Muszę przyznać, że kiedy zaczynałam lekturę tej książki, spodziewałam się po niej czegoś zupełnie innego. Nie podejrzewałam, że fabuła zaskoczy mnie tak poważnymi tematami, w których smutek po stracie przeplata się budowaniem na nowo relacji i próbą lepszego, wzajemnego się rozumienia.

Niespodziewana choroba i rodzinne tajemnice

,,Księga wyjątkowych talentów” to pozycja z tekstem Moniki Kołodziej. Z tą autorką miałam przyjemność rozmawiać przy okazji zeszłorocznego projektu Strefa Rozmów. Na stronie znajdziecie także recenzję poprzedniej, debiutanckiej książki pani Moniki ,,Niechciejkowo”, która zachwyciła mnie pod wieloma względami.

Dopiero co wydana pozycja z talentami w tytule to historia zupełnie inna. Opowiada o dwójce rodzeństwa – Antosiu i Zuzi, którzy mieszkali ze swoją babcią oraz prowadzili bardzo przyjemne i beztroskie życie. Pewnego dnia jednak wiele się zmieniło. Niespodziewana choroba zabrała im nie tylko poczucie bezpieczeństwa, ale także stała się początkiem nowych wyzwań i… odkrywania rodzinnych tajemnic.

Księga wyjątkowych talentów

Bunia, czyli babcia dzieci nagle poczuła się gorzej. Musiała zostać w łóżku więc wszystkie obowiązki spadły na rodzeństwo. Kobieta opowiedziała dzieciom jednak o pewnej księdze – księdze, w której spisano wszystkie niezwykłe talenty, jakie były w posiadaniu rodziny na przestrzeni wieków.

Księga talentów działa na pewnych zasadach. Jedną z nich jest ta, że strona z zaklęciem uruchamiającym talent, nie otwiera się przed złymi osobami. Wcześniej jednak babcia dzieci informuje je, że talenty można wybierać tylko pomiędzy 9 a 11 urodzinami. Jak dziecko w wieku 11 lat mogłoby być złe?

Wątpliwości budzi także sam wstęp, gdzie kilkuletni czy też na progu bycia nastolatkiem bohaterowie, otrzymują bardzo odpowiedzialne, ale też obciążające zadanie opiekowania się domem, babcią i sobą. To nie powinno nigdy być zadaniem dzieci.

Umiejętność rozumienia latających stworzeń

,,Księga wyjątkowych talentów” to pozycja, która bazuje na dobrym pomyśle. Zachęca dzieci do szukania w sobie własnych talentów, rozwijania ich i pielęgnowania. Różne rozmaite zdolności, które zaprezentowane zostały w książce, sama chętnie bym przygarnęła. Musicie bowiem wiedzieć, że tytułowa Księga składa się tylko z naprawdę niezwykłych talentów, takich jak na przykład możliwość rozumienia latających stworzeń czy uszycia dopasowujących się do stóp butów.

Chciałabym jednak, żeby ta historia miała pewien zwrot akcji – żeby na końcu okazało się, że księga jak i zaklęcia wcale nie są istotne. Częściowo w całej fabule schodzą one na dalszy plan. Autorka skupia się na relacji rodzeństwa, ale także (nie chcąc za dużo zdradzać), na przechodzeniu żałoby i nie pozwalaniu na wykorzystywanie swojego talentu do złych celów.

Jak wybrać dla siebie talent?

W książce znajdziecie również przypisy do wybranych słów oraz wyrażeń, a także fantastyczne ilustracje Zuzanny Kledzik.

Choć Bunia mówi dzieciom, że wybranie talentu to odpowiedzialność na całe życie – moim zdaniem tak nie jest. Talentami można żonglować, próbować różnych jak wielosmakowe torty. Można odkrywać je w wieku 30, 40, a nawet 80 lat.

,,Księga wyjątkowych talentów” nie jest jednak książką tylko o talentach – chcę to mocno jeszcze raz podkreślić. Mam wrażenie, że są one tylko pretekstem, żeby opowiedzieć o rzeczach znacznie ważniejszych i takich, które dotyczą większości rodzeństwa.

Książka będzie odpowiednia dla osób powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwoagrafka.pl/sklep/ksiega-wyjatkowych-talentow/

Artykuł Księga wyjątkowych talentów – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Co to znaczy zostać odtrąconym? Jak to jest być niechcianym? Czy warto walczyć o prawdziwą przyjaźń?

Odwiedzamy Niechciejkowo

,,Niechciejkowo” to urocza książka – współczesna baśń, w której nie brak nowoczesnych elementów, opowiadająca o krainie wypełnionej niechcianymi zabawkami, zwierzętami czy przedmiotami. I choć mogłoby się wydawać, że takie miejsce będzie smutne i szaro-bure, autorka ma na to pewne remedium. W jaki sposób udało się jej odczarować Niechciejkowo?

Monika Kołodziej stworzyła historię, która w literaturze dziecięcej ma już kilka różnych interpretacji. Najsłynniejszą w ostatnich latach jest prawdopodobnie ,,Gwiazdkowy Prosiaczek”, a z naszego podwórka można przytoczyć chociażby opowiastkę ,,Z pamiętnika misia Porzucka”. Dlaczego więc jednak warto sięgnąć również po ,,Niechciejkowo”?

Kraina porzuconych zabawek

Głównym bohaterem książki jest Miś w kratkę, który znalazł się w zupełnie nowym, obcym dla niego miejscu. Pod rozłożystą wierzbą w fioletowym kolorze znajduje go szczeniak o imieniu Pokcio. Piesek jest bardzo entuzjastyczny – cieszy się, że będzie miał nowego przyjaciela. Jest on także, nomen omen, przewodnikiem dla naszej wiodącej postaci.

Choć Pokcio tłumaczy Misiowi zasady panujące w Niechciejkowie oraz wyjaśnia, dlaczego ten znalazł się w tym miejscu, kraciasty pluszak zupełnie nie chce dopuścić do siebie tej myśli. Nie może uwierzyć, że mógłby zostać… porzucony.

Wartościowa książka na dobranoc

Razem z jeszcze jednym bohaterem wyruszają więc do miejscowego mędrca (uśmiejecie się, gdy odkryjecie, kto nim został!). To właśnie tam trafiają na pierwsze poszlaki, a Miś zaczyna rozumieć, że rzeczywiście mogło dojść do jakiejś strasznej pomyłki. Czy jednak powróci on do świata swojej przyjaciółki Zosi? A może zdecyduje się pozostać z nowymi kompanami?

,,Niechciejkowo” to mądra książka, którą można przeczytać na dobranoc podczas jednego wieczoru. Jej prosty przekaz o walce z konsumpcjonizmem, ale przede wszystkim wiara w przyjaciół i trzymanie się nadziei za wszelką cenę, pozwala twierdzić, że jest ona wielowymiarowa i wartościowa pod różnymi względami.

Książka ukazuje także kolejne stany emocjonalne. Jeden zastępowany jest drugim – po szoku i niedowierzaniu, przychodzi czas na radość oraz nowy początek. Tym, co jednak jest najbardziej istotne, jest przyjaźń. Choć czasami jakiś etap w naszym życiu się kończy, dobrze kiedy możemy czuć, że w nowym miejscu czeka na nas ktoś życzliwy, ktoś kto nas zaakceptuje bez względu na wszystko.

Polecam ,,Niechciejkowo” dzieciom już powyżej 5 roku życia. Skromnie wydana książka zawiera bardzo ładne ilustracje Zuzanny Kledzik i ciepłą historię dla przedszkolaków. Na pewno ją polubicie.

Link do księgarni internetowej

Artykuł Niechciejkowo – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tekst powstał w ramach inicjatywy Strefa Rozmów. 

Bajkochłonka: Czy miała Pani ulubionego pluszaka w dzieciństwie?

Monika Kołodziej: Oczywiście, miałam ulubioną zabawkę. Nazwałam ją Misia i dostałam ją prezencie gdy miałam jakieś 5-6 lat. Był to malutki brązowy miś, ale z twardszego tworzywa. Był na baterie paluszki i jak ja coś mówiłam, to Misia ruszała ustami. Już nie pamiętam czy był też dźwięk wyrazów, ale pamiętam, że miała uroczą sukienkę. Zabierałam ją ze sobą w różne miejsca. Pamiętam nawet, że wzięłam ją do przedszkola w dniu, w którym można było przynieść ze sobą ulubioną zabawkę. W pewnym momencie mojego życia straciłam Misię z oczu i nie wiem gdzie jest, trafiła do Niechciejkowa. 

Bajkochłonka: No właśnie, bo jest Pani autorką książki Niechciejkowo. To właśnie w ten sposób zrodził się pomysł na tę historię?

Monika Kołodziej: Często zastanawiałam się nad tym, że w dzisiejszych czasach niejedno dziecko ma w domu tyle zabawek, ile kiedyś było w moim całym przedszkolu. I w tym ogromie tych zabawek jest jakaś łatwość zostawiania, oddawania ich i zapominania o nich. To jest głębszy temat, który wywoływał u mnie kolejne pytania. Pewnego dnia pojawił się w moje głowie pomysł na książkę w tym temacie, a że każdy pomysł, który przychodzi mi do głowy traktuję jak dobrą monetę, którą podnoszę, to tak było i tu – po prostu poszłam za tym pomysłem i napisałam Niechciejkowo.

Bajkochłonka: To Pani debiut literacki. Skąd pomysł na tworzenie literatury dziecięcej?

Monika Kołodziej: Książka jest debiutem, którego bardzo się bałam i w zasadzie powiedziałam głośno o książce dopiero jak już miałam wszystko pospinane, łącznie z umową wydawniczą. Skąd pomysł? Tak jak powiedziałam przed chwilą, po prostu przyszło mi to do głowy. Pewnego wieczora siadłam i zaczęłam pisać Niechciejkowo, ta historia mnie wciągnęła do tego stopnia, że siadałam do niej w każdej wolnej chwili aż uznałam, że jest skończona.

Ale jak patrzę na moje Niechciejkowo, to szybko zapominam o tych trudnościach i skupiam się na tym, co płynie z tego pięknego.

Bajkochłonka: Co jest trudnego w wydawaniu swojej pierwszej książki?

Monika Kołodziej: Wszystko jest trudne, bo jest nowe i przez to jest sporym wyzwaniem. Gdy podjęłam decyzję, że spróbuję wydać Niechciejkowo, to nie widziałam od czego zacząć. W Google można znaleźć informacje o wydawnictwach i kontakt do nich, ale co dalej? Nie wiedziałam na co zwrócić uwagę przy umowie, jak wyglądają kolejne etapy wydawania książki. Dalej wiele rzeczy jest dla mnie nowych i czasem zastanawiam się, jak coś zrobić. Ale jak patrzę na moje Niechciejkowo, to szybko zapominam o tych trudnościach i skupiam się na tym, co płynie z tego pięknego.

My ludzie czasem nie zauważamy, że każdy może być inny i ma prawo do tej inności, która w zasadzie jest wyjątkowością.

Bajkochłonka: Mamy tam przekrój różnych ciekawych bohaterów. Jest na przykład motyl z dziurawym skrzydłem, który w innym świecie był prześladowany ze względu na swój wygląd. Dlaczego postanowiła Pani umieścić go w książce?

Monika Kołodziej: Zastanawiając się nad postaciami, chciałam żeby jedna wyróżniała się innością, żeby nie była doskonała. Często niedoskonałość ma duży wpływ na ocenę w różnych grupach. Myślę, że większość z nas widziała np. w szkole odtrącenie drugiej osoby, powodowane jej wyglądem lub charakterem. My ludzie czasem nie zauważamy, że każdy może być inny i ma prawo do tej inności, która w zasadzie jest wyjątkowością. Dziurek miał pokazać, że ta jego wyjątkowość nie oznacza, że powinien być odtrącony i iść samotnie przez życie, że też ma dużo do zaoferowania i że może być czyimś przyjacielem.

Bajkochłonka: Pani książka to połączenie baśni z technologią. Czy uważa Pani, że łączenie klasycznych treści z nowoczesnymi zjawiskami pomaga lepiej przyswajać treści dzieciom?

Monika Kołodziej: Nie wiem czy to pomaga, w sumie byłabym ciekawa wyników jakichś badań w tym zakresie. To, co jest zauważalne, to z pewności fakt, że dzieci wychowują się teraz w otoczeniu większej technologii, niż ja się wychowywałam – są nią zaciekawione i dobrze się w niej odnajdują. Stąd też pojawiły się tunele. Poza tym myślę, że np. podróż przez jakiś las, zwłaszcza na pieszo, byłaby mniej atrakcyjna od podróży tunelem w którym nie trzeba iść

Bajkochłonka: Czy miała Pani wpływ na to jak będą wyglądać ilustracje w Niechciejkowie?

Monika Kołodziej: Od samego początku chciałam mieć wpływ na ilustracje. Wiem, że są one bardzo istotne w książce dla dzieci, więc umówiłam się z wydawnictwem, że je dostarczę. To też było ciekawe doświadczenie. Najpierw musiałam poszukać ilustratora, więc przeglądałam różne prace i nie do końca wiedziałam czym się kierować. To było dla mnie coś zupełnie nowego. Gdy zdecydowałyśmy się z Zuzą Kledzik na współpracę, to wybrałam fragmenty książki do zilustrowania i dałam jej swobodę. Niewątpliwie plusem takiego podejścia było to, że dałyśmy sobie przestrzeń do omawiania ilustracji i różnych prób. Tworząc historię, mam w głowie jej wizję i wpływ na proces tworzenia ilustracji ma dla mnie znaczenie.   

Bajkochłonka:  Co chciałaby Pani, żeby zapamiętały dzieci z tej książki?

Monika Kołodziej: Nie mam tego sprecyzowanego. Niechciejkowo ma wiele warstw i każde dziecko może wziąć z niego coś zupełnie innego.

Tym razem bohaterami są dwoje dzieci i ich babcia, a motywem przewodnim jest poznanie historii i talentów własnych przodków.

Bajkochłonka: Czy są w planach kolejne książki? O czym i kiedy przeczytają teraz odbiorcy?

Monika Kołodziej: Sama jestem ciekawa co jeszcze przyjdzie mi do głowy w tematach związanych z pisaniem. Z pewnością będzie druga książka i to już niebawem, bo na początku grudnia. Ilustruje ją również Zuza Kledzik, a wydawcą jest wydawnictwo Agrafka. Będzie to nowa historia z zupełnie innymi emocjami i przeżyciami.

Tym razem bohaterami są dwoje dzieci i ich babcia, a motywem przewodnim jest poznanie historii i talentów własnych przodków. Jest to podróż przez wiele różnych emocji, które kształtują nasze życie i inspirująca lekcja, która zachęca do pogłębiania swojej wiedzy o sobie samym i doceniania własnych umiejętności. Wielu z nas ma w rodzinie lub miało osoby o przeróżnych pięknych talentach, a czasem nawet o tym nie wiemy. Ta historia od razu nasuwa w mojej głowie wiele pytań, chociażby o to kto w rodzinie miał te same talenty co ja. Myślę, że nowa książka będzie ciekawą bazą do rozmów na wiele tematów i mam nadzieję, że zainspiruje wielu czytelników do poznawania ciekawostek rodzinnych.

Bajkochłonka: Jaką radę miałaby Pani dla kogoś, kto chciałby napisać książkę dla najmłodszych?

Monika Kołodziej: Nie wiem czy jestem odpowiednią osobą do udzielania takich rad. Wydałam jedną książkę i pracuję teraz nad drugą. To z pewnością za mało by udzielać rad, jeszcze dużo muszę się nauczyć. Przede wszystkim najpierw chciałabym poznać opinię wielu dzieci na temat Niechciejkowa i tej drugiej książki i zobaczyć jak one je odbierają, co z nich rozumieją. Myślę, że poznanie opinii odbiorców jest istotne do wyciągnięcia jakichś wniosków dla siebie i dopiero później pojawia się wiedza pozwalająca na dawanie rad komukolwiek.

Bajkochłonka:  A ulubiona książka z dzieciństwa? Taka, do której chętnie Pani wraca nawet dzisiaj.

Monika Kołodziej: Uwielbiałam przygody Kubusia Puchatka i dalej je uwielbiam. Każda jego przygoda pobudzała moją wyobraźnię, uczyła i bawiła. Ostatnio zobaczyłam Kubusia Puchatka u mojej bratanicy – ma misia siedzącego na trawie z plastiku, na której znajduje się kilka przycisków. Po naciśnięciu ich, Kubuś opowiada jej fragmenty z książki. Jak zobaczyłam tego Puchatka i usłyszałam fragmenty bajki, to od razu uśmiech pojawił się na mojej twarzy.

Bajkochłonka: Czym zajmuje się Pani poza pisaniem?

Monika Kołodziej: Pisanie to raczej przyjemnie spożytkowany czas wolny po pracy. Na co dzień zawodowo jestem związana z obszarem finansowym. 

Oczywiście mojemu Pokciowi mówię, że książkowy piesek nie wygląda jak on, że to tylko zbieżność imion i żeby nie rościł sobie praw do większej liczby kosteczek

Bajkochłonka: Co jeszcze lubi Pani robić w czasie wolnym?

Monika Kołodziej: Robię wiele różnych rzeczy. To jest zawsze zależne od wielu czynników, tego ile mam czasu, jaka jest pogoda itd. To co jest niezmienne, to spacery z moim psem Pokciem, którego imię dostał piesek w Niechciejkowie. Oczywiście mojemu Pokciowi mówię, że książkowy piesek nie wygląda jak on, że to tylko zbieżność imion i żeby nie rościł sobie praw do większej liczby kosteczek ;).

Poza spacerami uwielbiam gotować, więc to też jest jedna z rzeczy, które robię w wolnych chwilach każdego dnia. Poza tym piszę, oglądam filmy, czytam książki, czasem gram w gry planszowe lub golfa. Od czasu do czasu sięgam też po maszynę do szycia lub idę na jakiś kurs, żeby nauczyć się czegoś zupełnie nowego. Rzeczy z których wybieram jest bardzo wiele.

[Na powyższych zdjęciach Pokcio – piesek autorki. Zdjęcia z prywatnego archiwum]

Chciałabym, żeby moje książki były inspiracją dla młodego czytelnika.

Bajkochłonka: Jakie jest Pani marzenie związane z literaturą dziecięcą?

Monika Kołodziej: To jest trudne pytanie. Chciałabym, żeby moje książki były inspiracją dla młodego czytelnika.

Bajkochłonka: Czy czytała Pani ostatnio jakąś książkę wartą polecenia? Proszę podzielić się ciekawym odkryciem.

Monika Kołodziej: Książką, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie i która wraca w mojej głowie, gdy myślę o dobrych pozycjach jest Szczygieł Donny Tartt. To wciągająca historia napisana pięknym językiem. Czytając, byłam zachwycona sposobem opisywania sztuki i przebiegiem akcji.

Moja recenzja książki ,,Niechciejkowo”:

• Niechciejkowo.

Zrealizowano w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Sprawdź najnowsze recenzje, tutaj: bajkochlonka.pl

Artykuł Monika Kołodziej, czyli książka zainspirowana dzieciństwem – wywiad Strefa Rozmów pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.