➜ Tytuł: Historie środka
➜ Scenariusz: Michał Akrusiński oraz Robert Popielecki, Marcin Pryt, Leszek Ślażyk
➜ Rysunki: Michał Arkusiński

Książka, po którą sięgam, jakbym odkrywała zagadkę. Tajemniczy tytuł i brak blurba na tylnej okładce świadczą o tym, że albo bardzo trudno scharakteryzować tę pozycję, albo już samo nazwisko rysownika powinno wiele dawać do zrozumienia, czego można spodziewać się w środku.

,,Historie środka” to 11 historii narysowanych przez Michała Arkusińskiego, z gościnnym udziałem scenariuszowym Roberta Popieleckiego, Marcina Pryta i Leszka Ślażyka. To też pierwszy, rodzimy komiks, jaki ukazał się kiedykolwiek nakładem wydawnictwa Mandioca.

Na niezwykle dynamicznych, pełnych niepokoju rysunkach, rozgrywają się historie mniejszej lub większej wagi; bardziej rozbudowane, czy też skąpe w przekazie. Opowieści z pogranicza snu i jawy, do bólu rzeczywiste lub wypełnione bogatą symboliką. Z ,,Historiami środka” dostajecie w pakiecie niepokój, ale także szansę, żeby nad kilkoma sprawami nieco się zastanowić i zatrzymać.

Komiks polecam pełnoletnim czytelnikom.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Historie-srodka/930

➜ Tytuł: Sztandar Czarnej Gwiazdy
➜ Scenariusz: Yves Sente
➜ Rysunki: Steve Cuzor
➜ Tłumaczenie: Paweł Łapiński

Wielki formatem i jeszcze większy treścią – komiks, którego akcja rozgrywa się na przestrzeni lat, uzupełniając i jednocześnie potwierdzając założenia jego twórców.

Kiedy wyobrażacie sobie żołnierzy amerykańskiej armii z czasów II wojny światowej, kogo widzicie? Myślę, że obrazek rosłego, białego mężczyzny z nienagannym uśmiechem narzuca się tutaj w pierwszej kolejności.

Yves Sente odpowiedzialny za scenariusz oraz Steve Cuzor za rysunki, stworzyli komiks wojenny, który wychodzi daleko poza sferę stereotypów. To opowieść o rasizmie, ale również rozmaitych przekrętach, konfliktach oraz o tym, co dzieje się za kulisami.

Oprócz opowieści z pierwszej połowy XX wieku, znajdziecie tutaj również obraz amerykańskiej rewolucji z końca XVIII. W ,,Sztandarze Czarnej Gwiazdy” została zawarta także opowieść o znanej z wielu źródeł Angeli Brown, która miała wpływ na wygląd pierwszej flagi USA. 

Jeżeli znacie więc kogoś, kto potrafi docenić komiks realizowany jednocześnie w stylu reporterskim i filmowym; kto śledzi opowieści wojenne oraz poszukuje doskonałych historii wizualnych – ,,Sztandar Czarnej Gwiazdy” będzie wyborem doskonałym. Polecam czytelnikom powyżej 16 roku życia, tym bardziej, że planowany jest przebój kinowy na kanwie tej pozycji.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Sztandar-Czarnej-Gwiazdy/932

➜ Tytuł: Alvar Mayor tom 2: Skąd się biorą mity
➜ Scenariusz: Carlos Trillo
➜ Rysunki: Enrique Breccia
➜ Tłumaczenie: Jakub Jankowski

Trafił mi się drugi tom ,,Alvar Mayor”, ale nie miałam w rękach pierwszego – czy to problem? Zupełnie nie. Oczywiście, prawidłowo byłoby zacząć od początku historii Alvara Mayora, ale jeżeli tak jak ja, sięgnięcie od razu po kontynuację, ciągle będziecie dobrze orientować się w fabule.

Komiks jest bowiem zbiorem różnych przygód, które spotykają tytułowego bohatera oraz jego towarzysza. Toporne rysunki Enrique Breccia o mocnych kontrastach sprawiają, że ma się wrażenie, że ciągle w tych historiach świeci upalne słońce. 

Opowieści są krótkie, z mocno zarysowaną strukturą, bardzo sprawnie opowiadane. Zawierają przyjemne akcenty humorystyczne oraz swego rodzaju ponadczasowe przesłanie, które znalazło swoje odbicie w tytule. Nie da się ukryć, że dużo w nich egzystencjonalnych rozważań, ale także zabawy konwencją klasycznej opowieści.

,,Alvar Mayor” spotka się z entuzjazmem każdego, kto nie stroni od etosów rycerskich i wątków fantastycznych. Choć to znowu pokaźna formatem księga, dostarcza przyjemnej i raczej lekkiej rozrywki, którą dobrze sobie aplikować bez ograniczeń.

Polecam ten komiks czytelnikom powyżej 16 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://mandioca.pl/pl/p/Alvar-Mayor-tom-2-Skad-sie-biora-mity/928

Artykuł Nowości komiksowe od wydawnictwa Mandioca – przegląd pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tekst: Joanna Zagner-Kołat

Rysunki: Joanna Zagner-Kołat

Wydawnictwo: Timof Comics

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Pandemia dla wielu osób była i niestety ciągle jest czasem izolacji, ograniczonych kontaktów oraz narzucanych przez siebie lub innych obostrzeń. Niektórzy radzą sobie z tym lepiej, dla innych jest to prawdziwy test charakteru. 

Joanna Zagner-Kołat w swoim komiksie ,,Przepis na zupę dyniową” ukazuje ciekawą perspektywę kobiety doświadczonej przez los i uczącej się stawiać pierwsze kroki po chorobie na koronawirusa.

Opowieść ma dwie widocznie zarysowane linie czasu – współczesną oraz tę z lat 90-tych. Przeplatają się w fabule jak dwa światy. Pierwszy związany jest z izolacją, poczuciem samotności, bezsilnością. Drugi to geneza historii o bohaterce, która pokonała raka, zrealizowała marzenia i jest teraz spełnioną artystką.

Będąc studentką łódzkiego ASP dostała diagnozę nowotworu jajnika. Ze względu na zawiłości losu została z tym niemal sama. Z daleka od rodziny, prawie umierając na stole operacyjnym, ze świadomością, że nikt jej nie pożegna.

,,Przepis na zupę dyniową” jak mogłoby się jednak wydawać, nie jest opowieścią o strachu. Moim zdaniem to właśnie historia o usilnym pościgu za życiem – chwytania się każdej możliwości; byle tylko podnieść się i móc wrócić do normalności. Bo to normalność jest stawką do której wszyscy dążymy. Ale co to właściwie znaczy? 

Każdy z nas chce mieć wybór. Jakiekolwiek ograniczenia wpływają na nasze samopoczucie i nasze zdrowie psychiczne. Musimy czuć, że mamy kontrolę, że możemy, że pozostał nam czas, by sięgać po zamierzone cele.

W tym komiksie tym kołem ratunkowym, który początkowo wydaje się bohaterce absurdem, jest dieta. Troska o własny organizm, zgłębianie jego tajemnic i dostarczanie mu wartościowych składników. Tytułowa zupa dyniowa (na którą znajdziemy w tej pozycji przepis – podobnie jak i na inne zdrowe potrawy), to w pewnym sensie mistyczny eliksir, który sprawia, że wszystko będzie dobrze.

Muszę przyznać, że z nostalgią patrzyłam na komiksowe kadry w tej pozycji. Sama spędziłam pięć lat na studiach w Łodzi i na niektórych obrazkach budynki wydają się być znajome.

Może z tego powodu tak sympatyzuję zarówno z bohaterką jak i z samym komiksem. ,,Przepis na zupę dyniową” jest częścią czyjegoś życia. Po ostatnich miesiącach wiele osób może się z nim utożsamić, a po latach – będzie on dziwną, ale i wyjątkową pamiątką czasów, które odeszły.

Polecam czytelnikom powyżej 13 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Przepis+na+zupę+dyniową/pokaz.html

Artykuł Przepis na zupę dyniową – recenzja komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.