Tytuł: ,,Kłopoty rodu Pożyczalskich”

Seria: Pożyczalscy

Autor: Mary Norton

Ilustracje: Emilia Dziubak

Tłumaczenie: Maria Wisłowska

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2020 (dodruk)

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Czasami zdarza się, że coś nam znika. Wydawałoby się, że położyliśmy to dokładnie w tym miejscu, ale kiedy sprawdzamy, okazuje się, że po tej rzeczy nie ma ani śladu. Zwykle zrzucamy takie zjawisko na karb zmęczenia lub roztargnienia. Co byłoby jednak, gdyby okazało się, że zaginioną rzecz ktoś sobie od nas… pożyczył?

,,Kłopoty rodu Pożyczalskich” to bestsellerowa seria książek dla dzieci autorki Mary Norton. Wszystkie 5 tomów ukazały się w Polsce dzięki staraniom Wydawnictwa Dwie Siostry, a ilustracje dla nich wykonała Emilia Dziubak. 

Poniżej lista następujących po sobie części:

– ,,Tom drugi: Pożyczalscy idą w świat”,

– ,,Tom trzeci: Pożyczalscy na wyspie”,

– ,,Tom czwarty: Pożyczalscy w przestworzach”,

– ,,Tom piąty: Pożyczalscy pomszczeni”.

Cała opowieść rozpoczyna się jednak od ,,Kłopotów rodu Pożyczalskich”, kiedy czytelnik dopiero dowiaduje się o tych bardzo tajemniczych istotach. 

Historię poznajemy dzięki pani May, która opowiada o niej pewnej Kasi. 

Okazuje się, że pani ta miała brata, który słynął z wyjątkowo bujnej wyobraźni. Są jednak pewne przesłanki, że nie wszystko co opowiadał, zostało zmyślone.

W pewnym domu na wsi, zaraz pod kuchenną podłogą mieszkała rodzina malutkich istot, zwanych Pożyczalskimi. Ludzie nic nie wiedzieli o ich istnieniu, bo Pożyczalscy uważali, żeby się im nie pokazywać. To, co było im potrzebne do życia pożyczali od gospodarzy, ale robili to w taki sposób, żeby nikt nie zauważył, że czegoś brakuje. 

Pewna jednak 13-letnia Pożyczalska, Arietta, była bardzo ciekawa życia, które toczy się poza mieszkaniem pod podłogą. Kiedy pewnego dnia wyszła pierwszy raz rozejrzeć się dookoła, spotkała chłopca i odtąd życie jej oraz jej rodziców diametralnie się zmieniło.

Aż trudno uwierzyć, że ,,Przygody rodu Pożyczalskich” zostały napisane w 1952 roku. Może nie licząc dość stereotypowej roli mamy Arietty, sama dziewczynka jest postacią niezwykle współczesną. Przede wszystkim ceni sobie wolność, jest odważna i nie boi się ryzykować. Oczywiście – jak to nastolatka, czasami podejmuje lekkomyślne decyzje, ale robi to tylko ze względu na troskę o bliskich. 

Czytając tę książkę można dojść do wielu ciekawych wniosków. Wielokrotnie jest tu powtarzana teza, że z dziećmi powinno rozmawiać się otwarcie i o wszystkim im mówić. Nie brakuje również refleksji, że ludzie mają dwie strony – tę dobrą i złą. Nie warto ufać wszystkim ludziom, ale też nie ma powodu, żeby nie ufać ludziom w ogóle. I trzecia kwestia, także bardzo ważna, że ludzka zachłanność może mieć fatalne skutki…

,,Przygody rodu Pożyczalskich” to książka niezwykle wciągająca w wir przygody (uwaga, na pewno na jednym tomie się nie skończy!), pięknie wydana i wartościowa. 

Polecam ją dzieciom powyżej 6. roku życia.

Artykuł Kłopoty rodu Pożyczalskich – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Trzmielowy jeździec”

Autor: Verena Reinhardt

Tłumaczenie: Ryszard Turczyn

Wydawnictwo: Znak emotikon

Rok wydania: 2019

Objętość: prawie jak encyklopedia!

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Ponad pół tysiąca stron przygód rozgrywających się w świecie małych ludzi i owadów ich wielkości. Niezwykła kraina, gdzie można zamienić kilka słów z motylem lub przejechać się na grzbiecie okrągłego trzmiela. Poza tym niezliczona ilość bohaterów oraz miejsc akcji, do których w prawdziwym życiu nigdy nie dane byłoby nam się zmieścić.

,,Trzmielowy jeździec” Vereny Reinhardt to książka pełna fantastycznych elementów w której neguje się klasyczny opis bohatera, czyniąc główną postacią jego całkowite przeciwieństwo.

Odwaga nie bierze się tutaj z bezmyślnej chęci walki czy wielkich czynów za którymi nic się nie kryje. W tej pozycji znaczenie ma przede wszystkim intelekt, analityczne myślenie oraz wykorzystywanie potencjału swojej dotąd zgromadzonej wiedzy.

Główną postacią ,,Trzmielowego jeźdźca” jest malutkich rozmiarów człowiek – Fryderyk Lwiapaszcza, który pochodzi z rodziny słynnych ujeżdżaczy owadów. Sam Fryderyk nigdy jednak nie przejawiał ani podobnych umiejętności, ani też chęci. Był statycznym księgowym i jedyną styczność, jaką miał z wielką sławą swoich przodków to odziedziczone po nich puchary, które każdego tygodnia czyścił z kurzu.

Pewnego dnia w jego domu odwiedza go trzmiel. Nie jest to jednak typowy przedstawiciel gatunku, jakich pełno w jego krainie. Ten trzmiel nie dość, że mówi, to w dodatku pełni ważną funkcję w Skarnlandzie, świecie do którego należy.

Obwieszcza, że jest posłannikiem królowej z dalekiego kraju zza morza. Zapewnia, że Fryderyk jest tam niezwykle mile widziany, a nawet, że jego obecność może znacznie pomóc w zachowaniu pokoju.

Chłopiec jednocześnie zdziwiony oraz zainteresowany taką wiadomością, daje się namówić na tę szaloną przygodę i już wkrótce jego życie odmieni się na zawsze.

,,Trzmielowy jeździec” to książka w której bardzo wiele się dzieje. Bohaterowie są niemal bez przerwy w ruchu. Dużo podróżują i przemieszczają się z miejsca na miejsce, mimo to, ma ona momenty nużące.

Podzielona została na 3 części i szczególnie ta pierwsza jest chwilami zbyt szczegółowo opisana. Nie pomagają także bardzo długie rozdziały. Dla samej higieny czytania powinno ich być znacznie więcej, ale o pomniejszonej objętości. A tak, na ponad 500 stron tekstu, mamy w niej tylko 17 rozdziałów.

Mimo to, szczególnie pod koniec, kiedy historia nabiera nieprawdopodobnego tempa, czytelnik zaczyna żałować, że ,,Trzmielowy jeździec” to tylko 500 stron! Zdecydowanie nie warto się poddawać na początku. Dobrze jest przetrzymać wolniejsze momenty, żeby móc cieszyć się wyjątkową opowieścią.

Ta historia ma wszystkie elementy, które lubimy w książkach. Jej bohaterowie przechodzą wewnętrzne przemiany, zło zostaje pokonane, wszelkie intrygi oraz zawiłości dodają smaku fabule, a tajemnice zostają rozwiązane i wyjaśnione.

,,Trzmielowego jeźdźca” polecam czytelnikom od 13. roku życia. Piękna okładka (jedna z ładniejszych, jakie ostatnio widziałam dla nastoletnich odbiorców) będzie fantastyczną ozdobą półki. Sprawdzi się także jako prezent na urodziny lub z okazji zbliżające się Dnia Dziecka.

Link do strony wydawnictwa: https://www.znak.com.pl/ksiazka/trzmielowy-jezdziec-verena-reinhardt-136111

Artykuł Trzmielowy jeździec – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.