➜ Tytuł: Święta na ulicy Czereśniowej
➜ Seria: Ulica Czereśniowa
➜ Autorka: Rotraut Susanne Berner
➜ Ilustracje: Rotraut Susanne Berner
➜ Tłumaczenie: Maciej Byliniak
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla najmłodszych , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Prawdziwa perełka dla fanów serii Ulicy Czereśniowej

Zamiast jednak klasycznej, kartonowej wyszukiwanki, Święta na ulicy Czereśniowej zapraszają wierszowanym tekstem oraz skupionymi na ludziach ilustracjami. Niemal cała historia rozgrywa się w kawiarni przy jeziorze – miejscu doskonale znanym dzieciom z wcześniejszych tomów – i skupia na tym, jak mieszkańcy Czereśniowej spędzają czas razem, czekając na Gwiazdkę.

To książka, po którą z przyjemnością sięgną rodzice dzieci w wieku mniej więcej 2–5 lat, ale najwięcej frajdy będą mieli z niej wierni fani serii. To oni rozpoznają na ilustracjach swoich ulubionych bohaterów i docenią, jak wiele ,,smaczków” ukryto w obrazkach.

O czym są Święta na ulicy Czereśniowej?

Fabuła skupia się na jednym, wyjątkowym dniu – Wigilii. Zamiast jednak podglądać przygotowania w poszczególnych domach, śledzimy to, co dzieje się w kawiarni przy jeziorze. Mieszkańcy Czereśniowej spotykają się tam, żeby wspólnie przeczekać moment, w którym rozpocznie się to ,,właściwie”, domowe świętowanie. Wszyscy angażują się w zabawę, zajadanie smakołyków czy przygotowanie ozdób.

Kluczowy jest tutaj powracający motyw upływu czasu – bohaterowie wciąż sprawdzają, ile jeszcze zostało do Gwiazdki, odliczają godziny, próbują zajmować się czymś innym, ale myśl o wieczornym świętowaniu powraca niemal co chwilę. Kiedy jednak przychodzi moment rozstania, okazuje się, że nadszedł on zdecydowanie wcześniej, niż zakładano.

W Święta na ulicy Czereśniowej celebrowanie tego dnia ma tutaj przede wszystkim charakter sąsiedzki: jest wspólne jedzenie, rozmowy, zabawa na śniegu, śpiewanie, ale nie ma patosu. To raczej ciepły, świecki obraz świąt, w którym jest miejsce na tradycyjne potrawy oraz kolędy, ale równie ważne jak rytuały są ludzie, z którymi spędzamy ten czas.

Magia czekania zamiast patosu

Berner stawia na emocje, które doskonale znają małe dzieci: ekscytację, niecierpliwość, lekkie znużenie, kiedy „to wszystko tak strasznie długo trwa”. Powtarzające się motywy i rytm tekstu jeszcze bardziej je podkreślają.

Czekanie nie jest tu tylko wyjętym, nieistotnym momentem, ale pełnoprawną częścią świąt. To w czasie tego czekania buduje się wspólnota – ktoś przynosi materiały do prac plastycznych, ktoś inny częstuje gorącą zupą czy pierniczkami, inni budują razem śniegowe bałwany, a jeszcze inni – pracują, żeby przygotować dla sąsiadów drogę do domu.

Dla małego czytelnika to idealny punkt wyjścia do rozmów o tym, że święta nie zaczynają się dopiero przy choince i prezentach. Zaczynają się dużo wcześniej – w przygotowaniach, drobnych gestach oraz dzieleniu wspólnych chwil.

Bohaterowie, których znamy (i ci, których mi zabrakło)

Miłośnicy Ulicy Czereśniowej od razu rozpoznają wielu mieszkańców. To właśnie ich obecność sprawia, że książka jest tak satysfakcjonująca dla fanów serii. Dzięki poprzednim tomom, znamy już ich historie, a w Święta na ulicy Czereśniowej możemy zobaczyć, jak radzą sobie ze świątecznym zamieszaniem.

Mi trochę szkoda, że w tej fabułce zabrakło Hani, bo tak się składa, że to akurat ulubiona bohaterka mojego syna, ale myślę, że będę w stanie jakoś mu wytłumaczyć jej nieobecność w kawiarni. Z pewnością jednak wielu czytelników odnajdzie wśród obecnych postaci własnych faworytów. Sama możliwość poznania ich kolejnej, i to tak ciepłej historii, będzie powodem do radości.

Humor oraz język – święty Myszołaj

Tekst w polskim wydaniu przełożył Maciej Byliniak, znany z umiejętności dobierania rymów oraz odpowiedniego brzmienia wierszowanych powiastek dla dzieci. Święta na ulicy Czereśniowej są tego doskonałym przykładem – rymy są naturalne, dobrze czyta się je na głos oraz zachowują rytm.

Ujęły mnie wersy:

Tylko Feliks się zaczaja
na świętego Myszołaja.

Ładnie pokazują, jak przekład bawi się melodyjnością tekstu, jednocześnie zostawiając przestrzeń na subtelny humor – bardzo kojarzący się mi z ilustracjami samej autorki. 

Dla kogo są Święta na ulicy Czereśniowej?

Na końcu książki znajdziecie dwie miłe „dodatkowe” atrakcje: zapis nutowy „Cichej nocy” oraz przepis na świąteczną herbatkę. To drobiazgi, które zachęcają do przedłużenia lektury: można po wspólnym czytaniu zaśpiewać kolędę albo przygotować własny zimowy napar, inspirowany opowieścią.

Książka świetnie sprawdzi się:

• dla przedszkolaków, które znają już Ulicę Czereśniową i szukają czegoś w świątecznym klimacie,
• jako wspólna lektura z rodzicem dla dzieci od około 2-3 lat,
• dla starszych fanów serii (6+), którzy lubią powracać do ulubionych bohaterów i wyłapywać rozmaite niuanse na ilustracjach.

To także bardzo prezentowa propozycja: format, twarda oprawa, świąteczna tematyka oraz fakt, że to nowa odsłona tak znanej i uwielbianej serii. Święta na ulicy Czereśniowej znajdziecie na stronie wydawnictwa Dwie Siostry.

Sprawdź też pozostałe recenzje książek z serii Ulica Czereśniowa:

• Rok na ulicy Czereśniowej,
• Wielkie gotowanie na ulicy Czereśniowej. Przepisy na cztery pory roku,
• Przygody Karolka,
• małe kartonówki.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Od jakiego wieku jest książka Święta na ulicy Czereśniowej?

Książka jest polecana mniej więcej od 2. roku życia, ale dobrze sprawdzi się także dla starszych przedszkolaków w wieku 4–6 lat jako wspólna lektura z dorosłym.

Czym Święta na ulicy Czereśniowej różnią się od Zimy na ulicy Czereśniowej?

Zima na ulicy Czereśniowej to klasyczna kartonowa wyszukiwanka, a Święta na ulicy Czereśniowej są wierszowaną opowieścią obrazkową z wyraźnie poprowadzoną fabułą, skupioną na jednym dniu – Wigilii.

Czy Święta na ulicy Czereśniowej to książka z tekstem rymowanym?

Tak, cała historia została opowiedziana w formie rymowanego tekstu. Polski przekład Macieja Byliniaka dobrze trzyma rytm i jest przyjemny do głośnego czytania.

Artykuł Święta na ulicy Czereśniowej – recenzja książki o magii czekania pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Drogocenna kupa
➜ Autor: Nicolò Venturi
➜ Ilustracje: Nicolò Venturi
➜ Tłumaczenia: Maciej Byliniak
➜ Wydawnictwo: Dwie Siostry
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Książka-laureatka V edycji konkursu Jasnowidze

Drogocenna kupa to obrazkowa pozycja od Nicolo Venturi – włoskiego ilustratora oraz animatora. Książka zdobyła nagrodę główną jury międzynarodowego w V edycji konkursu na projekt książki dla dzieci Jasnowidze, organizowanego przez wydawnictwo Dwie Siostry. Lubię śledzić wyróżnione prace tej inicjatywy, bo zawsze cechują się one dużą oryginalnością i nieszablonowym podejściem do tematu.

Wystarczy tylko przypomnieć sobie:

• Gudu i Gwai,
• Jak zebra przeszła samą siebie,
• Co to za kuleczka?.

Więcej tytułów konkursu Jasnowidze znajdziecie w moich recenzjach, po wpisaniu w lupkę jego nazwy.

Kupa bogactwa i żuki gnojowe

To nie jest książka popularnonaukowa, choć trudno odmówić jej kilku znaczących przesłań płynących z lektury. Z całą pewnością można określić ją jako abstrakcyjną, a nawet – absurdalną! Wyobraźcie sobie bowiem człowieka nazywanego wielmożnym panem, który postanowił zgromadzić… kupę bogactwa. W dosłownym znaczeniu tego słowa.

Uznał, że tylko on może składować drogocenną kupę i odmówił dzielenia się nią z kimkolwiek – nawet z największymi fanami tego materiału, czyli żukami gnojowymi. Jego plan zakładał jednak kilka etapów, a finał całego przedsięwzięcia okazał się niezwykle spektakularny i zarazem fatalny w skutkach.

Historia o egoizmie, chciwości i kapitalizmie

Drogocenna kupa jest więc książką o chciwości (wspaniały smaczek w postaci portretu Sknerusa McKwacza na jednej ze ścian, to tylko przykład easter egga, które pozostawił dla czytelników autor). To także ważna lekcja o zawłaszczaniu zasobów, egoizmie czy absurdalnej potrzebie odczuwania władzy nad innymi.

Za sprawą charakterystycznego stylu ilustracji, rozkładówek pełnych detali i szalonych kolorów – Nicolo Venturi przyciąga młodych czytelników, tłumacząc im całkiem poważne tematy związane z ekologią czy kapitalizmem. Jesteście ciekawi czy Wasze dzieci wyłapią wplecione w fabułę aluzje? Sięgnijcie po Drogocenną kupę! Dobrze sprawdzi się jako lektura dla przedszkolaków.

Książka Drogocenna kupa dostępna jest na stronie wydawnictwa Dwie Siostry.

FAQ – pytania, które przychodzą do głowy w kontekście Drogocennej kupy

O czym opowiada książka Drogocenna kupa?

To satyryczna opowieść o wielmożnym panie, który zakazuje żukom gnojowym korzystania z odchodów – niezbędnych im do życia. Historia pokazuje skutki chciwości i uczy szacunku dla dóbr wspólnych.

Kto jest autorem Drogocennej kupy?

Autorem i ilustratorem książki jest włoski twórca Nicolò Venturi. Jego prace łączą groteskę z humorem oraz ważnym przekazem społecznym.

Dla jakiego wieku przeznaczona jest książka?

Książka jest kierowana dla dzieci powyżej 4 roku życia, ale zawarte w niej przesłanie docenią także dorośli czytelnicy.

Dlaczego książka Drogocenna kupa jest wyjątkowa?

Zyskała uznanie jury międzynarodowego konkursu Jasnowidze/Clairvoyants 2024, zdobywając Grand Jury Prize. Łączy odważny temat z edukacyjną refleksją o ekologii oraz władzy.

Kto jest wydawcą Drogocennej kupy w Polsce?

Za publikację i promocję książki odpowiada wydawnictwo Dwie Siostry – cenione w Europie oraz na świecie za dopracowane lektury, zarówno pod kątem wizualnym jak i merytorycznym.

Artykuł Drogocenna kupa – recenzja przewrotnej książki Nicolò Venturiego pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Lubimy czuć się podobni do innych. Szczególnie jako dzieci rzadko doceniamy w sobie coś, co nas wyróżnia. Gęste, rude loki, wysoki wzrost, wyjątkową szczupłość czy piegi na nosie – wszystko, co sprawia, że różnimy się od rówieśników, może przyprawiać o kompleksy. Dopiero z czasem doceniamy w sobie te wyjątkowe cechy, jeżeli jesteśmy w gronie osób, które nas kochają i akceptują.

,,Gudu i Gwai” to autorska pozycja Mari-Luisy Uth, która otrzymała wyróżnienie od jury wydawniczego Dwóch Sióstr w IV edycji międzynarodowego konkursu na projekt ilustrowanej książki dla dzieci Jasnowidze. Pochodząca z niemiec artystka mieszkająca w Chinach, wiele czerpie ze swojego nowego miejsca pobytu. Nawet w tym debiucie książkowym widać wyraźne wpływy z kultury tego państwa (szczególnie w warstwie ilustracyjnej).

KIM SĄ GUDU I GWAI?

Bajka ma narratora, nie jest to jednak nikt bezosobowy. To bajarz, opiekun – przyjazny stworek w czerwonych kaloszach, który opowiada dzieciom lub przyjaciołom, a może po prostu słuchaczom i czytelnikom o pewnych dwóch istotach oraz tym, co im się przytrafiło. 

Gudu i Gwai, czyli tytułowi bohaterowie to na początku nie wiadomo kto. Ważne, że jeden cierpi na kompleksy z powodu swojego wyglądu – a ten drugi, z powodu swojej osobowości. Nie znają się, choć mieszkają w jednej skorupce po ślimaku. Obaj są nieszczęśliwi i z tego powodu nie opuszczają domu.

DROGA DO SZCZĘŚCIA I ZROZUMIENIA

Doświadczenie pokazuje im jednak, że wiele prób zmiany samego siebie, zakładania masek i nawiązywania kontaktów z niewłaściwymi osobami, na niewiele się zdało. Dopiero spotkanie tych dwojga udowadnia im, że po prostu nie mieli dotąd szczęścia. Niepotrzebnie uznawali się za dziwnych, bo ta dziwność w niczym nie przeszkadza, żeby być szczęśliwym.

Książka ,,Gudu i Gwai” to opowieść abstrakcyjna, operująca mocno na symbolice i uniwersalności przekazu. Przypomina mi kultową włoską historyjkę ,,Pięciu nieudanych” Beatrice Alemagna. Autorka zaprasza nas do zabawy w poszukiwanie siebie w twarzach tych nietuzinkowych bohaterów. Każdy jest czasami trochę Gudu i trochę Gwaiem. Ważne jest, aby szukać oraz odnaleźć w sobie wewnętrzną harmonię.

DLA KOGO JEST TA KSIĄŻKA?

Moim zdaniem mało jest na polskim rynku literatury dziecięcej takiej jak ,,Gudu i Gwai”. To zdecydowanie książka nieszablonowa i pod wieloma względami różniąca się od lektur, w których wszystko jest jasno rozpisane i podparte dodatkowo prostymi ilustracjami. 

,,Gudu i Gwai” pozostawiają miejsce na rozmowę i refleksję. Można tych bohaterów tropić w sobie oraz w innych. Można narysować swoją dwójkę przyjaciół, którzy wspierają się mimo przeciwności.

Książka będzie ciekawą przygodą dla wszystkich powyżej 7 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/gudu-i-gwai.html

Artykuł Gudu i Gwai – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Ulica Czereśniowa

Autor: Rotraut Susanne Berner

Ilustracje: Rotraut Susanne Berner

Tłumaczenie: Karolina Iwaszkiewicz, Maciej Byliniak

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych  , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

W ciągu mniej niż dwóch lat nakładem Wydawnictwa Dwie Siostry ukazała się zbiorcza, kolekcjonerska edycja ,,Roku na ulicy Czereśniowej” oraz trzy kartonówki – Kasia, Pola i Marek, które nawiązują do tej bestsellerowej serii. W tym roku także na miłośników i miłośniczki twórczości Rotraut Susanne Berner czekają miłe niespodzianki!

Niedawno premierę miały kolejne trzy kartonówki, które poszerzają uniwersum tej popularnej wyszukiwanki, dodatkowo wprowadzając proste, rymowane historie. 

Tym razem autorka skupiła się w lwiej części na zwierzakach oraz na… kaprysach pogody. 

To właśnie w ,,Ania z ulicy Czereśniowej” pojawia się wątek najbardziej wakacyjny. Nieco bowiem roztrzepana główna bohaterka wychodzi na dwór, zupełnie nieprzygotowana do tego, co tam zastanie. Ubiera się jakby była zima i cieszy się na możliwość jazdy na łyżwach, ale okazuje się… że już od dawna jest wiosna. 

Podobne niespodzianki czekają na nią na kolejnych stronach. Pogoda zupełnie nie chce współpracować z jej oczekiwaniami. W tej części mamy bardzo ładny i humorystyczny morał, który w zasadzie można skrócić do znanego powiedzenia: wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej.

Dwie kolejne kartonówki to opowiastki o zwierzakach – kotach i psie. ,,Michał i Psikus z ulicy Czereśniowej” jest książeczką, która nie ma żadnego głębszego morału. Chłopiec ma po prostu psiaka, który jest bardzo nieposłuszny. Nabiera manier dopiero w sytuacjach, kiedy jest blisko dam. Mimo to jej lektura sprawia mnóstwo radości i pokazuje, że w tym niesfornym zachowaniu jest wiele uroku i charakteru.

Z kolei w ,,Feliks i Ryska z ulicy Czereśniowej” mamy jedną bohaterkę, która pojawiła się także w poprzedniej części. To pełna uroku opowiastka o kociej miłości (choć zdecydowanie nie od pierwszego wejrzenia). 

Ogólnie każda z tych trzech, świeżo wydanych kartonówek przyniesie starszym i młodszym czytelnikom mnóstwo satysfakcji. Gdybym miała jednak wybrać z nich swoją ulubioną, pewnie postawiłabym na ,,Anię z ulicy Czereśniowej”, która ujęła mnie rzadko spotykaną w literaturze dziecięcej… ironią losu

Polecam te kartonówki wszystkim powyżej 2 roku życia. Będą doskonałym uzupełnieniem podstawowej serii, ale sprawdzą się także jako krótkie historyjki dla tych osób, które jeszcze do tej pory nie zawędrowały na ulicę Czereśniową.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/katalog/serie/ulica_czeresniowa/

Artykuł Nowe kartonówki z ulicy Czereśniowej – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Olivier Tallec

Ilustracje: Olivier Tallec

Tłumaczenie: Maciej Byliniak

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2021

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych ,  dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Nie tak dawno temu pisałam o pięknej książce obrazkowej ,,Duży wilk i mały wilk” z tekstem Nadine Brun-Cosme oraz zachwycającą stroną wizualną. Ostatnio nakładem Wydawnictwa Dwie Siostry ukazała się też francuska seria tego samego ilustratora – Oliviera Talleca. 

Dwie książki w nietypowym formacie oraz otwierane jak kalendarz, nie od prawej do lewej, ale od góry do dołu, oferują dzieciom doskonałą zabawę w spostrzegawczość!

,,Kto to? Co to?” oraz ,,Kto to? Gdzie to?” są zbiorami wizualnych zagadek. Na pierwszy rzut oka nie różnią się od siebie zbyt wieloma szczegółami. Ta pierwsza to przede wszystkim galeria różnych postaci. Skupia się ona bardziej na wskazaniu kogoś konkretnego, niż poszukiwania nawiązań. W drugiej z kolei mamy do czynienia już z bardziej rozbudowaną przestrzenią akcji. Będzie ona wymagała większego wyszukiwania tropów, które doprowadzą nas do rozwiązania zadań.  

Bohaterami obu pozycji są zarówno ludzie jak i zwierzęta-bajkowe postacie. W zasadzie nie ma tu wyraźnej granicy pomiędzy jednymi, a drugimi. 

Największym urokiem tej serii jest prostota z jaką autor ,,wrzuca nas” w sam środek rozmaitych scenek. Na przykład w ,,Kto to? Gdzie to?” mamy sporo poszlak związanych z garderobą. Jesteśmy świadkami bardzo miłego spotkania przy filiżankach herbaty. Narrator pyta nas, która z poniżej przedstawionych postaci, jest właścicielką charakterystycznej, kraciastej marynarki.

Czytelnicy opierając się wyłącznie na wyglądzie bohaterów, muszą wskazać tę właściwą. Oczywiście czasami są pewne zmyłki. Postacie lubią pokazywać na inne palcem, często są do siebie niezwykle podobne lub przebierają się w rozmaite przebrania. 

Niektóre rozkładówki wymagają dokładnego obejrzenia stópek bohaterów, ich ubrudzonych dżemem brzuszków czy porównania wysokości i szerokości. 

Szczególnie w ,,Kto to? Co to?” szczególny nacisk został położony na kwestie emocjonalne. Mimika postaci często zdradza ich wybryki, ale także pozwala odpowiedzieć na pytania: kto jest zakochany, kto chce kogoś wystraszyć czy komu jest wstyd z powodu małej wpadki.

Seria jest ogólnie pełną uroku propozycją dla dzieci, która zaangażuje je na długie godziny jak najlepsza wyszukiwanka! W porównaniu jednak do klasycznych książek z planszami zapełnionymi po brzegi obrazkami, te książki przystosowane są dla trochę młodszych odbiorców. 

Koniecznie polecam kupno w pakiecie! Ucieszą dzieci powyżej 3 roku życia.

Linki do strony Wydawnictwa: 

https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-kto_to_co_to.html

https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-kto_to_gdzie_to.html

Artykuł Kto to? – seria książek-gier dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: 

Seria: Ulica Czereśniowa

Autor: Rotraut Susanne Berner

Ilustracje: Rotraut Susanne Berner

Tłumaczenie: Karolina Iwaszkiewicz, Maciej Byliniak

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla najmłodszych  , dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Chyba nie trzeba nikomu przedstawiać klasyka, bestsellera, a przede wszystkim książki, którą pokochało tysiące małych czytelników na całym świecie, czyli ,,Rok na ulicy Czereśniowej”! Pozycja, która zawiera wszystkie 5 części serii została wydana w tym roku, wcześniej tomy były dostępne indywidualnie.

Ledwo co zdążyliśmy zachwycić się tym zbiorczym wydaniem, a już Wydawnictwo Dwie Siostry przygotowało dla nas kolejną niespodziankę!

Tym razem podstawową serię uzupełniają trzy niewielkiego, ale poręcznego rozmiaru kartonówki. ,,Marek z ulicy Czereśniowej”, ,,Pola z ulicy Czereśniowej” oraz ,,Kasia z ulicy Czereśniowej” to krótkie historie, które skupiają się na znanych nam bohaterach z poprzednich części. 

Każda książeczka to nowa, wierszowana opowieść, która pozwala jeszcze lepiej poznać Marka, Polę i Kasię. Dodatkowo można powrócić do podstawowej serii i ponownie prześledzić losy tych postaci!

Kasia to bohaterka, która kojarzona jest przede wszystkim z ekstrawaganckich nakryć głowy. W zimę mogliśmy ją oglądać głównie zza szyby autobusu, wiosną przerzuciła się na hulajnogę, a latem… miała urodziny! Jesień to dla niej czas przygotowania kolorowych ozdób z liści, ale także chwila bez ulubionego sklepu z kapeluszami (trwa w nim wówczas remanent)! Nocą z kolei Kasia ma randkę z Jackiem, urządzają sobie długi romantyczny spacer, który ma niespodziewany finał!

,,Kasia z ulicy Czereśniowej” pokazuje nam, kim jest ta dziewczyna. Mówi o jej wielkiej pasji do gromadzenia kapeluszy – przy okazji wspominając jak ważną rolę pełni to nakrycie głowy. 

W książce odnajdziemy dużo humoru, kreatywnych pomysłów i rozbudzających wyobraźnię ilustracji.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-kasia_z_ulicy_czeresniowej.html

Podążając tropem niesfornej papugi Poli, przypominamy sobie, że jej opiekunami byli Adam i Zosia. Zimą te kolorowe zwierzątko postanowiło uciec z klatki. Wiosną widać ją tylko przez chwilę, podobnie jak i latem, kiedy poznaje się z balonem-pingwinem. Jesień znowu przyniosła Poli trochę wolności, tym razem jednak zgubiła się na dobre (choć sprawne oko z pewnością odnajdzie ją na każdej z rozkładówek). Jej opiekunka Zosia postanowiła nawet wywiesić ogłoszenia w sprawie zguby, jednak papuga szczęśliwie znajduje się sama! W nocy – dla odmiany, Pola grzecznie śpi.

,,Pola z ulicy Czereśniowej” to w zasadzie opowiedziana historia z ,,Zima na ulicy Czereśniowej”, choć w bardziej rozbudowany sposób. Rymowany wiersz dodaje uroku, a sama książeczka jest, a przynajmniej na to wygląda, wynagrodzeniem Poli siedzenia w klatce przez 3 części opowieści.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/katalog/katalog/serie/ulica_czeresniowa/prod-pola_z_ulicy_czeresniowej.html

Pan Marek to bardzo charakterystyczna postać i to nie tylko ze względu na melonik z czerwoną wstążką. Poznajemy go już Zimą, kiedy przechadza się… ze swoją gęsią po rynku miasteczka. Jest to niecodzienny obrazek, ale pan Marek ma pewien plan. Za każdym razem wraca nad swoje ulubione jezioro – sam lub z gęsią.

W pewnym momencie losy Marka i Kasi bezpośrednio się przecinają – okazuje się, że mężczyzna jest dobrym znajomym dziewczyny z kapeluszami!

To jedna z bardziej tajemniczych i inspirujących postaci w całej serii! W ,,Marek z ulicy Czereśniowej” nieco szerzej poznajemy jego historię. Okazuje się, że mężczyzna po prostu cierpi na… samotność! Spotykając gąskę, poświęca się jej opiece i to sprawia, że jest dużo weselszy!

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/katalog/katalog/serie/ulica_czeresniowa/prod-marek_z_ulicy_czeresniowej.html

Każdy z bohaterów serii ,,Ulica Czereśniowa” z pewnością zasługiwałby na taką indywidualną książkę, która za pomocą rymów i subtelnego poczucia humoru rozwijałaby ich historie. Sama chętnie bym przeczytała o mamie i córce z balkonu, o Pedro, który przeniósł się na ulicę Czereśniową z Ameryki Południowej czy o piesku Psikusie, który zdecydowanie zasługuje na swoje imię!

Polecam te niewielkie kartonówki dzieciom już powyżej 1. roku. 

Artykuł Kasia, Pola i Marek z ulicy Czereśniowej – potrójna recenzja! pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,

Autor: Rasa Janciauskaite

Ilustracje: Rasa Janciauskaite

Tłumaczenie: Maciej Byliniak

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2019

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Czasami zupełnie nie zdajemy sobie sprawy, jak  inaczej wyglądałoby życie, gdybyśmy byli pozbawieni choć jednego z naszych zmysłów.

Wydawnictwo Dwie Siostry wydało bardzo ważną książkę ,,Powiedz to w mig”, która zdobyła również główną nagrodę jury Wydawnictwa oraz wyróżnienie jury międzynarodowego w konkursie na projekt książki ilustrowanej ,,Jasnowidze 2016/2017”. 

To obrazkowy zbiór pojedynczych historii oraz pomocnych ciekawostek dla wszystkich, którzy chcieliby dowiedzieć się czegoś więcej o życiu osób niesłyszących.

Autorka Rasa Janciauskaite stworzyła mapę, która pozwala wkroczyć w świat bez dźwięków. Okazuje się, że choć różni się on od tego przepełnionego odgłosami, muzyką czy rozmowami, to jest równie ciekawy i pełen możliwości!

W książce zawarto wypowiedzi 6 osób, które nie słyszą lub przyjaźnią się z osobami głuchymi. Jest także mini autobiografia autorki, która dzieli się swoją własną historią. 

Okazuje się, że mama Rasy Janciauskaite jest niesłysząca, dlatego ta pozycja ma w jeszcze większym stopniu emocjonalny wymiar. Autorka będąc małą dziewczynką, często musiała mierzyć się z brakiem zrozumienia wśród rówieśników. Koleżanki i koledzy śmieli się z tego, że jej mama mówiła inaczej, niż osoby słyszące. 

Z czasem jednak, kiedy dzieci stały się dorosłymi, zrozumiały, że nie warto oceniać innych przez pryzmat niepełnosprawności. Przytaczane historie pokazują, że każdy z bohaterów czuje się bardzo dobrze ze sobą i przede wszystkim – wszyscy są szczęśliwi. 

,,Powiedz to w mig” to także kilka bardzo ważnych rozkładówek z informacjami na temat funkcjonowania języka migowego, jego funkcjonowania w szkołach czy opowiadania sobie kawałów oraz słuchania poezji ,,na migi”. 

Jest nawet kilka rozkładówek, gdzie można nauczyć się podstawowych zwrotów (nie jest łatwo, ale satysfakcja jest ogromna!). 

Interesujące w tej książce są także ilustracje. Artystka przedstawia prymitywne postaci na minimalistycznych tłach. Wyglądają jakby narysowano je pastelami lub świecowymi kredkami. Są bardzo okrojone, ale dzięki temu nie przytłaczają treści, a doskonale ją uzupełniają.

Polecam tę książkę i dzieciom i rodzicom, którzy chcieliby porozmawiać o niesłyszących i przy okazji lektury zastanowić się nad tym, co można zrobić, żeby ich życie było łatwiejsze.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-powiedz_to_w_mig.html

Artykuł Powiedz to w mig – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tekst: Cristóbal León, Cristina Sitja Rubio

Ilustracje: Cristina Sitja Rubio

Tłumaczenie: Maciej Byliniak

Wydawnictwo: Dwie Siostry

Rok wydania: 2017

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Czym lub kim są dziwolągi? Dlaczego zaczęli panoszyć się w lesie? Kto dał im prawo do rozporządzania cudzą własnością?

,,Dziwolągi” to fantastyczny pod każdym względem picturebook Cristóbala Leóna oraz Cristiny Sitja Rubio, chilijskiego artysty wizualnego oraz wenezuelskiej ilustratorki i autorki książek dla dzieci.

Swoją książką manifestują przede wszystkim brak empatii ludzi oraz katastrofalne skutki wycinania lasów. Sposób jednak w jaki to robią oraz podejście do tematu, żeby był on zrozumiały i łatwo przyswajalny dla najmłodszych, są godne podziwu.

Trwa lato. Leśne zwierzęta się nudzą. Niespodziewanie na jednym z drzew pojawia się zaproszenie na bal. Zwierzaki lubią tańczyć więc nie wahają się ani chwili. Oddają się pląsom, tańcom i zapominają o całym świecie.

Kiedy wracają do domów, czeka ich przykra niespodzianka. Wszystkie drzewa, który były ich schronieniem zniknęły. Pozostały po nich tylko pieńki.

Zwierzęta martwią się, jak sobie poradzą bez korony liści nad głową oraz pożywienia, które dawały im drzewa. Na wysypisku śmieci znajdują przedmioty, z których tworzą prowizoryczne nowe domy. One jednak zupełnie nie sprawdzają się w tej roli.

Zwierzęta postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce i szybko znajdują stare mieszkanka. Znajdują także dziwolągi, które zniszczyły ich las.

W tej książce to zwierzęta zachowują się cywilizowanie. Znają sprawców swojej niedoli, ale mimo to, pierwszą rzeczą, jaka przychodzi im do głowy przy kontakcie z nimi to rozmowa. Chcą wytłumaczyć im, dlaczego odebranie drzew było niewłaściwe. Ludzie jednak nie dość, że nie chcą ich słuchać, to traktują je bardzo okrutnie.

Leśne zwierzęta zawiązują jednak sojusz z psami oraz kotami. Z ich pomocą obmyślają plan, który odmieni zarówno las, jak i myślenie ludzi na pewne sprawy.

,,Dziwolągi” to doskonały tytuł tej fantastycznej historii. Pokazuje irracjonalne zachowanie ludzi, wystrzegając się moralizatorskiego tonu i pouczających kwestii. Pokazany punkt widzenia zwierząt uwrażliwia czytelnika na sprawy poruszane w książce. Z punktu widzenia leśnych mieszkańców ludzie zachowują się jak szaleńcy, którzy postradali zmysły. Niszczą czyjeś domy, nie rozumiejąc, że są istoty, które mogą ich potrzebować równie mocno, jak oni.

,,Dziwolągów” polecam także ze względu na warstwę wizualną, która jest bardzo nietypowa. Wybrane przez autorów punkty widzenia, ukazane na obrazach daleko odbiegają od stereotypowej ilustracji dla dzieci. Pozwalają jednak lepiej poczuć opisywaną historię. Zwierzęta w tej książce mają więcej cech ludzkich, niż sami ludzie. Ci drudzy przedstawieni są raczej jako małe potworki z fioletowymi twarzami. Autorzy jednak ani razu nie nazywają ich ludźmi, pozostawiając dla młodego czytelnika przestrzeń na interpretację. Bo kim są naprawdę istoty, które niszczą las i pozbawiają innych domów?

Link do strony wydawnictwa: http://www.wydawnictwodwiesiostry.pl/katalog/prod-dziwolagi.html

Artykuł Dziwolągi – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.