Jak dobrze wrócić do Białej Doliny! Miejsca, gdzie wszystko jest jakieś prostsze, piękniejsze, lepsze. Do Anaszki i Mii, do Nadleśniczego Bębna, leśniczego Gałązki czy liska Pietruszka. 

Co nowego w Białej Dolinie?

,,Lato w Białej Dolinie” to kolejna część serii ze zbiorkami opowiadań Przemka Corso z ilustracjami Marceliny (Marceliny Misztal). Po książce ,,Opowieści z Białej Doliny”, która okazała się niezwykle ciepła, pomysłowa i mądra – z dużymi oczekiwaniami, ale także nutką podekscytowania usiadłam do kontynuacji.

W Białej Dolinie szykują się wielkie zmiany. Choć pozornie wszystko wydaje się być na swoim miejscu, to jednak nastroje mieszkańców zwiastują dość znaczący przewrót. Na szczęście przewrót w znaczeniu zwrotu akcji, a nie nieszczęśliwego upadku!

Nie trzeba się rozumieć, żeby się lubić

Książka zawierająca sześć rozdziałów, opowiada o pojawieniu się w Białej Dolinie nieznajomych. Tajemniczy ludzie w kapeluszach, płaszczach i z walizkami, nazwani przez miejscowych Obcymi, to dość czytelne nawiązanie do tego, czego chwilę wcześniej sami byliśmy świadkami na, można powiedzieć, własnych podwórkach.

Obcy nie byli jednak ludźmi ani z Ukrainy, ani z żadnego innego konkretnego kraju. Choć na pozór zamknięci w sobie i posługujący się zupełnie niezrozumiałym językiem – bardzo szybko potrafili zjednać sobie naszych znanych bohaterów, udowadniając, że nie trzeba się rozumieć, żeby się lubić.

Wielkie kino, miłość i prawda

W ,,Lato w Białej Dolinie” nie tylko jednak Obcy będą ,,atrakcją” dla czytelników. Jeszcze więcej zamieszania (o ile to możliwe) narobi słynny na cały świat reżyser, który postanowi właśnie w tym miejscu nakręcić swój kolejny film. Co więcej, zamierza on zaangażować do niego mieszkańców Białej Doliny, oczarowany tym, co ona oferuje, czyli prawdą.

Czy jednak dojdzie do nakręcenia filmu fabularnego? Jak w tym wszystkim odnajdą się Mia i Anaszka? Kto się w tym tomie zakocha (i wcale nie będzie to jedna osoba!), a kto stanie się mistrzem sprytu oraz sztuczek? Sięgnijcie po książkę, żeby znaleźć odpowiedzi na te pytania.

Wartościowy zbiór opowiadań dla dzieci

,,Lato w Białej Dolinie” zaskoczy Was ogromnymi pokładami wrażliwości, mądrych podsumowań każdego rozdziału oraz podejściem do świata i życia, jakie powinno być powszechnie praktykowane.

Kolorowe, naiwne, ale zarazem piękne ilustracje obrazujące licznie fabułę, umilają czytanie i nadają całości pewnego rodzaju bezpośredniości oraz szczerości. Polecam ,,Lato w Białej Dolinie” każdemu, kto tylko skończył 4. rok życia.

Link do strony wydawnictwa: https://sqnstore.pl/wydawnictwo-sqn/sqn-pop/4780-lato-w-bialej-dolinie-przemek-corso-marcelina-misztal.html

Strona serii: https://www.opowiescizbialejdoliny.wsqn.pl

Artykuł Lato w Białej Dolinie – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Kontynuuję cykl – 5 pytań do twórców literatury dziecięcej! Wypytuję autorów, ilustratorów, tłumaczy, a nawet wydawców o swoje projekty, przyszłe pomysły i prywatne księgozbiory. Mam nadzieję, że odpowiedzi jeszcze bardziej wciągną Was w wir książkowych opowieści!

Tym razem zwróciłam się z kilkoma pytaniami do twórców wyjątkowej książki, którą z przyjemnością objęłam swoim patronatem. Posłuchajcie, co powiedział mi autor  ,,Opowieści z Białej Doliny” – Przemek Corso. Link do recenzji książki znajdziecie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2022/06/01/opowiesci-z-bialej-doliny-premierowa-recenzja-patronatu/

Zdjęcia twórców dzięki uprzejmości Wydawnictwa SQN

1. ,,Rodzinę można sobie stworzyć” – to jedno ze zdań z samego początku książki, które nieczęsto spotyka się w bajkach dla dzieci. Dlaczego w ,,Opowieściach z Białej Doliny” postanowiliście poruszyć tematy ważne, lecz trudne?

Przemek Corso: Intencją nie było zaprojektowanie opowieści, żeby spełniała jakąś określoną rolę edukacyjną. Przede wszystkim miała bawić, a świat wykreowany miał być miejscem, które każdy z nas chciałby odwiedzić naprawdę. Powiedziawszy to, jednak chciałem zapewnić, że idea, że rodzinę można sobie stworzyć, to jedna z rzeczy w które wierzymy z Marceliną. Jest to dla nas idea bardzo blisko, bo każde ma wokół siebie rodzinę stworzoną z ludzi z którymi nie łączy nas krew. Sekret polega na tym, żeby nie budować takiej relacji na siłę, a z właściwymi ludźmi, takie rzeczy się po prostu dzieją.

2. Z książki wyłania się obraz dzikiego dzieciństwa blisko natury. Uważacie, że w dzisiejszym digitalowym świecie taka wizja jest jeszcze w pełni możliwa do realizacji? Czy jest dostępna dla każdego?

P.C.:Jestem absolutnie przekonany, że tak właśnie jest. Pisząc Opowieści z Białej Doliny chciałem skupić uwagę czytelników na drobnych, wspaniałych rzeczach, takich jak szum lasu, aby przypomnieć im, jak ciekawy i piękny jest świat. Chodziło też o rozróżnienie tego, czym jest odpowiedzialność za miejsce i czym ta odpowiedzialność różni się od ,,posiadania”. Wszak ktoś chce ukraść las… a nasi bohaterowie chcą temu zapobiec. Myślę, że to bardzo interesujące.

3. Książka zwraca dużą uwagę na fakt ,,bycia innym” – grubym, chudym, gadułą, i pokazuje, że jest to jak najbardziej normalne. Uważacie, że uświadomienie dzieci o tym fakcie to największe wyzwanie, z jakim mierzą się współcześni rodzice?

P.C.: Tutaj nawiążę do twojego poprzedniego pytania. Żyjemy w świecie całkowicie scyfryzowanym. Czy tego chcemy, czy nie. Jesteś bombardowani informacjami, a młodzi ludzie często gęsto, są programowani odnośnie tego jak mają wyglądać, jak powinny wyglądać wakacje, co się powinno jeść. Staliśmy się trochę niewolnikami tych wyobrażeń, żeby wspomnieć przerażające zestawienia „Instagram vs rzeczywistość”, Ja naprawdę chciałem, żeby te opowiadania pokazywały jedną rzecz… jesteśmy różni i możemy być różni.

Leśniczy Gałązka może być serdeczny, ale nie ma nic złego w tym, że lubi mieszkać sam. Pani listonosz Zofia mogłaby być czyjąść babcią, ale nigdy nie chciała. Nie ma nic wspanialszego, niż budowanie postaci na takich właśnie detalach. Marcelina opowiadała mi mnóstwo rzeczy o Szklarskiej Porębie i indywidualnościach, które spotyka na swojej drodze, a ja ze względu na to szczere uczucie, którym nią darzę, chłonąłem to wszystko jak gąbka, wyciągając to co najlepsze i na tej podstawie często konstruowałem kolejne fabuły. Czyli w górach jest schronisko w którym pracuje Stachu, tak? I ma tam saunę, tak?

4. Anaszka i Mia to postaci wzorowane na Waszych dzieciach, w ,,Opowieściach z Białej Doliny” można znaleźć również inne nawiązania do Waszych osobistych doświadczeń, przeżyć.

P.C.: Gdyby nie nasze rodzicielstwo, ta bajka nie miałaby racji bytu. Wychowujemy nasze córki w podobny sposób, jak wychowywane są książkowe dziewczynki. Ta bliskość z naturą i wspólne przygody stały się nie tyle inspiracją, co po prostu pretekstem, żeby coś im zostawić. Napisać coś namacalnego, co za kilka lat pozwoli im poznać bliżej rodziców – to w co wierzą, to co czują, to jak myślą… i jak w przypadku Marceliny, jak rysują. Największa radość, to fakt, że ta opowieść, choć tak intymna, rezonuje z tyloma osobami

5. Oprócz książki powstaje audiobook z udziałem znanych osobistości. Możecie zdradzić więcej szczegółów na temat tego projektu?

P.C.: Przerosło to nasze najśmielsze oczekiwania – audiobook czytany na dwa głosy zamienił się w słuchowisko z nieprawdopodobną obsadą. W najważniejszą dla mnie postać, czyli nadleśniczego Bębna wciela się Wiktor Zborowski, o którego udziale marzyliśmy od samego początku. A to jedno z mnóstwa nazwisk, które uwierzyły w ten projekt. Bo fakty są takie, że na początku mieliśmy tylko jeden tekst, ale dzięki wydawnictwu SQN, które uwierzyło w potencjał Białej Doliny i tak naprawdę pomogło nam ten świat stworzyć, nagle dotarliśmy do momentu w którym mamy listę nazwisk, która dała tym literackim bohaterom nowe życie. Zwykły pomysł i prosty tekst stał się prawdziwym, żywym światem. Premiera pierwszego odcinka już 15 lipca 2022 roku w Audiotece. Myślę, że kiedy dojdzie do ogłoszenia całej obsady, ludzie nie uwierzą i będą przecierać oczy ze zdumienia. Czegoś tak dużego w kontekście słuchowisk dla dzieci prawdopodobnie jeszcze nie było.

Więcej o ,,Opowieściach z Białej Doliny” przeczytacie tutaj: https://bajkochlonka.pl/2022/06/01/opowiesci-z-bialej-doliny-premierowa-recenzja-patronatu/

Artykuł 5 pytań do… Przemka Corso oraz Marceliny, twórców książki ,,Opowieści z Białej Doliny” pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Opowieści z Białej Doliny
➜ Autor: Przemek Corso
➜ Ilustracje: Marcelina (Marcelina Misztal)
➜ Wydawnictwo: SQN
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

– Tacy już są dorośli – odparła w końcu. – Trudno ich zrozumieć, trzeba ich po prostu kochać.” 

Przemek Corso, Opowieści z Białej Doliny, str. 292

Nietypowo chciałabym rozpocząć recenzję od słów, którymi kończy się omawiana tutaj książka. Powyższy cytat jest  jej doskonałym podsumowaniem, bo nie tylko zawierają pewną uniwersalną mądrość, ale również subtelne poczucie humoru oraz wielką wrażliwość.

,,Opowieści z Białej Doliny” są zbiorem siedmiu opowiadań, połączonych ze sobą osią fabularną. Ich autorem jest Przemek Corso – człowiek-orkiestra; pisarz, konferansjer, felietonista, lektor, głos radiowy (a to dopiero początek!). Ilustracje stworzyła z kolei Marcelina vel Marcelina Misztal – także obdarzona wieloma talentami artystka.

Z nieskrywaną przyjemnością informuję, że objęłam ten tytuł bajkochłonkowym patronatem medialnym!

WIZYTA W BIAŁEJ DOLINIE

,,Opowieści z Białej Doliny” to pięknie wydana książka, która łączy w sobie moje ulubione cechy literatury dziecięcej: doskonałe, nieco absurdalne poczucie humoru (takie jak np. w serii ,,Lisek i Prosiaczek”), mądry przekaz oraz ciekawych bohaterów, których nie da się nie lubić.

W książce na pierwszym planie jest jednak miejsce, czyli tytułowa Biała Dolina. To ona jest pierwiastkiem łączącym wszystkie postacie oraz wydarzenia. To miejscowość, w której jest przestrzeń – i na góry, i na las, ale także na rozwijające się miasto. 

CO JEST DLA NAS WAŻNE

Jednymi z bohaterek opowiadań są dziewczynki Mia i Anaszka. Kilkulatki, które postanawiają zgłębić tajemnicę złodzieja lasu. W trakcie swojego śledztwa i wyprawy zarazem, poznają leśniczego pana Gałązkę. Jest on podwładnym ich dziadka nadleśniczego Bębna. Co zabawne, pan Gałązka jest słusznie zbudowany i dość wysoki, a pan Bęben – niski i filigranowy. 

,,Opowieści z Białej Doliny” łączą siatką powiązań wiele postaci, wplatając każdą w kolejne przygody. Fabuła jest starannie przemyślana i prowadzi czytelników od jednego wniosku do drugiego. Rozdziały nie mają jednak moralizatorskiego charakteru. Czyta się je niebywale lekko i z wielkim uśmiechem na ustach.

Z książki można zapamiętać m.in. że:

• można zaprzyjaźnić się z kimś, kogo początkowo się nie polubiło,
• warto prosić o pomoc, jeżeli jej potrzebujemy,
• wspaniale jest znać języki obce (i dają one mnóstwo radości!),
• lasowi oraz zwierzętom należy się szacunek,
• odpoczynek jest tak samo ważny jak praca,
• nie trzeba zmuszać się do lubienia czegoś, trzeba po prostu zrozumieć, co jest dla nas ważne.

CIEPŁA SZARLOTKA Z BITĄ ŚMIETANĄ

,,Opowieści z Białej Doliny” zauroczyły mnie pod wieloma względami. Rozdział z wymyśloną restauracją, która pozwoliła nie tylko dzieciom, ale i dorosłym uruchomić swoje wyobraźnie – pokazuje, że tego rodzaju zabawa jest dobra dla wszystkich. Z kolei Poczta Polska z całą pewnością powinna błagać o wypożyczenie fragmentu opisu zawodu listonosza, bo jest to najlepszy opis tej profesji, jaki kiedykolwiek czytałam (podobnie jak i zawód leśniczego).

Ilustracje Marceliny przypominają obrazki z literatury skandynawskiej. Postacie na nich nie są cukierkowe, ale pełno w nich osobowości. Doskonale uzupełniają się z tekstem i podkreślają jego humorystyczną stronę (podobnie jak dźwiękonaśladowcze wyrażenia).

Książkę ,,Opowieści z Białej Doliny” powinno się szybko przenieść na deski teatru, a następnie ją zekranizować, oglądać oraz czytać naprzemiennie, z przerwami na kubek kakao oraz ciepłą szarlotkę z bitą śmietaną. 

Opowiadania przynoszą mnóstwo radości, rozwijają wrażliwość i pozwalają miło spędzić czas w gronie całej rodziny. BARDZO polecam ,,Opowieści z Białej Doliny” każdemu powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://sqnstore.pl/przedsprzedaz/sqn-pop/1462-opowiesci-z-bialej-doliny-przemek-corso-marcelina-misztal.html

Artykuł Opowieści z Białej Doliny – premierowa recenzja patronatu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.