Z Maksymilianem Wombatem poznaliśmy się dobrych siedem lat temu. To była jedna z pierwszych książek, którą wybrałam do recenzji, i która zrobiła wówczas na mnie tak duże wrażenie. 

Czy coś od tego czasu się zmieniło?

Oprócz tego, że wtedy znałam tylko jeden tom, a teraz jestem szczęśliwą czytelniczką już trzech części – książki odświeżono pod kątem wizualnym. To drobne zmiany, bo właściwie seria mimo upływu tych kilku lat, zupełnie się nie zestarzała.

Tym jednak, co zdecydowanie rzuca się w oczy – to większy nacisk na kwestie interaktywności. Wydawnictwo Bumcykcyk wykorzystało niemal wszystkie dostępne formy pokazania czytelnikom jak niezwykłe i fascynujące miejsca odwiedza główny bohater, bez potrzeby instalowania aplikacji czy obawy, że kiedyś kody QR mogłyby przestać działać. 

Nie wyprzedzajmy jednak faktów, pozwólcie że zacznę od początku.

Początek podróży Maksymiliana Wombata

Kiedy nie jest się jeszcze dorosłym, ale już przestało się być maluszkiem, podróżowanie wiąże się przede wszystkim z przeżywaniem przygód. Właśnie w tym celu autor Marcin Kozioł wymyślił tytułowego bohatera – wombata Maksymiliana, który wszystko robi na maksa.

Wombat jest do tego stopnia zaangażowany w swoje działania, że pewnego dnia udaje mu się wykopać tunel tak głęboki, że… przedostaje się nim na drugi koniec Ziemi. Z rodzimej Australii trafia do Królestwa Grzmiącego Smoka, czyli Bhutanu.

Później to już jakoś idzie, bo po wizycie tam, transportuje się do ich zachodnich, a następnie północnych sąsiadów.

Podróżnicza książka dla dzieci… oparta na faktach!

Wombat Maksymilian i Królestwo Grzmiącego Smoka, Wombat Maksymilian i misja na dachu świata oraz Wombat Maksymilian i rodzina w tarapatach to trzy tomy pełne radości z poznawania świata, angażującej fabuły, rozmaitych ciekawostek czy geograficznej (ale nie tylko!) wiedzy.

To książki podróżnicze dla dzieci, które choć skupiają się na Bhutanie, Nepalu oraz Chinach, oferują fantastyczną, fabularną przygodę. Z tym że, poza udziałem małego wombata, niemal wszystko, co jest w nich opisane… jest prawdą!

Łączenie zdjęć z ilustracjami

Tak się złożyło, że sam autor nie tylko ze starannością opisał wszystkie te miejsca, bazując na swojej wiedzy podpartej merytoryczną redakcją historyk sztuki i antropolog kulturowej Elviry Eevr Djaltchinovej-Malets – ale również je sfotografował.

Połączenie doskonałych, reporterskich zdjęć z ilustracjami Mariusza Andryszczyka sprawia, że seria o Wombacie Maksymilianie jest niezwykle przystępna. Zarazem, może dosłownie pokazać fragment tych egzotycznych, bardzo ciekawych krajów – ale jednocześnie ma ona osobisty charakter, który najlepiej porównać z pokazywaniem zdjęć przyjaciołom po udanych wakacjach.

Interaktywne książki wspierające edukację i zachęcające do lektury

Fotografie to jednak nie jedyne medium, z pomocą których można przenieść się do miejsc odwiedzanych przez Maksymiliana Wombata. Każda z nowej edycji książek odsyła do strony www.wombatmaksymilian.pl, gdzie za pomocą kodów literowych umieszczonych na stronach, można nie tylko zobaczyć, ale i usłyszeć więcej!

Odszukując pozostawione odciski łapek wombata, ma się szanse obejrzeć film poszerzający rozmaite zagadnienia, a nawet trafić w konkretne miejsce na mapie Google Street View i spojrzeć na świat w 360 stopniach!

Dla kogo są te książki?

O serii Wombat Maksymilian można pisać bardzo długo i bardzo wiele. Kiedy odkryłam ten cykl, byłam nim zachwycona – od tego czasu niewiele się zmieniło. W dalszym ciągu uważam, że są to jedne z najciekawiej opisanych oraz pokazanych książek podróżniczych dla dzieci, a nawet i dorosłych.

Cały pakiet świetnie sprawdzi się w roli prezentu; tym bardziej, że na stronie wydawnictwa wybrane tytuły można upolować z autografem, a nawet dedykacją autora. Polecam Wombata Maksymiliana wszystkim powyżej 6 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.bumcykcyk.com/wombat-maksymilian

Artykuł Wombat Maksymilian – recenzja serii podróżniczej dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Po prostu magia
➜ Autorka: Katarzyna Rygiel
➜ Okładka: Mariusz Andryszczyk
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Magię trudno ujarzmić – tym trudniej, im większe jest źródło z którego się bierze. Nie obchodzą jej zasady, nie da się jej zdefiniować. Wystarczy chcieć, żeby rzeczy po prostu się działy. Oczywiście pod warunkiem, że ma się na imię Kal i robi się wszystko, żebym nie zostać magiem.

Magia, mitologia słowiańska i przyjaźń

Po prostu magia to książka, którą wielu miłośników Harrego Pottera pochłonie na jednym posiedzeniu. Kolejna powieść wybitnej polskiej pisarki Katarzyny Rygiel (warto poznać także jej poprzednią serię Strażnik Klejnotu, którą – podobnie jak tę książkę – objęłam z wielką radością swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym) ma jednak akcję, która toczy się niemal na naszych podwórkach.

Nie brakuje więc w nich słowiańskich motywów: Licha, które niczym Zgredek czasami bardziej szkodzi, niż pomaga (choć jego oddanie warte jest docenienia). Czy też Mateczki Doli splatającej losy głównych bohaterów nitką, która ma szansę stać się silnym węzłem przyjaźni.

Chłopiec i dziewczynka

Po prostu magia ma dwie pierwszoplanowe postacie – wspomnianego już Kala oraz dziewczynkę, jego rówieśnicę, czyli także dwunastolatkę, o imieniu Lina. Łączy ich nie tylko dzień narodzin, ale również zdolność do czarowania.

Magia chłopaka jest nieodgadniona, dzika. Dziewczynka ma z kolei niezwykłą intuicję co do świata roślin – potrafi czerpać z dobrodziejstw natury, znajdując rozmaite lekarstwa i lecząc choroby.

(…) Jesteście nauczycielami. Jeśli młodzi garną się do nauki, waszym obowiązkiem jest nimi pokierować, bez względu na to, czy noszą spodnie czy sukienki. Jeśli tego nie zrobicie, być może opóźnicie proces zmian, ale go nie zatrzymacie. Chcecie otwierać uczniom głowy. Dlaczego nie zaczniecie od własnych?

Katarzyna Rygiel, Po prostu magia, Część II Akademia Wszechrzeczy, rozdział XII, str. 395

Droga do Akademii Wszechrzeczy

Książka zawiera jednak pewien bardzo ważny twist. W świecie Po prostu magia dziewczynki bezwzględnie zostają wiedźmami, a chłopcy magami – nie na odwrót. Z Kalem i Liną jest jednak inaczej. Oni czują, że ciągnie ich właśnie do tego, co niepojęte.

Chłopak marzy o byciu wiedźmim, dziewczyna chce stać się magą. Wszystko rozstrzygnie się, kiedy oboje dotrą do Akademii Wszechrzeczy, gdzie młodzi obdarzeni talentem, mogą go rozwijać i próbować rozumieć. Szkoła nie przyjmuje jednak dziewczyn, a Kal i Lina już zdążyli poznać się w podróży. Jak potoczą się więc ich losy?

Książka, która pozwala uwierzyć w siebie

Po prostu magia jest książką dla dzieci, które czują się inne. Które nie chcą być postrzegane przez pryzmat kogoś obcego. Które chciałyby podążać własną, nie narzuconą przez nikogo ścieżką.

To książka o bohaterach, którzy chcą czuć się kochani, ale przede wszystkim – którzy uczą się kochać siebie. Autorka we wspaniałe wizualny sposób pokazuje jak ważna jest wiara we własne ,,ja”.

Dzięki temu, że znamy swoją wartość, wierzymy w mądrość czy talent, które w nas już są, ale także zdobywamy wiedzę oraz potrafimy z niej korzystać – możemy przenosić góry, w przenośni i dosłownie.

To lektura, którą pokochają dzieci i którą docenią dorośli. Mam wielką nadzieję, że autorka nie poprzestanie na tej jednej książce i jeszcze zabierze nas, czytelników, do świata, którego akcja dzieje się w kraju o nazwie Tutaj.

Polecam Po prostu magia wszystkim powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://dwukropek.com.pl/ksiazki/po-prostu-magia/

Artykuł Po prostu magia – recenzja premierowa książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Czego poszukujecie w książkach? Czego można oczekiwać od dobrej literatury? Przygody? Wartościowych treści? Wiedzy? Rzadko kiedy jednak po przeczytanej lekturze przeżywany coś w rodzaju katharsis. Emocje są tak intensywne, a fabuła tak satysfakcjonująca, że stajemy się po prostu szczęśliwsi.

Opowieści Świata Zorzy

Być może trudno będzie w to uwierzyć, ale ,,Strażniczka perły”, tak jak i jej starsza siostra z serii ,,Opowieści Świata Zorzy”, czyli ,,Silla” to ten rodzaj literatury, który napełnia czytelników dziką satysfakcją z ich odkrywania.

Dlaczego może być trudno w to uwierzyć? Bo to literatura dziecięca – opowiastka, której akcja rozgrywa się w fantastycznym, wymyślonym świecie. To jednak, o czym można tam usłyszeć i czego istnieje szansa się dowiedzieć, powinno być inspiracją nie tylko dla dzieci, ale także dla wielu dorosłych.

Tym razem bohaterką książki jest dziewczynka

Autorką, która stoi za tymi intensywnymi emocjami jest Karolina Lewestam. I o ile bohaterem pierwszego tomu uczyniła ona chłopca, to już postacią pierwszoplanową w kontynuacji została dziewczynka o imieniu Kutik – znana zresztą czytelnikom z dość istotnego udziału w fabule poprzedniej części.

Nie myślcie jednak, że Ari zupełnie nie pojawia się w ,,Strażniczce perły”. Chłopiec przybywa z misją ratunkową w dość kluczowym momencie akcji, jednak – co jest w zasadzie bardzo zabawne – autorka niemal wcale nie daje mu się tym razem wykazać.

Okropnie ważna misja w nieznane

Kutik przeprowadziła się do swojego przyjaciela Ariego na Tlate Hiin i przyjęła obowiązki starszego członka rodziny, choć niedawno sama odrosła od ziemi. Pomagała w domu, zajmowała się młodszą siostrą i zastanawiała skąd jest.

Kiedy otrzymała propozycję zostania w przyszłości wróżbitką – jej przyszłość pojaśniała. Wreszcie miała cel, któremu mogła się poświęcić. Niestety, jak to w tego typu historiach bywa, coś musiało stanąć jej na drodze.

Ptasierze, do tej pory nieszkodliwe ptaki, zaczęły gryźć ludzi oraz zwierzęta, zsyłając na nich klątwę wiecznej śpiączki. Kutik nie miała wyjścia. Musiała na chwilę odsunąć to, do czego zdążyła się już przyzwyczaić i wyruszyć z okropnie ważną misją w nieznane.

Książka, którą powinno się zekranizować

,,Strażniczka perły” jest powieścią, w której czarny charakter jest piękną i porywającą tłumy postacią. Gdzie do tej pory, największy wróg oraz antagonista serii staje się przyjacielem, a stare legendy okazują się czymś więcej, niż tylko bajdurzeniem przodków.

Jestem przekonana, że sięgając zarówno po tę jak i poprzednią część serii ,,Opowieści Świata Zorzy”, przepadniecie w niej na wiele godzin. Polecam czytać ją w kolejności chronologicznej, czyli od pierwszego tomu.

Wyczekuję z ciekawością kontynuacji (mam nadzieję, że jest planowana), a także ekranizacji, bo zdecydowanie jest to materiał na świetny film. ,,Strażniczka perły” będzie odpowiednia dla osób powyżej 10 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://agoradladzieci.pl/strazniczka-perly/

Artykuł Strażniczka perły – recenzja wyjątkowej powieści dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Raz w roku na niebo Silli wypływają zielone światła Zorzy. Są one dla mieszkańców krainy nie tylko pięknym zjawiskiem, ale także gwarancją bezpieczeństwa i potwierdzeniem pewnego porządku, dzięki któremu mogą czuć się szczęśliwi. Pewnego dnia okazuje się jednak, że przyszłość Zorzy jest zagrożona. Wiele istot dostrzega pojawiające się zmiany, które niechybnie prowadzą do nieprzyjemnych zawirowań. Co one oznaczają? Czy uda się je zatrzymać? I kim będzie osoba, która podejmie się tej trudnej misji?

Wieczór Zorzy

,,Silla” jest pierwszą z ,,Opowieści Świata Zorzy”, której autorka to Karolina Lewestam. Pozycja ukazała się nakładem wydawnictwa Agora dla dzieci i została wzbogacona wieloma pięknymi, pełno rozkładówkowymi ilustracjami artysty Mariusza Andryszczyka, którego możecie kojarzyć z innej genialnej powieści – ,,Przyjaciel Północy” (a także serii o Wombacie Maksymilianie).

W książce Karoliny Lewestam głównym bohaterem jest 11-letni Ari. Chłopiec mieszka wraz z mamą oraz młodszą siostrą w pokrytej lodem oraz śniegiem Tlate Hiin. Jest zupełnie zwyczajnym dzieckiem, które nie bardzo pali się do nauki, ale chętnie spędza czas z niezwykłymi przyjaciółmi – niedźwiedziami. Jego życie jednak diametralnie zmienia się w Święto Zorzy, kiedy patrząc w niebo, słyszy jak z góry pada jego imię.

Silla – opowieść pełna barwnych bohaterów

Karolina Lewestam stworzyła uniwersum z gatunku fantastyki, które łączy w sobie ponadczasową magię z wartościową treścią oraz cenną lekcją moralności. ,,Silla” ma w sobie pewien pierwiastek baśni, jest w niej coś z ,,Niekończącej się historii” i ,,Opowieści z Narnii”. Przedstawia historię chłopca, który wysłany z misją prawie niemożliwą do wykonania, dorasta, odkrywa na nowo siebie oraz poznaje cały przekrój barwnych bohaterów, które pełnią w książce znaczące role.

Wśród nich są m.in. śnieżne krowy – urastające do rangi mistycznych istot, wilki oraz niedźwiedzie żyjące w symbiozie czy śnieżne pantery, foki oraz Czarne Ptaki pełniące w historii role czarnych charakterów. Nie brak w niej także postaci nieszablonowych, oryginalnych i zupełnie bajkowych, które – podobnie jak całą powieść – chętnie widziałabym na kinowym ekranie.

Wartości i przekaz w powieści fantastycznej dla dzieci

,,Silla” jest książką, która ukazuje w jaki sposób smutek, samotność oraz poczucie bycia niekochanym może wpłynąć na człowieka. To opis ewolucji zła, a także próba przeciwstawiania się mu. ,,Silla” jest również opowieścią ukazaną z perspektywy młodego człowieka – chłopca, który obserwuje świat i analizuje go na swój prostolinijny sposób. Jego przemyślenia są niezwykle trafne. Dzięki posiadanej wrażliwości, a także przyjaznej osobowości udaje mu się zjednywać innych i pokonywać wszelkie przeszkody.

Polecam tę niezwykłą powieść drogi każdemu, kto chce dać się poprowadzić przez zimowe krajobrazy, prosto do początku wszechświata. Towarzystwo Ariego zapewni czytelnikom piękne wrażenia, a opowiadana przez autorkę historia rozbudzi wyobraźnię i na długo pozostanie w pamięci.

Mam nadzieję, że nie trzeba będzie długo czekać na kolejne książki z serii ,,Opowieści Świata Zorzy”. Tymczasem polecam ,,Sillę” każdemu powyżej 8 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://wydawnictwoagora.pl/silla/

Artykuł Silla – recenzja magicznej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jak to się stało, że w książce o niedźwiedziach najbardziej nieprzewidywalnymi i przerażającymi okazali się… ludzie? W tej recenzji zamierzam opowiedzieć o ostatniej nowości od Wydawnictwa Agora dla dzieci. To lektura, która mnie jednocześnie dogłębnie poruszyła, wstrząsnęła mną i zachwyciła.

,,Przyjaciel Północy” jest debiutem Ilony Wiśniewskiej w kategorii powieści dla młodych czytelniczek i czytelników. To na co dzień autorka cenionych reportaży, która w fabułę wplata swoje własne, niezwykłe doświadczenia. 

Głównym bohaterem książki jest dwunastoletni Daniel, który na swoje letnie wakacje przyleciał do ciotki na Spitsbergen. Podejrzewam, że większość osób już słyszała o tej wyspie, dla porządku jednak wyjaśnię, że to część Norwegii, leżąca za kołem podbiegunowym, na której żyją m.in. foki, lisy czy niedźwiedzie polarne.

Muszę przyznać, że na początku trochę się obawiałam. Czy niemal lodowcowy krajobraz to na pewno dobre miejsce na wciągającą fabułę? O ile możliwość przebywania tam bez wątpienia mogłaby być fascynująca, to jak na dłużej zatrzymać czytelnika, opisując wyłącznie ascetyczny obraz Północy? 

Na szczęście okazało się, że moje zaniepokojenie jest pozbawione jakiekolwiek sensu. Przedstawiona w książce przygoda Daniela nie tylko trzyma w napięciu, ale wzrusza, momentami wywołuje uśmiech na twarzy i, co też jest bardzo istotne – pozostawia w głowie czytelnika ważny przekaz, z którym nie można, od tak, przejść do porządku dziennego.

,,Przyjaciel Północy” jest bowiem pozycją wielowymiarową, która z jednej strony opisuje – prawdopodobnie – najbardziej ekscytujące wakacje kilkunastolatka. Z drugiej, jest obrazem postępującego kryzysu klimatycznego czy zjawiska zanikania gatunków. I to nie wszystko, bo to również uniwersalna i ponadczasowa walka dobra ze złem. Zestawienie ludzi wrażliwych, empatycznych oraz oddanych przyrodzie – z egoistami, dbającymi tylko o to, aby zaspokajać własne, niekoniecznie podstawowe potrzeby.

Są tu jednak nie tylko czarno-białe postacie, ale także bohaterowie z krwi i kości, którzy popełniają błędy, zmieniają się lub żyją ze świadomością swoich przewinień.

,,Przyjaciel Północy” jest również jedną z tych książek, które mają tak satysfakcjonujące zakończenie fabuły, że czytelnik odczuwa ciarki na całych plecach. Ktoś mógłby stwierdzić, że zastosowano w nim nieśmiertelne deux ex machina, ale jeżeli potrzeba nam optymizmu i nadziei, to niech objawiają się one właśnie w taki sposób!

Muszę też dodać, że tekst wzbogacają wspaniałe ilustracje Mariusza Adryszczyka. To dzięki obrazowi z okładki zainteresowałam się tą książką w pierwszej chwili, a ich pełen chaosu urok oraz równocześnie surowa emanacja we wnętrzu sprawiają, że możemy poczuć się, jakbyśmy byli na miejscu razem z bohaterami. 

Zdecydowanie polecam ,,Przyjaciela Północy” wszystkim czytelnikom powyżej 10 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://kulturalnysklep.pl/product-pol-99261-Przyjaciel-Polnocy.html

Artykuł Przyjaciel Północy – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W tym wpisie przygotowałam szybki przegląd jednej, intrygującej serii, tajemniczej powieści, a także coś lżejszego – dziennik dziewięciolatki pełen doskonałego poczucia humoru. 

Tytuł: Chcę kota i normalnych rodziców!

Autorka: Marion Achard

Tłumaczenie: Maria Braunstein

Wydawnictwo: Muchomor

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

,,To pierwsza książka francuski Marion Achard, która z wykształcenia jest cyrkowcem. Pozycja została opublikowana po raz pierwszy w 2012 roku i zapoczątkowała trylogię o Taluli, młodej, roztropnej, dowcipnej dziewczynce, która zapisuje w swoim pamiętniku różne emocjonalne rozterki, z którymi się mierzy.  Talula opisuje, jak to jest być dzieckiem ekscentrycznych rodziców, którzy są w ciągłym biegu. Opowiada o swoim codziennym życiu w domu i szkole oraz o tym jak bardzo chciałaby zaadoptować kota.

Pozytywna, pełna humoru opowieść o tym jak ważne jest to kim się otaczamy. 

Marion Achard pokazuje nam świat oczami dziecka i tym samym pomaga nam zrozumieć z jakimi emocjami mierzą się dzieci na co dzień i jakie mają przemyślenia na temat otaczającego ich świata.” Wydawnictwo Muchomor

Od siebie dodam, że to książka z dużą czcionką i twardą oprawą – idealna do nauki samodzielnego czytania. 

Tytuły: Szkoła szpiegów, Szkoła szpiegów na wakacjach

Seria: Szkoła szpiegów

Autor: Stuart Gibbs

Ilustracje: Mariusz Andryszczyk

Tłumaczenie: Jarek Westemark

Wydawnictwo: Agora

Rok wydania: 2021

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

,,Nowa zwariowana seria szpiegowska dla dzieci!

Nazywa się Ripley, Benjamin Ripley. Ma 12 lat, i sprawi, że całe dowództwo CIA będzie wstrząśnięte i zmieszane.

Pewnego dnia spokojne życie Benjamina Ripleya nabiera szalonego rozpędu. Wszystko zaczyna się od wizyty tajemniczego mężczyzny. Benjamin – bądźmy szczerzy: nerd i kujon – niespodziewanie otrzymuje powołanie do Szkoły Szpiegów. Tę tajną i elitarną placówkę prowadzi CIA, a uczą się w niej najzdolniejsi uczniowie – przyszli tajni agenci, gotowi do rozwiązywania najtrudniejszych zagadek oraz do udziału w niebezpiecznych misjach wywiadowczych. Początkowo Ben nie może uwierzyć w swoje szczęście, wkrótce jednak okazuje się, że wplątał się w aferę szpiegowską i że może to przypłacić życiem.” Wydawnictwo Agora

Tytuł: Tajemne Bractwo Pana Benedykta

Autor: Trenton Lee Stewart

Tłumaczenie: Kaja Makowska

Wydawnictwo: Dwukropek

Rok wydania: 2021

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

,,Intrygująca, zabawna i przerażająca, a zarazem wartościowa, mądra i dyskretnie przekazująca ciekawe informacje powieść dla dzieci, z rodzaju tych, które czyta się pod kołdrą przy świetle latarki, aż do ostatniej strony.

Wszystko zaczyna się od tajemniczego ogłoszenia w gazecie: Czy jesteś utalentowanym dzieckiem szukającym nowych możliwości? Zaciekawia ono Reyniego, który ma 11 lat, wychowuje się w sierocińcu i jest niezwykle uzdolniony. Reynie decyduje się poddać tajemniczym sprawdzianom wiedzy, a w trakcie egzaminu poznaje dwójkę równie utalentowanych jak on dzieci: Sticky’ego i Kate. Wszyscy trafiają do wielkiego kamiennego domu podobnego do zamku, gdzie czeka na nich autor ogłoszenia, pan Benedykt. Tam też dołącza do grupy malutka Constance. Dzieci dowiadują się, że ich zadaniem będzie powstrzymanie bardzo złego człowieka, który wynalazł urządzenie do kontrolowania ludzkich umysłów. W tym celu wyruszają do prowadzonej przez niego szkoły. Zostają do niej przyjęte i nadchodzi dla nich czas wielkich wyzwań, nadzwyczaj trudnych prób, podczas których sprawdzone zostaną nie tylko zdolności umysłowe, ale i charaktery. Czy przyjaźń pomoże im zdać najtrudniejszy ze wszystkich test?” Wydawnictwo Dwukropek

Artykuł Co czytać w drugiej połowie wakacji? Szybki przegląd nowości pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Marcin Kozioł

Ilustracje: Mariusz Andryszczyk

Wydawnictwo: Edipresse Książki

Rok wydania: 2018

Objętość:  więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Hasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2018, nowość, Wombat Maksymilian, Wombat Maksymilian i rodzina w tarapatach, wombat, Marcin Kozioł, Mariusz Andryszczyk, Wydawnictwo Edipresse, Edipresse Książki, Edipresse, podróż, przewodnik, przewodnik dla dzieci, Chiny, przygody, rodzina, przyjaźń, wyprawa, zwiedzanie, poznawanie, kraj, tarapaty

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Książki podróżnicze dla dzieci to osobna kategoria literatury dla najmłodszych. Szczerze mówiąc, chyba jedna z moich ulubionych.

Zawierają w sobie elementy edukacyjne i przede wszystkim nieprzemierzone lądy i wody przygód! Jak jednak połączyć jedno z drugim? Czy da się opracować ciekawy przewodnik po danym kraju i nie zanudzić młodego czytelnika?

Da się! Autorem doskonałego rozwiązania jest Marcin Kozioł, twórca serii książek z sympatycznym wombatem Maksymilianem.

Wychodzi on na przeciw nie tylko dzieciom i młodzieży, ale także współczesnym rozwiązaniom multimedialnym, o czym za chwilę opowiem nieco dokładniej.

,,Wombat Maksymilian i rodzina w tarapatach” to już trzecia książka z serii ,,wombacich” przygód, której akcja tym razem rozgrywa się w Chinach. Wcześniejsze ,,Wombat Maksymilian i Królestwo Grzmiącego Smoka” oraz ,,Wombat Maksymilian i misja na dachu świata” działy się kolejno w Bhutan oraz w Nepalu.

Trzeba przyznać, że autor wybiera wyjątkowo interesujące miejsca, również dla dorosłego czytelnika. Formą, są jednak skierowane dla dzieci w wieku 6-12 lat. Narratorem jest sam Wombat i jego przyjaciele, których podczas zwiedzania spotyka masa przygód i fascynujących splotów akcji.

Zapytałam autora o powód dla którego zdecydował się akurat na takiego bohatera.

Poniżej przytaczam jego odpowiedź:

,,Wombaty są mistrzami w kopaniu norek i tuneli. To wymarzony sposób na to, by bohater mógł podróżować, pokonując znaczne odległości, a nawet ocean :-). Wombata widziałem w jednym z ogrodów zoologicznych w Azji i tak mnie zauroczył, puszczając do mnie oko, że od tej pory trafił na szczyt listy potencjalnych bohaterów książek dla dzieci… poza tym ta seria to moja podróżnicza autobiografia :-). Jeżeli miałbym wybierać, jakim zostać zwierzątkiem, zdecydowałbym się na wombata :-).” wypowiedź dla Bajkochłonki, 11.03.2018 rok

 

Maks porwał się na naprawdę wielkie zadanie. Chiny są jednym z największych państw świata.  Według tego co mówi przyjaciółka wombata – Zuzia, mieszka w nich miliard i czterysta milionów osób.  Wątpię czy kiedykolwiek udałoby mi się wyobrazić tyle ludzi w jednym miejscu na raz! 

Poznaje tam nowych przyjaciół,  m.in. uroczego szczura He którego etymologia imienia jest równie ciekawa jak on sam, grzywacza chińskiego czy chińską jaszczurkę. 

Szczur w Chinach symbolizuje mądrość i cieszy się dużo lepszą opinią niż w Europie. Podobnie jak nasz bohater żyje w kanałach, tylko jego nie są drążone za pomocą małych łapek, a z użyciem ciężkich maszyn i nazywa się je kanałami kanalizacyjnymi.

Dodatkowo He, jak się okazuje, ma swoją tajemnicę, którą ukrywa przed Maksymilianem. Możecie być jednak pewni, że to bardzo pomocny Szczur, podobnie jak reszta nowo poznanych przyjaciół! 

Poznajemy także rodzinę wombata. Jego tatę, mamę, siostrę Malinkę oraz brata Klopsa. Wszyscy są bardzo ważni w tej przygodzie, ale największą rolę odegra tutaj najmłodsza z nich. Siostra Malinka daje się złapać ludziom o złych zamiarach i na jej poszukiwanie wyruszają bracia – Klops oraz Maksymilian. Możemy obserwować jak po tropach, przemierzają Chiny wzdłuż i wszerz, żeby wreszcie trafić do celu!

Książka uczy właściwego zachowywania się w różnych sytuacjach. Z jednej strony zwraca dzieciom uwagę,  że dzikie zwierzęta, nawet słodkie i milusińskie mogą okazać się niebezpieczne i trzeba zachować przy nich należytą ostrożność. Z drugiej, za pomocą małych gestów, pokazuje bycie uczciwym i pomocnym dla tych, którzy akurat tej pomocy potrzebują.

,,Wombat Maksymilian i rodzina w tarapatach” to książka napisana świetnym językiem, z zabawnymi dialogami i trafioną w punkt oprawą graficzną. Nie wyobrażam sobie przewodnika bez zdjęć, dlatego jestem bardzo usatysfakcjonowana ich ilością w tej książce. Marcin Kozioł potwierdził, że w pierwszej części o Bhutanie, wszystkie fotografie są jego autorstwa, w kolejnej z akcją dziejącą się w Nepalu – wszystkie bez dwóch, a w tej z Chin ponad 130 zdjęć jest jego dokumentacją z podróży.

 

,,Takie są Chiny. Nowoczesne i tradycyjne. Bogate i biedne. Szybkie i niespieszne jednocześnie.” Rozdział Mutant tu był, str. 145

 

Autor nie krytykuje Chin za to, co w Europie mogłoby się wielu nie podobać. Delikatnie przytacza argumenty, które mogą przemawiać przeciwko praktykom np. więzienia ptaków w klatkach. Daleki jest jednak od osądzającego tonu. Pokazuje raczej konkretne działanie. W tym wypadku uwolnienie ptaków przez Maksymiliana i jego kompanów.

(Rok 2018 jest w Chinach rokiem psa! Aura rozmyśla właśnie nad podróżami wombata Maksymiliana.)

Uzupełnieniem treści są też bardzo udane ilustracje Mariusza Andryszczyka. Wombat jego autorstwa przemyka się pomiędzy zdjęciami jak cień, który zaznacza swoją obecność w najważniejszych miejscach w Chinach.

Okładka jest w wiele obiecującym kolorze zieleni, a zdobiący ją bohater jest równocześnie bajkowy i realny.

Jego głowę ochrania douli – tradycyjny słomiany kapelusz, który w kulminacyjnym momencie przyniesie mu szczęście.

Podpowiem tylko, że rozgrywka będzie miała wiele wspólnego z tradycyjną, chińską grą pong hau ki. Autor oprócz bardzo ciekawej treści, postarał się także o dodatkowe atrakcje dla czytelnika.

Na końcu książki można odnaleźć Wombacie norki – grę, której pierwowzorem była właśnie wspomniana przeze mnie gra powyżej.

Mało tego, są tam także karty, które również można wyciąć w sposób, który nie narazi książkę na zniszczenie, i rozegrać partyjkę makao (niekoniecznie w Makao ).

Dodatkowo, na różnych stronach znajdziecie specjalne kody, które za pomocą intuicyjnej aplikacji przeniosą Was i Wasze dzieci w miejsca o których mowa w książce. Będziecie mogli oglądać je z różnych kątów widzenia na zdjęciach, słuchać tradycyjnej chińskiej muzyki lub obejrzeć pokaz sztuk walki na video.

,,Wombat Maksymilian i rodzina w tarapatach” to nie jest jednak tylko przewodnik, wzbogacony o wątki fabularne. To historia o tym, czym jest rodzina oraz szczęście. Mistrz Tang słusznie twierdzi, że prawdziwie szczęśliwym można być tylko, kiedy jest się z tymi, których się kocha.

Według chińskiej filozofii yin i yang, prawdziwa harmonia następuje wtedy, kiedy łączymy ze sobą różne przeciwności. Oczywiście, podróże są fascynujące i warto im się oddać, ale tak samo dobrze jest powrócić do domu, odpocząć i otoczyć się gronem ulubionych osób.

Artykuł Wombat Maksymilian i rodzina w tarapatach – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.