Przyznam szczerze, że rzadko mi się zdarza, żeby o kontynuację jakiejś serii książek wypytywała mnie mama i babcia jednocześnie. A w przypadku tego cyklu nie tylko tak było, ale zdarzało się to regularnie i z dużą intensywnością – aż do momentu ogłoszenia przez autora drugiego (jakże wyczekiwanego!) tomu.

Kiedy kolejna część Antosi w bezkresie?

Z tego właśnie powodu piszę o tej książce dopiero teraz. Najpierw trafiła ona w ręce najbliższych mi osób i wspaniale było patrzeć oraz słuchać jak bardzo ekscytują się one tą historią. Dopiero później przyszedł czas na mnie.

Trzeba jednak przyznać już na samym początku – nasza przygoda z tym cyklem jeszcze się nie kończy. Mentalnie przygotowuję się więc na kolejną serię częstych pytań: kiedy trzeci tom Antosi w bezkresie?

Zbójeckie nasienie – kontynuacja serii

Bo choć drugi tom nosi tytuł Zbójeckie nasienie i wydawać się może, że na okładce jest chłopak – czytelnik ma niezmiennie do czynienia z Antonią Rossińską, tylko taką która sporo już zdążyła przejść na Wschodzie, a przed nią jeszcze więcej wyzwań i trudności.

Marcin Szczygielski powraca w drugim tomie opowieści o Antosi. Książka Zbójeckie nasienie to bezpośrednia kontynuacja przygód 11-latki, która po inwazji wroga na Polskę w czasach wojny, została wraz z matką zesłana w głąb ZSRR. Moim zdaniem tytuł nie jest zbyt trafny i osobiście zostałabym przy tym z pierwszego tomu – ale poza tym drobiazgiem, trudno mieć do tej serii jakiekolwiek zastrzeżenia.

Życie z Kazachami

Co działo się w pierwszych miesiącach życia Antosi, a właściwie walki o życie na obczyźnie – znajdziecie w pierwszym tomie. Druga część skupia się przede wszystkim na czasie, kiedy dziewczynka spędza codzienność z Kazachami – wędrującą przez stepy rodziną, która bierze ją pod opiekę i pomaga stanąć na nogi.

To właśnie z tego tomu dowiadujemy się, co się z nią stało, gdy uległa wypadkowi pod koniec pierwszej książki. W pierwszoosobowej narracji Antosia opowiada ze szczegółami jak wygląda życie pod jurtami, polowanie na żmije i susły czy handlowanie – nie zawsze pozostające w zgodzie z zasadami moralnymi.

Książka z reporterskim zacięciem

Autor opisuje nie tylko perypetie bohaterki, ale z niezwykłą skrupulatnością pokazuje czytelnikowi świat kazachskiej rodziny – tradycyjne potrawy, podział obowiązków czy hierarchię panująca w rodzinie. Można więc poczuć, że Marcin Szczygielski wykonał w tym zakresie niezwykłe badania, a być może nawet sam miał przyjemność spotkać taką rodzinę na swojej drodze.

Książka nie jest oparta o historię prawdziwej Antosi Rosińskiej, ale czytając Zbójeckie nasienie można odnieść wrażenie, że takie wydarzenia mogły mieć kiedyś miejsce, a tym bardziej – że żyły, a może nawet ciągle żyją takie rodziny tradycyjnych Kazachów, którzy potrafią z powodzeniem funkcjonować w niebywale surowych warunkach, rozumieć otaczającą ich przyrodę i być szczęśliwymi wśród swoich.

Dla kogo jest ta książka?

Przez wzgląd na to jak wiele miejsca w tej pozycji zajmuje właściwie wiedza popularnonaukowa czy ciekawostki – dość zaawansowane merytorycznie. Jak nie brak tutaj brutalności utożsamianej z wojną i dyktaturą, cierpienia, trudnych momentów – Zbójeckie nasienie poleciłabym odbiorcom powyżej 13 roku życia.

Moim zdaniem tę książkę niesłusznie określa się powszechnie jako lekturę dla dzieci. To pozycja przede wszystkim dla dorosłych lub młodzieży. Książka poruszająca, ogromnie wciągająca i piękna – choć często smutna. Wypatruję jej kontynuacji, mając nadzieję, że Antosia znajdzie wreszcie swój dom – gdziekolwiek by on teraz miał być.

Link do strony wydawnictwa: https://latarnik.com.pl/tytul/zbojeckie-nasienie/

Artykuł Zbójeckie nasienie – recenzja kontynuacji wybitnej serii książek pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

W zalewie świątecznych książek o Mikołajach, Gwiazdce i pachnącym lasem choinkach ukazała się pozycja dla dzieci, młodzieży oraz dorosłych, która odważyła się poruszyć zupełnie inną tematykę. Niełatwą, ale też dużo bardziej znaczącą. Tematykę, która osadzona jest na solidnych fundamentach faktów, historii oraz autentycznych opowieści, które potrafią wzbudzić w czytelnikach prawdziwe, czasami głęboko skrywane emocje.

,,Antosia w bezkresie” jest książką Marcina Szczygielskiego – w mojej opinii – jednego z najznamienitszych polskich pisarzy literatury dziecięcej. Jego dotychczasowe publikacje takie jak m.in. ,,Oczy Michaliny” czy ,,Teatr Niewidzialnych Dzieci” przekraczają granice wyobraźni i oferują czytelnikom niebywałą wrażliwość oraz ważne przesłania.

Zsyłka do Kazachstanu

Nowość ,,Antosia w bezkresie” jest pierwszą z zapowiadanej serii książek o tytułowej dziewczynce, którą los podczas II wojny światowej zesłał do Kazachstanu. Deportacja kilkulatki wraz z mamą i niewielkim dobytkiem jest dla dziecka przeżyciem trudnym do opisania – a jednak, Marcinowi Szczygielskiemu udaje się  zawrzeć w słowach wielowymiarowy świat oraz doświadczenia, które trudno będzie wymazać z pamięci.

Staliśmy wszyscy na nasypie głodni, brudni, śmierdzący, zawszeni i oniemiali. Wpatrywaliśmy się w ten majestatyczny, milczący, nieruchomy krajobraz niczym w święty obraz w kościele.

Marcin Szczygielski, Antosia w bezkresie, Rozdział VII, O tym, jak nas zabrali do łaźni i było strasznie, str. 91

Kiedy przychodzi NKWD

Antosia przez większość swojego dzieciństwa miała beztroskie życie. Razem z rodzicami, ich przyjaciółmi oraz pomocą domową mieszkała w Brentówce na Kresach Wschodnich. Duży dom, rozmaite smakołyki oraz wymyślne zabawki to była jej codzienność, na którą nawet zdarzało jej się czasem grymasić. Wszystko zmieniło się wraz z nadejściem wojny. Okazało się, że ojciec dziewczynki jako oficer trafił na pole bitwy, a domowy mir zakłóciło nadejście NKWD.

Piękny! Tak. Rosjanie potrafią tworzyć wspaniałą, przejmującą literaturę, olśniewające malarstwo. Wielką sztukę! Ale to… to tylko pozłotko, cieniutka warstwa kruszcu na grudzie błota. Błyszczące, tęczowe refleksy na odwłoku robaka!

Marcin Szczygielski, Antosia w bezkresie, Rozdział III, O tym, jak nasz dom najechali Rosjanie, a ja im się postawiłam, str. 46

Koniec rozpaczania

Na stronach ,,Antosi w bezkresie” obserwujemy przyspieszone dorastanie dziecka. Zmianę w myśleniu, zachowaniu oraz nawet podejściu do życia. Początkowo delikatna dziewczynka, która była skłonna do dramatyzowania i histerii, staje się twarda oraz nieustępliwa w walce o własne przetrwanie. 

Jest taki moment w książce, kiedy stwierdza, że przestała płakać, bo zabrakło jej łez. Postanawia wówczas nie skupiać się na własnym nieszczęściu, ale działać – nawet jeżeli to działanie często skazane jest na niepowodzenie.

Antosia w trzech emocjach

,,Antosia w bezkresie” to powieść przejmująca i pozostawiająca w czytelniku mieszaninę różnych emocji. Z jednej strony podziw dla głównej bohaterki, a tym samym – dla wszystkich dzieci, z historii których została ulepiona ta postać. Z drugiej – zachwyt nad sposobem, w jaki autor ukazuje naturę stepów, ich nieme oraz nieporuszone piękno. Finalnie, ciekawość jaką kontynuację będzie miała ta seria. Bowiem cliffhanger, którym kończy się książka sprawia, że dalsze losy dziewczynki mogą, nomen omen, potoczyć się bardzo różnymi torami.

Ja z pewnością będę czekać na drugi tom powieści, a wam szczerze zalecam sięgnięcie po ,,Antosię w bezkresie” już teraz. Jest duża szansa, że takiej drugiej książki w tym roku jeszcze nie poznaliście.

Lektura będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 11 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://latarnik.com.pl/tytul/antosia-w-bezkresie/

Artykuł Antosia w bezkresie – recenzja książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Marcin Szczygielski

Wydawnictwo: Latarnik, Oficyna Wydawnicza AS

Rok wydania: 2020

Objętość: prawie jak encyklopedia! 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wyobraźcie sobie, że widzicie rzeczy, których inni nie widzą. W środku dniu możecie dostrzec wielkiego, kolorowego ślimaka przechodzącego ulicą, którego nikt inny nie jest w stanie zobaczyć. Co więcej, nikt nie chce wierzyć Waszym wizjom i nawet najbliżsi poszukują rozwiązania tylko tam, dokąd sięga ich zdrowy rozsądek. 

,,Oczy Michaliny” to powieść Marcina Szczygielskiego, na którą zasadzałam się już od jakiegoś czasu. Autor jest wyjątkowo cenionym twórcą w naszym kraju, a jego książki dla dzieci szybko stają się poczytnymi bestsellerami. Do pełni sukcesu wystarczy już tylko dodać okładkę zilustrowaną przez Emilię Dziubak.

Główną bohaterką książki jest 12-letnia Michalina, która mieszka w dziwnym miejscu i w dziwnych czasach. Miasto Czterech Wiatrów trudno ulokować na osi chronologii. Prawdopodobnie akcja toczy się w dalekiej przyszłości, chociaż rzeczywistość jest bardzo zbliżona do naszej. W świecie Michaliny przeplatają się jednak ze sobą różne ery. Obecność artefaktów z przeszłości ma jednak większe znaczenie niż nasze zabytki czy legendy.

Na początku książki poznajemy skróconą historię dziewczynki. Młodzi czytelnicy mogą z powodzeniem się z nią utożsamić, bo właściwie niewiele się od niej różnią. Michalina chodzi do szkoły, ma przyjaciółki, rodziców i czasami coś tylko mocniej zaprząta jej głowę. Tym czymś są zazwyczaj właśnie Rzeczy Specjalne, które widuje. Z pomocą różnych osób (mniej lub bardziej życzliwych) stara się rozumieć skąd one się biorą.

Historia kawałek po kawałku odkrywa przed nami kolejne tajemnice. Okazuje się, że wydarzenie z kilku dni przed urodzinami Michaliny bardzo wpłynęło nie tylko na jej życie, ale także na losy jej bliskich. Dziewczynka na początku nie zdaje sobie sprawy w jak wielkim znajdzie się niebezpieczeństwie, gdy tylko ktoś odkryje jej tajemnice.

,,Oczy Michaliny” to opowieść, która na początku charakteryzuje się niezwykłym realizmem, żeby z każdym kolejnym rozdziałem przenieść czytelnika w coraz barwniejszy świat fantazji. Momentami dzieje się w niej tak wiele, a narrator podrzuca tak dużo informacji, że można nieco się zagubić. 

Mam też poczucie, że finał tej historii mógł być też bardziej entuzjastyczny, ale autor zdecydował się na swego rodzaju klamrę kompozycyjną, przywracając fabułę na tory większego realizmu. 

,,Oczy Michaliny” są historią o tym jak dzieciństwo odbija się później w każdym dorosłym człowieku. Jak nasze decyzje mają wpływ na innych i jak bardzo jesteśmy odpowiedzialni za nasze zdolności. Jak przekonała się sama Michalina – rodząc się, nikt nie daje nam instrukcji obsługi, to sami musimy zrozumieć jak funkcjonować w świecie, żeby nie zaburzyć jego naturalnego porządku.

Polecam tę książkę czytelnikom powyżej 11 roku życia. ,,Oczy Michaliny” można kupić w każdej dobrej księgarni internetowej.

Artykuł Oczy Michaliny – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.