do Kosowa”, ,,Podróż”, ,,Wojenne lalki Marysi”, ,,Złodziejka książek”, ,,Lalkarz z Krakowa”, ,,Wróg”.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-wojna.html

Artykuł Wojna – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Janusz Leon Wiśniewski

Ilustracje: Ania Jamróz

Wydawnictwo: Tadam

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Każdy człowiek jest skomplikowany. Nie ma dwóch takich samych osób i to niezwykłe, że udało się ludziom znaleźć wspólny język, żeby opisać to, co czują.

,,Uczucia. Dziecinne opowieści o tym, co najważniejsze” Janusza Leona Wiśniewskiego są chyba tylko dlatego dziecinne, że zostały napisane z myślą o najmłodszych. Rzeczywiście, najważniejsze znane nam emocje zostały przedstawione za pomocą prostych historii i fenomenalnych ilustracji (ale o tym za chwilę). Z całą pewnością nie mają jednak nic wspólnego z potocznym rozumieniem tego słowa, czyli dziecinny równa się infantylny lub niedojrzały.

Te krótkie historie są bardzo głębokie, wzruszające i bezbłędnie trafią w samo sedno poruszanych haseł. W ,,Uczuciach” przeczytamy o wstydzie, samotności, radości lub np. zaufaniu. Można je czytać pojedynczo, albo ciągiem. Można wybierać je także wyrywkowo, ponieważ nieistotna jest w nich chronologia.

Głównym bohaterem tej książki jest chłopiec chodzący do szkoły podstawowej. Ma różnych kolegów i koleżanki, spotykają go rozmaite rzeczy. Na każdym kroku towarzyszą mu odmienne uczucia. Chłopiec jednak jest mądry. Słucha Babci, która daje dobre rady i w ten sposób uczy się rozumieć otaczający go świat.

Bardzo podoba mi się to, że tak dużo jest w tej książce o zwierzętach. Autor mówi otwarcie, że np. pies też potrafi tęsknić. Uczucia nie są przynależne tylko dla ludzi. Zwykle rzadko porusza się ten temat, a nauka empatii do futrzaków i nie tylko, powinna zacząć się jak najwcześniej.

Co jeszcze sprawa, że ta książka jest tak wyjątkowa?

Wydanie. Wydawnictwo Tadam zaskakuje po raz kolejny. Mało jest wydawców, którzy przykładają tak dużą wagę do tego jak WYGLĄDA książka. Trzeba jednak pamiętać, że w wypadku literatury dziecięcej ma to ogromne znaczenie. Dzieci, szczególnie jeszcze nieczytające, albo te, które dopiero uczą się składania liter, chłoną obrazki, dotykają kartek i w ten sposób obcują z książką.

Wydawnictwo Tadam poszło jeszcze o krok dalej. ,,Uczucia. Dziecinne opowieści o tym, co najważniejsze” jest pełne różnych kompozycji z papieru. Jest interaktywna, zachęca młodego czytelnika do otwierania jej, oglądania, sprawdzania i badania. Jest jednak w tym pewna głębia, a to już za sprawą ilustratorki, utalentowanej Ani Jamróz, która wniknęła wgłąb ludzkich emocji i prześwietliła je niczym rentgen.

Badając strony i otwierając je, czytelnik odkrywa różne oblicza tego samego chłopca. Dowiaduje się, że za wstydem coś się kryje, a gniew powoduje, że czujemy się splątani i bezsilni.

,,Uczucia. Dziecinne opowieści o ty, co najważniejsze” to książka odpowiednia dla dzieci powyżej 7-ego roku życia. Jestem przekonana, że odciśnie ślad w młodym odbiorcy i sprowokuje go do pytań oraz rozmowy z rodzicami. To jedna z tych książek, które z całą pewnością mogę nazywać ważnymi.

Uważam jednak, że temat nie został jeszcze wyczerpany i pozostawiam sobie cichą nadzieję na kolejną część.

Link do strony wydawnictwa: http://wydawnictwo-tadam.pl/publikacje/uczucia/

Artykuł Uczucia. Dziecinne opowieści o tym, co najważniejsze – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.