Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek to pierwszy tom fantastycznej serii w nowym, odświeżonym wydaniu Wydawnictwa SQN WOW. Powieść Anety Jadowskiej zyskała ilustracje Magdaleny Babińskiej, które wydają się dojrzalsze oraz bardziej adekwatne w kontekście wieku swoich odbiorców. 

Książkę rekomendowałabym przede wszystkim dzieciom powyżej 10. roku życia, które są już bardziej wymagające od młodszych czytelników i dobrze odnajdują się w nieco poważniejszej fantastyce.

➜ Tytuł: Franek i Finka. Tom 1. Cyrk martwych makabresek
➜ Seria: Franek i Finka
➜ Autorka: Aneta Jadowska
➜ Ilustracje: Magdalena Babińska
➜ Wydawnictwo: SQN WOW!
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Magiczne wakacje Franka i Finki

Głównymi bohaterami jest rodzeństwo, a precyzyjniej rzecz ujmując – bliźnięta Franek i Finka, które lada dzień mają obchodzić swoje 11. urodziny. Zanim jednak to nastąpi, ich umysły są nieco przytępione zaklęciem zapomnienia. Rodzice chcąc chronić dzieci przed rozczarowaniem, ukryli przed nimi magiczne pochodzenie.

Kiedy mama bliźniąt zaczyna poważnie chorować, Franek i Finka muszą na czas wakacji trafić do dziadka. Dziadka, który nie tylko jest cyrkowym maestro, ale tak się składa – zamieszkuje również zupełnie inny, alternatywny świat. To właśnie tam, pozbawieni wszelkich filtrów oraz chroniących ich zaklęć, Franek i Finka poznają swoją prawdziwą naturę. 

Wraz z odkrywaniem kolejnych tajemnic, dostrzegają jednak jak bardzo różnią się od siebie i jak wiele niebezpieczeństw czycha na tych, którzy nie znają zasad gry, w którą zostali wciągnięci.

Ambitna fantastyka dla dzieci, którą błyskawicznie się pochłania

Aneta Jadowska stworzyła powieść niebywale angażującą, naszpikowaną magicznymi odniesieniami i stworzeniami – a jednocześnie zaskakująco konsekwentną oraz oryginalną. Elementy klasycznej fantastyki łączą się tutaj z historią młodzieżową, emocjonalnym studium oswajania choroby czy też walką ze strachem i niepewnością o własną „wystarczalność”. 

Odkrywanie w sobie magii ognia czy podstaw nekromancji prowadzi także do pytań o to, jak bardzo jesteśmy w stanie przesunąć wewnętrzne granice, żeby odważyć się zmierzyć z przeciwnościami. Autorka czyni ze śmierci jednego z bohaterów. Nie stwarza jednak ponurego kosiarza, ale oswaja czytelnika ze zjawiskiem umierania – jego powszechnością i nieuchronnością.

Finka nie zlekceważyła słów brata. Przez ostatnie dni nauczyła się, że czasem nic nie jest takie, jakie się wydaje. A bebeszków należy słuchać. I choć nie widziała martwej magii, ufała Frankowi (…). Byli w tym razem. A jej bebeszki podpowiadały, że Nero Mortusowi nie można ufać. Elfy były natomiast zbyt pewne siebie i być może zarozumiałe, by w pełni docenić zagrożenie.

Aneta Jadowska, Franek i Finka. Tom 1. Cyrk martwych makabresek, Rozdział 34. Letni dwór i gorące przyjęcie, str. 353

Ważne tematy w atrakcyjnej formie

Pod cyrkowymi sztuczkami, magią, smokami, zaklęciami i niezwykłymi istotami kryje się opowieść o lęku o najbliższych, dojrzewaniu do odpowiedzialności oraz potrzebie zrozumienia tego, co trudne.

Mam wrażenie, że Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek to bogate źródło wartościowych i mądrych aluzji, upakowanych w subtelnej oraz atrakcyjnej formie. Weźmy również choćby wątek związany z obecnością zwierząt w cyrkowej codzienności. Narracja wyraźnie sugeruje, że w sektorze rozrywki nie ma miejsca na przemoc oraz choćby dyskomfort zwierząt. Bardzo pochwalam i doceniam ten kierunek.

Nowe wydanie z barwionymi brzegami

Możecie być pewni, że sięgając po tę powieść, wciągniecie się w fabułę bez reszty. Szczerze mówiąc, po skończonej lekturze poczułam smutek, że to już koniec. Pocieszający jest jedynie fakt, że Franek i Finka to trylogia więc będą jeszcze okazję do spotkania z bohaterami. 

Nowa edycja od Wydawnictwa SQN WOW – z barwionymi brzegami oraz odmienioną identyfikacją graficzną – to przysłowiowa wisienka na torcie książki, po którą zdecydowanie warto sięgnąć w trakcie wakacji. Zwłaszcza, jeżeli szukacie fantastyki dla dzieci, która nie ucieka od trudnych emocji oraz naprawdę mrocznych antagonistów.

Sprawdzajcie jej dostępność na stronie Wydawnictwa SQN.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

O czym jest książka Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek?

Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek to pierwszy tom serii fantasy dla dzieci Anety Jadowskiej. Opowiada o jedenastoletnich bliźniętach, które trafiają na wakacje do dziadka prowadzącego magiczny cyrk i odkrywają swoje niezwykłe pochodzenie oraz ukryte zdolności.

Kto napisał książkę Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek?

Autorką książki jest Aneta Jadowska, znana z fantastyki dla dorosłych oraz młodszych czytelników. Ilustracje do nowego wydania przygotowała Magdalena Babińska.

Dla jakiego wieku jest Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek?

Książkę polecam przede wszystkim dzieciom od około 10. roku życia. Choć ma przygodowy charakter i dużo humoru, pojawiają się w niej także trudniejsze tematy, takie jak choroba mamy, wizja śmierci, strach, nekromancja i poczucie odpowiedzialności.

Czy Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek to książka fantasy?

Tak, to książka fantasy dla dzieci i młodszej młodzieży. W powieści pojawiają się magia, alternatywny świat, smoki, niezwykłe stworzenia, cyrkowe tajemnice oraz bohaterowie odkrywający własne nadnaturalne zdolności.

Czy Cyrk martwych makabresek jest straszny?

Książka nie jest horrorem, ale ma mroczniejsze elementy. Tytułowy cyrk, nekromancja, temat śmierci i choroby mogą być intensywne dla bardzo wrażliwych dzieci. Jednocześnie autorka pokazuje te wątki w sposób mądry oraz oswajający.

Czy trzeba czytać serię Franek i Finka po kolei?

Tak, najlepiej zacząć od tomu Cyrk martwych makabresek, ponieważ to właśnie tutaj czytelnik poznaje Franka, Finkę, ich rodzinę, magiczne pochodzenie oraz zasady świata stworzonego przez Anetę Jadowską.

Czym wyróżnia się nowe wydanie książki Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek?

Nowe wydanie SQN WOW ma odświeżoną identyfikację graficzną, ilustracje Magdaleny Babińskiej oraz barwione brzegi. Dzięki czemu książka wygląda bardziej dojrzale i atrakcyjnie dla starszych dzieci oraz młodszej młodzieży.

Czy Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek nadaje się na wakacje?

Tak, to bardzo dobra książka na wakacje, zwłaszcza dla czytelników lubiących dłuższe, wciągające historie fantasy. Akcja zaczyna się od wyjazdu do dziadka, ale szybko zamienia się w pełną magii, tajemnic i niebezpieczeństw przygodę.

Dlaczego warto przeczytać Franek i Finka. Cyrk martwych makabresek?

Warto przeczytać tę książkę, ponieważ łączy dynamiczną przygodę, fantastyczny świat, humor i emocjonalną głębię. To powieść fantasy, która traktuje młodych czytelników poważnie, a jednocześnie daje im historię pełną magii, niezwykłych stworzeń oraz rodzinnych tajemnic.

Artykuł Franek i Finka – magiczne wydanie powieści fantasy dla dzieci na wakacje pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Trudno nie pomyśleć też o tym, jak długą drogę przeszły Will, Irma, Taranee, Cornelia i Hay Lin od swoich pierwszych magicznych misji. Tym razem jednak miałam wrażenie, że tom wyraźnie różni się od poprzednich. Magii oczywiście w nim nie brakuje, ale jeszcze mocniej niż zwykle na pierwszy plan wysuwa się zwyczajna codzienność: szkoła, relacje, kompleksy, zauroczenia, rodzina i pytanie o to, kim dziewczyny chciałyby zostać w przyszłości.

➜ Tytuł: Witch. Czarodziejki W.I.T.C.H. Księga 20
➜ Seria: W.I.T.C.H.
➜ Scenariusz: Bruno Enna, Alessandro Ferrari, Augusto Macchetto, Teresa Radice
➜ Ilustracje: Paolo Campinoti, Antonello Dalena, Lucio Leoni, Giada Perissinotto, Alberto Zanon
➜ Tłumaczenie: Joanna Szabunio
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia! 
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Szkoła W.I.T.C.H. i codzienność czarodziejek

Księga 20 składa się z siedmiu rozdziałów, ale zanim rozpocznie się właściwa akcja, czytelników czeka bardzo przyjemny dodatek: Szkoła W.I.T.C.H.. To kilka pierwszych rozkładówek, na których zaglądamy do szkolnych ławek bohaterek, poznajemy ich ulubione miejscówki i bardziej zakulisowe życie w murach placówki. To prawdziwa gratka dla fanów serii, ale także bardzo miłe urozmaicenie, wybiegające nieco poza tę standardową, komiksową formułę przygód.

Pierwszy rozdział poświęcony jest postanowieniom Cornelii. Dziewczyna chce zacząć biegać, być milsza dla rodziny, nauczyć się przepraszać i mniej przejmować swoim wyglądem. Te założenia oraz (nie do końca) skuteczny sposób ich realizacji sprawią czytelnikom mnóstwo frajdy, ale skłonią również ku kilku przemyśleniom. Jestem pewna, że wiele nastolatek bez trudu rozpozna w Cornelii własne ambicje, presję i nie zawsze realistyczne oczekiwania wobec siebie.

Lady Giga, Lady Crash i magia innych żywiołów

W tomie pojawiają się także dwie nowe antagonistki: Lady Giga (nie mylić z Lady Gagą ) oraz Lady Crash. Są tajemnicze, silne i również czerpią moce z żywiołów, choć zupełnie innego rodzaju niż czarodziejki. Nie za wiele o nich wiadomo, no może oprócz tego, że to siostry i podobno jest ich więcej. Ciekawe, kiedy spotkamy się z kolejną Lady w serii o W.I.T.C.H.?

Drugi rozdział skupia się z kolei na zauroczeniu Hay Lin, a znaczącą rolę odgrywa w nim muzyka. Twórcy komiksu kładą więc nacisk na nastoletnie życie oraz związane z nimi emocje. To bardzo uroczy wątek, rozwijający się wokół kwitnącego uczucia, ale także tęsknocie za potrzebą bliskości drugiej osoby.

Kim będą dziewczyny za 10 lat?

Najciekawszym momentem tomu jest zdecydowanie ten rozdział, gdy czarodziejki dowiadują się kim będą za dziesięć lat. Mieliśmy już do czynienia z podobnym zabiegiem w tej serii, ale wówczas dotyczyło to hipotetycznej przyszłości pozbawionej magii. Tutaj bohaterki mają szanse zderzyć się z własnymi pragnieniami oraz lękami. Nie każda z nich będzie zadowolona z tego, co zobaczy. Nie każda będzie chciała zaakceptować taką wersję przyszłości. Jest jednak jedna czarodziejka, która niczego by nie zmieniła. Jak myślicie, kto to?

Ten rozdział pięknie pokazuje, że W.I.T.C.H. nadal potrafi mówić o dorastaniu bez moralizowania. Przyszłość nie jest tu prostą nagrodą ani karą. Jest pytaniem dotyczącym tego, czego naprawdę się chce i czy jest się w stanie przyjąć konsekwencje własnych wyborów?

Smok w świecie W.I.T.C.H.? Dlaczego nie!

Na uwagę zasługuje także finałowy rozdział, w którym ważną rolę odgrywa mały smoczek. Smok w uniwersum W.I.T.C.H.? Brzmi fantastycznie! Ten motyw dodaje tomowi baśniowej aury i przypomina, że choć seria bardzo często odwołuje się do zwyczajnego życia nastolatek, wciąż pozostaje pełnoprawną opowieścią magiczną.

Księga 20 to tom w którym rzadziej opuszczamy Heatherfield, ale zdecydowanie bardziej poznajemy nasze bohaterki. Pokazuje, że czarodziejki między lekcjami, rodzinnymi sprzeczkami, pierwszymi uczuciami, wizjami przyszłości czy magicznymi przeciwniczkami, wciąż mają mnóstwo do zaoferowania. 

Sprawdzajcie dostępność kolekcjonerskich ksiąg Czarodziejek W.I.T.C.H. na stronie Wydawnictwa Egmont Polska.

Moje pozostałe recenzje:

https://bajkochlonka.pl/2026/03/26/powrot-do-w-i-t-c-h-ksiegi-18-i-19-gwarantuja-cos-wiecej-niz-tylko-nostalgie/

FAQ, czyli pytania o Witch. Czarodziejki W.I.T.C.H. Tom 20

O czym jest W.I.T.C.H. Księga 20?

W.I.T.C.H. Księga 20 to kolejny zbiorczy tom kultowej serii o Will, Irmie, Taranee, Cornelii i Hay Lin. Tym razem obok magicznych pojedynków ważną rolę odgrywają codzienne sprawy bohaterek: szkoła, relacje rodzinne, zauroczenia, postanowienia i pytania o przyszłość.

Ile rozdziałów zawiera W.I.T.C.H. Księga 20?

Tom zawiera siedem rozdziałów oraz dodatkowe materiały otwierające książkę. Szczególnie ciekawy jest rozdział Szkoła W.I.T.C.H., w którym można zajrzeć do szkolnego życia czarodziejek i poznać ich ulubione tam miejsca.

Czy W.I.T.C.H. Księga 20 jest dobra dla nowych czytelników?

Najlepiej czytać W.I.T.C.H. od wcześniejszych tomów, ponieważ relacje między bohaterkami i większe wątki rozwijają się przez wiele ksiąg. Księga 20 może jednak zainteresować także osoby, które lubią komiksy fantasy o nastolatkach, magii i szkolnej codzienności.

Dla kogo jest W.I.T.C.H. Księga 20?

To propozycja dla fanów serii, czytelników wychowanych na magazynie W.I.T.C.H. oraz młodszych odbiorców, którzy lubią komiksy o przyjaźni, magii, dojrzewaniu i emocjach. Tom dobrze łączy nostalgię z tematami bliskimi współczesnym nastolatkom.

Czy warto kupić W.I.T.C.H. Księga 20?

Warto, szczególnie jeśli zbierasz zbiorcze wydania serii albo chcesz zobaczyć bardziej codzienną, szkolną i emocjonalną odsłonę przygód czarodziejek.

Artykuł W.I.T.C.H. Księga 20 – magia codzienności i smok w Heatherfield pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Książka, która czyta ci w myślach
➜ Autorka: Marianna Coppo
➜ Ilustracje: Marianna Coppo
➜ Tłumaczenie: Ewa Nicewicz
➜ Wydawnictwo: Wytwórnia
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Książka, która przejrzy Cię na wylot

Książka, która czyta ci w myślach to jedna z tych pozycji, o której bardzo trudno mówić, jeżeli nie chce się popsuć komuś frajdy z samego obcowania z nią. Nie znajdziecie bowiem w tej lekturze bardzo rozbudowanej fabuły czy szczegółowych ilustracji do wyszukiwania maleńkich elementów. To raczej książka-ciekawostka, którą po pierwszym przeczytaniu chce się natychmiast pokazać komuś bliskiemu.

Lektura zaczyna od przywitania się. Na scenę wchodzi króliczek, który za chwilę rozpocznie przestawienie. Zadaniem czytelnika będzie wskazać jedną z postaci siedzących na widowni, a potem podążać za dalszymi instrukcjami. Po kilku przewróconych stronach książka przejrzy każdego na wylot i bezbłędnie zgadnie, o kim się pomyślało (a jest w czym wybierać, bo mamy aż 36 postaci!).

Podejrzewam, że taka kolej rzeczy wywoła u młodych odbiorców sporo emocji. Z dużym prawdopodobieństwem dziecko będzie chciało raz jeszcze poddać książkę próbie, a później – gdy kolejny raz zostanie rozpracowane – zacznie się zastanawiać. Książka, która czyta ci w myślach jest przede wszystkim tego rodzaju pozycją, która rozbudza ciekawość i zachęca do zadawania pytań. 

Jak zachęcić dziecko do główkowania

Jak to się stało? Czy da się oszukać tę książkę w jakiś sposób? Czy bez względu na to, kogo wybiorę, za każdym razem książka będzie znała moją odpowiedź? Jak to działa?

No właśnie, bo w całym tym eksperymentowaniu chodzi o to, żeby zacząć się zastanawiać, dlaczego ta sztuczka działa za każdym razem. Warto zachęcić dziecko do główkowania i szukania rozwiązań. W dalszym etapie można podrzucić mu jednak jakieś tropy. Na końcu książki znajdziecie kilka słów wyjaśnienia, przygotowanych przez prawdziwego iluzjonistę – Mariano Tomatisa. 

Książka, która czyta ci w myślach czerpie bowiem z dawnych technik wykorzystywanych przez magików. Pomysł Marianny Coppo bazuje na metodach znanych z XV i XVII wieku oraz na adaptacji XVII-wiecznej włoskiej sztuczki magicznej. 

Stare kino, teatr iluzji i ziemniaczek, który ożywa

Wizualnie książka ma w sobie coś z dawnego spektaklu. Są rozkładówki przypominające ekran starego kina: ciemne tło, eleganckie ornamenty, białe napisy oraz wyczekiwanie na to, co za chwilę nastąpi. Coppo tworzy atmosferę przedstawienia, w którym książka buduje stopniowo napięcie.

Jest tu także drobny, uroczy akcent z postacią przypominającą ziemniaczka, umieszczoną przy numeracji stron. Kiedy szybko przewraca się kartki, bohater zaczyna się poruszać. To mały flipbook ukryty na marginesie, czyli kolejna sztuczka, ale tym razem papierowa. Nagle książka nie tylko „czyta w myślach”, ale też ożywa w dłoniach.

Dla kogo jest Książka, która czyta ci w myślach?

Polecam ją dzieciom od 3 lat, ale zaznaczam, że to pozycja przede wszystkim do wspólnej zabawy dla całej rodziny. Z rodzicem, dziadkiem, starszym rodzeństwem, grupą przedszkolną albo klasą. Młodsze dzieci mogą doświadczać jej jak magicznego pokazu, a starsze z kolei na pewno zaczną ją stopniowo rozpracowywać. To dobra propozycja na prezent, ale też na zajęcia, warsztaty albo biblioteczne spotkanie. 

Marianna Coppo stworzyła mały spektakl iluzji zamknięty pomiędzy okładkami. Taki, w którym czytelnik musi podążyć za instrukcją, a potem zdecydować, czy chce wierzyć w to, co się właśnie zdarzyło, czy może spróbuje odkryć, w jaki sposób się to stało.

Sprawdzajcie dostępność tej książki na stronie Wydawnictwa Wytwórnia.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedź

O czym jest książka Książka, która czyta ci w myślach Marianny Coppo?

Książka, która czyta ci w myślach to interaktywna książka obrazkowa, w której czytelnik bierze udział w pokazie iluzjonistycznym. Wybiera w myślach jedną z postaci, a książka prowadzi go przez kolejne strony tak, by na końcu „odgadnąć” jego wybór.

Czy Książka, która czyta ci w myślach naprawdę czyta w myślach?

Nie. Książka nie korzysta z żadnej magii ani technologii. Jej efekt opiera się na sprytnie zaprojektowanej iluzji, logicznej konstrukcji oraz angażowaniu uwagi czytelnika. To właśnie dzięki temu papierowa książka sprawia wrażenie, jakby znała wybór dziecka.

Dla kogo jest Książka, która czyta ci w myślach?

Książkę polecam dzieciom od 3 lat, szczególnie do wspólnej zabawy z rodzicem, dziadkami, starszym rodzeństwem albo grupą przedszkolną. Młodsze dzieci mogą zachwycić się samym efektem „magii”, a starsze zaczną zastanawiać się, jak działa ta sztuczka.

Czy Książka, która czyta ci w myślach jest książką interaktywną?

Tak. To książka interaktywna dla dzieci, ale bez elektroniki. Interakcja polega na wyborze, skupieniu uwagi, przewracaniu stron i podążaniu za instrukcjami.

Czy Książka, która czyta ci w myślach nadaje się na prezent?

Tak, to dobry pomysł na prezent dla dziecka, zwłaszcza takiego, które lubi zagadki, sztuczki oraz eksperymenty myślowe.

Dlaczego warto kupić Książkę, która czyta ci w myślach?

Warto po nią sięgnąć, bo pokazuje, że papierowa książka nadal potrafi zaskakiwać. To nietuzinkowa książka obrazkowa, która udaje mały pokaz iluzji.

Artykuł Książka, która czyta ci w myślach – recenzja książki Marianny Coppo pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Dziś, jako patronka także drugiego tomu, mogę powiedzieć jedno: Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2 to fantastyczny cykl, w którym jedna przygoda rodzi drugą, a postacie odkrywają nie tylko nowe miejsca, ale także sami sprawdzają się w kolejnych, wymagających sytuacjach.

Autorem serii jest Andreas Suchanek, twórca doskonale rozumiejący literaturę przygodową dla młodszych czytelników. Drugi tom cyklu Las Szeptów nie opiera się już wyłącznie na zachwycie odkrywania magicznego świata. Tym razem bohaterowie otrzymują ważne zadanie – muszą odszukać zaginionego profesora, który od miesięcy nie pojawił się w swoim domu.

➜ Tytuł: Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2
➜ Seria: Las Szeptów
➜ Autor: Andreas Suchanek
➜ Ilustracje: Timo Grubing
➜ Tłumaczenie: Emilia Skwrońska
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Poszukiwanie zaginionego profesora

W pierwszym tomie osią fabularną było odkrywanie – Lukas, czyli nasz główny bohater, co krok doświadczał poznawania innego świata. Przeprowadzka do nowego domu dosłownie otworzyła przed nim drzwi do miejsc, do których w innym wypadku nigdy nie mógłby trafić.

W tomie drugim w centrum wydarzeń pojawia się jednak nowa bohaterka – Ella i jej osobista motywacja. Zaginięcie dziadka, profesora, który wszedł do Lasu Szeptów i nie wrócił, staje się dla niej, ale i dla Lukasa oraz przyjaciół z Lasu Szeptów powodem kolejnych, emocjonujących przygód.

Las pełen tajemnic

To bardzo świadomy zabieg konstrukcyjny. O ile w części pierwszej dominowała ekscytacja nowością, o tyle tutaj czytelnik dostaje historię z mocno zarysowaną stawką. Poszukiwanie zaginionego członka rodziny to temat silnie oddziałujący emocjonalnie na czytelników.

 Suchanek buduje napięcie poprzez tajemnicę, podrzucane tropy oraz stopniowe odsłanianie informacji. Las w tej części przestaje być jedynie przestrzenią przygody. Staje się miejscem, które może być niebezpieczne oraz pełne niewygodnych zagadek.

Kim jest Ella?

Wprowadzenie Elli to najistotniejszy element drugiego tomu. To postać nie tylko charakterna, ale i decyzyjna oraz lubiąca postawić na swoim, dzięki czemu fabuła staje się jeszcze ciekawsza. Jej determinacja zmusza Lukasa do ponownego wejścia do świata, który dopiero co nauczył się rozumieć. 

Relacja między bohaterami opiera się na współpracy, wzajemnej nieufności i stopniowo rodzącym się zaufaniu. W efekcie historia nabiera warstwy relacyjnej, której w pierwszym tomie – siłą rzeczy – było mniej. To również dobry przykład literatury przygodowej, w której dziewczęca postać nie jest tylko mało znaczącą rolą drugoplanową, ale ma realny wpływ na przebieg fabuły.

Książka dla opornych odbiorców

Seria Las Szeptów charakteryzuje się krótkimi rozdziałami, z wyraźnie zaakcentowanymi punktami kulminacyjnymi oraz dialogami rozwijającymi akcję. To wszystko sprawia, że te książki bardzo łatwo utrzymują przy sobie uwagę młodych czytelników.

Drugi tom zachowuje dynamikę pierwszej części, ale dodatkowo wprowadza bardziej rozbudowaną intrygę. Zagadki stają się w niej mechanizmem napędowym. Czytelnik prowadzony jest od jednego miejsca do drugiego, gdzie bohaterowie stopniowo zbierają więcej informacji. Taka konstrukcja przypomina nieco grę, w której należy zdobyć niższe poziomy, żeby trafić do finałowej lokacji.

Dla kogo jest ten tom?

Drugi tom szczególnie dobrze sprawdzi się u czytelników w wieku 9+, którzy:

• lubią literaturę przygodową prowadzącą do konkretnego celu,
• cenią niebanalne zagadki i tropy prowadzące do rozwiązania,
• potrzebują dynamicznej narracji, ale bez przytłaczającej objętości i zbyt wielu opisów otoczenia,
• szukają serii, z którą będą mogli dorastać.

Dlaczego warto zajrzeć do tej serii?

Jako patronka pierwszego i drugiego tomu mogę napisać z pełnym przekonaniem: ta seria rozwija się we właściwym kierunku. Drugi tom pokazuje, że Las Szeptów ma potencjał na długofalową, spójną opowieść – taką, która nie tylko wciąga, ale i buduje relację z czytelnikiem. A w literaturze dziecięcej to przecież wartość bezcenna.

Na końcu Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2 znajdziecie również bonusowe opowiadanie, które… wprowadza jeszcze więcej zagadek i tajemnic! Sprawdzajcie dostępność tej serii na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ – Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2

Czy Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2 trzeba czytać po pierwszym tomie?

Polecam zagłębiać się w tę serię chronologicznie, ponieważ tom drugi rozwija wydarzenia i relacje zarysowane w Początku przygody. Las Szeptów. Choć fabuła zawiera wystarczająco dużo kontekstu, aby nowy czytelnik zrozumiał podstawy świata przedstawionego, pełnię emocjonalnego i fabularnego napięcia osiąga się, znając tom pierwszy.

O czym jest Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2?

Drugi tom koncentruje się na zaginięciu dziadka Elli – profesora, który wszedł do Lasu Szeptów i nigdy nie powrócił. Poszukiwania prowadzą bohaterów w głąb magicznego świata, gdzie zagadka staje się osią napędową fabuły. To historia o odpowiedzialności, współpracy i konsekwencjach przekraczania granic tego, co nieznane.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka?

Polecam ją czytelnikom 9+. To literatura przygodowa z elementami fantasy i zagadki, napisana dynamicznym, przystępnym językiem, ale z fabularną złożonością, która angażuje również bardziej zaawansowanych młodych czytelników.

Czy tom drugi jest bardziej mroczny niż pierwszy?

Nie jest mroczny w sensie gatunkowym, jednak wyraźnie dojrzalszy emocjonalnie. Wątek zaginięcia bliskiej osoby wprowadza poważniejszy ton, choć całość pozostaje w konwencji przygodowego fantasy bez treści nieadekwatnych dla młodszych odbiorców.

Czy seria Las Szeptów ma charakter zamknięty, czy to rozbudowany cykl?

Cykl ma konstrukcję rozwojową – poszczególne tomy zawierają domknięte wątki przygodowe, ale jednocześnie budują bardziej złożoną narrację, która rozwija się wraz z kolejnymi częściami.

Artykuł Zaginiony profesor. Las Szeptów. Tom 2 – recenzja patronatu pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

To komiks bardziej chaotyczny, a zarazem wyraźniej skupiony na relacjach między bohaterkami. Kolejny raz spodziewajcie się sporej dawki absurdalnego humoru, będącego w wielu miejscach niczym zasłona. Zasłona, za którą skrywają się wątki cięższego kalibru – rozważania na temat odpowiedzialności, sensu wspólnoty czy ceny bycia wiedźmą.

➜ Tytuł: Krocząca we mgle 2. Chimery
➜ Seria: Krocząca we mgle
➜ Scenariusz: Stéphane Fert
➜ Rysunki: Stéphane Fert
➜ Tłumaczenie: Ada Wapniarska
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemn

Mgła, która jeszcze się zagęszcza

W drugim tomie od razu jesteśmy wrzuceni w wir akcji – dobrze więc wcześniej odświeżyć sobie tom pierwszy, żeby nadążyć za fabułą. Mgła przestaje być odległym zagrożeniem i staje się aktywnym uczestnikiem opowieści. Przestrzenią, w której rodzą się tytułowe chimery, ale też lęki, konflikty czy napięcia pomiędzy bohaterkami.

Fert konsekwentnie unika prostych wyjaśnień. Magia nie działa tu jak niezawodne narzędzie, z którego można bez ograniczeń korzystać. Jest wadliwa, nieprzewidywalna, groteskowa, a często wręcz irytująco nieposłuszna. To właśnie ta nieprzewidywalność sprawia, że Krocząca we mgle 2. Chimery staje się opowieścią o świecie, w którym nikt nie ma pełnej kontroli – zarówno nad rzeczywistością, jak i nad sobą.

Siostrzeństwo w wiedźmim kręgu

Jednym z najmocniejszych elementów drugiego tomu jest wyraźne przesunięcie akcentów w stronę relacji między wiedźmami. Fert zdejmuje z siostrzeństwa romantyczną aurę i pokazuje je jako proces trudny, pełen tarć, nieporozumień i emocjonalnych pęknięć. Bycie razem nie zapewnia automatycznej ochrony – czasem wręcz przeciwnie.

Bohaterki muszą mierzyć się z własnymi ambicjami, lękami i oczekiwaniami wobec innych. Wspólnota okazuje się strukturą kruchą, wymagającą ciągłego negocjowania granic. Autor mówi w Kroczącej we mgle o bliskości i solidarności dalekich od ideału – o ich męczącej stronie, związanej z odpowiedzialnością, której nie da się uprościć lub przeskoczyć za pomocą magicznej iluzji.

Humor i kontrolowany chaos

Mimo tematów wymagających od czytelnika pewnych refleksji, Fert nie rezygnuje z charakterystycznego dla tej komiksowej serii humoru. Absurdalne dialogi, prześmieszne wtrącenia bohaterek czy nieoczekiwane zwroty akcji i groteskowe detale wizualne rozładowują napięcie, ale też działają na korzyść tych bardziej dramatycznych scen.

Chaos narracyjny jest tu również środkiem wyrazu. Przeskakiwanie z jednych do drugich bohaterek czy brak klarownych puent dla scen wywołuje w odbiorcy wrażenie, że ten przedstawiany przez autora świat jest światem w stanie rozkładu – niepozbawionym jednak szans na ponowne odrodzenie.

Malarskie inspiracje

Warstwa wizualna wydaje się powielać ten koncept. Styl Ferta, gdzie kolory są ciemne, dość przytłaczające, a kadry klaustrofobiczne, dobrze oddaje ideę wszechobecnej mgły. Na rozkładówkach widać także wyraźne malarskie nawiązania do twórczości Goi – szczególnie do słynnego motywu Saturna pożerającego własne dzieci. Przygaszone barwy, deformacja, poczucie zagrożenia i nieuchronności. Fert wykorzystuje te inspiracje, by wzmocnić emocjonalny ciężar opowieści i podkreślić, że mamy do czynienia z baśnią daleką od niewinności.

Dla kogo są Chimery?

Krocząca we mgle 2. Chimery to tom, który nie stawia ostatniej kropki w opowieści. Jest kluczowy w narracji, bo zarysowuje wyraźniej postać głównej bohaterki – jednocześnie zdradzając jej pochodzenie. Celowo, wiele wątków pozostaje jednak otwartych, a wręcz zawieszonych w akcji.

Dla czytelników znających pierwszy tom jest to rozwinięcie logiczne i satysfakcjonujące. Dla nowych odbiorców wejście w ten świat bez znajomości początku może być trudne, a nawet niemożliwe. To komiks dla czytelników nastoletnich i dorosłych, którzy szukają w fantastyce czegoś nieoczywistego – może nawet liczą na pewnego rodzaju magiczny realizm. Chimery to kontynuacja odważniejsza, mroczniejsza i bardziej emocjonalna. Sprawdzajcie dostępność tej serii na stronie wydawnictwa Timof Comics.

FAQ – Krocząca we mgle 2. Chimery

Czym jest Krocząca we mgle 2. Chimery?

Krocząca we mgle 2. Chimery to drugi tom autorskiej serii komiksowej stworzonej przez Stéphane Fert. To mroczna, baśniowa opowieść fantasy, która łączy humor, absurd i niepokojącą refleksję nad magią, wspólnotą oraz odpowiedzialnością.

Czy Chimery można czytać bez znajomości pierwszego tomu?

Technicznie tak, ale nie polecam. Drugi tom mocno rozwija wątki, relacje i świat przedstawiony z pierwszej części. Znajomość Kroczącej we mgle znacząco pogłębia odbiór Chimer i pozwala lepiej zrozumieć emocjonalne napięcia między bohaterkami.

Dla jakiego wieku przeznaczony jest komiks Krocząca we mgle 2. Chimery?

To komiks skierowany do nastolatków i dorosłych czytelników. Porusza tematy relacyjne, moralne oraz egzystencjalne, a także operuje mroczną symboliką i niejednoznaczną narracją, które mogą być trudniejsze w odbiorze dla młodszych odbiorców.

Czy Chimery są zamkniętą historią?

Nie. Drugi tom rozwija świat i bohaterki, ale pozostawia wiele wątków otwartych. To wyraźny sygnał, że opowieść nie została jeszcze domknięta i seria będzie kontynuowana.

Artykuł Krocząca we mgle 2. Chimery – recenzja komiksu o siostrzeństwie i magii pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

W tym artykule przygotowałam dla Was także prawdziwy rarytas – dwie książki retro o Czarodziejkach, które udało mi się odszukać na aukcjach z drugiej ręki: Magiczne książki. Czarodziejki Witch. Niech żyją wakacje oraz Magiczne książki. Czarodziejki Witch. Rodzice. Jak ich zrozumieć.

➜ Tytuł: Witch. Czarodziejki W.I.T.C.H. Księga 17
➜ Seria: W.I.T.C.H.
➜ Scenariusz: Alessandro Ferrari, Teresa Radice, Bruno Enna, Augusto Macchetto
➜ Ilustracje: Antonello Dalena, Giada Perissinotto, Alberto Zanon, Paolo Campinoti, Lucio Leoni, Elisabetta Melaranci
➜ Tłumaczenie: Joanna Szabunio
➜ Wydawnictwo: Egmont Polska
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia! 
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Mniej walki ze złem, więcej walki z porannym wstawaniem

W Księdze 17 główna misja czarodziejek schodzi na dalszy plan. W moim odbiorze tylko jeden rozdział realnie koncentruje się na klasycznej walce dobra ze złem, a reszta tomu opowiada o relacjach, dojrzewaniu, emocjach i szkolnej codzienności. Ten „przesunięty środek ciężkości” jest świetnym sposobem, żeby jeszcze bardziej przybliżyć nam bohaterki. Przypomina bowiem, że największa magia tej serii od zawsze tkwi właśnie w pięciu kluczowych postaciach – przede wszystkim: zwyczajnych nastolatkach.

I właśnie dlatego ten tom odbiera się jako spokojniejszy, a nawet bardziej dojrzały. Jeśli lubicie w W.I.T.C.H. momenty, w których dziewczyny są przede wszystkim dziewczynami (ze swoimi sprawami, rozterkami, pierwszymi miłościami i potrzebą bycia razem), Księga 17 bardzo Wam się spodoba.

Równowaga między bohaterkami

Jedną z największych zalet Księgi 17 jest to, jak równo rozkłada ona uwagę pomiędzy czarodziejki. Dzięki temu każda z postaci wybrzmiewa wyraźniej: nie jako Strażniczka konkretnego żywiołu, ale jako osoba – z własnym temperamentem, sposobem na radzenie sobie z trudnościami i wrażliwością. Dodatek o czasie wolnym dodatkowo podbija ten efekt, bo pozwala zobaczyć je w trybie, którego w stricte przygodowych odsłonach często brakuje (dodatek dotyczy Will, Irmy oraz Taranee – prawdopodobnie pozostała jego część znajdzie się w kolejnym tomie). 

Retro dodatki z uniwersum: Magiczne książki jako uzupełnienie kolekcji

To dobry moment, żeby przypomnieć o dwóch retro pozycjach z uniwersum, które pięknie korespondują z tym, co znalazło się w Księdze 17: gdzie bohaterki wchodzą w obszary relacji, emocji i codzienności, zamiast stawiać na samą akcję.

Magiczne książki. Czarodziejki Witch. Niech żyją wakacje

To jedna z tych publikacji, które dziś można traktować jak kapsułę czasu – lekką, wakacyjną i „poradnikowo-opowieściową”. To wydanie kieszonkowe, pełne odniesień do ulubionych bohaterek, quizy, rozmów czy opowiastek. W przeciwieństwie do głównej, komiksowej serii, jest bardziej przystępne w odbiorze. Jestem przekonana, że każdy fan Witch chciałby je mieć w swojej kolekcji.

Magiczne książki. Czarodziejki Witch. Rodzice. Jak ich zrozumieć?

Ta pozycja jest szczególnie ciekawa, bo działa jak pomost między magią a codziennością: poradnikowo, lekko, z przymrużeniem oka, ale jednak dotyka realnego tematu relacji z dorosłymi. Nie do wszystkich porad tam zawartych radziłabym się stosować, ale to ciekawy punkt widzenia na poszerzenie uniwersum ulubionych bohaterek.

Najchudszy tom, ale bardzo treściwy

Choć Księga 17 to prawie trzysta stron przygód (zauważalnie jest więc chudsza od swoich poprzedniczek), jej siła nie wynika z objętości, tylko z tematyki. To tom, który pokazuje czarodziejki od innej strony: bardziej przystępnie, relacyjnie, czasem wręcz świątecznie, i dzięki temu zaskakująco odkrywczo.

Dla kogo

To świetny wybór dla czytelników, którzy dorastali z serią i lubią ją także za warstwę obyczajową. A jeśli macie ochotę na nostalgiczny powrót do dawnych publikacji z uniwersum, Niech żyją wakacje i Rodzice. Jak ich zrozumieć? mogą być uroczym „retro dodatkiem” do lektury Księgi 17. Sprawdzajcie dostępność pozycji na stronie wydawnictwa Egmont Polska.

FAQ – W.I.T.C.H. Księga 17 i Magiczne książki

Czym wyróżnia się W.I.T.C.H. Księga 17 na tle wcześniejszych tomów?

To najbardziej kameralna i relacyjna odsłona serii. Zamiast wielkich bitew skupia się na codzienności, dojrzewaniu, przyjaźni oraz emocjach bohaterek.

Czy Księga 17 zawiera wątki świąteczne?

Tak. W tomie pojawia się bożonarodzeniowa misja oraz rozdziały o czasie wolnym czarodziejek, które wprowadzają wyjątkowo ciepły, świąteczny klimat.

Czym są Magiczne książki Czarodziejek Witch?

To retro publikacje z uniwersum W.I.T.C.H., które łączą opowieść z lekką formą poradnikową i skupiają się na codziennym życiu, emocjach i relacjach.

O czym jest Magiczne książki. Niech żyją wakacje?

To wakacyjna, lekka odsłona świata W.I.T.C.H., pokazująca czarodziejki w czasie odpoczynku, przyjaźni i zabawy – idealne dopełnienie bardziej obyczajowych tomów serii.

O czym jest Magiczne książki. Rodzice. Jak ich zrozumieć?

To publikacja poruszająca temat relacji z dorosłymi i prób zrozumienia świata rodziców z perspektywy nastolatek, osadzona w uniwersum czarodziejek W.I.T.C.H.

Dla jakiego wieku polecana jest W.I.T.C.H. Księga 17?

Najlepiej sprawdzi się dla czytelniczek w wieku powyżej 13 lat, ale także dla starszych fanów, którzy wracają do serii z sentymentu.

Artykuł W.I.T.C.H. Księga 17 oraz retro Magiczne książki – czarodziejki od innej strony pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Polska edycja od wydawnictwa Kropka (w przekładzie Agaty Teperek) to piękna książka na wspólne grudniowe wieczory – odpowiednia zarówno do samodzielnego eksplorowania, jak i do głośnego czytania z całą rodziną.

➜ Tytuł: Na ratunek Gwiazdce
➜ Autor: Sara B. Elfgren
➜ Ilustracje: Johan Egerkrans
➜ Tłumaczenie: Agata Teperek
➜ Wydawnictwo: Kropka
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo:  dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Na ratunek Gwiazdce?

W leśnej chacie gajowego mieszka czwórka rodzeństwa (Anders, Stina, Mała Marta, ich maleńki braciszek Olof) oraz rodzice wraz z babcią dzieci. Tegoroczna zima zapowiada się wyjątkowo mroźnie, a wszyscy bardzo martwią się o zdrowie noworodka. Pewnej nocy na polanie przed domem pojawia się tajemnicze, intensywne światło – na ziemię spada Gwiazdka. Choć wydaje się smutna i zagubiona, jej ciepło uzdrawia, a promienie potrafią przepędzić niebezpieczne cienie.

Gwiazdka nie spadła jednak z nieba przypadkowo. Do swojego zamku w krainie „na wschód od Słońca i na zachód od Księżyca” porywa ją pozbawiony serca czarnoksiężnik. Dzieci nie zważając na niebezpieczeństwo, wyruszają w daleką podróż, żeby ocalić nową przyjaciółkę. Ich zadaniem jest odnalezienie serce czarnoksiężnika, żeby ten nie potrzebował blasku Gwiazdki i pozwolił jej odjeść. To klasyczna historia o niebywale trudnej misji bohaterów, podczas której rodzeństwo musi wykazać się odwagą, lojalnością oraz sprytem. Po drodze dowiedzą się sporo o sobie samych i jeszcze bardziej scementują bratersko-siostrzaną relację.

Świąteczna baśń z klasycznym rozmachem

Olbrzym niczym mityczny Sfinks przepytujący z zagadek, jego ogromny kozioł, czyli julebuk – symbol skandynawskiego kozła bożonarodzeniowego oraz krzywe zwierciadła bohaterów i potrzeba konfrontacji z nimi. Na ratunek Gwiazdce to książka wypełniona po brzegi odniesieniami, symboliką oraz magicznymi, fantastycznymi elementami.

To historia, w której:

• dobro i zło są wyraźnie zarysowane, ale bohaterowie nie są jednowymiarowi – zaskakują, przechodzą przemianę oraz podważają stereotypy,
• obecny jest motyw wędrówki przez ciemny, zimowy las – wyjątkowo kojarzący się ze skandynawskimi opowieściami,
• magia przeplata się z codziennością: ubóstwo, choroby, życie w skromnych warunkach oraz poczucie odpowiedzialności za siebie nawzajem łączy się z potrzebą wiary w to, co niezwykłe – baśnie, legendy oraz mistyczne istoty.

Książkowy kalendarz adwentowy – 24 rozdziałów na grudzień

Na ratunek Gwiazdce została pomyślana jako adwentowa książka w 24 rozdziałach – po jednym na każdy dzień grudnia aż do Wigilii, choć nie sądzę, że komuś uda się wytrzymać z lekturą aż tak długi czas. Rozdziały są krótkie, pełne akcji oraz angażujące.

Rodzeństwo, które razem może wszystko

Jednym z najmocniejszych wątków książki jest relacja między rodzeństwem. Anders, Stina i Mała Marta bardzo różnią się od siebie. Najstarszy chłopak czuje się odpowiedzialny za młodsze rodzeństwo, ale jednocześnie jest w stanie wysłuchać ich pomysłów oraz docenić zaangażowanie. Stina choć czasami wpada w złość, szybko się reflektuje, starając rozumieć uczucia także młodszej Małej Marty.

Ale w Na ratunek Gwiazdce to nie jedyne rodzeństwo, które ma od odegrania ważną rolę. Książka bowiem nie idealizuje relacji rodzinnych. Pokazuje jednak, że w braciach lub siostrach można mieć oparcie. Że warto zainteresować się losem rodzeństwa oraz pomóc w sytuacji, gdy jedno z nich jest zagubione. To dobry punkt wyjścia do rozmów z dziećmi o tym, jak wygląda wspierająca się rodzina i co to znaczy „być razem”, gdy dzieje się coś trudnego.

Ilustracje Johana Egerkransa – magia na każdej stronie

Johan Egerkrans, znany m.in. z niezwykłych obrazków ze skandynawskimi stworami (bardzo polecam obserwować jego prace np. na Facebooku!) czy też autor warstwy wizualnej w Mio, mój Mio – odpowiada za ilustracje również w Na ratunek Gwiazdce. Jego styl doskonale łączy mrok baśni z bajkową naturą fantastycznych istot, oszałamiającymi pejzażami i aurą tajemniczości. To ilustracje, które na pewno wywrą duże wrażenie na młodych jak i starszych czytelnikach.

Dla kogo jest Na ratunek Gwiazdce?

Na ratunek Gwiazdce to świąteczna, bardzo oryginalna baśń, która niesie ze sobą ważne wartości oraz ponadczasowe przesłanie.  Łączy klasyczny rozmach skandynawskich opowieści z bardzo współczesną wrażliwością: zamiast moralizowania pokazuje, jak dobro, empatia i gotowość do niesienia pomocy zmieniają świat bohaterów na lepsze.

Polecam tę książkom do czytania dzieciom powyżej 7 lat – młodszym do wspólnego odkrywania z rodzicami, a starszym do samodzielnego czytania w grudniowe (ale nie tylko) popołudnia. Na ratunek Gwiazdce znajdziecie na stronie wydawnictwa Kropka.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

1. O czym jest książka Na ratunek Gwiazdce?

Na ratunek Gwiazdce to świąteczna baśń o czwórce rodzeństwa mieszkającej w leśnej chacie gajowego i o spadającej z nieba gwiazdce, która ma uzdrawiającą moc. Dzieci zaprzyjaźniają się z Gwiazdką, ale jej blask chce przejąć zły czarnoksiężnik Corvius Craxus. Rodzeństwo wyrusza więc w niebezpieczną podróż do krainy „na wschód od Słońca i na zachód od Księżyca”, żeby uratować przyjaciółkę i zdążyć wrócić do domu na Boże Narodzenie.

2. Czy Na ratunek Gwiazdce to książka adwentowa w 24 rozdziałach?

Tak. To książka adwentowa, która została podzielona na 24 rozdziały – po jednym na każdy dzień grudnia aż do Wigilii.

3. Jakie wartości porusza Na ratunek Gwiazdce?

To opowieść mocno zakorzeniona w takich tematach jak dobro, empatia i bezinteresowna chęć niesienia pomocy innym. W centrum znajduje się siostrzano-braterska więź – rodzeństwo wspiera się, kłóci, ale ostatecznie potrafi działać razem na rzecz kogoś słabszego, w tym przypadku dla maleńkiego braciszka i samej Gwiazdki. Motyw poświęcenia, współpracy i wrażliwości na cudzą krzywdę przewija się przez całą książkę i staje się kluczem do całej historii.

4. Czy w książce pojawiają się elementy grozy – czy nadaje się dla wrażliwych dzieci?

W fabule pojawiają się mroczne motywy: zły czarnoksiężnik, ciemny las, zimowa burza, olbrzym czy tajemnicze cienie i światła. Zostały one jednak zrównoważone otwartym pisaniem o emocjach, nazywaniem strachu po imieniu oraz wspierającą postawą samych bohaterów.

5. Czy Na ratunek Gwiazdce sprawdzi się jako prezent świąteczny?

Tak – to książka, która została pomyślana właśnie jako tytuł na okres adwentu i Bożego Narodzenia. Ładne wydanie, sporo ilustracji i uniwersalna historia o rodzeństwie, odwadze oraz pomocy słabszym sprawiają, że będzie dobrym prezentem zarówno dla pojedynczego dziecka, jak i „wspólnym” podarunkiem dla rodzeństwa.

Artykuł Na ratunek Gwiazdce – recenzja świątecznej baśni dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Łowca dusz z Elbow Alley
➜ Autorka: Cat Gray
➜ Tłumaczenie: Dominika Ciechanowicz
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Łowca dusz z Elbow Alley?

Jeżeli czytaliście już Strażniczkę Wyjącego Zamku, to znacie styl, którym posługuje się autorka. Choć tamta historia dotyczyła zupełnie innych bohaterów oraz poruszała odmienne wątki – przepełniona była magią, nowymi przyjaźniami oraz ludźmi mającymi słabość do starych przedmiotów.

W Łowcy dusz dwunastoletni Pipp przeprowadza się z rodzicami do Elbow Alley, gdzie sąsiedztwo wydaje się nie być zbyt otwarte na nowoprzybyłych. Kiedy z rodzicami chłopca zaczyna dziać się coś bardzo niepokojącego, Pipp dowiaduje się nieco więcej o tamtejszej społeczności. Na sąsiadów składają się bowiem banshee, duchy, harpie czy wampiry. 

Widmo zbliżających się urodzin

Nie one jednak zagrażają rodzinie oraz głównemu bohaterowi – a przynajmniej nie zagrażają w największym stopniu. Jednym z miejscowych jest istota wysysająca ludzkie dusze – pod warunkiem, że masz więcej niż 13 lat. Tak się składa, że Pipp obchodzi swoje urodziny dokładnie za kilka dni… w sam środek Halloween. 

Dokładnie w tym samym czasie, 13 lat świętować też będzie nowa sąsiadka Pippa, czyli Fliss. Dziewczynka na pierwszy rzut oka wygląda zupełnie zwyczajnie (jeżeli do zwyczajnych można zaliczyć jej niecodzienny sposób ubierania się). Skrywa jednak pewną tajemnicę, którą za nic nie chce podzielić się z chłopakiem. Postanawia mu jednak pomóc – przywrócić rodziców do normalności oraz ocalić przed… duszożercą!

Bohaterowie: szarość kontra niezwyczajność

Pipp i Fliss mają energię klasycznego duetu detektywistycznego – on lubi być w cieniu, jest wycofany oraz niepewny. Ona jest motorem napędowym akcji, wydaje się nieustraszona oraz świetnie zorientowana. Razem doskonale się równoważą oraz uzupełniają. Pokazują, że można nosić szare, nudne ubrania i mieć bogatą osobowość, ale także ukrywać się za kolorowymi strojami i być pełnym wątpliwości.

Świat Łowca dusz z Elbow Alley jest zbudowany na intrygujących postaciach. Każdy sklepik to tajemnicze miejsce z równie tajemniczymi mieszkańcami. Czytelnik może z ogromną frajdą odkrywać zakamarki Elbow Alley uświadamiając sobie jedną, bardzo ważną kwestię.

Magia tuż za rogiem

Magię można odnaleźć wszędzie – po prostu większość ludzi przestała już ją dostrzegać. W książce pada kilka istotnych zdań dotyczących takich zwizualizowanych na kartach historii enklaw – sama wiara w nadprzyrodzone zjawiska może nas przybliżyć do niesamowicie kolorowych i różnorodnych światów. Wystarczy się nie zamykać na to, co w pierwszym odruchu nie wydaje się do końca realne – oczywiście wszystko w granicach rozsądku

Stawka i napięcie

Łowca dusz z Elbow Alley to książka przygodowa, która z każdym rozdziałem zbliża nas do ,,momentu zero”. Jeżeli Pipp i Fliss nie zdążą na czas, sami mogą stać się ciałami bez duszy. Napięcie w książce autorka buduje przez spotkania, naginanie zasad oraz czasami, bardzo nierozsądne decyzje bohaterów. Stawka jest jednak ogromnie wysoka – jeżeli nie uda się dzieciakom pokonać łowcy dusz… ich życie będzie zupełnie pozbawione sensu, dosłownie!

Dla kogo?

Książka będzie doskonała dla czytelników powyżej 9. roku życia. Sprawdzi się jako lektura na Halloween, wakacje czy każdą inną okazję, gdy chcemy przenieść się do zupełnie innego świata.

Łowca dusz z Elbow Alley  dostępna jest na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedź

O czym jest Łowca dusz z Elbow Alley?

O chłopcu i jego przyjaciółce, którzy próbują pokonać istotę wysysającą dusze mieszkańców tajemniczej alejki w Londynie.

Jaki to gatunek i dla jakiego wieku?

Middle grade urban fantasy, czyli literatura fantastyczna której akcja dzieje się w mieście. Docelowy wiek to 9–12 lat i starsi czytelnicy.

Jaki jest główny motyw książki?

Ponadczasowe „uważaj, o czym marzysz” – szczególnie w kontekście pragnienia „innego życia” bez „nudnych rodziców”.

Czy książka jest straszna?

Nie, to historia z dreszczykiem, ale pozbawiona brutalności i typowych cech horroru.

Czy to pierwszy tom serii?

To samodzielna, zamknięta historia.

Artykuł Łowca dusz z Elbow Alley – recenzja i patronat pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuły: Dar z Księżycowej Doliny. Szkoła Astromagów. Tom 1, Zakazana magia. Szkoła Astromagów. Tom 2
➜ Seria: Szkoła Astromagów
➜ Autorka: Anna Włodarkiewicz
➜ Ilustracje: Aleksandra Zapotoczna
➜ Wydawnictwo: Świetlik
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Szkoła Astromagów? Inspiracja znakami zodiaku

Jaki jest Wasz znak zodiaku? Nie trzeba być ,,zodiakarzem”, żeby mniej lub bardziej świadomie przypisywać konkretne cechy charakteru osobom, które urodziły się w danym miesiącu. Przykłady? Proszę bardzo! Panny kochają porządek, wodniki są szalenie kreatywni, a strzelce słyną ze swojej szczerości.

Anna Włodarkiewicz bazując na tych przekonaniach, a także na kalendarzu zodiakalnym istniejącym już od co najmniej 4 tysięcy lat – stworzyła książkę dla dzieci, która jest nie tylko intrygująca oraz ciekawa pod kątem fabularnym. Pomiędzy tym, co wymyślone, autorka wplata wartościowe treści, pokazuje etyczne zachowania oraz poddaje w wątpliwość moralność niektórych postaci.

– Tak to już jest, niektórzy po prostu lubią jątrzyć – westchnęła Aria i pokręciła z naganą głową. – No wiecie, buntować, podburzać, wkładać kij w mrowisko – dodała, gdy spostrzegła grymas niezrozumienia na twarzy Irys. – Po prostu lubią nie lubić. Znajdują sobie wroga i ciach! (…)

Anna Włodarkiewcz, Zakazana magia. Szkoła Astromagów. Tom 2, Rozdział 11, str. 131

Bohaterowie serii: Nim, Irys i tajemnicza Lu-Lu

Dar z Księżycowej Doliny. Szkoła Astromagów. Tom 1 jak i Zakazana magia. Szkoła Astromagów. Tom 2 to książki, których akcja rozgrywa się przede wszystkim w Wieży Astromagów, gdzie swoją siedzibę mają astromagowie, ale gdzie również umiejscowiona została szkoła dla młodych adeptów. Fabuła skupia się przede wszystkim wokół uczniów pierwszego roku. 

Każda część ma swojego bohatera-przewodnika (Nima oraz Irys), jednak ich najbardziej charakterystyczną postacią pozostaje kilkuletnia Lu-Lu, która pojawia się znikąd i jako naznaczona magicznym znakiem – musi zostać przyjęta do szkoły. Dziewczynka  jest iskrą, która wznieca pożar (niemal dosłownie!). Otacza ją aura tajemnicy, a zmiany, jakie przynosi z całą pewnością nie spodobają się niektórym astromagom.

W tej serii znajdziecie wielu drugoplanowych bohaterów – można podejrzewać, że dadzą się lepiej poznać w kolejnych tomach cyklu. Emocjonująca fabuła oprószona została subtelnym humorem, a stworzony przez autorkę świat skrywa potencjał na niezliczoną ilość tomów, od których trudno będzie się oderwać.

Budowanie uniwersum fantasy – ilustracje oraz dodatki

To nie wszystko. Seria Szkoły Astromagów to także wydanie: okładki wzbogacone mieniącymi się uszlachetnieniami, ale przede wszystkim ilustracje Aleksandry Zapotocznej. Dawno nie byłam tak przekonana do wizerunków postaci oraz wierności z jaką przedstawia ona konkretne sytuacje z książki, jak w tym przypadku.

Co więcej, każdemu nowemu rozdziałowi towarzyszy ilustracja z obrazkiem Wieży Astromagów. Choć na pierwszy rzut oka mogą one wyglądać jednakowo, to jednak po uważnym przyjrzeniu, dostrzega się subtelne zmiany – przedstawienie innych pór dnia, odmiennej pogody czy fajerwerków bądź ptaków.

Dla kogo jest ta seria?

Na końcu każdego tomu czekają także dodatki pogłębiające fabułę, bawiące się konwencją oraz poszerzające uniwersum. Są one bezsprzeczną, dopełniającą całości wisienką na literackim torcie. Polecam Dar z Księżycowej Doliny. Szkoła Astromagów. Tom 1 jak i Zakazana magia. Szkoła Astromagów. Tom 2 czytelnikom powyżej 8. roku życia. Jeżeli zastanawiacie się, czy magia naprawdę umiera – koniecznie po nie sięgnijcie.

Książki dostępne są w księgarni Tania Książka oraz na stronie wydawnictwo Kobiece.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Od jakiego wieku czytać Szkołę Astromagów?

Seria jest pomyślana dla czytelników 8+ – sprawdzi się jako samodzielna lektura i do wspólnego czytania.

W jakiej kolejności czytać tomy?

Najlepiej chronologicznie: Dar z Księżycowej Doliny (tom 1), następnie Zakazana magia (tom 2).

Czy znajdę tu „mroczną” magię?

Wątki są dostosowane do wieku odbiorców; napięcie wynika z wyborów bohaterów oraz konsekwencji ich działań .

Czy seria nadaje się do pracy w klasie?

Tak. Motywy etyczne, zodiak jako zabawa kluczem do charakterów i wyraźny rozwój postaci ułatwiają rozmowy wychowawcze oraz językowe.

Kto ilustrował książki i jak wypadają te wydania?

Ilustracje przygotowała Aleksandra Zapotoczna; seria ma uszlachetnione foliami okładki i spójny, dopracowany projekt rozdziałów.

Artykuł Szkoła Astromagów – recenzja serii dla dzieci 8+ pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Szczygły
➜ Autorka: Beata Ostrowicka
➜ Ilustracje: Paulina Radomska-Skierkowska
➜ Wydawnictwo: Literatura
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym są Szczygły?

Zojka, główna bohaterka Szczygłów, to niezwykła dwunastolatka. Nie lubi zawracać sobie głowy modą (choć ma słabość do uszek na opasce) i nie do końca dba o to, co myślą o niej inni. Z uwagą obserwuje jednak otoczenie – lubi rozmawiać z owadami, puszczać statki w kałużach i tworzyć swoje małe „niebka”. Beata Ostrowicka (autorka m.in. Elementarz. Moje pierwsze czytanki) otrzymała za tekst Szczygłów wyróżnienie w konkursie im. Kornela Makuszyńskiego. Ja z przyjemnością objęłam tę pozycję swoim bajkochłonkowym patronatem medialnym.

Dwie perspektywy: Zojka i Igor

Historia prowadzona jest z dwóch, niemal równoległych punktów widzenia. Choć główną bohaterką jest Zoja, to nie mniej istotny w tej opowieści jest także jej szkolny kolega Igor. Co łączy tych dwoje? Na pewno nie duża zażyłość – znają się co najwyżej „z widzenia”. Zarówno dziewczyna, jak i chłopak mają swoje tajemnice, trzymają się na uboczu oraz bezgranicznie kochają zwierzęta.

Co ciekawe, fragmenty poświęcone bohaterom zostały w książce subtelnie rozróżnione na rozkładówkach. Na żółtym tle wydrukowano te dotyczące Igora, a na białym – Zoi. To nie są jedynie kolorowe plamy: dzięki ilustracjom Pauliny Radomskiej-Skierkowskiej można odnaleźć w nich wizualne nawiązania do fabuły.

Niebka – co to takiego?

Żeby zrozumieć Zojkę oraz jej punkt widzenia, trzeba wiedzieć, czym są tworzone przez nią „niebka”. Najprościej można je określić jako małe „bukieciki” ładnych przedmiotów, które poprawiają humor i cieszą oczy. To może być zbieranina kolorowych papierków i szkiełek z rozbitych butelek – ważne, aby z przypadkowych rzeczy ułożyć coś nowego i estetycznego.

Zoja właśnie tak patrzy na świat – po stracie mamy wypełnia pustkę czymś nowym. Dzięki niezwykłym talentom i „czarowaniu” łączy ją z mamą nie tylko wrażliwość i podobieństwo fizyczne.

Małe miasteczko, tożsamość i bycie „innym”

Szczygły to historia o życiu w małym miasteczku, o wiązaniu z nim swojej tożsamości, o dorastaniu i byciu innym. Igor mierzy się z problemem brata alkoholika, który wyłudza pieniądze – chłopak bierze na siebie zbyt dużą odpowiedzialność i przedwcześnie dorasta opiekując się mamą. Zojka z kolei zmaga się z poczuciem inności oraz odpowiedzialnością za swoje nietypowe umiejętności.  

Dlaczego warto sięgnąć po Szczygły?

Książka łączy realizm z odrobiną magii. To materiał do rozmów o żałobie, empatii i odpowiedzialności dziecka w kryzysie rodzinnym. Dla rodziców oraz nauczycieli może być dobrą propozycją „biblioterapeutyczną” – uruchamia pytania o granice pomocy, o troskę o siebie oraz o to, jak pielęgnować wrażliwość, nie tracąc kontaktu z rzeczywistością.

To najcieplejsza i najbardziej magiczna książka, jaką czytałam ostatnio. Pisana pięknym językiem, z nutką fantastyki, ale wciąż mocno trzymająca się realiów. Będzie odpowiednia dla dzieci w grupie wiekowej 8-12 lat, oraz starszych.

Szczygły dostępne są na stronie wydawnictwa Literatura.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Dla kogo jest książka Szczygły?

Dla czytelników w wieku 8–12 lat, którzy lubią czułe, mądre historie o wrażliwości oraz empatii.

Jakie tematy porusza ta powieść?

Inność, odpowiedzialność, empatia, relacje rodzinne, przyjaźń i miłość do zwierząt; realia małego miasteczka z nutą realizmu magicznego.

Kto jest autorką i kto ilustrował Szczygły?

Autorką jest Beata Ostrowicka; ilustracje przygotowała Paulina Radomska-Skierkowska.

Czy Szczygły mają wymiar „biblioterapeutyczny”?

Tak – książka pomaga rozmawiać o trudnych emocjach, stracie i o byciu „innym” w bezpieczny, wyważony sposób.

Artykuł Szczygły – patronacka recenzja czułej powieści o inności pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.