Jeżeli szukasz ponadczasowej książki o przyjaźni dla dzieci od 5 lat – mam coś bardzo obiecującego. Jania i Iwo. Opowieść o przyjaźni to ujmująca oraz uwrażliwiająca lektura od wydawnictwa Literówka, która zachwyci początkujących czytelników, jak i ich rodziców. 

➜ Tytuł: Jania i Iwo. Opowieść o przyjaźni
➜ Autorka: Małgorzata Roman–Zakrzewska
➜ Ilustracje: Patrycja Pawlik
➜ Wydawnictwo: Literówka
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

O czym jest Jania i Iwo?

Jania i Iwo mają po kilka lat – lada chwila pójdą do pierwszej klasy.  Zanim jednak się to stanie, widzimy ich podczas wspinaczek na ulubione drzewo, w chorobie oraz w zdrowiu; podczas drobnych kłótni i w przejmujących chwilach godzenia. Książka o tej dwójce bohaterów składa się z dziewięciu rozdziałów oraz wstępu. Utkane z mikro-scenek momenty są pochwałą uważności na drugiego człowieka.

Narracja prowadzona jest przede wszystkim z punktu widzenia Jani. Małgorzata Roman-Zakrzewska, autorka także m.in. uroczej książki Lusia. Opowieści o przygodach dzielnych urwisów, dobrze wie jak pisać, żeby doskonale oddać punkt widzenia dziecka. W historii o Jani i Iwo skupia się przede wszystkim na relacjach bohaterów oraz zwyczajnej codzienności, która często zmienia się w magiczny czas beztroskiego dzieciństwa.

Czego z tej książki nauczą się dzieci? 

Przyjaźń tytułowej dziewczynki oraz chłopca jest trochę jak wyścigi – ale nie takie które opierają się na rywalizacji. Im zależy na wzajemnym wyprzedzaniu się w uprzejmościach; myśleniu o drugiej osobie, przewidywaniu jej potrzeb oraz reagowaniu na nie – jeszcze zanim ona sama zdąży zdać sobie z nich sprawę. W efekcie dostajemy model przyjaźni, która nie idealizuje, ale uczy jak być blisko.

To świetny punkt wyjścia do rozmów o empatii i odpowiedzialności. Dzieci dostają czytelny wzorzec: „myślę o tobie, zanim zapytasz”. Dorośli – przypomnienie, że najbardziej zmieniają nas ludzie, których spotykamy na swojej drodze. W końcu, każdy z nas jest składową tych wszystkich osób, których poznaliśmy, którym zaufaliśmy i do których się zbliżyliśmy.

Polskie Dzieci z Bullerbyn

W opowieści czuć przekrój pór roku: zapach szarlotki, miękki śnieg pod stopami czy wiatr od morza, orzeźwiający nawet podczas upalnych dni lata. Książka jest pozbawiona nowinek technologicznych – brak w niej telefonów komórkowych czy nawet komputerów. Rodziny spędzają czas przy książce, grze planszowej lub tworząc prace z farb czy włóczki – zupełnie jak dawniej. 

Pojawiają się też delikatne, kulturowo obecne odniesienia religijne (na prawach kontekstu), które współtworzą pejzaż domu i sąsiedztwa, ale unikają dydaktycznych tez. W nastroju oraz rytmie codzienności ta opowieść, pod wieloma względami, przywodzi na myśl Dzieci z Bullerbyn – bliskość natury, sąsiedzką wspólnotę i dziecięcą beztroskę. Jania i Iwo. Opowieść o przyjaźni ma szansę, podobnie jak ten szwedzki bestseller, stać się lekturą ponadczasową.

Poetyckie ilustracje Patrycji Pawlik

Warstwa graficzna jest minimalistyczna, a jednak niezwykle poetycka, zapraszająca. Subtelnością humoru przywodzi na myśl kultową serię o Jasiu i Janeczce. Kiedy jednak po raz pierwszy zobaczyłam okładkę – moje skojarzenie natychmiast powędrowało w stronę Chłopca, kreta, lisa i konia.

W Jani i Iwo. Opowieść o przyjaźni wszystko wydaje się ze sobą współgrać. To książka, która będzie wyglądać dobrze na półce dziś i za kilka, a nawet kilkadziesiąt lat.

Dla kogo jest ta książka?

Dla przedszkolaków, „zerówkowiczów” i uczniów pierwszych klas szkoły podstawowej – do czytania wspólnego oraz samodzielnej lektury przez tych trochę bardziej już ,,rozczytanych”. Sprawdzi się jako literatura na lekcję, do rozmów o przyjaźni, tęsknocie i dostrzeganiu pozytywów. Będzie też świetna dla rodziców poszukujących wyciszających historii – takich, które włączają bliskość oraz przesuwają znacznik na uważność i cieszenie się codziennością.

Janię i Iwo. Opowieść o przyjaźni znajdziesz bezpośrednio na stronie wydawnictwa Literówka.

FAQ, czyli pytania, które warto zadać

Od ilu lat jest Jania i Iwo?

Polecam ją dzieciom w wieku już od 5 lat – przedszkolakom, ,,zerówkowiczom” czy uczniom klas 1-3 szkoły podstawowej.

Czy Jania i Iwo jest podobna do Dzieci z Bullerbyn?

Tak – w klimacie codzienności, ciepła i „małych wielkich przygód”. Różnica polega na skupieniu na duecie bohaterów oraz przeniesieniu akcji do Polski.

Czy w książce pojawiają się wątki religijne?

Tak, delikatnie i nienachalnie – bardziej jako tło wartości niż temat przewodni. Dzięki temu łatwo dopasować rozmowę do wrażliwości rodziny lub klasy.

Czy to dobra lektura „na prezent” dla pierwszoklasisty?

Znakomita: pokazuje relację przyjaźni, która dodaje odwagi, uczy troski, ale także poszerza horyzonty i pozwala sobie radzić z przeciwnościami.

Jakie umiejętności społeczne wspiera ta książka?

Empatię, uważność, komunikację bez przemocy oraz „wyprzedzanie w trosce” – zauważanie potrzeb i reagowanie na nie.

Artykuł Jania i Iwo – recenzja książki o przyjaźni pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Prawie trzy lata musieliśmy czekać na kontynuację bestsellerowej serii o niezwykłych bohaterach – koniberkach, czyli konikach wielkości owadów z pięknymi, wielobarwnymi skrzydełkami. Jej autorką jest Weronika Szelęgiewicz, a ilustracje tworzy Anna Jamróz. 

Zebroberki zamiast koniberków?

,,Koniberki. Spotkanie” to trzeci tom cyklu, który składa się z dziesięciu rozdziałów z nowymi przygodami znanych bohaterów, ale również… zupełnie nowych postaci! Jeżeli jeszcze nie mieliście okazji ich poznać, zerknijcie do recenzji poprzednich części:

• Koniberki,
• Koniberki. Powrót na łąkę.

Najnowsza książka w pewien sposób odpowiada na to, co wydarzyło się w naszym życiu. Jest historią, której początek zaskoczy czytelników. Początkowo można bowiem odnieść wrażenie, że autorka zdecydowała się… zmienić bohaterów! Na pierwszych stronach dowiadujemy się bowiem o istotach zwanych zebroberkami.

Bajka z wieloma zwrotami akcji

Zebroberki pochodzą z gorących, pustynnych rejonów. Na skutek zmiany klimatu, wzrostu temperatury oraz wysychaniu oaz, musiały wyruszyć jednak w trudną drogę w poszukiwaniu nowego domu. Nie była to prosta decyzja, ale kiedy na szali waży się los ich oraz ich dzieci – nie było odwrotu.

Przypadkowo zebroberki trafiają na łąkę, której opis przypomni czytelnikom znajome z poprzednich opowieści miejsca. Gdy okazuje się, że to bardzo blisko od domu koniberków – mamy pewność, że zapowiada się niezwykła opowieść z mnóstwem zwrotów akcji.

Test na tolerancję

Głównym zagadnieniem wokół którego krąży fabuła jest oczywiście kwestia tolerancji wobec nowoprzybyłych istot. Choć bardzo przypominają one koniberki, różnią się od nich umaszczeniem. Zebroberki są pokryte biało-czarnymi paskami jak… zebry, dlatego wzbudzają w mieszkańcach łąki niepokój. 

Choć jednak większość koniberków jest otwarta na gości, a dzieci, które poznają je jako pierwsze – także niemal zupełnie stają się ufne w stosunku do nowych znajomych; w grupie występują jednostki, które mają kłopot z zaakceptowaniem zebroberek. 

O słuchaniu siebie nawzajem

W jaki sposób rozwiną się relację pomiędzy jednymi a drugimi? Jaki udział będą miały w nich dzieci? I jakim jeszcze zagrożeniom będą musiały stawić czoła zarówno koniberki jak i zebroberki?

,,Koniberki. Spotkanie” to, tak jak i pozostałe, pełna uroku książka przemycająca pod postacią fantastycznych bohaterów ważne wartości. Namawiająca młodych czytelników, żeby słuchały starszych, bo ci chcą dla nich dobrze; a dorosłych – aby również wsłuchiwały się w to, co mówią najmłodsi, bo często ich punkt widzenia może mieć duże znaczenie.

Polecam tę książkę każdemu powyżej 5 roku życia. Gwarantuję, że przeżyjecie z nią prawdziwą przygodę!

Link do strony wydawnictwa: https://literowka.com/produkt/nowe-przygody-koniberkow/

Artykuł Koniberki. Spotkanie – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tekst powstał w ramach inicjatywy Strefa Rozmów. 

Wydaje się, że dzieci oprócz nieprzespanych nocy, dostarczają mocnych inspiracji zawodowych.

Artykuł Wydawnictwo Literówka, czyli dobre wartości i przyjemność z czytania – wywiad Strefa Rozmów pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Uwaga – nie czytajcie tej książki wtedy, gdy jesteście głodni! Co więcej, dobrze do jej lektury przygotować sobie talerzyk zdrowych przekąsek, bo tylko na takie będziecie mieć ochotę, kiedy poznacie jej bohaterów.

,,Smakowita zielenina. Nietypowa książka kucharska dla dzieci” to prawdziwa księga inspiracji, przepisów, ale również… opowiadań o dwójce rodzeństwa, początkowo bardzo sceptycznych do ,,zielonego”. Jej autorką jest Marta Szloser, którą wielu czytelników może kojarzyć już z poetyckiej i pięknej książki ,,Warstwy” – także wydanej nakładem Wydawnictwa Literówka.

Jak zaprzyjaźnić dzieci z warzywami?

Głównymi bohaterami ,,Smakowitej zieleniny” są bliźnięta; 10-letnia Klara oraz Michał – zupełnie normalne rodzeństwo, mające słabość do takich ,,smakołyków” jak cola, czipsy czy pizza. Kiedy w sąsiedztwie otwiera się nowa restauracja Zdrowa Rozkosz, rodzice są zachwyceni, a dzieci pełne wątpliwości. Bo jak coś, co jest zdrowe, może kojarzyć się komuś z rozkoszą?

Ich sceptycyzm wkrótce będzie musiał być wystawiony na próbę, bo okazuje się, że nie wszystko co zielone, jest też okropne. Wręcz przeciwnie! Kluczem okazuje się umiejętne łączenie składników, długość przyrządzania, a nawet… uprawa!

Zdrowe ciekawostki o jedzeniu

Trzeba przyznać, że książka ta została fantastycznie wymyślona nie tylko dlatego, że łączy w sobie tradycyjną księgę kucharską, opowiadania oraz ciekawostki w jednym tytule. Istotne jest, w jaki sposób przeplata wszystkie te informacje między sobą! 

Dzięki niej, czytelnik ma okazję m.in.:

• poznać kuchenne tricki,
• przeprowadzić we własnej kuchni ciekawe eksperymenty,
• podważyć powielane błędnie stereotypy,
• poznać zdrowotne właściwości owoców i warzyw,
• dowiedzieć się jak jedzenie można wykorzystywać do innych celów,
• samodzielnie przygotować coś pysznego!

Przepisy do sprawdzenia na dzieciach i z dziećmi!

Kiedy już zainspiruje nas historia Klary oraz Michała, a także wzbogacimy się o szeroką wiedzę z zakresu rozmaitych produktów spożywczych, można przejść od teorii do praktyki!

Cała druga część ,,Smakowitej zieleniny” poświęcona została smakowitym przepisom, które często udają popularne fast foody, ale zdecydowanie nimi nie są! Przykładem mogą być chipsy (ze szpinaku i jarmużu), żelki (z kiwi i bananów), lody (ze szpinaku!) czy ciastka (z zielonego groszku). Ja część przepisów już przetestowałam na kubkach smakowych własnych oraz maluchów i mogę tylko napisać – palce lizać!

Smakowita zielenina w obrazku

Ta książka ma mnóstwo atutów, o których można byłoby dużo mówić. Jedną z rzeczy, jakich jednak na pewno nie należy pominąć, jest jej identyfikacja graficzna. Stworzone przez Sylwię Tracz obrazy to połączenie klasycznej ilustracji z zachwycającymi, filcowymi bohaterami!

Muszę przyznać, że zrobione z kawałków tkaniny zdrowe słodycze, makaron, kiwi, czy nadziewane cukiniowe łódeczki prezentują się fenomenalnie i – o dziwo, także smakowicie!

Ta pięknie wydana, oryginalna książka dla dzieci może być prawdziwą gratką dla młodych, dobrze zapowiadających się kucharzy. Albo wręcz przeciwnie – dla tych osób, które nie mogą się przemóc, by zjeść coś zielonego. ,,Smakowita zielenina. Nietypowa książka kucharska dla dzieci” z pewnością wszystkim wyjdzie na zdrowie!

Link do strony Wydawnictwa: https://literowka.com/produkt/zielenina/

Artykuł Smakowita zielenina – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autorka: Małgorzata Roman-Zakrzewska

Ilustracje: Patrycja Pawlik

Wydawnictwo: Literówka

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

W literaturze dziecięcej mamy wiele wspaniałych bohaterek – Pippi, Janeczkę (z ,,Jaś i Janeczka”), Ronję czy Alicję (oczywiście z ,,Alicji w Krainie Czarów”). Wszystkie są odważne, ciekawe świata i głodne przygód. Ostatnio polscy autorzy (a konkretnie to autorki) także często opierają swoje fabuły na postaci małych dziewczynek.

Najlepszym na to dowodem jest nowość ,,Lusia. Opowieści o przygodach dzielnych urwisów”, czyli debiut Małgorzaty Roman-Zakrzewskiej. Zbiór opowiadań ukazał się nakładem Wydawnictwa Literówka.

To dość pokaźnych rozmiarów i bardzo ładnie wydana książka o czteroletniej dziewczynce, która wraz ze swoimi rodzicami, młodszym bratem oraz kotem mieszka w pewnym miasteczku. Akcja ośmiu opowiadań toczy się niemal podczas wszystkich pór roku, mając swój finał w dzień świąt Bożego Narodzenia.

Lusia piknikuje z rodzicami w parku, odwiedza Kaszuby, urządza wodną bitwę w piaskownicy, przygotowuje z babcią konfitury czy wyrusza z bliskimi na grzybobranie. Każde z opowiadań pełne jest akcji, miłości i pozytywnego przesłania.

Książka pisana jest z perspektywy głównej bohaterki, co pomaga młodszym słuchaczom lepiej skupić się na fabule. Odniosłam jednak wrażenie, że sposób wypowiadania się dziewczynki jak i jej niektóre zachowania, nie do końca odpowiadają dzieciom w tym wieku. Gdyby nie pierwszy akapit, który informuje nas o wieku Lusi, bardziej oszacowałabym ją na 6/7-letnią bohaterkę.

Książka opiera się przede wszystkim na rodzinie oraz relacjach. Dziewczynka otoczona jest bliskimi, znajomymi rodziców, kolegami i koleżankami z podwórka. Często odwiedza dziadków, ma dobry kontakt ze swoimi wujkami. Czuje się kochana i ważna. 

,,Lusia. Opowieści o przygodach dzielnych urwisów” jest pozycją bardzo tradycyjną. Mama głównej bohaterki zajmuje się domem. W niedzielę i święta wszyscy chodzą do kościoła, a na Wigilii serwują barszcz z uszkami oraz ryby.

To urocza opowiastka, ale mogę przytoczyć co najmniej kilka innych tytułów, które w bardzo podobnym stylu ukazały się na przestrzeni ostatnich miesięcy (np. ,,Dzikusy. Witajcie w Malinowym Domu” lub w bardziej filozoficznym, mniej dopowiedzianym tonie – seria o ,,Tututu”).

Mam jednak nadzieję, że ,,Lusia” nie przejdzie niezauważona. Jej wspaniałe ilustracje Patrycji Pawlik sprawiają, że ta historia emanuje wspaniałym ciepłem oraz magią beztroski.

Polecam tę książkę wszystkim powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://literowka.com/produkt/lusia/

Artykuł Lusia. Opowieści o przygodach dzielnych urwisów – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Gregory Rogers

Ilustracje: Gregory Rogers

Wydawnictwo: Literówka

Rok wydania: 2018

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu 

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Powieść obrazkowa bez słów? A, pewnie – są i takie! W dodatku wcale nie muszą być przeznaczone tylko dla tych najmłodszych odbiorców. Jedną z pierwszych, które tutaj opisałam, było co prawda pozycja dla maluchów – ,,Przenosiny”. W tym wpisie chciałabym polecić coś w tym samym stylu, ale starszym czytelnikom.

,,Pewnego razu w Londynie” jest komiksem bez dialogów oraz narratora. Gregory Rogers zainspirowany XVI wiekiem w Anglii, postanowił stworzyć książkę, której akcja rozgrywa się w mieście wielkiego Williama Shakespeare’a. 

Głównym bohaterem został jednak mały chłopiec. Dzieci na kartkach książki mogą obserwować jak główny, współczesny bohater kopie piłkę, która nagle (zupełnie niechcący!) wybija szybę w starym teatrze i znika mu z oczu. Chłopiec postanawia podążyć śladem swojej zabawki i we wnętrzu budynku znajduje niezwykłe rzeczy. Prawdziwa niespodzianka czeka na niego jednak tuż po założeniu czerwonej peleryny oraz po zajrzeniu za wielką kotarę!

,,Pewnego razu w Londynie” łączy w sobie elementy książki przygodowej, komiksu, powieści historycznej oraz teatru! Autor czerpiąc po trochę ze wszystkiego z powyższych, stworzył ciekawą i angażującą fabułę, którą każdy może odczytać na swój sposób. 

Pozycję tę można potraktować jako wyszukiwankę (jest to dobra opcja szczególnie dla młodszych dzieci), ale pozwala ona także nauczyć się sztuki opowiadania. Starsze rodzeństwo może próbować ,,czytać” na głos tę książkę i tym samym, uczyć się tworzyć samodzielne, kreatywne opowieści. 

Uważne oko zauważy w ,,Pewnego razu w Londynie” wiele smaczków, które z powodzeniem można włączyć do fabuły. Sam motyw głównego pościgu daje tutaj także bardzo dużo możliwości – napędza akcję i spaja ją w jedną całość. Klucz kompozycyjny może być również pretekstem do wielokrotnego sięgania po tę książkę – bo czy taka przygoda z piłką i teatrem była jednorazowa czy może zdarzała się już częściej? 

,,Pewnego razu w Londynie” jest lekturą dla dzieci w niemal każdym wieku, jednak najwięcej wyniosą z niej odbiorcy, mający powyżej 8 lat. Duży format oraz ładne wydanie sprawią, że książka dobrze prezentuje się na regale.

Link do strony Wydawnictwa: https://literowka.com/produkt/pewnego-razu-w-londynie/

Artykuł Pewnego razu w Londynie – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Koniberki

Autor: Weronika Szelęgiewicz

Ilustracje: Anna Jamróz

Wydawnictwo: Literówka

Rok wydania: 2021

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Z wielką przyjemnością powróciłam po kilku miesiącach na łąkę koniberków (choć od daty premiery pierwszej części minęło już prawie 5 lat!). ,,Koniberki. Powrót na łąkę” to jedenaście, zupełnie nowych opowiadań o małych, latających konikach. Autorką serii jest Weronika Szelęgiewicz, a za piękną oprawę graficzną odpowiada tym razem Anna Jamróz. 

Koniberki kolejny raz budzą się ze snu zimowego. To istotki niewiele większe od owadów, które mieszkają zazwyczaj w kwiatach wingawii. Poza osobliwym wyglądem i zwyczajami przystającymi bardziej raczej do świata zwierząt niż ludzi, w rzeczywistości nie różnią się od nas zbyt wiele.

Małe koniberki bywają zazdrosne, przełamują własne lęki, a czarem wręcz przeciwnie – porywaja się na rzeczy, których dorośli surowo im zabraniają. W przeciwieństwie do pierwszej części ,,Koniberków” tutaj bohaterami są najczęściej maluchy i to właśnie z ich perspektywy jeszcze lepiej poznajemy ten baśniowy świat.

Autorka w każdym rozdziale stara się poruszyć jakąś istotną kwestię. Czasami pokaże jak niebezpieczna może okazać się przyroda – szczególnie kiedy jest się tylko małym koniberkiem. Innym razem przeczytamy historię o tym jak trudne jest opiekowanie się dziećmi i jak wiele uwagi trzeba im poświęcić. W nowym zbiorze znajdziemy także opowiadania o tym, że warto dbać o pożyczone przedmioty, tym bardziej kiedy mają one niezwykłą wartość dla naszych przyjaciół. 

W ,,Koniberki. Powrót na łąkę” oprócz wielu dobrze już znanych dzieciom bohaterów, pojawiają się także te zupełnie nowe. Na świat przyjdą wspomniane wcześniej małe latające koniki, ale ulewne deszcze, a także letni wiatr przyniosą ze sobą zupełnie obce dla koniberków zwierzęta – niektóre okażą się przyjaciółmi, przed drugimi trzeba będzie próbować się bronić. 

Co jest jednak charakterystyczne dla tej serii to fakt, że każde wydarzenie, które może nieść ze sobą ryzyko lub niebezpieczeństwo, autorka dość szybko wygasza. Koniberkom nigdy nie dzieje się krzywda, choć często są blisko od tragedii. Dzięki temu, są to książki odpowiednie nawet dla bardzo małych czytelników, którzy nie muszą obawiać się zbyt dramatycznej akcji, ale zarazem zostaje im zwrócona uwaga na to jak ważne jest słuchanie starszych i rozsądne zachowywanie się na co dzień. 

Choć pierwsza część wydawała się być bardziej spójna od drugiej, to niezmiennie szczerze polecam najnowszy tom o koniberkach. W ,,Koniberki. Powrót na łąkę” także z łatwością można zanurzyć się w świecie przygody. Opowiadania nie są tak ściśle ze sobą związane, ale jednak trudno odmówić ich łączących je zależności. 

To piękne, baśniowe historie, które spodobają się wielu dzieciom już powyżej 4 roku życia. Polecam!

Link do strony Wydawnictwa: https://literowka.com/produkt/koniberki-powrot-na-lake/

Artykuł Koniberki. Powrót na łąkę – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Weronika Szelęgiewicz

Ilustracje: Anna Gensler

Wydawnictwo: Literówka

Rok wydania: 2020 (2016)

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Wyobraźcie sobie łąkę pełną koni. Nie są to jednak duże konie, które znamy ze stadnin czy filmów, ale małe koniki przypominające wielkością niewielkie motyle (lub koliberki). One także mają delikatne skrzydła, a same są w rozmaitych kolorach. 

To główni bohaterowie ,,Koniberków”, wyjątkowej książki Weroniki Szelęgiewcz, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Literówka.  

Od dawna była już na mojej liście obowiązkowych pozycji do przeczytania i bardzo się cieszę, że wraz z pojawieniem się drugiego nakładu, udało mi się dołączyć ją do prywatnej biblioteczki.

Podtytuł informuje, że nie mamy jednak do czynienia ze zwykłą bajką, ale z baśnią. Niektórzy czytelnicy mojego bloga już wiedzą, że mam wyjątkową słabość do tego gatunku literatury, dlatego zabrałam się do czytania z wielkim entuzjazmem, ale i sporymi oczekiwaniami!

Koniberki poznajemy wiosną, w chwili kiedy budzą się z zimowego snu i wychodzą spod powierzchni ziemi, żeby wieść radosne i pełne przygód życia. Odnajdziemy w ich codzienności pewne podobieństwa do jednych z najpiękniejszych przykładów literatury dziecięcej, na przykład ,,W Jeżynowym Grodzie” lub ,,O czym szumią wierzby”. 

Autorka posługuje się ładną symboliką znajdując równowagę pomiędzy naszą rzeczywistością, a pewnego rodzaju oniryzmem. Śmierć określa mianem odejścia na Zachód, a miłość – wspólnym przezwyciężaniem trudności.

,,Koniberki” to opowieść składająca się z wielu krótkich rozdziałów, które tworzą pewną fabularnie zwartą całość. Co prawda w każdej z części poruszane zostaje inne zagadnienie, jednak razem stają się pełnowymiarową historią. Książka ma nawet zakończenie klamrowe; kiedy jesienią wszystkie koniberki zmierzają pod ziemię, żeby zapaść w zimowy sen.

To pozycja z której najmłodsi czytelnicy będą mogli dowiedzieć się o tym czym jest zazdrość, nieśmiałość i jak można próbować ją przezwyciężać, dlaczego tak trudno czasami porozumiewać się nam z rodzeństwem, czym jest odpowiedzialność, bezpieczeństwo i dlaczego słuchanie dorosłych może być ważne.

Nie wiem tylko, dlaczego w jednym z rozdziałów chęć spełniania marzeń została pokazana jako coś złego. Rzeczywiście, bohaterka zignorowała kwestie swojego bezpieczeństwa, ale działała w dobrej wierze. To nie chęć realizowania się i bycia najlepszym powinien być w tym wypadku w centrum wydarzeń, a właśnie działanie wbrew logice i narażanie siebie oraz innych. 

Mimo to ,,Koniberki” są bardzo udaną książką, która rzeczywiście na chwilę przeniesie czytelników w świat baśni. Za sprawą niezwykłych ilustracji Anny Gensler poczujemy przez chwilę, jakbyśmy obserwowali tę krainę małych koników przez lupę i mogli im towarzyszyć w codziennych perypetiach. 

Polecam tę książkę wszystkim powyżej 4. roku życia i sama mam nadzieję, że pojawią się jeszcze jej kolejne części!

Link do strony Wydawnictwa: https://literowka.com/produkt/koniberki-basn-dla-dzieci/

Artykuł Koniberki – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Autor: Marta Szloser

Ilustracje: Ania Jamróz

Wydawnictwo: Literówka

Rok wydania: 2020

Objętość:  chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

,,Świat składa się z warstw” – od tych słów rozpoczyna się wyjątkowa książka, którą najtrafniej można przyrównać do zilustrowanej poezji, art booka lub po prostu małego dzieła sztuki.

Jest swego rodzaju zadziwieniem – odkryciem pewnej zależności, którą rządzi się rzeczywistość.

Autorką ,,Warstw” jest Marta Szloser, którą czytelnicy mogą kojarzyć już m.in. z ,,Okruszków” lub… książek kulinarnych. Słowa zilustrowała z kolei Ania Jamróz, której charakterystyczne prace mają wiele detali, stonowane barwy oraz czarne kontury zestawione z delikatnym efektem farb wodnych.

Obrazki jednak, choć pozornie wydają się podążać za tekstem, w rzeczywistości są tylko jego subtelną propozycją interpretacji. Niektóre są tak piękne, że można byłoby wytatuować je na ciele i pozostać z nimi na resztę życia.

,,Warstwy” mają niewiele słów, ale każde niesie ze sobą odpowiedni ciężar znaczeniowy. Tutaj nie ma przypadkowych wtrąceń lub przymiotników. Autorka dobiera słowa jak koraliki i nawleka je na nitkę opowieści. Jej przekaz jest czystym zachwytem nad otaczającym światem. Przekonuje, że wszystko co nas otacza, jest bardziej złożone, niż może wydawać się w pierwszym momencie.

Narracja z rzeczy prozaicznych jak ząb, marchew czy jajko tworzy przedmioty głębokie i ważne. Udowadnia, że każdy symbol ma swoją interpretację. Im uważniej będziemy mu się przyglądać, tym więcej będziemy w stanie dostrzec.

,,Warstwy” nie są książką dla wszystkich. Nie każdy doceni jej poetycką stronę. Nie każdy da się porwać w rozważania autorki. Ktoś może uzna, że ilustracje są zbyt dosłowne, a czasami zbyt odległe od tekstu. Tę książkę można pokochać tylko od pierwszego wejrzenia, tak jak znajduje się sentymentalny skarb – pamiętnik z młodości lub puszkę z kamyczkami i piórkami zbieranymi w dzieciństwie.

Jej treść nie będzie szokująca, ale nie to jest jej przeznaczeniem. ,,Warstwy” przypominają, żeby nie zapominać zachwycać się światem i szukać głębiej, patrzeć dalej i czuć mocniej.

Polecam ją osobom powyżej 10. roku życia, które będą już na tyle odważne, żeby książka stała się dla nich inspiracją. Żeby potraktowały ją jak instrukcję i dalej już samodzielnie wyruszyły w podróż w poszukiwaniu warstw, którym można lepiej się przyjrzeć.

Link do strony Wydawnictwa: https://literowka.com/produkt/warstwy/

Artykuł Warstwy – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.