Jeżeli książka, którą czytacie, wyciska łzy już na dwunastej z niemal stu siedemdziesięciu stron – wiedzcie, że póżniej wcale nie będzie łatwiej!

,,Tyle miłości nie może umrzeć” to niezwykle przejmująca i poruszająca opowieść o dziewczynce, której mama umiera na raka. Autorka Moni Nilsson znana przede wszystkim ze swojej serii książek o Tsatsikim przeprowadza nas przez jeden z najtrudniejszych tematów w literaturze – próbie pogodzenia się z tym, co nieuchronne.

Lea ma szkolną przyjaciółkę Noję, która jest dla niej jak siostra. Pewnego dnia słyszy od niej, że jej mama umrze. Noja widziała w telewizji konferencję o raku, w której brała udział mama Lei, a której Lea nie mogła obejrzeć. Dziewczynka postanawia znienawidzić Noję, żeby udowodnić jej oraz sobie, że ta się myli.

,,Tyle miłości nie może umrzeć” to istny, emocjonalny rollercoaster. Sytuacja postrzegana z punktu widzenia dziewczynki to kulminacja nadziei, niepewności, potrzeby bycia rozumianym, ale i przyzwolenia na ujście negatywnych emocji. 

Lea nie dość, że jest w trudnym wieku dorastania, relacji z rówieśnikami czy pierwszych zauroczeń, to dodatkowo musi poradzić sobie z wewnętrznym, domowym światem, który zmienia się z dnia na dzień. Choroba jej mamy jest wielką niewiadomą. Dziewczynka pozbawiona stabilnej wizji przyszłości, skupia się na dość absurdalnym celu nienawidzenia byłej przyjaciółki, żeby w ten sposób móc normalnie funkcjonować.

Choroba najbliższych, śmierć i pożegnanie to tematy dla których trudno znaleźć równowagę. W ,,Tyle miłości nie może umrzeć” jednak się to udało. Autorka pokazując z jednej strony normalne życie dziewczynki, z drugiej utwierdzając czytelnika o niegasnącym oraz nieprzemijającym uczuciu członków opisywanej rodziny – daje nadzieję i pozwala wierzyć, że w rzeczywistości najbardziej liczy się pamięć o tych, których kochamy.

Jeżeli uważcie, że jest to książka tylko dla osób, które akurat przechodzą trudne chwile z chorobą – chciałabym przekonać, że jest inaczej. ,,Tyle miłości nie może umrzeć” dotyczy nas wszystkich. Historia jej bohaterów pokazuje nam, że każdy dzień jest poniekąd pożegnaniem. 

Lea z Noją w pewnym momencie fabuły zastanawiają się po co w ogóle się rodzić, skoro i tak trzeba umrzeć. Dziewczynki dochodzą do wniosku, że powodem są właśnie spotkania, przyjaźnie i relacje. I tym prostym, ale jednocześnie pięknym morałem chciałabym zachęcić do sięgnięcia po tę książkę.

Dodatkowo zawarte w niej ilustracje przygotowała Joanna Hellgren, którą także możecie już kojarzyć z innej przejmującej książki o pożegnaniach – ,,Chusta babci”.

,,Tyle miłości nie może umrzeć” będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 9 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/tyle-milosci-nie-moze-umrzec/

Artykuł Tyle miłości nie może umrzeć – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Tsatsiki

Autor: Moni Nilsson

Tłumaczenie: Barbara Gawryluk

Wydawnictwo: Zakamarki

Rok wydania: 2019

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Literatura skandynawska nigdy nie przestanie mnie zadziwiać. Jej oszczędne w słowach historie potrafią wywołać szereg emocji, których raczej spodziewalibyśmy się po wylewnej powieści, a nie książce o młodym chłopaku, który spędza wakacje w Grecji u swojej babci.

,,Tsatsiki i wojna oliwkowa” to najnowsza część przygód o pewnym bohaterze, który już od kilku lat dorasta wraz ze swoimi czytelnikami.

W momencie wydania przez autorkę, Moni Nilsson, pierwszej części, czyli ,,Tsatsiki i Mamuśka” chłopiec miał 7 lat, mieszkał tylko ze swoją mamą w Sztokholmie, a tata – poławiacz ośmiornic, nawet nie wiedział o jego istnieniu.

Wraz z kolejnymi 5. częściami serii wiele się zmienia, i tak docieramy do ,,Tsatsiki i wojna oliwkowa” w której tytułowy bohater jest już absolwentem piątej klasy.

W książce poruszanych jest wiele tematów związanych z początkami wchodzenia w nastoletniość. Tsatsiki ma trudną relację z ojcem, poszukuje swojej tożsamości i zastanawia się czy jest bardziej Szwedem czy jednak Grekiem.

Najwięcej miejsca w tej nowości zajmuje jednak wątek uczuciowy. Chłopiec poznaje bowiem Astrę zwaną przez siebie Alvą. Dziewczyna, która pachnie arbuzami ma także skłonność do wpadania na ryzykowne pomysły.

Między tymi dwojga rodzi się przyjaźń, która w niedługim czasie zamienia się w młodzieńczą miłość. Przeżywają oni pierwsze pocałunki, poznają czym jest bliskość i powoli odkrywają swoją cielesność.

Tsatsiki-Tsatsiki Johansson ma jednak do wykonania na greckiej wyspie pewną misję. Jego ojciec w obliczu problemów finansowych postanawia sprzedać zarówno hotel, jak i rodzinną farmę oliwek. Chłopiec nie może na to pozwolić i tak rozpoczyna batalię z bogatym Norwegiem bez skrupułów, turystami nastawionymi na konsumpcyjny i nudny odpoczynek oraz mieszkańcami wioski, którzy prawie całkowicie utracili już nadzieję.

Czytając ,,Tsatsiki i wojnę oliwkową” wzruszyłam się kilka razy (choć chcąc być uczciwą, muszę przyznać, że wzruszam się raczej często), ale także zachwyciła mnie uniwersalność i mnogość tematów, jakie udało się autorce przemycić pod tym tytułem.

Wielowymiarowość tej książki sprawia, że ma się wrażenie, jakby Tsatsiki był kimś znajomym i przede wszystkim prawdziwym, chłopcem z krwi i kości, kolegą, który tylko wyjechał na krótkie wakacje, ale przecież wkrótce wróci i sam wszystko jeszcze raz nam opowie.

Polecam tę książkę każdemu czytelnikowi powyżej 9. roku życia. W przypadku tej serii chronologia nie odgrywa tak istotnej roli, zresztą wszystkiego można domyślić się z treści konkretnego tytułu, dlatego warto po nie sięgać niezależnie od numeru tomu.

Link do strony wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/index.php/tsatsiki-i-wojna-oliwkowa.html?dir=asc&order=a

Artykuł Tsatsiki i wojna oliwkowa – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.