Mówi się, że nieszczęścia lubią chodzić parami. Czasami jednak przydarza się coś takiego, co okrywa cieniem każdy, najmniejszy aspekt życia. Dopiero czas oraz obranie właściwej drogi może odczarować te trudne, minione doświadczenia.

Zapowiedź nowej serii książek dla dzieci

Adija – córka dwóch światów jest książką nieszablonową pod kilkoma względami. Przede wszystkim, jej polsko-norweska autorka Anna Zychowicz Esavna postanowiła stworzyć historię, którą jednocześnie można odczytać w dwóch językach.

Pisarka serii Jager, o której wspominałam ostatnio, powraca z zapowiedzią zupełnie nowego cyklu, skierowanego tym razem do młodszego odbiorcy. W ramach Adiji mają ukazać się jeszcze trzy tomy przygód głównej bohaterki.

Półsyrena odkrywa swoją tożsamość

Pierwszą jest właśnie Adija – córka dwóch światów, która wprowadza czytelników w złożony świat ośmioletniej dziewczynki. Adija przechodzi trudne chwile. Niedawno zmarła jej mama i dziewczynka czuje się zagubiona oraz przytłoczona smutkiem.

Tata Adiji postanawia postawić wszystko na jedną kartę i razem wyprowadzają się do miejsca, w którym mężczyzna poznał kiedyś swoją żoną. To właśnie tam, na dalekiej północy okazuje się, że mama dziewczynki była syreną, a jej córką jest półsyreną – zamienia się w nią, kiedy tylko wejdzie do morskiej wody.

Dwujęzyczna książka norwesko-polska

Książka oferowana jest jednocześnie w dwóch językach. Po lewej stronie rozkładówki znajduje się tekst po norwesku, z kolei po prawej – po polsku. Co ciekawe, niektóre słowa zostały zaakcentowane innym kolorem, dzięki czemu możemy poznać ich znaczenie i nieco podszkolić się z obcego języka.

Wydawnictwo planuje także wydać książkę tylko w języku polskim, jeżeli więc taka forma lektury byłaby dla was bardziej optymalna – polecam śledzić profile autorki. Adija już teraz została objęta patronatem honorowym Ambasady RP w Norwegii. Jej strony ubarwiają poetyckie ilustracje Aleksandry Janas, która także związana jest z Norwegią.

Początek nowej przygody

Adija – córka dwóch światów to lekko napisana historia, która nie stroni od bardziej wymagających tematów, jednocześnie oferując czytelnikom magię oraz świetny pokaz wyobraźni.

Znajdziecie w niej wątki dotyczące samotności, wspomnianej żałoby czy starań odnalezienia się w nowej rzeczywistości i z nowymi ludźmi. W akcję wplatane są także kwestie ochrony środowiska, niegasnącej nadziei oraz poszukiwania siebie.

Choć momentami mamy tutaj do czynienia z deus ex machina, kiedy wiele z problemów magicznie samych się rozwiązuje, to jednak trzeba oddać tej książce, że potrafi dać wsparcie. Będzie ważnym głosem dla dzieci czujących się obco w swoim otoczeniu.

Może być światełkiem nadziei. Pokazać że każda, nawet najtrudniejsza sytuacja nie musi być wyłącznie końcem dotychczasowego poczucia bezpieczeństwa, ale także może stać się początkiem nowej przygody, w kierunku której wystarczy tylko zrobić pierwszy krok.

Polecam Adija – córka dwóch światów dzieciom powyżej 6 lat.

Link do strony autorki: https://annaesavna.wordpress.com

Książka dostępna jest tutaj: https://allegrolokalnie.pl/oferta/adija-corka-dwoch-swiatow-wydanie-dwujezyczne-po-norwesku-i-polsku

https://sklep.strefapsotnika.pl/produkt/adija-corka-dwoch-swiatow/

Artykuł Adija – córka dwóch światów – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Nie bez powodu termin lunatykowania związany jest z łacińskim słowem ,,luna”, oznaczającym Księżyc. Już w starożytności wierzono, że ten naturalny satelita ma wpływ na ludzkie zachowanie.

Na srebrnym globie

Adam Fyda oraz Jerzy Żuławski poszli jednak o krok dalej. Historia mająca swój początek w książce Na srebrnym globie. Rękopis z Księżyca, została wydana we Lwowie w 1903 roku. To jedna z powieści fantastyczno-naukowej, która przyniosła Jerzemu uznanie. 

Na podstawie Na srebrnym globie powstał nawet film w reżyserii spokrewnionego z autorem Andrzeja Żuławskiego, o tym samym tytule. Stał się na tyle znaczący, że pokazano go na Festiwalu Filmowym w Cannes jako reprezentanta polskiej kinematografii.

Znaczenie Księżyca na przestrzeni lat

Po latach, do idei zawartej w książce Żuławskiego powraca Adam Fyda z częściowym udziałem Marka Ospalskiego. Pod – moim zdaniem – dużo lepszym tytułem Lunatycy, opowiedziana została historia grupy osób, które uwierzyły, że istnieje życie po drugiej stronie Księżyca.

Ziemski satelita od początku istnienia ludzkości był prawdopodobnie obiektem inspiracji oraz domysłów. W starożytności przypisywano mu boskie moce, w średniowieczu – wiązano go z tajemnymi, niebezpiecznymi mocami. W renesansie oraz oświeceniu stał się dla wielu naukowców obiektem wieloletnich badań.

Nawet, kiedy powstały pierwsze rakiety i pierwsze osoby postawiły na nim stopę – mit Księżyca nie zniknął. Do dzisiaj wywołuje on w wielu ludziach skojarzenia tajemnicy, melancholii lub tęsknoty.

Lunatycy – polski komiks o ziemskim satelicie

Tym bardziej, podążanie bohaterów na srebrny glob wydaje się być jak najbardziej uzasadnione. Choć w 1913 roku, kiedy dzieje się akcja książki, technologia była w powijakach – udaje się im dotrzeć na miejsce. Niedługo jednak przed lądowaniem zupełnie urywa się kontakt rakiety z bazą, a losy załogi stają pod znakiem zapytania.

Ich misja została jasno określona: mają podążać na drugą stronę Księżyca, gdzie podejrzewają istnienie atmosfery i tym samym – możliwość rozwinięcia się życia. Przed nimi długa podróż księżycowym pojazdem, podczas której czeka ich pełna symboli, ciężkich wyborów oraz trudnych do wyjaśnienia zjawisk droga.

Dla kogo jest ta opowieść?

Lunatycy to sprawnie opowiedziana – zarówno pod względem wizualnym jak i fabularnym – historia, która próbując być mocno osadzoną w rzeczywistości, jednocześnie przemyca czytelnikowi pełne symboliki oraz niedopowiedzeń obrazy.

Wiele z elementów opowieści mija się z logiką, będąc niemożliwą do zrealizowania w realnym świecie. Nie przeszkadza to jednak poddać się tej księżycowej atmosferze, podążaniu za marzeniami oraz walką z kruchością ludzkiego życia.

Z pewnością jest to intrygujący koncept, który można byłoby rozwinąć na wiele komiksowych odcinków. Polecam Lunatyków osobom powyżej 16 lat – być może przyciągnie Was do siebie tak, jak Księżyc przyciąga w swoim kierunku kosmonautów, naukowców i inżynierów.

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Lunatycy/pokaz.html

Artykuł Lunatycy – recenzja komiksu inspirowanego klasyką pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Elf z choinki
➜ Autorka: Anna Włodarkiewicz
➜ Ilustracje: Silvia Pizzati
➜ Wydawnictwo: Świetlik
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Jednym z najważniejszych symboli Bożego Narodzenia jest choinka. Bez niej każde mieszkanie, dom, a nawet galerie handlowe wyglądałyby tak, jak w każdy inny dzień roku. Dlatego bardzo się cieszę, że nakładem wydawnictwa Świetlik ukazała się książka, w której to właśnie choinka jest poniekąd główną bohaterką.

Bożonarodzeniowy cud

,,Elf z choinki” to trzecia już w tym roku pozycja Anny Włodarkiewicz, po którą sięgam i której recenzje możecie przeczytać na stronie. Wcześniejsze: ,,Misiu, wróć” oraz ,,Gaja z Gajówki. Chatka w sercu lasu” ujęły mnie wrażliwą narracją oraz oryginalną perspektywą patrzenia na świat.

Bardzo podobnie jest również w przypadku tej świątecznej nowości. Autorka wraz z ilustratorką Silvią Pizzati stworzyły mikro-świat, w którym współpraca, wiara we własne możliwości oraz przywiązanie do tradycji może przynieść wielkie efekty oraz bożonarodzeniowy cud.

Nagła choroba i porzucona choinka

Tytułowy bohater, czyli włóczkowy elf będący ozdobą choinkową, budzi się z czegoś w rodzaju zimowego snu (choć pewnie trafniej byłoby napisać – letniego snu). Dziwi się jednak, że zamiast wisieć na gałązce drzewka znajdującego się tuż nad nim, leży na podłodze.

Dostrzega, że na choince wisi tylko kilka ozdób. W dodatku całość sprawia wrażenie chaosu i bałaganu. Kiedy zaczyna rozmawiać z innymi dekoracjami świątecznymi, szybko poznaje prawdę. Okazuje się, że rodzina wyszła w pośpiechu z domu, żeby zawieźć mieszkającego tutaj chłopca do lekarza, bo nagle się rozchorował. 

Prosta, ale piękna opowieść świąteczna

,,Elf z choinki” jest więc książką o tym, jak ozdoby choinkowe postanawiają własnymi siłami przywrócić drzewku stan świetności. To jednak nie wszystko, ta historia jest jeszcze bardziej złożona. W fabule pojawia się również postać zgryźliwego Świętego Mikołaja, którego zachowanie zostaje z czasem usprawiedliwione. A także tajemnicza, różowa ozdoba, łącza Boże Narodzenie, sentyment oraz Wielkanoc!

Muszę się przyznać i na usprawiedliwienie dodam, że pewnie nie byłam i nie będę jedyna, która wzruszy się w finale tego opowiadania. Bo choć ,,Elf z choinki” to bardzo prosta historia – wypełniona jest podniosłą, świąteczną atmosferą, nadzieją i radością z możliwości działania oraz bycia razem.

Polecam sięgnąć po tę książkę tuż przed wspólnym ubieraniem choinki. Jestem przekonana, że po jej lekturze zupełnie inaczej spojrzycie na swoje ozdoby – bombki, porcelanowe figurki, szklane ptaszki czy słomkowe śnieżynki.

,,Elfa z choinki” polecam wszystkim czytelnikom powyżej 4 roku życia.

Link do księgarni Tania Książka: https://www.taniaksiazka.pl/elf-z-choinki-anna-wlodarkiewicz-p-1906354.html

Artykuł Elf z choinki – recenzja książki dla dzieci na Święta pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Mogłoby się wydawać, że Pani De odwiedza tylko dorosłych, a dzieci zupełnie nie zdają sobie sprawy z jej istnienia. Niektórzy jednak często zapominają, że ci najmłodsi zazwyczaj wiedzą znacznie więcej, niż można byłoby początkowo przypuszczać. Mają świadomość obecności Pani De, i co więcej, wpływa ona na nich w równym stopniu, co na dorosłych.

Pomoc małych myszek

,,Linka w mysim mieście” to książka autorki Katarzyny Ryrych, która opowiada o depresji z punktu widzenia dziecka. Znam kilka pozycji tej pisarki (m.in. ,,Tuba i Patefon. Detektywi na wakacjach” czy ,,Piąta babcia Dominika”), jednak do tej pory przeważnie trafiałam na lekką, humorystyczną lekturę – dobrą, na przykład, na wakacyjne odprężenie.

Książka ,,Linka w mysim mieście” jest pozycją zupełnie innego rodzaju. To 6-rozdziałowa powieść, która rozgrywa się z perspektywy kilkuletniej Michaliny. Dziewczynka mieszka tylko z mamą. Pewnego dnia zostaje niespodziewanie zabrana do domu tymczasowego i sama musi zmierzyć się z nową, obcą rzeczywistością. Zrobi to z pomocą… małych myszek.

Odwiedziny w mysim mieście

W ,,Lince” rzeczywistość dziecka samotnego i w pewien sposób porzuconego, miesza się z fantazją. Kiedy główna bohaterka zostaje sama w pokoju, odwiedzają ją myszy przypominające miniaturowych ludzi. Dzielą się z Linką zaklęciem zmniejszania, dzięki któremu może ona odwiedzać ich mysie miasto, jednocześnie przejść tunelami do swojego starego mieszkania.

Myszy są wsparciem dla dziewczynki. Może z nimi rozmawiać, tworzą też one społeczność, w której dziecko czuje się chciane i akceptowane. 

Sprzeciwianie się stereotypom

Książka jest także bardzo wyraźnym głosem sprzeciwu wobec powielanych stereotypów. Michalina oprócz tego, że mierzy się z trudną sytuacją choroby mamy, to dodatkowo musi udowadniać swoją wartość – bo jako dziewczyna, nie jest traktowana na równi, co pozostali wychowankowie. 

Stawiając się, ale przede wszystkim podejmując próbę rozmowy pokazuje, że jest dobrym materiałem na ,,kumpla” – nieważne jakiej płci by on nie był. W książce znajdziecie także kocio-mysie pojednanie, czy też piękny przykład odnajdywania miłości przez ludzi trochę starszych niż dorośli.

Muszę przyznać, że ,,Linka w mysim mieście” jest książką, którą z pewnością zaproponowałabym do czytania, gdyby zapytano mnie o lekturę opisują stany depresyjne, w taki sposób, żeby mogły zrozumieć je dzieci.

Inną książką byłoby np. ,,Kałużysko” – opisujące jednak nastrój chłopca, a także ,,Szalik ciotki Melancholii” – symboliczna opowiastka traktująca o depresji, ale w uproszczonej formie.

,,Linka w mysim mieście” jest bezwzględnie pozycją doskonale napisaną i rozszerzającą temat o ważne zagadnienia. Dzięki ilustracjom Marianny Sztymy nabiera ona cech baśniowości, sprawiając, że trudno odgadnąć, gdzie zaczyna się prawdziwe życie, a ma swój koniec wyobraźnia.

Polecam pracę z nią, uzupełnianą rozmowami na temat tekstu. To będzie dobra książka bez względu na to czy w domu czy też bliskim otoczeniu są epizody depresyjne, lub zależy nam na wprowadzeniu dziecko w temat, by było bardziej świadome w otoczeniu.

Polecam ,,Linkę w mysim mieście” odbiorcom w zależności od ich wrażliwości, najoptymalniej od 8 lat wzwyż.

Link do strony wydawnictwa: https://albus.poznan.pl/sklep/1050_linka-w-mysim-miescie

*Myszka ze zdjęć pożyczona z książki ,,Czarownica Ula i wielka dynia„.

Artykuł Linka w mysim mieście – recenzja książki dla dzieci o depresji pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Co to znaczy zostać odtrąconym? Jak to jest być niechcianym? Czy warto walczyć o prawdziwą przyjaźń?

Odwiedzamy Niechciejkowo

,,Niechciejkowo” to urocza książka – współczesna baśń, w której nie brak nowoczesnych elementów, opowiadająca o krainie wypełnionej niechcianymi zabawkami, zwierzętami czy przedmiotami. I choć mogłoby się wydawać, że takie miejsce będzie smutne i szaro-bure, autorka ma na to pewne remedium. W jaki sposób udało się jej odczarować Niechciejkowo?

Monika Kołodziej stworzyła historię, która w literaturze dziecięcej ma już kilka różnych interpretacji. Najsłynniejszą w ostatnich latach jest prawdopodobnie ,,Gwiazdkowy Prosiaczek”, a z naszego podwórka można przytoczyć chociażby opowiastkę ,,Z pamiętnika misia Porzucka”. Dlaczego więc jednak warto sięgnąć również po ,,Niechciejkowo”?

Kraina porzuconych zabawek

Głównym bohaterem książki jest Miś w kratkę, który znalazł się w zupełnie nowym, obcym dla niego miejscu. Pod rozłożystą wierzbą w fioletowym kolorze znajduje go szczeniak o imieniu Pokcio. Piesek jest bardzo entuzjastyczny – cieszy się, że będzie miał nowego przyjaciela. Jest on także, nomen omen, przewodnikiem dla naszej wiodącej postaci.

Choć Pokcio tłumaczy Misiowi zasady panujące w Niechciejkowie oraz wyjaśnia, dlaczego ten znalazł się w tym miejscu, kraciasty pluszak zupełnie nie chce dopuścić do siebie tej myśli. Nie może uwierzyć, że mógłby zostać… porzucony.

Wartościowa książka na dobranoc

Razem z jeszcze jednym bohaterem wyruszają więc do miejscowego mędrca (uśmiejecie się, gdy odkryjecie, kto nim został!). To właśnie tam trafiają na pierwsze poszlaki, a Miś zaczyna rozumieć, że rzeczywiście mogło dojść do jakiejś strasznej pomyłki. Czy jednak powróci on do świata swojej przyjaciółki Zosi? A może zdecyduje się pozostać z nowymi kompanami?

,,Niechciejkowo” to mądra książka, którą można przeczytać na dobranoc podczas jednego wieczoru. Jej prosty przekaz o walce z konsumpcjonizmem, ale przede wszystkim wiara w przyjaciół i trzymanie się nadziei za wszelką cenę, pozwala twierdzić, że jest ona wielowymiarowa i wartościowa pod różnymi względami.

Książka ukazuje także kolejne stany emocjonalne. Jeden zastępowany jest drugim – po szoku i niedowierzaniu, przychodzi czas na radość oraz nowy początek. Tym, co jednak jest najbardziej istotne, jest przyjaźń. Choć czasami jakiś etap w naszym życiu się kończy, dobrze kiedy możemy czuć, że w nowym miejscu czeka na nas ktoś życzliwy, ktoś kto nas zaakceptuje bez względu na wszystko.

Polecam ,,Niechciejkowo” dzieciom już powyżej 5 roku życia. Skromnie wydana książka zawiera bardzo ładne ilustracje Zuzanny Kledzik i ciepłą historię dla przedszkolaków. Na pewno ją polubicie.

Link do księgarni internetowej

Artykuł Niechciejkowo – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Depresja to niezwykle trudne zjawisko, nawet dla dorosłych. Większość osób woli trzymać się od niej z daleka, jakby była wielkim potworem z kłującymi kolcami. Czasami jednak nie da się jej przemilczeć, zamknąć w pudełku i udawać, że nie istnieje. Depresja dotyka wielu dorosłych, ale także dzieci. Rodzice oraz opiekunowie powinni zadbać o odpowiednie leczenie dla maluchów i pozwolić zrozumieć pozostałym dzieciom czym ta choroba jest.

,,Kałużysko” to unikatowa książka, która jako jedna z nielicznych na polskim rynku wydawniczym ukazuje temat depresji. Jej autorką jest Anna Augustyniak, a ilustracje stworzyła Kasia Augustyniak. Pozycja została wydana nakładem wydawnictwa Albus. 

Jak rozmawiać z dzieckiem o depresji?

Głównym bohaterem książki jest 6-letni Kuba. Chłopiec ma młodszą siostrę o uroczym przezwisku Piszczydło oraz starszego brata Emila. Emil ma 8 lat i pewnego dnia wydarza się coś, co diametralnie wpływa na życie całej rodziny. Starszy chłopiec rozlewa się i staje się kałużą. 

Ten symbolicznie ukazany rozpad jednego z bohaterów, pozwala uzmysłowić czytelnikom skalę choroby. To, w jaki sposób wpływa ona na ludzi i jakie wywiera wrażenie na pozostałych członkach rodziny. Książka nakreślając przyczyny i ukazując zmianę Emila, umożliwia odbiorcom kontynuowanie rozmowy na temat depresji po lekturze. Z jej pomocą nieco łatwiej odpowiedzieć na pytanie m.in.:

• czym jest depresja,
• co czuje osoba chorująca na depresję,
• w jaki sposób funkcjonować z taką osobą,
• jak można pomóc komuś choremu.

Chłopiec, który stał się kałużą

Rodzice Kuby postanawiają na pewien czas zmienić otoczenie dla swoich dzieci. Zabierają je do miejsca, gdzie mogą przebywać one blisko natury, nie są przez nikogo strofowane i pozwala się im być po prostu dziećmi. Emil – jako falująca woda w wiaderku towarzyszy swojemu rodzeństwu. Obecny jest jednak tylko fizycznie. Autorka doskonale przedstawiła obraz dziecka pozbawionego chęci życia, zrezygnowanego i wycofanego. Choć nie da się zaprzeczyć, że spędza czas z innymi – to w rzeczywistości sam musi zdecydować, czy chce naprawdę powrócić.

Za wartościowe w ,,Kałużysku” uważam także otwarte zakończenie. Nikt tutaj nie mydli oczu, że wszystko skończy się wielkim happy endem. Podczas rozmowy mamy z Kubą także czytelnik dowiaduje się, jakie są możliwe scenariusze na przyszłość. Opcji jest kilka, ale czuć w tej historii dużo nadziei. 

Światowy Dzień Walki z Depresją

,,Kałużysko”, co warte podkreślenia, nie jest książką wypełnioną smutkiem. Choć porusza istotny temat, w równej mierze skupia się na momentach pełnych radości jak i tych związanych z depresją. Ukazuje chorobę jako przejściowy stan, na który wpływ ma wiele czynników – przede wszystkim jednak, są to czynniki, które można pokonać.

23. lutego obchodzony jest Światowy Dzień Walki z Depresją. To ważna data, która pozwala takim książkom jak ,,Kałużysko” krzyczeć jeszcze głośniej. Bez względu na to czy w rodzinie jest ktoś, kto choruje na depresję, czy sami przechodzimy ten trudny etap w naszym życiu – ta książka sprawdzi się na wielu poziomach. Warto po nią sięgać z dziećmi już powyżej 7 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://albus.poznan.pl/

Artykuł Kałużysko – recenzja książki dla dzieci o depresji pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

,,Miałam kiedyś ogród” – od tych słów zaczyna się nowa książka Wydawnictwa Studio Koloru. Słów, które stały się także jej tytułem. Autorka Katarzyna Samosiej kolejny raz zabiera czytelników w podróż po subtelnych niedosłownościach, krainie wrażliwości oraz ważnych myśli, ujętych w obraz i poezję.

Możecie już ją kojarzyć z takich pozycji jak ,,Boso” czy ,,Sam Cukier”. W najnowszej, ,,Miałam kiedyś ogród” stawia poprzeczkę sobie i nam, czytelnikom, jeszcze wyżej. Ale nie ma się co dziwić – wysoka jest także stawka samego tematu. Opowieść o trudnych i bardzo znaczących emocjach, które mogą rozbudzić w nas płomień nadziei lub pozwolić pogrążyć się w wiecznej ciemności.

Jaki jest ogród?

Tekst książki poprzedza fragmentem wiersza Wisławy Szymborskiej ,,Nic dwa razy”, który jest jak drogowskaz oraz zapowiedź tego, co nas czeka dalej. Narrator wprowadza czytelników do swojego świata – świata beztroskiego ogrodu. Między słowami, w półcieniach, skrywa się jednak pewien zwiastun zbliżającej się tragedii.

Podpowiedzią jest tutaj użyty czas przeszły. Narrator z jednej strony roztacza więc wizje pięknego ogrodu – oazy bezpieczeństwa, symbolu beztroski. Z drugiej, jest to pewna oznaka czegoś, czego już nie ma. To coś, co było. Fragment przeszłości do którego nie sposób jest powrócić.

Aż pewnego dnia…

W ,,Miałam kiedyś ogród” nie ma łagodnego przejścia między beztroską, a tragedią. Wszystko zmienia się w mgnieniu oka – z rozkładówki na rozkładówkę, zupełnie tak, jak dzieje się to w życiu. Czytelnik zostaje zaskoczony tą zmianą. I choć ma nadzieję, że kolejna strona przyniesie ukojenie – na nowy początek trzeba jeszcze chwilę poczekać.

Finalnie jednak spokój zostaje odnaleziony, a równowaga przywrócona. Nie ma jednak już poprzedniego ogrodu – jest nowy początek, nowe wyzwania i nowe strony do zapełnienia. Pozostała ta symboliczna pestka – symbol czegoś nowego, kolejnych możliwości oraz życia.

Dlaczego tak trudno jest odnaleźć szczęście?

,,Miałam kiedyś ogród” to pełna symboliki książka o utraconym poczuciu bezpieczeństwa. To przewodnik dla ludzi dużych oraz małych, których życie nagle diametralnie się zmieniło – dla tych, którzy poczuli, że wszystko wypada im z rąk i stali się zupełnie bezradni. Książka, która daje nadzieję i w oryginalny sposób przekazuje ważną myśl – po burzy zawsze wychodzi słońce.

Do tej pozycji nie sięga się raczej przypadkiem. Może być podarunkiem od serca od przyjaciela dla przyjaciela. Wsparciem, ciepłym uśmiechem oraz zapewnieniem, że wszystko będzie dobrze. 

,,Miałam kiedyś ogród” przynosi ukojenie i spokój. Pozwala uwierzyć, że znowu ma się kontrolę nad sobą oraz swoim ogrodem. Polecam ją czytelnikom powyżej 8 roku życia, ale i wszystkim dorosłym.

Link do strony Wydawnictwa: https://studiokoloru.eu/pl/p/Mialam-kiedys-ogrod/83

Artykuł Miałam kiedyś ogród – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Isabel Minhós Martins

Ilustracje: Yara Kono

Tłumaczenie: Joanna Kuhn

Wydawnictwo: Kinderkulka

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Obserwowanie przyrody to ogromnie ciekawe zajęcie, które nie tylko pomaga ukształtować nasze poczucie estetyki, ale dodatkowo może nas uwrażliwić i wiele nauczyć. 

,,Sto nasionek, które pofrunęły” to piękny picturebook, bardzo w stylu Wydawnictwa Kinderkulka, który za pomocą prozy potraktowanej trochę jak poezja, opowiada historię o mądrości drzew. 

Opowieść rozpoczyna się od pewnej sosny, która czeka na ważny dla niej dzień. Nie jest to żadna ustalona odgórnie data, ale po prostu dogodny moment, żeby uwolnić nasionka i liczyć na to, że uda im się z powodzeniem wykiełkować. 

Kiedy w końcu jest wystarczająco ciepło, sosna posyła w świat 100 ziarnek, a czytelnicy mogą obserwować ich dalsze losy. 

Szybko jednak z początkowej setki, pozostaje 90, następnie 70, itd. Większość zamiast od razu trafić na żyzny grunt, pada na drogę, skałę lub trafia do brzuszków ptaków. 

Kiedy tak liczba nasionek zaczęła gwałtownie topnieć, przypomniał mi się wiersz, który czytałam w dzieciństwie – ,,Dziesięć bałwanków” Wandy Chotomskiej. 

Tam również z każdą kolejną stroną odczuwało się smutek po stracie kolejnego bohatera. W przeciwieństwie jednak do ,,Stu nasionek, które pofrunęły”, książka o bałwankach była raczej prostą historią o przemijaniu, może lekkomyślności. 

W przypadku tej pozycji, morał jest zupełnie inny!

W pewnym momencie sama autorka przyznaje – dość tego smutku! Okazuje się bowiem, że choć większość nasionek nie wykiełkowała od razu, to jednak udało im się ukryć i wkrótce trafiły do właściwego miejsca. 

Ocalało dokładnie 10 ziarenek, które wkrótce miały stać się pięknymi drzewami. 

,,Sto nasionek, które pofrunęły” to książka, której udaje się opowiedzieć o nadziei oraz umiejętności czekania w sposób prosty i zrozumiały dla dzieci. 

Jej autorka ma niesamowity talent do mówienia o trudnych rzeczach za pomocą czytelnych słów. Isabel Minhos Martins już w ,,Dokąd idziemy, kiedy znikamy?” czy ,,Czas czarodziej” udowodniła, że nie ma tematu, którego nie potrafiłaby przedstawić dzieciom.

Z kolei ilustracje to dzieło Yary Kono, której bardzo graficzne i kolorowe obrazki są wiernym odwzorowaniem tekstu autorki. Jej stylem mogliśmy się zachwycać już w ,,Wyspie”, którą także wydało Wydawnictwo Kinderkulka. 

Książkę ,,Sto nasionek, które pofrunęły” polecam wszystkim dzieciom powyżej 4. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://kinderkulka.pl/ksiazki/sto-nasionek-ktore-pofrunely/

Artykuł Sto nasionek, które pofrunęły – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Justyna Bednarek

Ilustracje: Paweł Pawlak

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Książki, które poruszają temat śmierci zazwyczaj mają w sobie coś nostalgicznego, łapią za gardło i wywołują w czytelniku smutek i wzruszenie. Czasami jednak zdarzają się wyjątki i o takim wyjątku chciałabym opowiedzieć dzisiaj.

,,Pan Stanisław odlatuje” to książka doskonałego duetu, czyli Justyny Bednarek i Pawła Pawlaka. W zasadzie można byłoby ,,brać ją w ciemno”, mając na uwadze poprzednie osiągnięcia tej autorki i tego ilustratora.

Justyna Bednarek jest znana chyba przede wszystkim z serii o ,,Niesamowitych przygodach dziesięciu skarpetek”, ale napisała także m.in. bardzo sympatyczną serię dla początkujących przedszkolaków, czyli ,,Dusia i Psinek – Świnek. Pierwszy dzień w przedszkolu” oraz ,,Dusia i Psinek – Świnek. Nikt się nie boi”.

Z kolei Paweł Pawlak to współautor na przykład ,,Małego atlasu motyli”, o którym także pisałam już na blogu.

,,Pan Stanisław odlatuje” to opowieść o tytułowym staruszku, który pewnego dnia wysłuchuje w radiu bardzo ciekawej audycji. Dowiaduje się o pewnym mężczyźnie, który przeleciał nad Afryką na krześle ogrodowym. Stanisław chce powtórzyć ten wyczyn, ale postanawia użyć do swoich celów materaca w kwiatki.

Ta książka składa się z bardzo wielu abstrakcyjnych elementów, a ilustracje jeszcze mocniej je potęgują. Nie należy doszukiwać się w niej logiki, ponieważ bazuje ona przede wszystkim na metaforach.

Historia wytwarza w czytelniku poczucie bezpieczeństwa. Namawia, żeby zachwycić się światem, zwracać uwagę na przyrodę i uczyć się nią cieszyć. Jest pełna fantazji, nie buduje barier, nie stawia ograniczeń. Pokazuje, że cała otaczająca nas rzeczywistość działa zgodnie z przeznaczeniem, a jej mechanizm jest zachwycający i godny podziwu.

Pan Stanisław decyduje się odejść, żeby móc ,,z góry” mieć oko na swojego wnuka. To właśnie jemu powierza swojego ukochanego psa. Wie, że z chłopcem będzie bezpieczny i szczęśliwy.

Mężczyzna jest spełniony i radosny. Cała opowieść pełna jest optymizmu i spokoju, a samą śmierć nietypowo opisuje się tutaj, jako piękne wydarzenie, bogate w nieznane na ziemi kolory i kształty.

Doskonałym uzupełnieniem całości są ilustracje, które wykonane zostały z niezwykłą precyzją. Widać na nich pociągnięcia pędza, czasami na pierwszy plan wyrywa się pozostawiona grubsza warstwa farby.

,,Pan Stanisław odlatuje” to co prawda książka o śmierci dziadka, ale skupiająca się na życiu. Wyróżnia się na tle pozostałych i może być z powodzeniem czytana już 4 – latkom.

Link do strony wydawnictwa: https://nk.com.pl/pan-stanislaw-odlatuje/2675/ksiazka.html#.XQkc_9MzZE4

Artykuł Pan Stanisław odlatuje – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Wszędzie i we wszystkim”

Autor: Pimm van Hest

Ilustracje: Sassafras De Bruyn

Tłumaczenie: Magdalena Stonawska

Wydawnictwo: CoJaNaTo?

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Jak wytłumaczyć, czym jest śmierć? Wielu dorosłych ma problem z uformowaniem właściwej odpowiedzi. Śmierci nie da się opisać w kilku słowach. Jedyne, z czym godzi się większość osób jest to, że śmierć jest nieuchronna. Wszystko inne to niewiadoma.

Mimo to, dzieci, które spotyka tragedia, chcą wiedzieć. Czują się zagubione i szukają odpowiedzi wśród dorosłych. Podobnie jak robiła to bohaterka książki ,,Wszędzie i we wszystkim”.

To jedna z piękniejszych i bardziej wzruszających pozycji na temat kresu życia.

Głównej bohaterce, Yolandzie umiera mama. Dziewczynka chce dowiedzieć się, gdzie ona teraz jest, jednak każda napotkana osoba odpowiada na jej pytanie w inny sposób.

Tata mówi, że mama jest w namalowanym przez nią obrazie, ciocia, że we wspomnieniach, a dziadek czuje jej obecność w zasianym przez nią ogrodzie różanym.

Yolanda składa z tych różnych punktów widzenia swoją własną odpowiedź i wtedy wreszcie osiąga spokój.

,,Wszędzie i we wszystkim” jest picturebookiem, który absolutnie zachwyca zarówno od strony wizualnej, ale również w żaden sposób nie odstaje treścią od całokształtu.

To małe dzieło sztuki, które w możliwie najlepszej formie próbuje zmierzyć się z jednym z bardziej wymagających tematów w literaturze.

W swojej definicji śmierci nie odnosi się do aspektów duchowych, które dla dzieci mogłyby być zbyt trudne i abstrakcyjne, a przy tym niezrozumiałe. Tłumaczy, że obecność zmarłych może być indywidualnie rozpatrywana przez każdego w inny sposób.

,,Wszędzie i we wszystkim” pokazuje, że nie ma jednej dobrej odpowiedzi na to, czym jest śmierć. Podkreśla jednak, że odejście bliskich nie jest definitywnym końcem. Daje czytelnikowi nadzieję i pozwala na dalsze zadawanie pytań.

Bardzo polecam tę książkę dzieciom powyżej 5. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://cojanato.pl/produkt/wszedzie-i-we-wszystkim/

Artykuł Wszędzie i we wszystkim – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.