➜ Tytuł: Dong, co ma świecący nos
➜ Autor: Edward Lear
➜ Ilustracje: Bohdan Butenko
➜ Tłumaczenie: Andrzej Nowicki
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Kiedy tylko pokazałam tę okładkę na InstaStory, zaraz po tym jak do mnie dotarła, dostałam kilka bardzo podobnych wiadomości:

O, pamiętam tę książkę! Czytała mi ją babcia. Miała zachowany egzemplarz z dzieciństwa mojej mamy.

Kultowa książka dla dzieci

Mnie niestety ominęła sława tej niewielkiej formatem, ale już na pierwszy rzut oka pięknej lektury. Stwierdziłam jednak, że jednak nie wypada, żebym ja – która to chce nazywać się miłośniczką książek dla dzieci, nie znała ,,Donga, co ma świecący nos” autora Edwarda Leara (znanego jako Pan Lear) oraz rewelacyjnego Bohdana Butenko.

Choć nowa książka, która ukazała się nakładem wydawnictwa Dwie Siostry prezentuje się bardzo współcześnie, wystarczy trochę poszperać w internecie. Okazuje się, że stare (najstarsze z 1961 roku) wydania wyglądały niemal tak samo.

Kim był Edward Lear?

Dzięki temu, że bajki Pana Leara ominęły mnie w dzieciństwie, mogę teraz usiąść do nich zupełnie ,,na świeżo” i bez sentymentów. Musicie jednak wiedzieć, że zanim sięgnę po jakąś książkę, zawsze staram się choć zdawkowo poczytać o jej autorze (na wypadek, gdyby miał się okazać jakimś totalnym szaleńcem).

Na zdjęciach Edward Lear rzeczywiście wygląda na niezłego ekscentryka! Wspaniała bujna broda i dobrotliwe spojrzenie sprawiają jednak, że mogę tylko czuć, że z panem Edwardem byśmy się z pewnością dogadali! Ten poeta, autor limeryków, ale i rysownik był z pochodzenia Anglikiem.

Podobno miał talent do pozyskiwania przyjaciół (według wikipedia.pl) i uczył rysunku samą królową Wiktorię. Wiele podróżował, a przez resztę czasu opiekował się swoim kotem Fossem, który przeżył z nim szczęśliwych 17 lat. 

Nonsens, melancholia i dużo absurdu

Czy więc ,,Dong, co ma świecący nos” pasuje do swojego autora? Jak kawa i mleko lub książka do kubka herbaty! Przede wszystkim, okazało się, że warto było pośledzić Pana Leara w internecie, żeby przekonać się, że otwierający wiersz o jakże wymownym tytule ,,Pan Lear”, to jest wspaniała charakterystyka, a w zasadzie autocharakterystyka samego autora.

Tomik zawiera 8 wierszy, a w zasadzie 8 rozdziałów, bo ostatni to zbiór limeryków. Teksty są częściowe ze sobą połączone fabularnie, a zespala je przede wszystkim niezwykła melodyjność oraz rytmiczność (to w dużej mierze zasługa tłumacza Andrzeja Nowickiego).

Pan Lear pozwala czytelnikom małym oraz dużym poruszyć wyobraźnię i uwolnić ją z okowów. Udowadnia, że w świecie słów ograniczenia nie istnieją. Swoimi wierszami bawi oraz zaskakuje – ale nie tylko, jest tutaj także miejsce na smutek oraz miłość.

Piękne są te kawałki poezji i czuję, że będą trwać w świadomości czytelników przez kolejne dziesiątki lat. Polecam ,,Dong, co ma świecący nos” wszystkim powyżej 7 roku życia, do wspólnego, głośnego czytania.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/dong-co-ma-swiecacy-nos.html

Artykuł Dong, co ma świecący nos – recenzja klasyki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Scenariusz: GIPI

Rysunki: GIPI

Tłumaczenie: Jacek Drewnowski

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Komiksy o dużym ładunku emocjonalnym zawsze pozostawiają czytelnika w stanie pewnej melancholii. Opowiadanie o cierpieniu, poczuciu beznadziejności czy przemijaniu pozwalają zatrzymać się na chwilę i poddać pod rozważania kwestie tego, gdzie znajdujemy się obecnie.

,,Pewna historia” to komiks, ale równie dobrze można określić go mianem poezji. Jego autorem jest Gianni Pacinotti, włoski artysta tworzący pod pseudonimem Gipi. W ostatniej nowości Wydawnictwa Timof łączy historię 50-letniego, słynnego pisarza oraz jego przodka, który był na froncie i walczył podczas I wojny światowej. 

Pewnego dnia u mężczyzny zostaje stwierdzona schizofrenia i zachowania obsesyjno-kompulsywne. Landi jednak już od dawna traci kontakt z rzeczywistością. Jego życie krąży wokół rozważań na temat wieku oraz zmian, które w związku z nim zachodzą w jego ciele. Mężczyzna nieustannie myśli o listach, które pozostawił jego dziadek z frontu. Zanurzając się w wykreowany przez siebie świat, zaczyna tracić kontakt z otoczeniem, zaniedbuje rodzinę, aż w końcu zostaje skazany na samotność. 

,,Pewna historia” robi na czytelnikach wrażenie ze względu na prowadzoną narrację, ale i także sposób jej obrazowania. Gipi łączy style pokazując momenty chwilowej stabilności za pomocą prostych, monochromatycznych szkiców. Każde odstępstwo w kolorze – a szczególnie te najbardziej barwne rysunki, są nawiązaniem do wewnętrznego ,,ja” Landiego. 

Podobnie wygląda kwestia z retrospekcjami, a w zasadzie alternatywną opowieścią dziadka mężczyzny. Te kadry także zostały szczegółowo przygotowane w lekko wyblakłych, ale jednak kolorowych wersjach. 

Czy jest w ,,Pewnej historii” jakiś optymistyczny akcent, którego można się złapać? Czy mimo fabuły zmierzającej wydawałoby się do drogi bez wyjścia, narrator pozostawia czytelnikowi cień nadziei na szczęśliwe zakończenie? 

Wydaje mi się, że nawet pozorne osiągnięcie celów, nie przynosi tutaj żadnej satysfakcji. Obaj mężczyźni mają za sobą tak wiele bolesnych doświadczeń, że choć próbują tłumaczyć sobie swoją przyszłość wizją następnego dnia, niewiele będzie w stanie stłumić ich wewnętrzną niepewność. To symboliczne, umieszczone także na okładce, uschłe drzewo jest tylko złudą, która ani nie ochroni przed deszczem, ani nie da cienia podczas upalnego lata.

,,Pewna historia” jest komiksem poruszającym. Pozwala za pomocą obrazów i słów doświadczyć poetyckiego uniesienia. Pozostawia pytania, na które nie trzeba szukać odpowiedzi, ale których obecność warto mieć w świadomości. 

Polecam dla dojrzałych czytelników.

Link do sklepu Wydawnictwa: https://sklep.timof.pl

Artykuł Pewna historia – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Peter Milčalák

Ilustracje: Alicja Biała

Tłumaczenie: Bohdan Zadura

Wydawnictwo: Wolno

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Dorośli mogą wiele nauczyć się od dzieci. Przepuszczając rzeczywistość przez filtr młodzieńczej perspektywy, zyskujemy uproszczony, czysty i zarazem piękny obraz świata.

Książka ,,Bracia krwi” korzysta z narracji, w której głównymi bohaterami są dzieci, ale ma wiele do opowiedzenia przede wszystkim młodzieży i dorosłym. Jej autorem jest Peter Milčalák, słowacki poeta i prozaik, autor przekładów oraz wydawca. Stara się on w tych krótkich tekstach, które przypominają uchwycone w locie chwile, przekazać swoje spostrzeżenia na ważne tematy. 

Fundamentem jego rozważań staje się dziecięca przyjaźń – więź krwi, która na szeroko rozumianym podobieństwie buduje bogato znaczeniowe sytuacje. Wiktor i Karol są dwójką rówieśników, ale równie dobrze może to być ta sama osoba na różnym etapie życia. 

W ich przygodach nie należy upatrywać się fabularnych wątków i wartkiej akcji. To poetyckie i filozoficzne charakterystyki, które opierają się przede wszystkim na bogatej symbolice. Najlepiej podejść do nich niespiesznie, może nawet wyrywkowo. 

,,Bracia krwi” zaskoczą czytelników niewinnością i zarazem świadomością. To zbiór utworów, który pozwala spojrzeć nam na rzeczy znane w sposób nieszablonowy  i przepuszczony przez zasłonę wrażliwości. Odnajdziemy tutaj zachwyt drobnostkami, refleksję o przemijaniu i nieuchronności zdarzeń, rozważania na temat świadomości oraz planowania czy raczej realistycznego postrzegania siebie w sytuacjach z przyszłości. 

Książka daje sposobność pozostania sam na sam ze swoimi myślami lub wręcz przeciwnie – zachęca do dyskusji na temat przeczytanych mini-rozdziałów w gronie przyjaciół. 

To lektura do której często się wraca, i która, w pewien sposób, zostaje z nami na zawsze. 

Wydawnictwo Wolno pięknie wydało ją w wygodnym formacie, twardej oprawie i ze zszywanymi czerwonymi nićmi stronami. Dodatkowo strony ubarwiają rysunki Alicji Biała, które nadają ,,Braciom krwi” aury tajemniczości i melancholii. 

Polecam tę książkę czytelnikom powyżej 13 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwowolno.pl/ksiegarnia/bracia-krwi-peter-milcak-bohdan-zadura/

Artykuł Bracia krwi – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Ewa Szefer

Ilustracje: Paweł Gierliński

Wydawnictwo: WFW

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Poezja dla dzieci to forma literacka wobec której mam zawsze wysokie wymagania. Bardzo łatwo napisać po prostu rymowany tekst. W wierszach chodzi jednak o to, żeby uchwycić coś nieuchwytnego. Pokazać jakąś drugą, ukrytą stronę zagadnienia lub opisać świat jako piękniejszy, niż jest w rzeczywistości.

,,Ich troje” to niewielka objętościowa książka Ewy Szefer z ilustracjami Pawła Gierlińskiego, która zdecydowanie spełnia moje wymagania odnośnie poezji dziecięcej.

Początkowo jej treść skojarzyła mi się z klasyką literatury, wierszem Sibylle von Olfers o tytule ,,Wietrzyk”. Główny bohater tamtego utworu, podobnie jak w ,,Ich troje”, okazał się niezłym nicponiem, który tylko szuka kogoś, żeby go zaczepić.

Trzeba jednak przyznać, że w wierszu Ewy Szefer treść jest nieco głębsza, a morał – bardziej znaczący. Na początku poznajemy obok figlarnego, wiosennego wietrzyka także czarny melonik oraz czarny parasol. To zabawny, ale zarazem bardzo poetycki duet! Nie są to jednak bohaterowie radośni i beztroscy. Doskonale definiuje ich już sam kolor. Obaj mają posępne miny i ewidentnie nie są w nastroju do zabawy.

Beztroski wietrzyk postanowił jednak ich rozweselić i zaczął z nimi tańczyć, nic sobie nie robiąc z rosnącego niezadowolenia i mnogich sprzeciwów owej dwójki. W pewnym momencie następuje jednak zwrot akcji. Przez czarny melonik zaczyna przemawiać głos rozsądku! Postanawia on, że nie warto opierać się wietrzykowi, ale można pozwolić mu się unieść i oglądać świat z wysoka.

To niespodziewane zakończenie pięknie oddaje postawę pesymisty, który nagle staje się optymistą. To tak jak z czegoś smutnego, co nam się przytrafia, zrobić atut i przekuć na pozytywy.

,,Ich troje” pokazuje dzieciom, że smutek nie może nas dominować. Warto patrzeć na świat z optymizmem. Doceniać to, co daje nam los. Oczywiście zły nastrój zdarza się każdemu i nie ma w tym niczego złego. Ważne jednak, żeby nie dać się zdominować czarnym nastrojom i docenić pomocną dłoń, którą ktoś do nas wyciąga.

Wiersz jest melodyjny, dobrze się go czyta i angażuje najmłodszych słuchaczy. Miłym urozmaiceniem są także ilustracje. Bardzo podoba mi się, że cała mimika parasola i melonika ukazana została tylko za pomocą ich oczu. To pozostawia duże pole wyobraźni i zarazem jest przyjemnym akcentem humorystycznym.

,,Ich troje” to bardzo udana pozycja i choć jestem fanką książek w twardej oprawie (pewnie dlatego brak mi już miejsca na regałach) to muszę przyznać, że tutaj cienka oprawa pasuje. Dobrej jakości papier i kwadratowy format ładnie uzupełniają całość.

Polecam tę książkę wszystkim czytelnikom powyżej 2 lat. 

Link do strony Wydawnictwa: https://wfw.com.pl/

Artykuł Ich troje – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Scenariusz: Pedro Moura

Rysunki: Marta Teives

Tłumaczenie: Jakub Jankowski

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2019

Objętość:  chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Jedną z rzeczy, które mogą najbardziej zaboleć dziecko i sprawić, że będzie się ono czuło mniej wartościowe jest brak zrozumienia.

Niektóre zachowania dorosłych bądź rówieśników odchodzą w niepamięć, inne wgryzają się głęboko w podświadomość i zostają tam na zawsze; czasami tylko dając o sobie znać w najmniej pożądanych momentach. 

,,Powroty” to komiks, jakiego się nie spodziewałam. ,,Nigdy nie wracaj do miejsca, w którym kiedyś byłeś szczęśliwy” – wybrzmiewają słowa na tylnej okładce.

Ich autor Pedro Moura wydaje się doskonale wiedzieć, o czym pisze. Sam charakteryzuje się przez krótkie ,,dziś sam wymyśla historie i codziennie zażywa bisoprolol”. 

Główną bohaterką komiksu jest Madalena, która po kilku latach wraca do małej miejscowości, w której dorastała. Dziewczyna właśnie pożegnała babcię, która najbardziej była zaangażowana w jej wychowanie, i  teraz wraca do domu z przeszłości, żeby odpocząć. 

Postanawia spędzić tam 3 tygodnie. W tym czasie też zmienia według zaleceń lekarza swoje leki, okazuje się bowiem, że Madalena ma pewien sekret. 

,,Powroty” to poetycki i przejmujący komiks. Ukazuje życie jako niezwykle ulotne, a ludzką duszę – jako wyjątkowo podatną na opinie innych. Nie jest jednoznaczny, nie da się go prosto zdefiniować. Punkt interpretacji zależy od doświadczeń osoby, która go czyta – i to w nim jest zdecydowanie najciekawsze. 

Bratnią duszą Madaleny była jej babcia. To kobieta, która jako jedyna chciała ją rozumieć. Potrafiła zaakceptować jej dziwactwa, wierzyła w nią i zaoferowała swoją bezinteresowną miłość. 

Dziewczyna mimo, że jest już młodą kobietą, ciągle zmaga się z przeszłością. Powracając do miasta, w którym kiedyś mieszkała, zdaje sobie sprawę, jak dalekie było one od ideału. 

Spotykając się oko w oko z osobami, które w jej pamięci były tylko lekkomyślne, okazuje się, że odcisnęły na niej znacznie większe piętno, niż sama chciałaby przypuszczać. 

,,Powroty” ukazane zostały w czerni i bieli. Niektóre kadry składają się jak puzzle, czasami jednak brakuje w nich kilku elementów. Tutaj rzeczywistość zaciera się z jawą i jest to zrealizowane w sposób tak umiejętny, że można poczuć, jakby było się w ciele bohaterki. 

Niezwykle polecam tę pozycję wszystkim dorosłym oraz dzieciom od 16. roku życia. Czasami nie warto próbować weryfikować swoich wspomnień, ale pozwolić im być zniekształconym przez ułomność pamięci. 

Link do strony Wydawnictwa: https://sklep.timof.pl

Artykuł Powroty – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.