Zabawki ożywające po zgaszeniu światła lub wyjściu z dziecięcego pokoju to taka fantazja wielu maluchów. Wiara w to, że zwykłe przedmioty mogą mieć swoją świadomość oraz przeżywać niesamowite przygody sprawia, że z jeszcze większą ciekawością maluchy angażują je w rozmaite zabawy.

W ,,Tere fere, czyli bajki z dziecięcego pokoju” autorka zabiera czytelników do świata właśnie z perspektywy bardzo nietypowych bohaterów. Takich, dla których jeden pokój może być ogromną przestrzenią, pełną tajemniczych zaułków do odkrywania.

Tekst w książce napisała Celina Zubrycka – nauczycielka języka polskiego i bibliotekarka, która pracuje również z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych. Ilustracje stworzyła Magdalena Pilch, a sama pozycja została wydana m.in. dzięki stypendium Marszałka Województwa Podlaskiego w dziedzinie twórczości artystycznej w 2021 roku.

Nie takie tere fere jak się może wydawać

Książka składa się na siedem rozdziałów, które połączone są nicią fabularną oraz bohaterami. Tak naprawdę ,,Tere fere, czyli bajki z dziecięcego pokoju” nie mają głównej postaci. Na początku oraz na końcu lektury pojawia się Ignaś – chłopiec, w którego pokoju ma miejsce większa część akcji. W rzeczywistości jednak niemniej ważni od niego są:

• grupa bojowa figurek kaczek,
• mucha Adela,
• pająk Gustaw.

Oczywiście w fabule pojawiają się również inne postacie – krasnal Poldek, skrzat Borówka, motyl Oliwier czy pracownicy Kurortu pod Słonecznikiem.

Bajki z morałem

Pewne opowiadania z książki to w zasadzie opowiastki szkatułkowe, które dotyczą tylko jednego lub dwóch bohaterów. Postacie przewodnie przewijają się w nich na drugim planie, ale często pełnią rolę bardziej łączeń fabularnych niż znaczących charakterów, które miałyby ważny wpływ na akcję.

Historie stworzone przez Celinę Zubrycką każdorazowo tyczą się jednak pewnej, konkretnej tematyki. Autorka postarała się, aby bajki pozostawiały w świadomości czytelników jakiś wartościowy morał:

• o tym, że bez względu na wiek, trzeba o siebie dbać,
• o tym jak ważne mogą być wakacje i odpoczynek,
• jak być tolerancyjnym i otwartym na innych (oraz, że nie powinno oceniać się nikogo z góry),
• o tym, że czasami strach ma wielkie oczy,
• o tym, że na przyjaciół zawsze można liczyć!

Przenosiny do świata zabawek

Jeżeli nie macie w domu magicznego lustra, które pomoże przenieść się na chwilę do świata zabawek i małych owadów – sięgnijcie po książkę ,,Tere fere, czyli bajki z dziecięcego pokoju”. To przyjemny zbiór opowiadań, który doskonale oddziałuje na wyobraźnię, uczy szacunku do małych istot i pozwala poczuć się w swoim pokoju jak na planie niezwykłego filmu akcji.

Lektura będzie odpowiednia dla maluchów powyżej 6 roku życia.

Artykuł Tere fere, czyli bajki z dziecięcego pokoju – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Wojny dorosłych – historie dzieci

Autor: Andrzej Perepeczko

Ilustracje: Magdalena Pilch

Wydawnictwo: Literatura

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wilno jest pięknym miastem, które podobnie jak wiele innych na przestrzeni dziejów musiało zmagać się z różnymi okupantami. W jaki sposób opowiedzieć o nim dzieciom, nie pomijając tak ważnego historycznego wydarzenia jakim była wojna? Najlepiej zrobić to z perspektywy dziecka, które na własnej skórze przekonało się jak było żyć w tamtych czasach.

,,Irenka. Dziewczynka z Wilna” jest książką wyjątkową pod kilkoma względami. Przede wszystkim ukazała się w ramach cyklu Wydawnictwa Literatura ,,Wojny dorosłych – historie dzieci”, w którym publikuje się pozycje na wymagające tematy, ale pisane w sposób przystępny i zrozumiały dla każdego. 

Książka ta opowiada także historię autentycznych ludzi. Nawet na okładce znajduje się zdjęcie prawdziwej Irenki, której perypetie opisał Andrzej Perepeczko. Autor oprócz tego, że pisze książki dla dzieci i młodzieży jest zawodowym marynarzem oraz oficerem floty handlowej. Na końcu lektury znajdziemy jeszcze więcej zdjęć i dalszy opis losów rodziny.

Fabułę ,,Irenki. Dziewczynki z Wilna” spaja przede wszystkim jeden, szczególnie ważny dla Wilna obraz. Bohaterowie książki wszelkie swoje nadzieje pokładają w opiece Matki Bożej Ostrobramskiej, która jest jednym z najważniejszych symboli stolicy Litwy. Choć całość akcji została ujęta w kontekście historycznym z częstym podawaniem dat, jest to jednak pozycja o silnym wydźwięku religijnym. 

Irenka, główna bohaterka, urodziła się w 1932 roku w Wilnie. Będąc już małą dziewczynką i spacerując ulicami miasta ze swoją opiekunką, pokochała je i postanowiła sobie, że będzie mieszkać tu zawsze. Plany początkowo pokrzyżował jej awans ojca, który z lekarza został dyrektorem szpitala w Szumsku. To właśnie tam całą rodzinę zastała II wojna światowa.

Dziewczynka była świadkiem tego jak jej tata wyrusza na front, musiała uciekać do rodziny, a następnie drżeć ze strachu i obawy przed wywiezieniem. Jako Polka w wojennej Litwie nie mogła czuć się bezpiecznie. Całej rodzinie groziła Syberia i tylko wiara w opiekę swojej patronki pozwalała utrzymać im jako taki spokój.

,,Irenka. Dziewczynka z Wilna” to historia dziewczynki, która wychowała się w domu pełnym miłości i troski, za którego drzwiami zaczynała się straszna rzeczywistość. To książka, która choć jest o wojnie, trzyma czytelników z dala od frontu, pokazując raczej skrawki i pozostałości minionej, niszczycielskiej siły.

Opowieść urozmaicają mnogie ilustracje, a dodatkowa technika łączenia rysunków z archiwalnymi zdjęciami – z jednej strony zwiększa jeszcze bardziej autentyzm historii, z drugiej pomaga młodszym odbiorcom przyswoić wybrane do książki wydarzenia.

Będzie odpowiednia dla dzieci powyżej 9 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliteratura.pl/ksiazki/irenka

Artykuł Irenka. Dziewczynka z Wilna – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorka: Renata Piątkowska

Ilustracje: Magdalena Pilch

Wydawnictwo: Literatura

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Mama jest częstą bohaterką literacką, która przeważnie występuje jako ta zawsze skora do poświęceń, dobra, wyrozumiała i kochająca. Choć w książkach dla dzieci z każdym rokiem pojawia się coraz więcej ról związanych z osobą taty, to jednak prawie nie ma lektur zupełnie im poświęconych.

Bardzo się ucieszyłam, buszując w Dzień Ojca w internecie i natrafiając na wspaniałą nowość od Wydawnictwa Literatura. ,,Po prostu Tata” to zbiór siedmiu zwięzłych opowiadań, których autorką jest znana wszystkim czytelnikom Renata Piątkowska. Z tej serii została wydana także książka ,,Po prostu Mama”.

Wzbogacona ilustracjami Magdaleny Pilch książka łapie za serce i wraz z każdym opowiadaniem niezwykle wzrusza. Rodzicielska miłość ojców do dzieci przybiera tutaj różne formy, ale za każdym razem jest to modelowa więź, która powinna być przykładem dla dzieci i dorosłych.

W historiach poznajemy nie tylko fabuły, których akcja rozgrywa się na naszym podwórku, ale autorka zabiera nas także w podróże po różnych krajach. Mamy szansę być np. w Armenii podczas wielkiego trzęsienia ziemi czy w Londynie – gdzie obserwujemy relację już starszej córki oraz jej taty, który zarazem zastępuje jej mamę.

W jednym z opowiadań bardzo ciekawie został przedstawiony wątek odwagi oraz tego jak na różne sposoby może się ona objawiać. Książka wyraźnie pokazuje jak warto być dumnym ze swojego taty, a także podpowiada rodzicom jak ważna jest czasami spontaniczność dla dzieci, poświęcenie im uwagi i zrobienie czegoś szalonego – wybicia się poza rutynę.

Zaakcentowane dużą literą w tytule książki słowo Tata, podkreśla jak ważną rolę pełni drugi rodzic. Często ojcowie pozostają w cieniu, dystansują się od rodziny, angażując się w pracę lub inne obowiązki. Wielu z rodziców nie potrafi także okazywać dzieciom emocji, bo tak sami zostali wychowani. Ta książka przełamuje stereotypy, poszerza horyzonty i przede wszystkim – proponuje najmłodszym i ich opiekunom wspólną książkę do czytania, która pozwoli im się jeszcze bardziej do siebie zbliżyć.

Arbuzowa okładka, twarda oprawa i bardzo ładna wyklejka sprawiają, że jest to urocza propozycja prezentowa. Książkę można podarować tacie np. na jego urodziny, imieniny lub oczywiście przyszłoroczny Dzień Ojca.

Polecam ,,Po prostu Tata” wszystkim powyżej 6 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliteratura.pl/ksiazki/po-prostu-tata

Artykuł Po prostu Tata – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.