➜ Tytuł: Opowieści z Bukowego Lasu. Wyprawa po skarb. Tom 3
➜ Seria: Opowieści z Bukowego Lasu
➜ Scenariusz: Michel Plessix
➜ Rysunki: Loic Jouannigot
➜ Tłumaczenie: Ernest Kacperski
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Nie musieliście długo czekać na trzeci tom komiksowej serii ,,Opowieści z Bukowego Lasu”, bo Wydawnictwo Egmont postarało się, żeby dostarczyć go miłośnikom tego cyklu jak najszybciej!

Ta sama seria, nowy autor scenariusza

,,Opowieści z Bukowego Lasu. Wyprawa po skarb” to moim zdaniem najbardziej udana część, opowiedziana w klasyczny sposób. Choć różni się okładką od poprzedniczek, wciąż opowiada historię rodziny Bratków. Zmiany w narracji oraz zdecydowanie bardziej złożona fabuła to wynik innego autora scenariusza. Za treść w tym tomie odpowiada Michel Plessix, który napisał również komiksową interpretację klasyka ,,O czym szumią wierzby”.

Zanim jednak opowiem o czym są ,,Opowieści z Bukowego Lasu. Wyprawa po skarb”, zerknijcie do recenzji poprzednich części:

• Opowieści z Bukowego Lasu. Urodziny,
• Opowieści z Bukowego Lasu. Chór.

Wyprawa po skarb

Książka zaczyna się bardzo nietypowo jak na tę serię, ponieważ od zupełnie innych bohaterów, znajdujących się na pełnym morzu. Okazuje się, że to bajka, którą czyta Bratek reszcie swojego rodzeństwa. Opowieść jest o piratach, którzy przypadkowo odkrywają tajemniczy skarb. Przewrotnie jednak tym, co uznają za cenne, wcale nie jest złoto i kosztowności, ale… skrzynia! Dlaczego tak jest? Sprawdźcie koniecznie sami!

Ta kilkustronicowa bajka jest jednak zaledwie wstępem do właściwej historii rodziny królików. Tata dzieci słysząc jak bardzo są one podekscytowane wizją skarbu, postanawia im opowiedzieć o dawnym przodku-piracie, który w okolicy ukrył cenny pakunek. Nie potrzeba wiele czasu, żeby maluchy z ciekawością ruszyły na wyprawę!

Uwaga na nieznajomych

Dzieci znajdują mapę skarbów i postanawiają podążyć jej tropem. Fabuła ,,Opowieści z Bukowego Lasu. Wyprawa po skarb” przygotowała jednak na nie różne zasadzki. Czasami będą musiały odważyć się wejść do starego młyna, innym razem spotkają bardzo głośne papugi. Największym niebezpieczeństwem okaże się jednak… przechodzień, który pod pozorem pomocy, będzie chciał skrzywdzić króliczki.

To oczywiście bardzo ważna informacja dla młodych czytelników, żeby nie ufać każdej napotkanej osobie. Choć intencje nieznajomego wydają się początkowe dobre, tak naprawdę chce on okraść króliczki ze skarbu, a następnie je… zjeść!

Podsumowanie wrażeń z komiksu

,,Opowieści z Bukowego Lasu. Wyprawa po skarb” to klasyczna bajka, gdzie wyraźny jest podział na dobro i zło, ale również, gdzie silna więź rodziny Rabatków sprawia, że wszyscy wychodzą cało z opresji. Będzie odpowiednia dla wszystkich, którzy marzą czasami o odnalezieniu wyjątkowego skarbu, ale przede wszystkim – lubią się dobrze bawić w gronie swoich bliskich.

Polecam tę lekturę także ze względu na piękne ilustracje. Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 5 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Moj-pierwszy-komiks-5-.-Opowiesci-z-Bukowego-Lasu.-Wyprawa-po-skarb.-Tom-3,66558993,p.html

Artykuł Opowieści z Bukowego Lasu. Wyprawa po skarb pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Księga samodzielności

Autor: Przemysław Jakóbczyk

Ilustracje: Małgorzata Szyszkowska

Wydawnictwo: Akademia Samodzielności

Rok wydania: 2020

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: ma dużo zalet

Recenzja:

Moja przyszywana babcia, która przeżyła drugą wojną światową, zawsze powtarzała, że udało jej się przetrwać tylko dzięki temu, że wierzyła w to, że się uda. Przemysław Jakóbczyk w swojej drugiej książce z serii o dzielnej Zuzie przypomina jak ważne jest w sytuacjach kryzysowych myślenie o ,,szklance, do połowy pełnej”. 

,,Księga samodzielności, czyli Zuza w tarapatach. Tom 2” to kolejna część opowieści przeplatana poradami dotyczącymi przetrwania w ekstremalnych warunkach. To książka, która rzeczywiście mówi o tym jak przeżyć, a nie tylko podsuwa ciekawostki, które mogą się przydać na popołudniowym spacerze w lesie. 

Link do recenzji poprzedniej:

Księga samodzielności, czyli przygody Zuzy na bezludnej wyspie – recenzja

Trzeba przyznać, że autor – założyciel Fundacji Akademia Samodzielności postanowił tym razem stworzyć niemal opowieść akcji! Jeżeli oglądacie czasami sensacyjne filmy w których samochody koziołkują nad głowami bohaterów, a budynki wybuchają jeden po drugim, to… prawie coś takiego przydarzyło się Zuzi oraz jej nowym przyjaciołom.

W tym tomie dziewczynka postanowiła wziąć udział w konkursie pisarskim, w którym główną nagrodą była wycieczka do Australii. Nieco obawiała się długiej podróży, ale finalnie chęć zobaczenia ulubionego kontynentu była dla niej zbyt kusząca. Okazało się, że Zuza wygrała i wraz z dwójką innych dzieci z Polski znalazła się na lotnisku w Warszawie gotowa do odlotu. Zanim jednak uczestnicy programu mieli wylądować w Australii, czekała ich przesiadka w Kuala Lumpur. 

Muszę przyznać, że takiego natężenia pechowych sytuacji ze święcą szukać w innych opowieściach! Dzięki nim Zuza mogła wykazać się co prawda znajomością odpowiedniego zachowania i wiedzy, a przy okazji nauczyć czegoś czytelników, ale w historie, które jej się przytrafiały nie byłby w stanie uwierzyć nawet zdecydowanie mniej doświadczony podróżnik. 

Kosztem realizmu możemy się jednak dowiedzieć w jaki sposób zdobywać wodę w puszczy, gdy nie ma się dostępu do strumyków lub rzek, jak ochronić się przed dzikimi zwierzętami czy moje ulubione – w jaki sposób ogrzać swój namiot, mając do dyspozycji tylko kamienie. 

Trzymająca w napięciu akcja, budujące się relacje dzieci oraz ich różne stany emocjonalne (co moim zdaniem i tak zostały w znacznej mierze ułagodzone), sprawiają, że czytelnicy bardzo szybko zaangażują się w tę opowieść. 

Dorośli z kolei będą mieli więcej pytań do fabuły, poddadzą osądowi także samych rodziców, którzy po pierwszej niebezpiecznej sytuacji powinni jak najszybciej przylecieć po dzieci i zabrać je do domu. To, że tego nie zrobili sprawia, że właśnie rodzice trójki głównych bohaterów stają się dla mnie czarnymi charakterami tej opowiastki. 

W ,,Księga samodzielności, czyli Zuza w tarapatach. Tom 2” można znaleźć także kilka chochlików drukarskich, które finalnie nie przeszkadzają w lekturze. Tekst został urozmaicony rysunkami Małgorzaty Szyszkowskiej.

Książka będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 9 roku życia.

Link do strony: https://www.akademia-samodzielnosci.pl/

Dodatkowo Fundacja Akademia Samodzielności wydała także ,,Młody odkrywca – karty samodzielności”. Są one uzupełnieniem obu tomów książki i pomagają uporządkować wiedzę z zakresu surwiwalu. 

Z jednej strony składają z jednolitego tła lasu, a z drugiej – ze zdjęć oraz ciekawostek dotyczących przydatnych przedmiotów. Każda karta występuje podwójnie, dlatego z powodzeniem można rozgrywać nimi partyjki memory. 

Karty dostępne są tutaj: https://www.akademia-samodzielnosci.pl/1_8_ksiazki-o-samodzielnosci.html

Artykuł Księga samodzielności, czyli Zuza w tarapatach. Tom 2 – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Tomasz Kędra

Ilustracje: Gabriela Gorączko

Wydawnictwo: Wolno

Rok wydania: 2020

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna 

Recenzja:

Czasami mając jednego wspólnego wroga, można zjednoczyć się z nawet najbardziej zagorzałym przeciwnikiem. Kiedy sprawa dotyczy wyższego dobra, zapomina się o wszelkich codziennych niesnaskach i z dotychczasowym nieprzyjacielem staje się w jednej linii obrony… lub ataku.

,,Leśna sprawa” to najnowsza książka orazkowa od Wydawnictwa Wolno. Jej autorem jest Tomasz Kędra, z kolei ilustracje stworzyła Gabriela Gorączko. 

Głównymi bohaterami są przedstawiciele dwóch leśnych rodów – bóbr Tuhaj-bej z imponującymi przednimi siekaczami oraz borsuk-szaman Sławosław III Ślepy herbu Żółta Skolopendra. Zagrzewają oni członków swojej rodziny do toczącej się walki pomiędzy gatunkami. Nikt już nie pamięta, co było powodem konfliktu, jednak ze względu na tradycję, nikt też nie zamierza przestać rezygnować z wieloletniej wojny.

Impas przerywa dopiero pojawienie się w lesie nowego gracza – najstraszniejszego i najbardziej bezlitosnego, czyli człowieka. Chce on nie tylko wyciąć drzewa, ale także przerobić zwierzęta na tłuszcz. W sytuacji zbliżającego się widma niebezpieczeństwa i rychłego końca, rody bobrów i borsuków jednoczą się, żeby wspólnie stanąć w obronie swoich domów oraz życia.

Czytając ,,Leśną sprawę” przypomniałam sobie o kilku książkach, w których także poruszane są wątki bezcelowości wojen czy starcie natury z ingerującym w nią człowiekiem. We ,,Wrogu” bohaterowie również stają do walki w imię ideałów, które nie do końca są dla nich zrozumiałe. Czasami argumenty wysuwane z powodu wojen przeczą logice, a mimo to wiele osób nie chce ich kwestionować. Z kolei w ,,Dziwolągach” ludzie, tak jak w ,,Leśnej sprawie”, przedstawiani są jako dziwnie przemieszczające się, wynaturzone potwory z paskudnymi uśmiechami. Trudno się z nimi utożsamiać, a przecież to właśnie my – czytelnicy jesteśmy przedstawicielami tego samego gatunku.

Taki sposób pokazania antagonisty to dobitna metoda uświadamiania najmłodszych, że ludzie często są zapatrzonymi w siebie egoistami, którzy roszczą sobie prawo do wszystkiego, co istnieje na Ziemi.

Książki takie jak ,,Leśna sprawa” mają zwracać uwagę, że dobrze jest czasami się sprzeciwić, stanąć w obronie własnych wartości i egzekwować przyzwyczajenia – szczególnie, jeżeli wydają się nam niezgodne z naszą moralnością. 

Kolorytu tej pozycji dodają folkowe ilustracje – pełne dynamiki, czy to ze względu na dobór barw czy rozkład elementów na rozkładówkach. 

Jestem przekonana, że przygoda z ,,Leśną sprawą” może przynieść wyłącznie tylko same korzyści. Książka będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 5 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwowolno.pl/ksiegarnia/lesna-sprawa-tomasz-kedra-gabriela-goraczko/

Artykuł Leśna sprawa – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Emma Adbåge

Ilustracje: Emma Adbåge

Tłumaczenie: Katarzyna Skalska

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Dlaczego zawsze tak jest, że przedmioty i miejsca nie służące do zabawy, zawsze są ciekawsze niż zabawki ze sklepu? 

Wydawnictwo Zakamarki z ostatnią nowością ,,Dołek” z pewnością nie podaje gotowej odpowiedzi na to pytanie, ale porusza kilka ważnych kwestii, nad którymi warto chwilę się zastanowić.

Autorką książki jest znana nam już ilustratorka. Mieliśmy szansę widzieć jej rysunki chociażby w takich książkach jak ,,Hurra, są Święta!” czy ,,Okropny rysunek!”. 

Reprezentuje ona dość charakterystyczny styl wizualny dla szwedzkiej literatury – postacie są przerysowane, nieco zniekształcone, z pewnością nieidealne. Cały urok takiej stylistyki opiera się jednak przede wszystkim na niedoskonałościach. Ludzie także nie są idealni, dlatego równocześnie wydają się być bardzo ciekawi. 

Ten sposób przedstawiania świata bardzo dobrze współgra też z treścią ,,Dołka”.

To historia o dzieciach, które uwielbiały bawić się niedaleko ich szkoły w wydrążonej przez dorosłych dziurze. Rodzice i nauczyciele nie potrafili zrozumieć, dlaczego nie korzystają z pięknego placu zabaw albo sali gimnastycznej, dlaczego nie grają w piłkę na boisku, ale większą radość sprawia im brudzenie się w glinie, wspinanie po korzeniach drzew czy budowanie szałasów z patyków. 

Fabuła książki jest bardzo prosta. Wydaje się być wyjęta z codziennego życia, dlatego wywiera na każdym czytelniku tak ogromne wrażenie! ,,Dołek” przedstawia w zasadzie dość smutny obraz tego, jak dorośli potrafią być niesprawiedliwi. Jak punkt widzenia dzieci diametralnie różni się od punktu widzenia ich rodziców, i co trzeba przyznać – jak starsi wiekiem nie zawsze mają rację. 

Autorka opowiada się przede wszystkim po stronie dzieci. Można więc powiedzieć, że ,,Dołek” jest książką dla dorosłych (żeby mogli przypomnieć sobie, jacy byli kiedyś) – szczególnie dla tych, którzy zbyt mało ufają swoim dzieciom. Kiedy przesadnie się o nich troszczą, mogą stłamsić ich kreatywność. Odbierają całą przyjemność kreowania świata ze zwyczajnych przedmiotów, na rzecz przesadnej obawy o ich zdrowie. 

Co ciekawe, w ,,Dołku” rzeczywiście ma miejsce drobny wypadek. Zdarza się jednak w zupełnie niespodziewanych okolicznościach i jeszcze bardziej podkreśla słuszność wyborów dzieci. 

Ten picturebook to esencja dzieciństwa. Świat widziany oczami najmłodszych jest prostszy i ciekawszy niż rzeczywistość dorosłych. 

Każde miejsce i każdy przedmiot może być częścią wspaniałej zabawy, wystarczy tylko, że rodzice będą o tym pamiętać, a może sami zapomną się na chwilę w byciu dorosłymi?

Jeżeli macie ochotę na taką cenną lekcję w towarzystwie świetnych bohaterów i równie zaskakującego zakończenia – koniecznie sięgnijcie po tę książkę! Bardzo polecam ją już od 4. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/dolek/

Artykuł Dołek – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Tajemnica Floriana”

Tekst: Chava Nissimov

Ilustracje: Marianna Raskin

Tłumaczenie: Anna Klingofer-Szostakowska

Wydawnictwo: Tadam

Rok wydania: 2019

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Wyobraźcie sobie, że w wieku 10 lat ktoś powierza wam sekret, od którego zależy wasze życie.

,,Tajemnica Floriana” to książka Chavy Nissimov; pisarki, poetki oraz aktywistki, która urodziła się w 1939 roku w Warszawie. Kobieta jest Żydówką, która będąc małą dziewczynką ukrywała się u polskiej rodziny.

Po latach opisuje swoje wspomnienia w książkach, często przyjmując inne punkty widzenia. Stara się przywoływać przeszłość nie tylko z własnej perspektywy, ale chociażby wyobraża sobie także czas wojny oczami rodziny u której mieszkała.

,,Tajemnica Floriana” jest właśnie książką o 10. letnim chłopcu, przed którym pewnego dnia rodzice postawili nie lada wyzwanie.

Ten prawie nastolatek z kwi i kości był zupełnie zwyczajnym dzieckiem tak jak jego rówieśnicy. Miał swoją sympatię Kamilę, do której najpierw potajemnie wzdychał, a później postanowił zmierzyć się z tym nowym dla niego uczuciem. W pewnych chwilach nienawidził swoich rodziców, np. za odmienne poglądy. Marzył o prezencie pod choinkę i po prostu o beztroskiej zabawie z kolegami.

Żydówka, 5.letnia Ewa, którą tata pewnego dnia po prostu przyniósł w starym worku do domu, była dla Floriana dziwaczką. Nie okazywała emocji, nie potrafiła sama jeść i dziwnie wyglądała z bardzo jasnymi włosami i śniadą buzią.

Wywróciła życie chłopaka do góry nogami. Nie mógł już dłużej przebywać na podwórku, bo bał się, że ze względu na swój długi język, może coś wygadać.

Florian z całą pewnością nie był idealnym dzieckiem. Na początku dokuczał małej Ewie. W ten sposób buntował się na jej obecność w domu, zachwianie porządku, niemożność zapraszania kolegów do siebie, a przede wszystkim poświęcenie, jakie wkładał w dotrzymanie tajemnicy.

,,Tajemnica Floriana” porusza bardzo dużo ważnych kwestii. Opowiada o wewnętrznym konflikcie głównego bohatera, który z jednej strony rozumie, dlaczego koledzy przeklinają i nienawidzą Żydów, ale z drugiej – nie widzi w małej i niewinnej Ewie niczego groźnego i niebezpiecznego.

Florian poznaje nie tylko czym jest kłamstwo, ale także to, że jest ono czasami ważniejsze, niż sama prawda.

Książka ma duże litery, co aż zachęca do samodzielnego czytania przez początkujących czytelników. Ilustracje Marianny Raskin z kolei potęgują nostalgię i przenoszą nas bezpośrednio w czasy wojny, smutku, strachu, ale także miłości i nadziei.

Niezwykle polecam tę książkę każdemu powyżej 8. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwo-tadam.pl/publikacje/tajemnica-floriana/

Artykuł Tajemnica Floriana – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Benji Davies

Ilustracje: Benji Davies

Tłumaczenie: Małgorzata Pietrzyk

Wydawnictwo: Znak Emotikon

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Benji Davies jest niezwykle uzdolnionym ilustratorem, a jego krótkie historie obrazkowe mają bardzo proste, ale i ważne przesłanie.

Jakiś czas temu Wydawnictwo Znak Emotikon wydało dwa piękne picturebooki ,,Cudowną wyspę dziadka” oraz ,,Mojego wieloryba”, których recenzje mogliście przeczytać na stronie.

W tym miesiącu miała premierę kolejna książka z serii, czyli ,,Lato u babci”. W oryginalne tytuł brzmi ,,Grandma Bird” i nawiązuje do zakończenia historii.

Wspólnym elementem wszystkich powyżej wspomnianych opowiastek jest mały chłopiec. Jednak zarówno w ,,Moim wielorybie” jak i w ,,Lato u babci” bohaterem jest ten sam Noi – malec, który mieszka wraz z tatą i sześcioma kotami nad brzegiem morza.

W najnowszej książce rozpoczynają się wakacje i tata chłopca zawozi go na ten czas do babci. To niezwykła kobieta, która mieszka samotnie na skalistej wyspie, gdzie jedynymi towarzyszami są ptaki.

Noi musi przyzwyczaić się do jej niektórych dziwnych zwyczajów. Wiele rzeczy jest dla niego nowych, jak np. zupa z wodorostów czy chrapanie.

Jego babcia jest niezwykle zapracowana, więc chłopiec jest skazany tylko na własne towarzystwo. Pewnego dnia nudzi się i postanawia wymknąć się z domu.

Wyrusza na poszukiwanie przygody i szybko znajduje niezwykły głaz. Okazuje się jednak, że w między czasie znacznie oddalił się od domu, a zbiera się na sztorm.

Kiedy sprawa wygląda już naprawdę nieciekawie do jaskini, w której się ukrył, wpada zmęczony ptaszek. Noi ukrywa go w ramionach.

Niedługo później zauważa na horyzoncie zbliżającą się łódź. W środku widzi swoją babcię i razem szczęśliwie wracają do domu.

Od tego momentu wiele się zmienia. Babcia najwyraźniej zdaje sobie sprawę, jak Noi się nudził, a chłopiec dostrzega w niej wspaniałą towarzyszkę zabaw.

,,Lato u babci” to historia o międzypokoleniowej przyjaźni, więzi pomiędzy wnukiem a jego babcią oraz wspaniałej zabawie, która łączy każdego, niezależnie od wieku.

Książka jest, jak zawsze w przypadku tego autora, pięknie ilustrowana. Malarskie obrazki pozwalają przenieść się nam do świata nieposkromionej, ale i pięknej natury. Zbliżyć się z przyrodą i zachęcić do odwiedzin naszej rodziny.

Polecam ją każdemu czytelnikowi powyżej 3. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/

Artykuł Lato u babci – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorzy: David McKee

Ilustracje: David McKee

Tłumaczenie: Maria Szarf

Wydawnictwo: Papilon

Rok wydania: 2018

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

To chyba jedna z najbardziej emocjonujących opowieści z serii książek o Elmerze!

Kolorowy słoń wpada tym razem w niezłą pułapkę, na szczęście pomoc przychodzi szybciej, niż się tego spodziewał!

,,Elmer i motylek” to kolorowy picturebook, który zwraca uwagę czytelnika na kilka ważnych kwestii. Cały cykl opowieści o Elmerze opiera się głównie na tolerancji oraz nieocenianiu przez pryzmat wyglądu. Przeważnie podkreślana jest jednak różnorodność kolorystyczna, występujących w książce zwierząt.

W tej części autor skupił się na wielkości. Początkowo, może wydawać się abstrakcyjnym pomysłem fakt, że motyl ratuje słonia. Często jednak istoty, które nie charakteryzują się siłą fizyczną, mają w zanadrzu inne umiejętności, które mogą okazać się przydatne w różnych okolicznościach.

W ,,Elmerze i motylku” to najpierw kolorowy słoń trafia na potrzebującego motyla. Słyszy nawołujący głos spomiędzy kamieni i powalonego drzewa. Łatwo udaje mu się usunąć przeszkodę, a wdzięczny motylek odzyskuje wolność. W podziękowaniach obiecuje Elmerowi pomóc w potrzebie, ale słoń tylko się z tego śmieje. Nie wyobraża sobie sytuacji, kiedy mógłby potrzebować wsparcia kogoś tak małego.

Wkrótce jednak wybiera się w nieznane sobie rejony lasu i szybko trafia na niebezpieczną ścieżkę wijącą się równolegle do przepaści. Kiedy ziemia pod jego stopami się osuwa, a on zostaje uwięziony w miejscu, z dala od przyjaciół, zaczyna wzywać pomocy.

Motyl, co prawda nie jest żadnym siłaczem, ale ma kilka umiejętności, których z pewnością każdy słoń może mu pozazdrościć – potrafi szybko przemieszczać się z miejsca na miejsca i umie latać. Dzięki czemu powiadamia pozostałe słonie o potrzebującym Elmerze i dzięki niemu, pozostałe zwierzęta mogą odnaleźć przyjaciela.

,,Elmer i motyl” oprócz cennej lekcji, że nie należy lekceważyć nikogo ze względu na jego wzrost czy rozmiary, zwraca uwagę także na samotne spacery w nieznane miejsca. Przestrzega, że zapuszczanie się w niebezpieczne rejony może mieć bardzo tragiczne skutki.

Polecam tę część wszystkim dzieciom powyżej 3. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://publicat.pl/?s=elmer

Pozostałe recenzje książek o Elmerze:

– Elmer i Róża,

– Urodziny Elmera,

– Elmer,

– Elmer i wyjątkowy dzień,

– Gdzie jest Elmer? Wyszukiwanka,

– Elmer w wersji kartonowej (Elmer i kolory, Dzień Elmera, Przyjaciele Elmera, Elmer i pogoda).

Artykuł Elmer i motylek – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Lissa Evans

Ilustracje: Sarah McIntyre (okładka), Tomislav Tomic (mapa)

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie

Rok wydania: 2018

Objętość: prawie jak encyklopedia

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, książeczka, królik, przyjaźń, zabawka, maskotka, siostra, młodsza siostra, premiera, 2018, nowość, nowość wydawnicza, przygoda, poświęcenie, przemiana, niebezpieczeństwo, Blopki, Kraina Blopków, kuzyn, rodzina, Lissa Evans, Misia, Funia, dorastanie, odpowiedzialność, odwaga, celwony klólik

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Słyszeliście kiedyś o Blopkach? Zanim nie sięgnęłam po ,,Celwonego Klólika” również nie miałam o nich pojęcia. To prostokątne i dość kanciate, jednokolorowe stworki będące bohaterami ,,Krainy Blopków”, czyli ulubionej książki 4-letniej Misi.

Dziewczynka ma wiele ulubionych rzeczy. Książka, którą zna już niemal na pamięć to jedno, ale Celwony Klólik to drugie. To on dzierży tytuł najlepszej zabawki pod słońcem i to bez niego Misia nie wyobraża sobie życia.

Doskonale wie o tym jej starsza siostra Funia. 10-latka jest nad wiek rozwinięta i mimo przejściowych słabości bardzo kocha swoją siostrę. W sytuacji NAPRAWDĘ awaryjnej robi wszystko, żeby odzyskać Celwonego Klólika dla swojej siostry, który swoją drogą okazał się niezłym rozrabiaką

Książka Lissy Evans zaskoczyła mnie pod wieloma względami. Czyta się ją prosto i z przyjemnością. Nie powinna być wyzwaniem nawet dla drugoklasisty, który dopiero trenuje czytanie.

Bez mała 300 stron tekstu wypełnionych jest ciekawymi spostrzeżeniami na temat współczesnego dorastania prawie nastolatków.

Niektórzy trzymani są pod kloszem przez swoich rodziców. Inni muszą szybko dorosnąć i w pojedynkę mierzyć się ze swoimi słabościami.

,,Chłopiec był duży i blady jak roślina, którą się obficie podlewa, lecz trzyma z dala od słońca.” Lissa Evans, ,,Celwony Klólik”, str. 30

 

W ,,Celwonym Klóliku” widzimy pięknie naszkicowaną relację między starszą a młodszą siostrą. Uroki nie bycia jedynakiem dostrzegamy przeważnie w nieco starszym wieku. Będąc młodym, rodzeństwo wielokrotnie staje się przeszkodzą w osiąganiu naszych własnych celów.  Musimy dzielić się z nim czasem naszych rodziców, musimy chodzić na kompromisy, często musimy robić to, na co w ogóle nie mamy ochoty. Jednak prawdziwa siostrzana miłość jest w stanie przezwyciężyć naprawdę wiele.

,,Rozciągające się aż po horyzont zielone pagórki porośnięte drzewami w kształcie lizaków wciąż były takie same, podobnie jak wioski pełne domków w paski i w plamki. Ciemnozielony pociąg najwyraźniej jeździł po torach ułożonych dokoła dziwnej krainy.” Lissa Evans, ,,Celwony Klólik”, str. 49

 

Funia nieco przypadkiem trafia do ulubionego świata jej siostrzyczki, do ,,Krainy Blopków”. Nie jest to jednak beztroskie miejsce, o jakim można przeczytać na kartkach książki Misi.  W związku z pojawieniem się różnych gości, miasteczko popadło w chaos, a jego mieszkańcom grozi wielkie niebezpieczeństwo. Funia zauważa, że Blopki cechuje pewna charakterystyczna rzecz. Są podzielone według kolorów.

,,Żółte są nieśmiałe, a Niebieskie silne,

Szare zaś rozsądne są i nieomylne.

Zielone odważne, Różowe kochane…” Lissa Evans, ,,Celwony Klólik”, str. 52

 

Kolor to bardzo ważna sprawa w ,,Celwonym Klóliku”. Za sprawą pokazywanej nam historii, jesteśmy w stanie poczynić pewne obserwacje. Im bardziej kolory bledną, tym bardziej życie pozbawione jest radości. Nie jest to oczywiście nowe odkrycie. Nie od dzisiaj wiadomo, że dni pozbawione kolorów są smutne i przygnębiające.

W ,,Celwonym Klóliku” autorka idzie jednak o krok dalej. Uważa, że kolor jest domeną dzieci. Wszystko co monochromatyczne związane jest z dorosłym i nudnym życiem. Prawdziwego szczęścia możemy dopatrywać się w fanaberii barw dziecięcej wyobraźni.

Za sprawą Funi ,,Kraina Blopków” zyskuje nową jakość, a przede wszystkim cała historia kończy się happy endem.

Rozdział 32. jest dla mnie wyjątkowo wzruszający. Przez pomieszanie kolorów Blopków, stały się one bardziej realne. Tak jak ludzie, którzy nie są tylko źli lub dobrzy. Każdy człowiek składa się z różnych cech. Ma tylko samo wad i zalet, przez co jest wyjątkowy i ciekawy.

,,- Jesteś przytulanką mojej siostry.

– Trenerem personalnym – sprostowała słonica (…)  – Oferuję również szkolenia emisji głosu, lekcje aktorstwa i warsztaty budowania samooceny i pewności siebie – to mówiąc, machnęła Funi wizytówką przed nosem.” Lissa Evans, ,,Celwony Klólik”, str. 92

 

,,Celwony Klólik” to bardzo mądra książka, która może wiele nauczyć praktycznie każde dziecko. Zarówno to, które już pięknie się wysławia, jak i to, które dopiero uczy się mówić i sepleni

Lissa Evans stara się nas przekonać, że nie zawsze wymarzone wakacje są najważniejsze. Czasami uszczęśliwienie bliskiej nam osoby może sprawić dużo większą frajdę.

Książkę możecie zamówić w przedsprzedaży na: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/ksiazka/4580/Celwony-Klolik—Lissa-Evans

lub wygrać w konkursie tutaj: https://www.facebook.com/bajkochlonka/

Artykuł Celwony Klólik – recenzja przedpremierowa! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Ludwik Hellmann

Ilustracje: Justyna Hołubowska – Chrząszczak

Tłumaczenie: Monika Wac

Wydawnictwo: Wydawnictwo Skrzat

Rok wydania: 2017

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla najmłodszych

Hasła:  jabłonka, drzewo, natura, przyroda, przyjaźń, przetrwanie, wzrost, dojrzałość, nasionko, pory roku, zima, lato, wiosna, jesień, jabłko, empatia, wrażliwość, dobro, przyjaciel, niebezpieczeństwo, recenzja, książka, literatura

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Na taką książkę dla dzieci długo czekałam! Rok 2017 był kontynuacją popularności nietypowych książek przyrodniczych dla dorosłych (takich jak ,,Duchowe życie zwierząt” czy ,,Sekretne życie drzew”) i przeczuwałam, że gdzieś musi ukrywać się przede mną tytuł, który jest w trendach, ale który z całym przekonaniem mogłabym polecić także młodszym czytelnikom.

,,Opowieści o małej jabłonce” nie jest jednak książką naiwną i banalną. Przedstawione w niej losy małego drzewka, które począwszy od bycia nasionkiem, do coraz większych i większych rozmiarów, stało się silną i pożyteczną rośliną.

Książka ubogacona jest wieloma trudnymi pojęciami, które na pierwszy rzut oka nieco odstają od historii dla dzieci. Są jednak ważne i pozwalają młodemu człowiekowi uczyć się i poznawać wiele procesów zachodzących w świecie przyrody, np. takich jak proces fotosyntezy czy zasady działania łańcucha pokarmowego.

,,(…) Cieszyło to jabłonkę. Miała teraz nie tylko sporo pożywienia, ale nauczyła się, że dobrze jest być przyjaznym również dla tych, których się zbytnio nie lubi.” Ludwig Hellmann, ,,Opowieści o małej jabłonce. Jak wszystko się zaczęło”, str. 145

,,Opowieści o małej jabłonce” pełne są dramaturgi i błyskotliwych rozwiązań fabularnych. Tę książkę czyta się z przyjemnością, nawet mimo kilku literówek zagubionych między wierszami.

Historia podzielona jest względem pór roku. Taki podział sprawia, że lektura jest przyjemniejsza i bardziej czytelna dla dzieci. Moim zdaniem, śmiało można z nią zapoznać osoby już od 4 roku życia.

,,(…) Poza tym wszystko, co życie i jest duże, zaczynało kiedyś od małego. Ja też byłem drobnym ziarenkiem.”Ludwig Hellmann, ,,Opowieści o małej jabłonce. Jak wszystko się zaczęło”, str. 11

,,Opowieści o małej jabłonce” uczą o podstawowych relacjach między różnymi istotami, wrażliwości oraz empatii. Świat, który poznajemy za sprawą tej książki jest światem dobrym i sprawiedliwym, gdzie brak zbędnej agresji oraz zła. Nawet atak drapieżnika na małe pisklęta jest odpowiednio uzasadniony.

,,Mimo iż niektóre rzeczy wyglądają gorzej niż inne, nie znaczy to, że są gorsze.” Ludwig Hellmann, ,,Opowieści o małej jabłonce. Jak wszystko się zaczęło”, str. 52

Ilustracje stworzone przez Justynę Hołubowską – Chrząszczak są raczej skromne. Godne uwagi są ornamenty wokół numeru strony, podkreślające obecną porę roku w akcji oraz bardzo dobry projekt okładki.

,,Teraz to dopiero jabłonka czuła się szczęśliwa! Wiedziała, że ma wielu przyjaciół, nawet jeśli ci nie zawsze mogą przy niej być.” Ludwig Hellmann, ,,Opowieści o małej jabłonce. Jak wszystko się zaczęło”, str. 134

Książka ma jeszcze drugą część i na pewno po nią wkrótce sięgnę, bo sprawiła mi mnóstwo radochy. Jestem przekonana, że najmłodsi czytelnicy oprócz dobrej rozrywki, będą w stanie zaczerpnąć z niej także naukę, którą ze sobą niesie.

Zapraszam do konkursu na moim profilu fotograficznym w którym można wygrać tę i drugą książkę z tej serii!

KLIKNIJ TUTAJ

Artykuł Opowieści o małej jabłonce. Jak wszystko się zaczęło pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Małgorzata Strękowska – Zaremba

Ilustracje: Daniel de Latour

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2017

Objętość: więcej, niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Hasła: przyjaźń, dom, rodzina, bezpieczeństwo, przemoc, przemoc w rodzinie, niebezpieczeństwo, przygoda, metafora, dorastanie, wrażliwość, świadomość

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Dodatkowe atuty za: ważny przekaz, piękne ilustracje

Recenzja:

,,Dom nie z tej ziemi” udało mi się dostać w antykwariacie. Mogę nazwać to wyjątkowym szczęściem, biorąc pod uwagę, że książka miała swoją premierę dopiero w tym roku. To, co najbardziej skłoniło mnie do jej przeczytania to nawet nie nazwisko autorki, ani tytuł czy opis, ale osoba ilustratora, którego styl bardzo lubię i mam świadomość, że angażuje się on tylko w dobre projekty.

Historia tytułowej bohaterki Marysi, rozpoczyna się, kiedy zostaje przyłapana na tak zwanym ,,gorącym uczynku”. W tym samym czasie poznajemy oboje bohaterów, którzy będą grać pierwsze skrzypce przez kolejne strony, aż po ostatnią kartkę. Daniel poznaje dziewczynkę, kiedy ta chowa się w krzakach i obserwuje pewien dom. Marysia nie od razu chce podzielić się z obcym chłopcem swoją największą tajemnicą. Z czasem, kiedy zaczyna ufać Danielowi i przekonuje się, że jest wart jej sekretu i zdradza mu sprawę nad którą obecnie pracuje.Dzieci bawią się w małych detektywów i na początku cała ta farsa z domem ,,nie z tej ziemi” wydaje się tylko niegroźną zabawą.

Czym jest tytułowy dom? Marysia zauważa, że nie jest to zwykły budynek, jakich wiele na tej ulicy. Wyróżnia się on wśród pozostałych i sprawia, że jej małe serce napełnia się strachem. Jako dorosły czytelnik łatwo zauważamy, że dziewczynka jest bardzo wrażliwą osobą. Sama mówi o sobie, że wie, słyszy i czuje więcej. Próbuje nauczyć Daniela również patrzeć w ten sposób na świat. Chłopiec jest dość opornym uczniem. W jego głowie jest tylko chęć zabawy, niezapomnianych przygód i typowa dziecięca beztroska.Im jednak dłużej przebywa z dziewczynką, widzi że świat nie jest zbudowany tylko z kolorów, ale ma w sobie wiele szarości.

Tytułowy ,,Dom nie z tej ziemi” to nic innego jak dom samej Marysi. Dowiadujemy się o tym jednak dopiero pod koniec książki. Krok po kroku, oczami dziecka obserwujemy życie w rodzinie w której na co dzień jest przemoc. Jak radzi sobie z tym mała dziewczynka? Tłumaczy, że powodem złego zachowania jej ojca są czary. Przeklęty dom jest odpowiedzialny za to, że tata zmienia się w potwora.

,,Jak walczyć z ciszą? Krzykiem? Co może choćby najbardziej rozpaczliwy krzyk, gdy nikt go nie słyszy?”

Małgorzata Strękowska – Zaremba, Dom nie z tej ziemi, str. 168

Książka ma wiele, krótkich rozdziałów budujących napięcie. Każdy uzupełniony jest o podsumowującą go ilustrację. Dobór kolorystyki na pewno też nie jest przypadkowy. Szarość, czerń i mocna, cytrynowa żółć budzą w czytelniku pewien niepokój. Jestem pewna, że dziecko żyjące w patologicznej sytuacji może widzieć świat właśnie w takich kolorach.

,,Żeby opowiedzieć o wszystkich tajemnicach tego domu, trzeba było mieć serce chronione twardym pancerzem, a nie takie zwyczajne, w kruchej jak ptasie jajko skorupce.” Małgorzata Strękowska – Zaremba, Dom nie z tej ziemi, str. 19

Styl, którym posługuje się autorka jest przystępny i łatwy do przyswojenia nawet przez młodszych czytelników. Mogą oni mieć jednak kłopot z interpretacją mnogich metafor.

Nie jestem przekonana również co do sformułowań, którymi często posługuje się Małgorzata Strękowska – Zaremba. Wielokrotnie możemy przeczytać ,,pomyślało się jej” w nawiązaniu do wewnętrznego monologu Marysi. Sugeruje nam to trochę, że dziewczynka jest niejako bierna w tym jak odbiera rzeczywistość. Akcja powieści wskazuje nam jednak na zupełnie coś innego. Taka bierna forma czasownika nie świadczy dobrze o bohaterze i niepotrzebnie razi w oczy, odwracając uwagę od treści.

Dla kogo jest ta książka? Ja czerpałam z niej bardzo dużo. Szczególnie, kiedy oczywiste stało się, że nieprzyjemna rzeczywistość, została zamieniona tutaj w dziecięcą fantazję. Nie jestem jednak pewna czy mogłaby zostać podobnie odebrana przez młodszych czytelników.

,,Dom nie z tej ziemi” to pozycja zdecydowanie dla osób 12+, dodatkowo powinna być uzupełniona o rozmowę z opiekunem, który pomógłby wyjaśnić, że Marysia przez cały czas próbowała chronić tylko swoje młodsze rodzeństwo i odczarować mamę, którą dom zamienił w pozbawiony uczuć kamień.

,,To tylko książka, książkom może być wszystko jedno, jak się kończą opisane w nich historie. Ale ludziom nie powinno.” Małgorzata Strękowska – Zaremba, Dom nie z tej ziemi, str. 238

Artykuł Dom nie z tej ziemi pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.