Czasami zupełnie nie zdajemy sobie sprawy jak dobrze nam się żyje, dopóki nie przytrafi się nam coś naprawdę okropnego. Los jaki spotkał tytułowego bohatera powiastki od wydawnictwa Dwie Siostry, wywołuje ciarki na plecach. Oto zupełnie zwyczajny jeż stał się oskarżony o morderstwo… a zamierzał tylko odświeżyć swoją fryzurę!

Świat ludzi i zwierząt

Jefferson. Detektyw mimo woli to brawurowa historia Jean-Cloud Mourlevata, francuskiego autora książek dla dzieci oraz młodzieży, który w 2021 roku został nagrodzony prestiżową Astrid Lindgren Memorial Award.

Opowieść o Jeffersonie to kryminał kierowany dla dzieci, jednak niewygładzony i niepozbawiony scen strachu, niepewności czy w końcu – sytuacji zagrażających życiu lub co najmniej zdrowiu bohaterów. Przedstawia świat: ludzi, zwierząt obdarzonych mową, zwierząt będących pupilami tych pierwszych oraz zwierząt hodowlanych, które znaczą najmniej.

Jefferson. Detektyw mimo woli

Jefferson wcale nie chciał zostać detektywem, co sugeruje już sam tytuł. Prowadził beztroskie i bardzo poukładane życie. Kiedy jednak przypadkowo został oskarżony o morderstwo szanowanego w społeczeństwie borsuka, jego świat się zawalił.

W towarzystwie swojego oddanego przyjaciela musiał podjąć kilka decyzji, które wymagały nie tylko odwagi i brawury – ale także, które były zupełnie sprzeczne z jego pokojową i cichą naturą.

Manifestacja autora książki

Podczas lektury ciągle zapominałam, że czytam książkę dla dzieci. Książkę o jeżu! Ale też jego przyjacielu śwince, sympatii borsuczce czy policjantach psach (trzeba przyznać, że to akurat dość zabawne). Równie dobrze Netflix mógłby napisać scenariusz na jej podstawie, ale postaci zwierzęce zamienić na ludzkie i naprawdę nikt by się nie zorientował. 

Oczywiście, w Jefferson. Detektyw mimo woli występują także ludzie. Można powiedzieć, że mają oni nawet dość znaczący wpływ na całą fabułę. Czytelnik sympatyzuje jednak przede wszystkim ze zwierzętami – i to nie tylko tymi obdarzonymi darem mowy.

W książce pojawia się bowiem ważne zagadnienie hodowli przemysłowej. To dość głośna manifestacja autora odnosząca się nie tylko do tego, że zwierzęta zasługują na większy szacunek, niż ten którym obdarzamy je współcześnie. Mourlevat uważa wręcz, że zabijanie zwierząt w sytuacji, kiedy mamy na wyciągnięcie ręki tak wiele innych produktów do jedzenia jest wręcz nielogiczne – i trudno się z nim nie zgodzić.

– Swoją drogą to dziwne – mamrotał. Jego głos docierał do Jeffersona stłumiony. – Mogą jeść, co tylko chcą: spaghetti z bazylią, zapiekankę ziemniaczaną, pizzę cztery pory roku, ciasto z malinami, knedle ze śliwkami, ciastka orzechowe, zupy z czerwoną soczewicą i mlekiem kokosowym, naleśniki z dżemem, jabłka, śliwki, morele, smażone grzyby, sałatki pomidorowe, rogaliki, tagliatelle z pesto, krem waniliowy, truskawki, melony, ryż, kaszę, zielony groszek, zupę z dyni, czekoladę z orzechami… i jeszcze im mało! Uważają, że to nie wystarczy, i dlatego zabijają zwierzęta, żeby ja zjadać! Nie rozumiem…

Jean-Cloude Mourlevat, Jefferson. Detektyw mimo woli, Rozdział 11, str. 134

O jeden łyk za dużo

Jest jednak coś w Jefferson. Detektyw mimo woli co sprawia, że burzy się mój obraz idealnej, wybitnej lektury. W książce pojawia się alkohol (wymieniany z nazwy, czyli np. whisky). Wszak bohaterowie są dorośli (mimo, że są zwierzętami), a sam nasz jeż woli kakao. Chwilami jednak postacie sięgają po trunki lub drinki, a przecież wcale mogłyby tego nie robić. 

Można świętować, szukać rozluźnienia lub miło spędzać czas bez alkoholu. Książka jest już wystarczająco ,,dorosła”, żeby trzeba było ją jeszcze dodatkowo ,,udoraślać”. Poza tym szczegółem Jefferson. Detektyw mimo woli to pozycja bardzo udana. Ważna, potrzebna i ekscytująca.

Dla kogo jest to książka?

Okazuje się, że nawet zwyczajna z pozoru, autokarowa wycieczka może przynieść nieoczekiwane skutki, jeżeli jest się gotowym walczyć w imię sprawiedliwości (oraz stanąć okoniem złu tego świata). 

Jefferson. Detektyw mimo woli to uświadamiająca lektura, która traktuje młodych odbiorców poważnie. Na pewno żaden z nich nie pozostanie na nią obojętny. Polecam tę książkę dzieciom powyżej 10 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/jefferson.html

Artykuł Jefferson. Detektyw mimo woli – recenzja kryminału dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuły: Mysterium (gra podstawowa), Mysterium: Sekrety i kłamstwa (rozszerzenie), Mysterium: Ukryte znaki (rozszerzenie)
➜ Autorzy: Oleksandr Nevskiy, Oleg Sidorenko
➜ Ilustracje: Igor Burlakov, Xavier Collette, Oleksandr Nevskiy, Oleg Sidorenko
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2023
➜ Czas gry: około 45 minut
➜ Liczba graczy:  od 2 do 7 osób
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Udręczona dusza prosi o pomoc – przecież nie można jej odmówić! Zamordowany przed laty duch stara się naprowadzić na trop swojego oprawcy. Nie potrafi jednak mówić. Porozumiewa się poprzez wizje osób, miejsc i przedmiotów, które złożone w całość, dadzą obraz tego, co wydarzyło się w dzień jego śmierci.

Brzmi jak ciekawy scenariusz filmu grozy? Nie jest to jednak hollywoodzka produkcja, a planszówka duetu Oleksandra Nevskiego i Olega Sidorenko. ,,Mysterium” to niezwykle starannie wydana gra kooperacyjna, dzięki której weźmiecie udział w intrygującej tajemnicy osadzonej w czasach wiktoriańskich.

Co znajduje się w pudełku?

W kompaktowym, ale bardzo zmyślnie zaprojektowanym pudełku (dzięki któremu gra zachowana jest w idealnym porządku i niemal od razu gotowa do kolejnej rozgrywki), znajdują się:

• 84 karty wizji z rozmaitymi ilustracjami,
• 54 katy postaci, miejsc oraz przedmiotów do wykorzystania przez ducha,
• 15 żetonów ducha,
• 54 karty postaci, miejsc oraz przedmiotów do wykorzystania przez badaczy,
• 42 żetony badaczy,
• 6 pionków w kształcie magicznych kul pokazujących przyszłość,
• 6 kopert przypisanych do badaczy,
• 4 planszetki postępu,
• ekran gwarantujący duchowi nieco prywatności,
• klepsydra z błyszczącym, niebieskim piaskiem,
• tor jasnowiedzenia przeznaczony dla większej liczby graczy,
• planszetka z zegarem wskazująca ilość rund do końca rozgrywki,
• prosta i przejrzysta instrukcja.

Mechanika gry

Pewnie nie będzie to do końca sprawiedliwe porównanie, ale trudno pozbyć się wrażenia rozgrywając ,,Mysterium”, że jest to bardziej złożona i tematyczna wersja popularnego ,,Dixita”. Na czym polega stopień skomplikowania? 

W wersji z poszukiwaniem mordercy, mamy kogoś w roli niejako mistrza gry. Zadaniem ducha jest więc w taki sposób dobierać karty (czy prezentować wizje) ze swojej talii, żeby prawidłowo naprowadzić pozostałych na właściwie odpowiedzi. Początkowo jednak losowane są trzy główne elementy rozgrywki – postać, miejsce i przedmiot. Na ekranie, w którym można umieścić tematy o jakich mowa, duch ma podgląd do właściwych odpowiedzi. Co ważne jednak, dla każdego badacza tropy będą inne, a o finalnym rozstrzygnięciu zadecyduje sam duch.

Gra familijna oraz imprezowa

Gra dedykowana jest dla minimalnie dwóch, a maksymalnie siedmiu graczy. W zależności od preferencji różni się także poziomami trudności. Przyznam szczerze, że ja testowałam ją w wersji dla duetu i podobnie jak w większości tego typu pozycji, zakłada ona, że jeden gracz będzie grał dwoma postaciami (w tym przypadku badaczami). Dużo lepiej jest to rozwiązane w przypadku większej liczby uczestników. Co więcej, wprowadzany jest wtedy kolejny element gry, gdzie można oceniać poprawność wyborów innych.

Ogólne wrażenia

Ze względu na stopień losowości, ale także dużą zależność tego z kim gracie – ,,Mysterium” raczej szybko się nie znudzi. Plusem jest fakt, że sprawnie można wytłumaczyć kolejnym osobom zasady i wprowadzić je do wspólnej zabawy. W przypadku, gdy znudzą się Wam karty wizji, zawsze można je uzupełnić dodatkami (o nich poniżej) lub nawet pożyczyć z ,,Dixita” czy ,,Stelli”. 

W przypadku postaci, miejsc oraz przedmiotów zbrodni rzeczywiście pula jest bardziej ograniczona, ale nie na tyle, żeby szybko poczuć znużenie pozycją. W zależności do tego jaką dynamikę sami sobie narzucicie (ale i dzięki załączonej do planszówki klepsydry), całość przebiega bardzo sprawnie.

Myślę, że ,,Mysterium” to ciekawy tytuł, który zdecydowanie warto mieć na wieczorne, jesienne rozgrywki w gronie rodziny czy przyjaciół. Gra polecana jest od 10 roku życia, ale moim zdaniem nawet 8-latki mogą dobrze się przy niej bawić (pod warunkiem, że nie są bardzo wrażliwe, choć w ,,Mysterium” brak jest drastycznych obrazków).

Dodatki do gry Mysterium

Jednocześnie z planszówką ukazały się aż dwa dodatki:

• Mysterium: Ukryte znaki,
• Mysterium: Sekrety i kłamstwa.

,,Mysterium: Sekrety i kłamstwa” to rozszerzenie oferujące dodatkowo 18 nowych kart historii dla badaczy, 42 karty wizji ducha oraz po 32 karty dla ducha i badaczy postaci, miejsc oraz przedmiotów. Ta pozycja wprowadza także nową planszetkę, będącą alternatywą dla wersji podstawowej z przedmiotami. 

Bez względu jednak na to czy sięgniecie po powyższe rozszerzenie czy ,,Mysterium: Ukryte znaki”, otrzymujecie pokaźniejszy zasób kart, a tym samym – mniejszą powtarzalność i większe pole manewru dla Waszej wyobraźni.

Polecam zarówno ,,Mysterium” jak i oba dodatki wszystkim starszym i młodszym graczom.

Gry do recenzji przekazało wydawnictwo Rebel:

Artykuł Mysterium – recenzja podstawy i dodatków pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Często niewielkie, zamknięte przestrzenie przyciągają kryminalne sprawy do których rozwiązania potrzeba nie tylko odwagi, ale i przenikliwego umysłu. Co jednak, jeżeli morderstwo zostało popełnione na… Księżycu i wszyscy znajdujący się na stacji mogą być podejrzanymi oraz potencjalnymi ofiarami?

,,Śledztwo w kosmosie” to zupełnie nowa seria trylogii ,,Baza Księżycowa Alfa” Stuarta Gibbsa – autora, który zasłynął już w Polsce cyklem ,,Szkoła szpiegów”. Należą do niech trzy książki. Pozostałe: ,,Spaced Out” oraz ,,Waste of Space” czekają na tłumaczenie i mam nadzieję, że wkrótce pojawiają się na księgarnianych półkach!

Baza Księżycowa Alfa

Wyobraźcie sobie, że macie dwanaście lat i razem z rodziną zostaliście wytypowani do zamieszkania na Księżycu! Taki właśnie los spotkał chłopca o imieniu Dashiell. Zamiast jednak spodziewanego entuzjazmu oraz zachwytów, nastolatek jest znudzony monotonią, rozczarowany jedzeniem oraz brakiem zajęć. Co można właściwie robić na niewielkiej, zamkniętej przestrzeni z kilkudziesięcioma innymi osobami i jak niewygodne jest korzystanie z kosmicznej ubikacji?

Jego postrzeganie bazy zmienia się jednak diametralnie, gdy pewnej nocy (w trakcie rozstroju żołądka po wyjątkowo paskudnym posiłku) staje się świadkiem dziwnej rozmowy, gdzie jeden z naukowców informuje o swoim nowym niebywałym odkryciu. Kiedy Dashiell rano budzi się ciekawy kontynuacji wydarzeń, okazuje się, że mężczyzna już nie żyje.

Morderstwo czy kosmiczna choroba?

,,Śledztwo w kosmosie” to emocjonujący zapis relacji w pierwszoosobowej narracji głównego bohatera, który jako jeden z nielicznych przekonany jest, że doktor Holtz nie zwariował, a został zamordowany. Korzystając ze swojej wyobraźni i bazując na nowej znajomości z właśnie przybyłą równolatką, Dashiell krok po kroku zbliża się do rozwikłania zagadki. Jego dotychczas monotonne dni w bazie, stają się intrygujące, ale też prowadzą do ryzykownych sytuacji.

W śledztwie przeszkadza mu nie tylko sceptycyzm pozostałych dorosłych, a nawet jego rodziców. Szybko okazuje się, że także sam chłopiec może znaleźć się w niezwykłych niebezpieczeństwie!

Historia nie z tej ziemi! 

Jeżeli poszukujecie kryminalnej historii dla młodych nastolatków, w której rozmaite kosmiczne ciekawostki (konsultowane ze specjalistami) łączą się z wartką fabułą i fantastycznymi zwrotami akcji – sięgnijcie po ,,Śledztwo w kosmosie”.

Czytajcie książkę uważnie – nawet, jeżeli będzie wydawało wam się, że autor popełnił w pewnym miejscu błąd logiczny, okaże się, że jest to zmyślna część opowieści! A, i możecie liczyć również na… pozaziemskiego gościa!

Polecam tę historię nie z tej ziemi wszystkim czytelnikom powyżej 9 roku życia. Sama z wielką ciekawością oczekuję kontynuacji tej serii.

Link do strony wydawnictwa: https://agoradladzieci.pl/sledztwo-w-kosmosie/

Artykuł Śledztwo w kosmosie – recenzja nowej serii pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Biuro Śledcze: Śledztwa w Arkham i inne tajemnice
➜ Autor: Grégory Privat
➜ Ilustracje: Rene Aigner, Bernard Bittler, Pascal Quidault
➜ Wydawnictwo: Rebel
➜ Rok wydania: 2023
➜ Czas gry: od około 30 do 90 minut (na każdą z pięciu spraw)
➜ Liczba graczy:  od 1 osób do dowolnej liczby
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Właśnie zostaliście agentami specjalnymi w Biurze Śledczym, działającym na granicach dwóch światów. Musicie stawić czoła zadaniom, które będą mieć miejsce m.in. w Bostonie oraz znanym z uniwersum Lovecrafta Arkham. W pojedynkę lub w grupie staniecie przed złożonymi wyzwaniami, w których czekają na Was: przerażające potwory, tajemnicze, opuszczone domy czy gęste, pełne zagadek dżungle.

,,Biuro Śledcze: Śledztwa w Arkham i inne tajemnice” to intrygująco skonstruowana gra detektywistyczna, w której, na podstawie oferowanych poszlak, przesłuchań i lokacji, należy rozwiązać pięć indywidualnych spraw, połączonych tylko przez pojedyncze elementy. Jej autorem jest Gregory Privat. Pozycja została zainspirowana serią ,,Sherlock Holmes: Detektyw doradczy”. Na stronie wspominałam już o podobnej grze pod tytułem: ,,Detektyw. Kryminalna gra planszowa”.

Na jakie elementy składa się gra?

Pudełko ,,Biuro Śledcze” zawiera:

• krótką i dość jasną w przekazie instrukcję,
• dwie mapy, które są przydatne w rozwiązywaniu kilku spraw,
• plan domu dedykowany jednej zagadce,
• książkę adresową potrzebną do namierzania świadków lub podejrzanych,
• 5 ksiąg spraw,
• 2 strony z gazet,
• teczkę z tajemniczką zawartością.

Gra nie narzuca liczby graczy, którzy mogą brać w niej udział. Ja zaryzykowałam tę przygodę w pojedynkę i… nie ze wszystkimi sprawami poradziłam sobie śpiewająco. Myślę, że najwygodniej usiąść do niej w duecie, ewentualnie dobrym pomysłem będzie podzielenie się na grupy i urządzenie wyścigów! Średnio rozwiązanie jednego zadania może zająć od 30 do nawet 90 minut.

Gra, w której jesteś agentem specjalnym

Każda misja skupiona jest na jednej księdze spraw lub kopercie z pojedynczymi sprawozdaniami, dowodami i zapisami przesłuchań. Ich akcja toczy się na początku XX wieku, gdzie w Ameryce, w miasteczku Innsmouth doszło do serii podejrzanych wydarzeń, w które zamieszani byli ludzie oraz… potwory. Wydarzenia inspirowane są kultowymi opowiadaniami Lovecrafta, ale ich znajomość nie jest wymagana do przejścia misji.

Muszę jednak przyznać, że podczas zabawy w ,,Biuro Śledcze. Śledztwa w Arkham i inne tajemnice” trzeba być bardzo skrupulatnym oraz… mieć dużo szczęścia. Część spraw jest bardziej intuicyjna, a część posiada rozwiązania, które trudno w jakiś sposób uzasadnić logicznie (i nie mam tu na myśli ich fantastycznej strony).

Co mogłoby być w niej lepsze

Każda (lub prawie każda) misja przewiduje określoną liczbę ruchów, które można wykonać. W wielu przypadkach (co najmniej w połowie) nie była ona dla mnie wystarczająca, mimo że czasami gra dodawała po drodze jakieś dodatkowe tropy. Żałuję także, że w tak niewielkim stopniu możliwe było korzystanie z książki adresowej lub map. Dotyczyły one zaledwie dwóch lub trzech spraw.

Po zrealizowaniu wszystkich zadań odczuwam pewien niedosyt. Mam wrażenie, że ominęło mnie bardzo dużo fabuły, ale próbując przechodzić misje raz jeszcze, nie nasuwało się wiele alternatywnych ścieżek, którymi mogłabym podążyć. Mało pomocne okazały się wówczas rozwiązania umieszczone na końcu księgi spraw.

WSKAZÓWKA:

Zwracam uwagę także na dwie dodatkowe księgi, które ukryte są na samym dnie pudełka – warto mieć je na uwadze podczas rozwiązywania sprawy numer trzy.

W podsumowaniu, ,,Biuro Śledcze: Śledztwa w Arkham i inne tajemnice” to gra, która będzie prawdziwą gratką dla miłośników twórczości Lovecrafta i każdego, kto lubi trochę wysilić swoje szare komórki. To ciekawa propozycja na wieczór z przyjaciółmi, jednak z pewnością nie każdemu uda się ujawnić cały jej potencjał – i trzeba mieć to na uwadze. Polecam graczom powyżej 16 roku życia.

Grę do recenzji przekazało wydawnictwo Rebel:

Artykuł Biuro Śledcze – recenzja gry bez spojlerów pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jeżeli oczekiwaliście prawdziwego skubańca wraz z czwartą częścią fenomenalnej serii ,,Zwierzęce zbrodnie” – będziecie bardziej niż zadowoleni! Książka od swoich poprzedniczek różni się bowiem nie tylko objętością (zawiera niemal 300 stron!), ale także jest bogatsza w nowych bohaterów i emocjonujące wątki.

Wcześniej ukazały się:

• Wilcza nora,
• Prawo drapieżcy,
• Pazury Gniewu.

Najnowsza pozycja cyklu, czyli ,,Skubaniec” to także książka Anny Starobiniec z ilustracjami Marie Muravski. Istnieje jednak obawa, że nie byłaby ona tak dobra, gdyby nie fantastyczny przekład Agnieszki Sowińskiej! Praktykowane przez nią słowotwórstwo działa na korzyść przekazu sprawiając, że jest on lżejszy i bardziej przystępny. A wokół jakiej tematyki tym razem będzie krążyć fabuła?

Kim jest Skubaniec

Warto już na początku wspomnieć, że ,,Skubaniec” jest bezpośrednią kontynuacją trzeciego tomu, więc bez jego znajomości, może pojawić się kłopot ze zrozumieniem bieżących wydarzeń. Dla szybkiego przypomnienia jednak – Borsukot, czyli jeden z głównych bohaterów, zakochał się na zabój i postanowił wykorzystać swoje powiązania z policją, żeby zachwycić pewną piękną kotkę. Szybko się jednak okazało, że został oszukany, a przekazany przez niego materiał w postaci ptasiego mleczka – tajemniczo zaginął.

Kiedy więc Borsukota zwolniono ze służby, a w lesie zaczął grasować Skubaniec – szaleniec, który wyrywa ptakom pióra, podejrzenia szybko padły właśnie na niego. W celu rozwiązania tej sprawy, w okolicy pojawiła się agentka specjalna Supermysz, która razem z Borsukiem Starszym (przybranym ojcem Borsukota), miała odnaleźć sprawcę.

Ballada o szalonym chomiku

Czytelnicy, tak jak w każdej dobrej powieści kryminalnej, prowadzeni są od poszlaki do poszlaki. Podejrzani zmieniają się w mgnieniu oka, a wciąż pojawiające się nowe ofiary tylko wzmacniają napięcie. W pewnym momencie historii w akcję zostaje zaplątana stara ballada, która staje się poniekąd motywem działania szaleńca. 

Czy jednak jej zadaniem nie jest tylko wyprowadzić innych w pole? Co wspólnego szalony chomik ma z rzeczywistością? I w jaki sposób pomocny w tej sprawie okaże się przybyły z daleka pingwin – specjalista od odciągania rekinów?

Prawdziwi przyjaciele i płomienny finał

,,Skubaniec” jest książką zaskakującą i pozostawiającą w świadomości czytelników mnóstwo satysfakcji. Źli bohaterowie stają się tutaj dobrymi, a ci dobrzy… mają sporo za uszami! Pewnym można być tylko swoich przyjaciół, którzy jeżeli nawet sami zaczynają wątpić w swoją niewinność, nigdy nie okazują się winni naprawdę.

Czwarta część oferuje również wątek miłosny, zaskakujące perypetie rodzinne Borsuka Starszego czy szokujący, płomienny finał. Jestem przekonana, że od tej pozycji nie oderwie się prędko ani dorosły, ani żadne dziecko powyżej 9 roku życia!

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/skubaniec.html

Artykuł Skubaniec – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Rysunki: Bruno Cannucciari

Scenariusz: Emiliano Pagani

Tłumaczenie: Jacek Drewnowski

Wydawnictwo: Timof i cisi wspólnicy

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Wiedziałam, że ,,Sezon polowań” nie będzie łatwą i lekką lekturą na dobranoc. Sądziłam, zresztą słusznie, że poruszy tematy kontrowersyjne i budzące emocje. Chyba jednak nie spodziewałam się, że aż tak będzie wielowymiarowy i w całej tej ocenie rzeczywistości… sprawiedliwy. 

Za komiksem stoi dwójka artystów – Emiliano Pagani oraz Bruno Cannucciari, których nazwiska pojawiły się na tej stronie już przy okazji recenzji ,,Krakena”. W ,,Sezonie polowań” pojawia się wiele analogi – jednym z głównych bohaterów jest starszy mężczyzna, rysunki są monochromatyczne, a dialogi upstrzone są siarczystymi przekleństwami.

Podobnie jednak jak w ,,Krakenie”, ten komiks także jest wielowymiarowy i zagląda do samego dna ludzkiej duszy.

,,Sezon polowań” być może robi nawet jeszcze większe wrażenie, bo jest bardziej realistyczny, przesiąknięty codziennością w najgorszym wydaniu – taką bez perspektyw i bez nadziei. 

Głównymi bohaterkami są trzy kobiety mieszkające na skraju lasu. Nie są związane ani więzami krwi, ani romantyczną relacją. To po prostu grupa osób, których los przypadkowo zbliżył do siebie, a wspólne zainteresowania i część poglądów połączyły na dobre. 

Niejako w opozycji do nich stoi starszy mężczyzna – swego rodzaju autorytet w tej małej, włoskiej miejscowości, w której toczy się akcja. Ma on mocne opinie, które popiera wiarą w tradycje, doświadczeniem oraz wiekiem.

Rdzennym mieszkańcom nie podobają się zmiany, jakie zachodzą w ich rodzinnych stronach. Pojawia się tam coraz więcej emigrantów, których lokalsi postrzegają jako zagrożenie dla swoich bliskich. Trzy kobiety sprzeciwiają się polowaniu na dziki i same są źródłem kłopotu, ściągając obcokrajowców do pracy w ekologicznym gospodarstwie. Mieszkańcy tolerują je, ale ich tolerancja także ma swoje granice.

Pewnego dnia coś wymyka się spod kontroli. Ludzie nie są w stanie dłużej tłamsić w sobie mrocznych cieni przeszłości. Jeden błąd, niezaplanowany ruch i oprawca staje się ofiarą. 

,,Sezon polowań” trzyma w napięciu i zaskakuje do ostatniej strony. Kiedy już wydaje się, że autorzy opowiadają się po jednej ze stron, następuje zwrot akcji i cała dotychczasowa narracja zmienia bieg o 180 stopni.

Polecam ten komiks właśnie ze względu na nieszablonowość, na pokazanie dwóch stron – nowoczesnej, postępowej oraz tradycyjnej, gdzie żadna nie wysuwa się na prowadzenie, a obie mają tyle samo negatywnych skutków.

Książka będzie odpowiednia dla trochę starszych czytelników, najoptymalniej dla tych od 16. roku życia. Jestem przekonana, że zmotywuje ona do chwili refleksji i postawi w głowie odbiorców kilka ważnych pytań.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Sezon+polowań/pokaz.html

Artykuł Sezon polowań – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Maureen Johnson

Tłumaczenie: Paweł Łopatka

Wydawnictwo: Poradnia K

Rok wydania: 2019

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Ponad rok temu pochłonęłam jednym tchem kryminał napisany dla młodzieży – ,,Nieodgadniony”. Ostatnio w moje ręce trafiła kolejna część o jednej z najciekawszych nierozwiązanych zagadek, które porwały nastolatkę Stevie Bell.

,,Znikający stopień” Maureen Johnson to najnowsza, ale (z całą pewnością) nie ostatnia książka, której współczesna fabuła przeplata się z czasami przedwojennymi, kiedy w pewnej elitarnej szkole wydarzyło się tajemnicze przestępstwo.

Najnowsza część jest kontynuacją historii, dlatego polecam zacząć przygodę z tą serią od wspomnianego już ,,Nieodgadnionego”.

Główna bohaterka Stevie powraca po przerwie do Akademii Ellinghama, uczelni dla wybitnie uzdolnionych uczniów z nieprzeciętnym podejściem do życia. Dziewczyna trafiła tam ze względu na swoją ogromną miłość do kryminologii, bystre oko oraz łatwość w rozwiązywaniu trudnych zagadek.

Nie da się jednak ukryć, że Stevie znacznie różni się od pozostałych uczniów – jest biedna. Kiedy więc zyskuje szansę kontynuacji nauki w Akademii za cenę wysoce niemoralnej propozycji okłamywania swojego przyjaciela, postanawia na nią przystać.

Dziewczynie zależy na rozwikłaniu zagadki sprzed lat oraz rozwiązaniu bieżących tajemnic. Okazuje się bowiem, że nad Akademią ciąży swego rodzaju klątwa, która skazuje na śmierć kolejnych uczniów.

Stevie nie pomagają także jej zawirowania miłosne. Chłopak z którym łączy ją ,,coś więcej” nie tylko robi wszystko, żeby wyrzucono go ze szkoły, ale także dowiaduje się o okropnej tajemnicy dziewczyny.

To z całą pewnością będzie trudny rok dla uczennicy, ale czeka ją również sporo niespodzianek i nieprzewidzianych zwrotów akcji.

,,Znikający stopień” to książka, która nie tylko jest dobrze napisaną fabułą. Autorka zagłębia się także w struktury psychologii detektywów oraz morderców. Podpowiada najpopularniejsze działania śledczych oraz nawiązuje do wielkich dzieł z półki kryminałów.

,,Wzorzec mordercy nie istnieje. Mordercą może być każdy” Maureen Johnson, Znikający stopień, 10, str. 168

 

Książka do ostatniego momentu trzyma czytelnika w niepewności, a jej zakończenie daje ogromną frajdę (choć podejrzewam, że prawdziwe rewelacje czekają nas dopiero w 3 części).

Polecam ,,Znikający stopień” każdemu powyżej 13. roku życia.

Link do strony wydawnictwa: http://sklep.poradniak.pl/znikajacy-stopien-maureen-johnson-ii-tom-serii-truly-devious

Artykuł Znikający stopień – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Maureen Johnson

Tłumaczenie: Paweł Łopatka

Projekt okładki: Joanna Reniger

Wydawnictwo: Poradnia K

Rok wydania: 2018

Objętość:  prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  wybitna

Recenzja:

Historie kryminalne cieszą od lat dużą popularnością. Chyba każdy, kto nazywa siebie czytelnikiem miał choć raz w ręku powieść Agathy Christie czy Arthura Conana Doyla.

Klasyczny kryminał kojarzy się jednak przede wszystkim z pozycją dla dorosłych. Oczywiście młodzież i tak po nie sięga i czyta z wypiekami na twarzy, ale na pewno trudniej utożsamić się im z detektywami w dojrzałym wieku.

Już za kilka dni, 23-ego maja 2018 roku oficjalna premiera książki ,,Nieodgadniony” Maureen Johnson, czyli propozycji idealnej dla tych nastoletnich czytelników, którzy kochają kryminały, ale chcieliby przeczytać o losach swoich rówieśników.

Autorka stworzyła ponad 400-sta stronicową, doskonałą powieść, której akcja dzieje się równolegle w czasach współczesnych oraz początkach XX wieku. Główną bohaterką książki jest Stevie Bell, która właśnie dostała się do owianej tajemnicą szkoły dla wybitnie uzdolnionej młodzieży. Szkoły, w której w 1936 roku popełniono podwójne morderstwo.

Stevie fascynuje się kryminologią i jej ogromną ambicją jest rozwiązać zagadkę sprzed lat. W międzyczasie jednak w szkole dochodzi do kolejnej tajemniczej śmierci. Bohaterka jest wewnętrznie rozerwana pomiędzy zagadkami, które mnożą się na potęgę.

Dodatkowo w książce pojawia się wątek romantyczny. Stevie zbliża się do pewnego chłopaka i przeżywa swoją pierwszą miłość.

,,Nieodgadniony” to znakomita książka, która została inteligentnie napisana i poprowadzona. Rozwiązywane tajemnice stopniowo zaczynają odsłaniać są w sposób nieoczywisty, ale bardzo satysfakcjonujący. Czytelnik ma poczucie, że autorka nie traktuje go powierzchownie, ale jako wymagającego i bystrego zawodnika. Dzięki temu książkę wręcz połyka się na raz i trudno się od niej oderwać.

Łączy ona w sobie także elementy współczesnej kultury, używając nawiązań np. do ,,Władcy Pierścieni” lub ,,Harrego Pottera” oraz otwarcie opisując związki homoseksualne, które co prawda nie są na pierwszym planie, ale mają swój niewielki udział w historii.

Polecam ,,Nieodgadnionego” każdemu czytelnikowi powyżej 13-ego roku życia. To pierwsza część fantastycznej trylogii. Mam nadzieję, że kolejna książka pojawi się jak najszybciej!

Link do strony wydawnictwa: http://sklep.poradniak.pl/kolekcja/nowosci/nieodgadniony-maureen-johnson

Artykuł Nieodgadniony – recenzja przedpremierowa! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.