Opowieść toczy się spokojnym, niespiesznym rytmem. Poetyka języka Andruchowycz łączy się z artystyczną wizją ilustracji Prochaśko. Gwiazdozbiór Kury zostawi w Was ślad, choć każdy odbierze tę książkę inaczej.

➜ Tytuł: Gwiazdozbiór Kury
➜ Autorka: Sofija Andruchowycz
➜ Ilustracje: Mariana Prochaśko
➜ Tłumaczenie: Andrij Saweneć
➜ Wydawnictwo: Warsztaty Kultury
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Bohaterki oraz ich potrzeba relacji

Maria mieszka na uboczu, blisko natury oraz w zgodzie z własnymi przyzwyczajeniami. Towarzyszy jej kura Mariczka: czujna, charakterna, wielka miłośniczka makowca. Rytm ich życia wyznacza natura oraz przejeżdżający w oddali pociąg. 

Kiedy Maria zaczyna martwić się zdrowiem znajomego sprzedawcy (także staruszka), wyrusza w stronę Czarnego Lasu, gdzie rosną potrzebne do jego wyleczenia zioła. Chwila nieuwagi i Maria wpada do głębokiej dziury. Z opresji ratuje ją niespodziewanie Orysia – dziewczynka, której towarzyszy oswojony ryś. Od tego momentu ich codzienność się zmienia. Bohaterki uświadamiają sobie, jak bardzo każda z nich potrzebowała tej drugiej.

I znów poczuła zdziwienie: przeżyła tak długie życie i tyle wszystkiego widziała, ale codziennie coś zdarza się po raz pierwszy.

Sofija Andruchowycz, Gwiazdozbiór Kury, str. 38

Baśń z serca Karpat

Gwiazdozbiór Kury to historia balansująca pomiędzy realizmem a metafizycznością. Ograniczająca ciało fizyczność oraz trud pokonywanej drogi łączą się tutaj z wiarą w zjawiska nadprzyrodzone; baśniowe, ludowe oraz spirytualne. 

To współczesna, ale i ponadczasowa baśń ulokowana w sercu Karpat, gdzie górski las, mroczne ścieżki i wysokie drzewa kładą cień na drogę, z którą trzeba się zmierzyć. Nawet jednak w takim miejscu – na pozór nieprzystępnym, tajemniczym, złowrogim – można spotkać kogoś niewinnego, delikatnego i otwartego.

Zwierzęta w roli zwierciadeł

Kura Mariczka oraz ryś Orysi także nie są tylko mało znaczącym ,,dodatkiem” do głównych bohaterek. Ich obecność porządkuje emocje: kura wzmacnia w Marii uważność i przywołuje spokój, jednocześnie wprowadzając w fabule rozluźniający aspekt humorystyczny. 

Ryś z kolei przynosi do Orysi energię i gotowość do działania. Dzięki tym duetom człowiek-zwierzę fabuła zyskuje balans, a jej baśniowy aspekt – wiarygodność. Tego rodzaju narracja łatwiej także przemawia do dziecięcej wyobraźni, ubogacając świat bohaterek i bohaterów.

Pomost między starością a młodością

Najważniejszym motywem Gwiazdozbioru Kury wydaje się jednak ten, związany z wiekiem oraz jego bezustaną przemianą. Odbiorcy wyczytają między wierszami, że starość może być ciągle pełna zaskoczeń. Książka ukazuje ten etap w życiu człowieka, jako czas zdolny do zachwytu oraz refleksji. 

Młodość i późna dorosłość spotykają się w prostych gestach: w pomocy, w przyjęciu czyjejś ręki, we wspólnym marszu. Różnica wieku na tym etapie przestaje być barierą, bo najbardziej liczy się wówczas współobecność. Starych oraz młodych łączy wyobraźnia, bezbronność i zarazem prostolinijność podchodzenia do codzienności. Dziecko czytając Gwiazdozbiór Kury inaczej spojrzy na staruszkę lub staruszka – z większym zrozumieniem, empatią oraz ciekawością.

Język i strona wizualna książki

Proza Sofiji Andruchowycz jest klarowna, nienachalnie poetycka; ma rytm, który ułatwia głośne czytanie oraz zwroty akcji odpowiedzialne za emocjonalne zaangażowanie w lekturę.

Ilustracje Mariany Prochaśko łączą z kolei rysunek ze zdjęciami, komponując rozmaite, ciekawe kolaże. Dzięki temu obrazy zostają wzbogacone o fakturę i ten istotny, choć niespodziewany w baśni – realny pierwiastek. Zarówno strona wizualna książki jak i tekst doskonale się uzupełniają, tworząc głęboką, fascynującą opowieść. 

Projekt „Napisz mi książkę”

Gwiazdozbiór kury otwiera autorski projekt Mariany Prochaśko „Napisz mi książkę”: zaproszeni autorzy piszą tekst specjalnie dla ilustratorki, która następnie ilustruje go we własnym stylu. Ten tytuł – powstały we współpracy z Sofiją Andruchowycz – był pierwszym, który ukazał się w ramach projektu, początkowo w „Видавництво Старого Лева” (Lwowskie Wydawnictwo Starego Lwa).

Polska edycja jest zasługą Wydawnictwa Warsztaty Kultury. Tekst został przetłumaczony przez Andrija Savenecia. 

Dla kogo i jak czytać

Książka najlepiej sprawdzi się dla czytelników powyżej 8. roku życia – ze względu na gęstość znaczeń oraz tematykę. Pozycja dostępna jest także w formie audiobooka, czytanego przez Beatę Jewiarz.

Wydawca prowadzi sprzedaż książki i audiobooka w swoim sklepie internetowym.

FAQ – pytania, które przychodzą do głowy odnośnie książki Gwiazdozbiór kury

O czym jest książka?

To ponadczasowa baśń o staruszce imieniem Maria oraz dziewczynce Orysi, których los stawia na swojej drodze, żeby mogły razem się wspierać.

Dla jakiego wieku?

Rekomendacja: od 8+.

Kto stworzył książkę?

Książka powstała pierwotnie w ramach projektu ,,Napisz mi książkę”, zainicjowanego przez ilustratorkę Marianę Prochaśko, z tekstem Sofii Andruchowycz. 

Co wyróżnia ilustracje?

Są to kolaże łączące rysunki i autentyczne fotografie; faktury i światło nadają obrazom wiarygodność oraz łagodzą wydźwięk baśni.

Artykuł Gwiazdozbiór Kury – recenzja niecodziennej baśni pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Spluń trzy razy
➜ Scenariusz: Davide Revati
➜ Ilustracje: Davide Revati
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Skórska
➜ Wydawnictwo: Mandioca
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

2010 rok nie był tak dawno temu, a mam wrażenie, że od tego czasu sporo się zmieniło. Chociaż te zmiany, o których mówię, powinny zaistnieć jeszcze wcześniej – dużo wcześniej. 

Wstęp do recenzji

Chodziłam wtedy do liceum na Katowickim Zawodziu. W centrum miasta można było spotkać wielu Romów. Widywało się ich codziennie – chodzili grupami, nigdy samemu. Dziewczyny i kobiety miały na sobie długie spódnice, a mężczyźni i chłopcy poruszali się szybko, jakby ciągle gdzieś im się spieszyło.

Nie traktowaliśmy ich jak obcych. Wychowywano mnie w domu wolnym od uprzedzeń. Jednak nawet wtedy z rówieśnikami czuliśmy jakąś społeczną i kulturową barierę między nimi, a nami. Po prostu żyliśmy w przekonaniu, że nasze drogi nigdy nie mają szansy się przeciąć. Mieliśmy rację.

Po latach, wróciłam do Katowic. Tamtych Romów już się nie widuje. Mam wrażenie, że teraz na ulicach mijam więcej ludzi z Japonii, Korei, Anglii czy Stanów. Czy to znaczy, że Romowie stali się jednolitą częścią miasta? A może postanowili stąd wyjechać?

Romowie we Włoszech po II wojnie światowej

Zaczęłam się nad tym zastanawiać przy okazji komiksu, który stawia wiele ważnych pytań, choć przedstawiana jest w nim perspektywa włoskiego twórcy. Spluń trzy razy to ponad 550-stronicowa powieść Davide’a Reviatiego, w której ukazuje on zdarzenia z niewielkiej wioski, niedługo po zakończeniu II wojny światowej.

Bohaterami jest grupa przyjaciół, choć najwięcej wiemy o Guido i Grisu, dwóch młodych chłopakach, którzy bardziej niż na nauce, woleli skupiać się na wygłupianiu oraz cieszeniu własnym towarzystwem. 

W ich dzieciństwo i dorastanie wszczepiona została jednak tkanka Romskiej rodziny przybyłej do wioski w poszukiwaniu własnego miejsca. Obecność Romów spolaryzowała Włochów – nie tylko na tych otwartych i przeciwnych przyjezdnym, ale również tych, którzy toczyli ze sobą wewnętrzną walkę.

Spluń trzy razy – definicja uprzedzeń i błędnego koła

Istnieje wiele świetnych książek o sytuacji Żydów przed, po i w czasie wojny. Stosunkowo niezbyt dużo mówi się jednak o Romach, choć była to druga najbardziej prześladowana grupa społeczna, tylko ze względu na swoje pochodzenie.

Reviati wyczuwa w tym pewną nieprawidłowość. Jego Spluń trzy razy to ukazanie podejścia ludzi, zamkniętego koła uprzedzeń oraz braku zaufania. Być może jest to mocno osadzona w jego doświadczeniach próba rozliczenia się z przeszłością oraz szukania usprawiedliwienia (sam autor mówi, że płaczemy tylko ze względu na to, że jest nam szkoda samych siebie).

Historia miejscami chaotyczna, pełna nazwisk i imion, migawek czy żonglowania czasem. Jednocześnie niezwykle prawdziwa, poetycka na poziomie życiowym, prosta i pozostawiająca czytelników w stanie zadziwienia oraz dużych emocji.

To ważne, że Spluń trzy razy została napisana właśnie we Włoszech oraz z perspektywy człowieka, który w tym kraju się urodził i wychował. Nie jest najprostszą w odbiorze, ale też nie mogłaby taka być.

Zdecydowanie warto ją przeczytać i przepuścić przez sito własnych doświadczeń oraz przemyśleń. Ostatni rozdział z Papuszą sprawia, że komiks odnosi się do polskiego odbiorcy niemal personalnie, jeszcze bardziej pozostając głęboko w świadomości. Polecam Spluń trzy razy dorosłym czytelnikom.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Splun-trzy-razy/950

Artykuł Spluń trzy razy – recenzja komiksu o uprzedzeniach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Zanim zaczęłam pisać recenzje, pisałam pamiętnik. Traktowałam moje zapiski jak kapsułę czasu, do której można w każdej chwili wsiąść i przenieść się w przeszłość. Pisanie pamiętników ma bowiem w sobie jakiś ponadczasowy urok, który nigdy nie wychodzi z mody. A już możliwość odczytania wspomnień dzieciom lub wnukom to prawdziwa magia łącząca pokolenia.

Przekonała się o tym pewna dziewczynka o imieniu Lissy, która została bohaterką książki ,,Z pamiętnika babci” autorek Ellen DeLange oraz Ilarii Zanellato. To pełna wzruszeń opowiastka mówiąca o tym, że każdy staruszek był kiedyś młody. Wystarczy jednak posłuchać historii, aby ponownie przywrócić człowiekowi chwile z lat jego dzieciństwa.

Prezent urodzinowy dla babci

Lissy jest tego dnia bardzo podekscytowana. Mama zabiera ją do babci. Zanim finalnie dotrą do celu, odwiedzają jeszcze kwieciarnię i sklep. Dzisiaj babcia ma urodziny, a dziewczynka chce jej zrobić piękną niespodziankę. Staruszka wita wnuczkę ciastem oraz herbatą. Zostają same i wreszcie mają okazuję porozmawiać.

Okazuje się, że Lissy podarowała babci na urodziny pamiętnik. Dziewczynka nie jest jednak pewna do czego służy, kobieta postanawia więc wytłumaczyć jej to na przykładzie.

Pamiętniki wspomnień

Babcia Lissy od wielu lat prowadzi pamiętniki. Ma całą półkę zeszytów, które opisują ważne dla niej chwile. Wybiera z nich jeden, w którym miała niemal tyle lat, ile teraz ma jej wnuczka. Pokazuje dziewczynce, że pamiętnik może skrywać różne opowieści. Odczytuje kilka z nich sprawiając, że Lissy zupełnie zapomina, że nie słucha historii o jakieś fantastycznej, wymyślonej bohaterce, ale że są to wspomnienia jej własnej babci.

Łatwo się domyślić kontynuacji tej historii. Bo czy może być inaczej niż, że Lissy także zapragnie zapisywać swoje ważne chwile na kartkach pamiętnika?

Książka ilustrowana dla dzieci

,,Z pamiętnika babci” to pięknie ilustrowana książka, której strony wypełniają bogate w detale obrazy. Ciepłe kolory przeplatają się z przygaszoną paletą rozkładówek, na których możemy oglądać wspomnienia głównej postaci. 

Dom babci to z kolei przytulne miejsce, jakiego nie chce się opuszczać, a same bohaterki charakteryzują się intensywnymi, czerwonymi rumieńcami na policzkach. Do uchwycenia jest ich podobieństwo. Szczególnie oczy wydają się być oczami czasami staruszki i dziewczynki, innym razem – dwóch małych dziewczynek.

Polecam ,,Z pamiętnika babci” jako wyjątkową książkę na Dzień Babci, ale także jako lekturę do czytania o każdej porze roku. To wspaniała okazja do wspólnych rozumów o przeszłości, snucia wspomnień i po prostu miłego spędzania czasu razem.

Będzie odpowiednia dla dzieci już powyżej 5 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwokropka.com.pl/ksiazki/62-z-pamietnika-babci

Artykuł Z pamiętnika babci – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Zaginione wesołe miasteczko. Opowieść o Dicku Graysonie
➜ Cykl: DC Powieść graficzna 13+
➜ Scenariusz: Michael Moreci
➜ Rysunki: Sas Milledge
➜ Tłumaczenie: Alicja Laskowska
➜ Wydawnictwo: Egmont
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: ma dużo zalet

Dobrze jest czasami przeczytać (i obejrzeć) komiks, którego historia mieści się w jednym tomie. Wiem, że tutaj bardzo często polecam serie, ale zdaję sobie również sprawę, że wielu czytelników ceni i poszukuje książek mniej złożonych. Z tego powodu ten recenzowany komiks, a właściwie – powieść graficzna, wydaje się ciekawą propozycją (należy on do cyklu Wydawnictwa Egmont ,,DC powieść graficzna 13+”).

Życie w cyrku

,,Zaginione wesołe miasteczko. Opowieść o Dicku Graysonie” to historia nastolatka, tytułowego Dicka, który należał wraz ze swoimi rodzicami do słynnej grupy Latających Graysonów. Razem z nimi pracował i mieszkał w cyrku Haly’ego. Pokazy akrobatyczne były niemal jego codziennością. Dick nie czerpał jednak z nich satysfakcji. Skomplikowane dla widowni układy z jego perspektywy były nudne i przewidywalne.

Pragnął odmiany. Poszukiwał adrenaliny i niestety okazało się, że wkrótce ją odnalazł.

Tajemnica wesołego miasteczka

Akcja książki toczy się wokół kilku światów. Pierwszym jest uniwersum cyrkowe. To w nim żyje główny bohater oraz wszyscy ludzie, których zna. Pragnie zakosztować życia poza cyrkiem, ale nawet kiedy podejmuje próbę, okazuje się, że trafia na osoby… z innego cyrku – a właściwie z wesołego miasteczka.

Drugim uniwersum jest bowiem wesołe miasteczko, które nie tylko zostało zaznaczone kolorystycznie w komiksie (przedstawiane jest za pomocą ciepłych barw, w kontraście do świata cyrku, który jest błękitny i zimny). Miasteczko skrywa pewną tajemnicę, którą Dick będzie musiał odkryć, aby ocalić swoją przyjaciółkę.

Co zaginęło w komiksie?

Ogólnie ,,Zaginione wesołe miasteczko” jest dość gęste od akcji. Zawiera w sobie wątki emocjonalnej i wybuchowej młodzieńczej miłości, potrzeby buntu czy paranormalnych zjawisk, które znacznie przekraczają granicę między niewinnymi sztuczkami iluzjonistów. Ma się jednak wrażenie, że tej historii brakuje głębi. 

Z przykrością stwierdzam, że ta opowieść jest za krótka, aby mogła być w pełni satysfakcjonująca. Scenarzysta Michael Moreci wziął sobie na warsztat zbyt złożoną historię, żeby przekazać ją na niecałych 200 stronach. To mógł być wspaniały, wieloodcinkowy serial na Netflixa, a tak – wyszedł pilot z którego niewiele wynika.

Dla kogo jest ta książka?

Opowieść o Dicku Graysonie może wpłynąć na wyobraźnię, a nawet wzruszyć przy finalne. Zabrakło tu jednak cyrku w cyrku, mistycyzmu w mistycyzmie i ciekawych charakterów w kilku dobrze zapowiadających się postaciach.

Książka będzie odpowiednia dla nastolatków powyżej 13 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://egmont.pl/Zaginione-wesole-miasteczko.-Opowiesc-o-Dicku-Graysonie,66890759,p.html

Artykuł Zaginione wesołe miasteczko. Opowieść o Dicku Graysonie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Myślę, że wiele osób sięgnie po tę książkę, kierując się wybitnym kunsztem jej ilustratorki (tak było w moim przypadku). Lisa Aisato zasłynęła takimi pozycjami jak:

• Śnieżna siostra,
• Strażniczka Słońca,
• Życie,
• O dziewczynce, która chciała ocalić książki.

,,Młodość. Wyznania nastolatków” to jednak pozycja, po którą zdecydowanie warto sięgnąć z wielu innych powodów. To książka stworzona o nastolatkach, ale także dla nastolatków.

Linn Skaber norweska dziennikarka zaprosiła do rozmów dziesiątki młodych osób. To z tych szczerych i autentycznych relacji powstała esencja człowieka, jeszcze nie w pełni dorosłego, ale już też nie będącego dzieckiem.

KSIĄŻKA DLA NASTOLATKÓW, KTÓRA ICH ROZUMIE

W 31 rozdziałach ,,Młodości. Wyznania nastolatków” ujęte zostały krótkie opowiadania, poetyckie teksty czy konkretne cytaty. Mnie przypominają one posty – zarówno w formie jak i charakterze. To blogowe wpisy, w których inni dzielą się swoimi głębokimi przekonaniami, lękami, nadziejami i po prostu życiem.

To formuła niezwykle atrakcyjna dla współczesnych osób, które dużo czasu spędzają w internecie. Książka wychodzi im na przeciw. Zapewnia, że ich rozumie, utożsamia się z nimi oraz wspiera.

WYZNANIA JESZCZE NIE DOROSŁYCH

,,Młodość. Wyznania nastolatków” to przede wszystkim relacje z Norwegii, dlatego sporo tutaj miejscowego folkloru, miejsc czy elementów tamtejszej codzienności. Wszystkie zagadkowe terminy zostały wyjaśnione w przypisach przez tłumaczkę.

Zadziwiające jest jednak to, jak życie norweskich nastolatków przypomina młodość doświadczaną w Polsce. Nawet ja, którą nastolatką zdążyłabym być już dwa razy, podczas lektury przywołuję w pamięci zdarzenia i emocje z minionych czasów.

,,Młodość. Wyznania nastolatków” daje poczucie wspólnego zrozumienia oraz oferuje pewność siebie. Wydaje się mówić: wszyscy jesteśmy tacy sami, choć czujemy się inni. Wszyscy potrzebujemy innych, choć udajemy, że dobrze nam być samemu.

PRAWDZIWY OBRAZ NASTOLETNIEGO ŻYCIA

Książka nie bez powodu otrzymała nagrodę The Riksmaal Society Children and YA Prize w 2018 roku. Rozdziały przeplatane zachwycającymi ilustracjami Aisato, a także wspaniały skład i przestrzeń, której w tej pozycji nie brakuje sprawiają, że to lektura bez wad.

,,Młodość. Wyznania nastolatków” powinna trafić do każdego powyżej 14 roku życia. To prawdziwy obraz nastoletniego życia – autentyczny i bez mydlenia oczu, co z pewnością zostanie docenione przez czytelników z różnych grup wiekowych. Polecam ją jako oryginalny i wyjątkowy prezent.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/produkt/4101/mlodosc

Artykuł Młodość. Wyznania nastolatków – recenzja książki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Elżbieta Zubrzycka

Ilustracje: Monika Pollak

Wydawnictwo: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Rok wydania: 2017

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Elżbieta Zubrzycka ma na swoim koncie wiele udanych publikacji. Jest doktorem nauk humanistycznych, psychologiem i biologiem. Napisała wiele książek, które są pomocne rodzicom w wychowywaniu dzieci.

,,Lew. Bajka o dwóch królach” to cienka pozycja z interesującymi, pełnymi kolorów ilustracjami Moniki Pollak. Opowiada historię spokojnego królestwa zwierząt, w którym rządy sprawuje stary, doświadczony lew. Pewnego dnia jednak pojawia się wędrowiec, który zagraża pokojowi. Młody lew jest nastawiony na władzę i zamierza szybko pozbyć się dotychczasowego króla.

Kusi pozostałe zwierzęta perspektywą wprowadzania innowacyjności oraz pokazem młodzieńczej siły. Rozpoczyna się walka w której stary lew przegrywa, pozostawiony bez wsparcia swoich dotychczasowych poddanych.

Nowy król natychmiast przejmuje władzę i rozpoczyna swoje totalitarne rządy. Polityka, którą narzuca może przypominać czasy średniowiecza. Wiele zwierząt musi pracować na króla i jego wybrańców.

Nastroje stają się coraz gorsze. Mało kto jest zadowolony ze zmian, jakie zostały wprowadzone. Zwierzęta postanawiają się zbuntować przeciwko nowych porządkom. Odszukują starego króla i na jego czele wypowiadają bitwę młodemu lwu. Ten, wystraszony obrotem sprawy, ucieka z podkulonym ogonem.

Najważniejsze w całej historii jest jednak zakończenie i postawa starego króla. Wygłasza przemowę do zwierząt, w której podkreśla, że nie należy winić nikogo za taki obrót sprawy, a raczej szukać pozytywów. Sam wybacza zwierzętom, które jeszcze chwilę temu odwróciły się od niego.

Młody lew słysząc o wielkoduszności króla przechodzi przemianę. Wyciąga dla siebie cenną lekcję z tego wydarzenia. Uświadamia sobie, że nie można sprawować rządów za pomocą siły i zastraszania. Dobry król dba o swoje zwierzęta, jest sprawiedliwy i nigdy nie wysuwa się na piedestał. Zdaje sobie sprawę, że rządzić to nie znaczy mieć, ale dawać.

,,Lew. Bajka o dwóch królach” to pouczająca historia, która uczy dzieci czym jest wybaczenie, rozsądek oraz doświadczenie. Młode osoby, które nie doceniają rad starszych, prawdopodobnie nie wyjdą dobrze na swoich decyzjach.

Ta książeczka jest także przykładem szacunku wobec starszych, nauką pokory oraz ukazaniem zalet bycia dobrym.

Bardzo polecam ją dla wszystkich dzieci powyżej 5-ego roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.gwp.pl/lew-bajka-o-dwoch-krolach.html

Artykuł Lew. Bajka o dwóch królach – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.