Są takie miejsca, w których częściej niż gdziekolwiek indziej może wydarzyć się coś niezwykłego. Szczególnie, kiedy jest noc kupały, a składane życzenie to największe pragnienie pewnej pary dwojga ludzi.

Noc spełniania życzeń 

Trzeba jednak pamiętać, że każde spełnione życzenie może wiązać się ze sporymi zmianami i wysoką ceną.

Pozwólcie, że zabiorę Was na Podlasie, do samego serca puszczy. To właśnie tam pewne małżeństwo zostało przemienione w niedźwiedzie, żeby potężny Strażnik, prastary dąb, mógł spełnić ich marzenie. 

Czy jednak na pewno Stefania i Igor dostaną to, za czym tak od dawna tęsknili? Jak odnajdą się w nowej, niedźwiedziej skórze i małym, niewygodnym domku? Czy będą tęsknić do swoich ludzkich postaci?

Niezwykli zwierzęcy bohaterowie z filcu

Opowieści puszczy. Zaklęci w niedźwiedzie jest nową książką kreatywnego duetu twórczyń – Agnieszki Wiszowatej oraz Pauliny Engen (z Pauliną miałam przyjemność rozmawiać przy okazji projektu Strefa Rozmów), która ukazała się nakładem ich autorskiego wydawnictwa LilleMo.

Poprzednio pisałam o ich typowo mysich bajkach:

• Czarownica Ula i wielka dynia,
• Mysia Dolina. Świąteczna opowieść,
• Mysia Dolina. Zaginiona księga.

Ostatnia nowość to jednak połączenie wielu zwierzęcych bohaterów. W Opowieściach puszczy spotykamy, oprócz tytułowych niedźwiedzi, również innych leśnych mieszkańców – lisy, żubra, a nawet łosia (pojawi się także w istotnej roli mysz). Niemal wszyscy bohaterowie powstają metodą filcowania na sucho.

Zaklęci w niedźwiedzie

Bajka ta posiada elementy legendy. Opowiada o pewnym małżeństwie, które bardzo pragnęło dziecka, ale ich marzenie nigdy się nie spełniło. Postanowili więc poprosić o pomoc naturę i wypowiedzieli życzenie przed samym Strażnikiem Puszczy.

Na skutek magii zmienili się jednak w niedźwiedzie. Zamiast zostać obdarzeni przez los potomkiem… otrzymali coś innego, nie mniej cennego niż rodzone dziecko.

Magiczna opowieść z Podlasia

Opowieści puszczy. Zaklęci w niedźwiedzie to pełna ciepła i bliskości książka o tym, że nie zawsze dostajemy to, na co liczymy, ale równocześnie – wcale nie znaczy, że przez to nie możemy być równie szczęśliwi, jak wtedy, gdyby nasze marzenia się spełniły.

Co istotne, akcja powiastki rozgrywa się na wspomnianym już Podlasiu. 

Wytłuszczone w tekście słowa, gwara Podlaska oraz smakołyki kuchni regionalnej to dodatkowe atuty historii, które przenoszą nas do świata pełnego niezwykłości i magii.

Polecam Opowieści puszczy. Zaklęci w niedźwiedzie czytelnikom powyżej 4 lat. Ponadczasowy tekst i zachwycające zdjęcia sprawią, że na pewno polubicie tę historię, całą rodziną.

Link do strony wydawnictwa: https://lillemo.pl/wszystkie-produkty/103-opowiesci-puszczy-zakleci-w-niedzwiedzie.html

Artykuł Opowieści puszczy. Zaklęci w niedźwiedzie – recenzja książki pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Wyobraźnia jest skarbem. Jest też domeną dzieci. Kiedy jednak dzieje się coś niedobrego, dzieci muszą szybko wydorośleć i porzucić znany sobie wcześniej świat fantazji. 

Czy możliwym jest, aby oddać tym dzieciom, które doświadczyły smutku i strachu – utracone dzieciństwo? Czy można przywrócić im wyobraźnię?

W poszukiwaniu małych okruchów radości 

Duet Maja Lunde oraz Lisa Aisato powracają w kolejnej, wybitnej książce z serii o porach roku. Po Śnieżnej siostrze oraz Strażniczce Słońca przyszedł czas na wiosenną Panią Wiatru.

To historia pełna nadziei, a jednocześnie ściskająca za serce, piękna, smutna oraz wypełniona poszukiwaniem małych okruchów radości. 

Z jednej strony opowiadająca o powojennej traumie oraz powolnym godzeniu się ze stratą (bliskich czy też po prostu dotychczasowego życia),  a z drugiej – o przyjaźni i miłości silniejszych niż wszystkie wichury czy klęski świata.

Nowe życie Tobiasa po wojnie

Rodzice odprowadzili Tobiasa na pociąg. To smutne pożegnanie. Nie zobaczą się przez kolejne miesiące lata. Cała trójka nie na jednak wyjścia – w mieście brakuje jedzenia, po wojnie która dopiero co się skończyła. Tobias wyjeżdżając z innymi dziećmi na wieś, ma szansę wreszcie się najeść i odpocząć od huku bomb oraz widoku zgliszcz spalonych kamienic.

Kiedy trafia do Pogodowa, jest pełen nadziei. To piękne, nadmorskie miasteczko, w którym mili ludzie z otwartymi ramionami witają się z dziećmi, które na najbliższe tygodnie trafią pod ich opiekę. Po Tobiasa nikt jednak nie wychodzi. 

Wkrótce okazuje się, że chłopiec będzie mieszkał z rybaczką Lothe – oschłą i zimną kobietą, która wcale go nie chce. Niewielki domek na szczycie klifu wypełniony jest hukiem fal oraz krzykiem mew. Czy Tobias znajdzie tam spokój? Czy uda mu się odkryć tajemnicę Lothe? Jaka przyszłość czeka jego, ale też niektórych mieszkańców Pogodowa?

Książka dla dzieci i dorosłych, dzięki której docenimy to, co mamy

Pani Wiatru to opowiedziana w 25 rozdziałach historia nietypowej przyjaźni, przepracowywania traum, oswajania się z nową rzeczywistością, ale też lękiem, bezsilnością i nienawiścią. 

Fabuła o budzeniu w sobie odwagi i szukania prawdy. Opowieść szkatułkowa – z elementami baśni oraz legendy. 

Niezwykle zilustrowana, z portretami bohaterów, w oczach których widać prawdziwe emocje. To jest książka, po której dzieci przybiegną do swoich rodziców i mocno ich przytulą, a rodzice nie wypuszczą swych maluchów z ramion. 

Pani Wiatru – czy warto ją przeczytać?

Książka, która pozwala docenić to, w jakim miejscu jesteśmy – że mamy bezpieczny dom oraz mamę i tatę obok siebie. Że mamy wpływ na siebie oraz innych. Że czasami warto odsunąć strach, porozmawiać oraz otworzyć się na innych.

Pani Wiatru będzie prawdopodobnie jedną z piękniejszych książek, po które można sięgnąć niezależnie od okoliczności. Polecam ją wszystkim powyżej 9 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.wydawnictwoliterackie.pl/produkt/5280/pani-wiatru

Artykuł Pani Wiatru – recenzja wybitnej książki nie tylko dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Śnieżna dziewczynka
➜ Autorka: Sophie Anderson
➜ Tłumaczenie: Aleksander Sądecki
➜ Wydawnictwo: Świetlik
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Podobno pierwszy śnieg ma moc spełniania życzeń. Trzeba jednak uważać, o co się prosi, bo może się okazać, że nawet najbardziej niezwykłe pragnienie, jest w stanie się ziścić.

Przeprowadzka do dziadka

,,Śnieżna dziewczynka” to niezwykła opowieść Sophie Anderson, którą możecie już znać z jej poprzedniej książki ,,Zaklinaczka burz”. Najnowszą historię dominuje jednak żywioł zimy. Zanim zaczniecie więc czytać, koniecznie zadbajcie o ciepłe ubranie, miękki kocyk oraz coś ciepłego do picia. 

Główną bohaterką jest dwunastoletnia Tasza, która wraz z rodzicami przeprowadziła się ze słonecznego, nadmorskiego miejsca do górzystych rejonów z niewielką liczbą domków. Rodzina dołączyła do dziadka dziewczynki, który ze względu na swój wiek i chorobę, nie był w stanie dłużej sam zajmować się gospodarstwem.

Pewne wydarzenie z przeszłości

Tasza jest zachwycona otoczeniem. Szczególnie cieszy się z bliskości zwierząt – ma dryg do zajmowania się inwentarzem. Poza tym, stara się unikać ludzi. Nawet nieliczne, zamieszkujące tu dzieci woli omijać z daleka. Ma na to wpływ pewne wydarzenia sprzed roku, które odbiło się na dziewczynce głęboką traumą. 

Co takiego wydarzyło się na Ostrze Szponu, że Tasza nie tylko nie potrafi o tym zapomnieć, ale także zupełnie zamknęła się na innych?

– Boję się wody, boję się chmur. Ostrych skał i mokrego piasku. Boję się być sama. Boję się być z ludźmi. Boję się nowych znajomości, bo przecież przyjaciele mogliby o mnie zapomnieć i mnie porzucić. Lękam się wszystkiego. Już bardzo długo. Nie wiem, czy kiedyś będę umiała inaczej.

Sophie Anderson, Śnieżna dziewczynka, Ostrze Szponu, str. 117

Opowieść o strachu

Wszystko zmienia się, kiedy zaczyna padać pierwszy śnieg. Dziewczynka razem z dziadkiem budują śnieżną dziewczynkę – postać z legend, o której opowiadał jej kiedyś mężczyzna. Po wypowiedzeniu życzenia… Śniegotka w nocy znika, a Tasza podążą jej śladem, prowadzona tropami kity rudego lisa.

,,Śnieżna dziewczynka” to swego rodzaju zimowa baśń, w której pokazane zostaje jak ważnym jest, aby wszystko miało swój czas i miejsce. Obok jednak kwestii związanych z trudami życia i walką z żywiołem, to przede wszystkim opowieść o strachu.

Tasza musi się przekonać, że złe doświadczenia nie powinny odciskać się na niej takim piętnem przez długi czas. Dziewczyna musi dojrzeć do tego, aby pozostawić złą przeszłość za sobą i dać sobie szanse na zawiązanie nowych przyjaźni.

Jestem przekonana, że ,,Śnieżna dziewczynka” Was wzruszy, a tym dzieciom, które są zbyt nieśmiałe lub zamknięte w sobie, pomoże zrobić pierwszy krok w stronę życzliwych, przyjaznych ludzi.

Polecam jej lekturę osobom powyżej 9 roku życia.

Link do strony księgarni: https://www.taniaksiazka.pl/sniezna-dziewczynka-sophie-anderson-p-1895543.html

Artykuł Śnieżna dziewczynka – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

➜ Tytuł: Smoczy Rycerz
➜ Scenariusz: Emanuele Arioli
➜ Rysunki: Emiliano Tanzillo
➜ Tłumaczenie: Ada Wapniarska
➜ Wydawnictwo: Timof Comics
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Przedziwna sprawa! Pewnie każdy ze starszych czytelników kojarzy legendy arturiańskie, czyli historie sprzed setek lat, których bohaterami byli m.in. król Artur i rycerze Okrągłego Stołu.

Komiks oparty na starym manuskrypcie

Nie tak dawno temu okazało się jednak, że jeszcze nie wszystko wiemy na temat tych opowieści. Emanuele Arioli to włoski twórca komiksowy, który miał szczęście trafić na prawdziwy… złoty Graal! Studiując, zetknął się z manuskryptem sprzed niemal 14 wieków, który opisywał przygody kolejnego, niezwykle tajemniczego rycerza Okrągłego Stołu. 

W 2023 roku ukazał się jego komiks pod tytułem ,,Smoczy Rycerz” z rysunkami Emiliano Tanzillo, który powstał w oparciu o zebrane niemal na całym świecie materiały – strzępki cennej historii. To niezwykle satysfakcjonująca lektura, która szybko znajdzie uznanie wśród fanów klasycznych powieści graficznych, osadzonych w czasach średniowiecza i urozmaiconych o wątki fantastyczne.

Samotny Rycerz

Postać tytułowego rycerza jest całkiem romantyczna. Chłopiec ma oczy w dwóch kolorach, jest sierotą, a przy tym rówieśnicy go prześladują ze względu na podejrzenia o konszachty z diabłem nieobecnej już matki. Kiedy dorasta, Sivar – bo tak ma na imię, postanawia na skutek pewnego wydarzenia, wyruszyć na poszukiwania swojego pochodzenia.

Szybko okazuje się, że jego los przewidział wielki czarownik Merlin, a wszystko to co robi Smoczy Rycerz jest szybciej lub później spełnioną przepowiednią magika. Można odnieść wrażenie, że bohater jest nawet nieco zbyt potulny i poddańczy wobec zmierzającego w jego stronę przeznaczenia. Nie pomaga również zestawienie go z pozostałymi, niezwykle współczesnymi i charyzmatycznymi postaciami drugoplanowymi.

Brakujący element legend arturiańskich

Czy to jednak znaczy, że ,,Smoczy Rycerz” jest komiksem przewidywalnym i nudnym? Nic z tych rzecz. Choć można nieco zarzucić głównej postaci, to cała fabuła jest spójna i bardzo intrygująca. Choć twórcy nie udało się odtworzyć ze średniowiecznych źródeł pełnej historii rycerza, to jednak wypełnił braki swoją wyobraźnią, tworząc dzieło pełne, choć – jak się okazuje – nie do końca skończone.

Według informacji dostępnych w internecie, powstawać będą kolejne przygody Sivara. Mam pewne obawy, czy uda się utrzymać poziom oraz zaciekawienie czytelnika na tak wysokim poziomie jak w przypadku pierwszej części. Moje przeczucie podpowiada mi także, że ,,Smoczy rycerz” jest historią kompletną i niepotrzebującą  dalszych dopowiedzeń. Mimo to, perspektywa kolejnego tomu tej tej serii jest niezwykle kusząca i skłamałabym, gdybym napisała, że nie będę na nią czekać.

Najlepiej jednak oceńcie sami, czy czujecie niedosyt po tym pierwszym tomie. Polecam ,,Smoczego rycerza” odbiorcom już powyżej 9 roku życia. To uniwersalna opowieść, w której zestawione zostały znane schematy i powielane postawy, z rzadkim dla tego typu publikacji poczuciem humoru oraz dystansem, który ściąga ciężar gatunkowy z tej publikacji. 

Link do strony wydawnictwa: https://timof.pl/katalog/Smoczy+rycerz/pokaz.html

Artykuł Smoczy Rycerz – recenzja komiksu na bazie legendy pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Powieści rycerskie toczą się zazwyczaj na zamkach, wśród wysokich murów i dworskich obyczajów. Tym razem jednak autorka Emilia Kiereś zabiera czytelników w podróż do krainy baśni, której sercem jest górski strumień przechodzący z czasem w szeroką oraz potężną rzekę.

,,Rzeka” to książka nieszablonowa, w której wątek poszukiwania ojca zmienia się w charakterystykę dorastania, ponoszenia odpowiedzialności za własne czyny oraz cierpliwość w drodze do osiągnięcia celu. Pierwszy raz została wydana w 2014 roku. Ostatnio Wydawnictwo Nasza Księgarnia wznowiło ją z nową okładką (szkoda, że nie w twardej oprawie, ale ilustracja i projekt Moniki Pollak są piękne!). Zanim przejdziecie do dalszej części wpisu, zajrzyjcie także do recenzji innej książki tej autorki ,,Lapis”. 

Oczekiwanie na ojca

Głównym bohaterem powieści jest chłopiec o imieniu Kilian. Nie pamięta swojego ojca, który wyruszył przed wieloma laty na wojnę. Ona jednak już się skończyła, a matka z synem ciągle oczekiwali na powrót członka rodziny. Do sąsiadujących miejscowości zaczęli wracać wojownicy, którzy brali udział w bitwach. Nikt jednak nie słyszał o odważnym Gedeonie, ojcu Kiliana. Chłopak pewnego dnia postanawia więc wyruszyć na pobliski szczyt góry, żeby stamtąd rozejrzeć się za powracającym oddziałem.

Dorastanie i czas jak rzeka

W ,,Rzece” wszystko zaczyna się u źródła. Kilian jako młody chłopak, a w zasadzie dziecko, ma niewielkie rozeznanie w świecie. Jest ufny, ciekawy i pełen nadziei. Wierzy, że ojcu nic nie jest, dlatego tym bardziej chce rozwikłać tajemnicę oraz dowiedzieć się, dlaczego jeszcze nie wrócił do domu.

Podczas podróży, która toczy się zaledwie na kilkudziesięciu stronach, z jego perspektywy mija wiele lat. W trakcie dorastania popełnia błędy świadomie i nieświadomie. Daje się zapędzić w kozi róg, ale także podejmuje pełne brawury oraz męstwa próby. Kilian w mgnieniu oka staje się młodym mężczyzną i trudno stwierdzić, czy ma na to wpływ upływający czas jak rzeka w swoim korycie, czy może decyzje, które podejmuje.

Sokół, czyli dodatkowa para oczu

,,Rzeka”, choć bogata w terminologię związaną ze średniowieczem, nie jest książką historyczną. Zawiera w sobie wątki fantastyczne, które sprawiają, że czyta się ją nieco jak bardziej rozbudowaną legendę. Jednym z nich jest przyjaciel, a właściwie dodatkowa para oczu głównego bohatera. Kilian oraz jego rodzina wywodzi się ze starego rodu obrońców, których symbolem jest sokół. Okazuje się, że ten dumny ptak nie jest tylko wyłącznie symbolem. Będzie on pełnił w podróży chłopaka bardzo ważną rolę.

Dla kogo jest ta książka?

Polecam ,,Rzekę” jako wielowymiarową, wciągającą oraz pouczającą historią o tym, że warto wybrać się w podróż, aby odnaleźć siebie i kogoś jeszcze. Będzie odpowiednia dla czytelników powyżej 9 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://nk.com.pl/rzeka/p3084.html

Artykuł Rzeka – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autor: Marta Dobrowolska – Kierył

Ilustracje: Anna Batte

Wydawnictwo: RM

Rok wydania: 2016

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Warszawa, jako jedno z najbardziej zapisanych miast w historii Polski, jest miejscem akcji niezliczonej ilości opowiadań i legend.

Nic więc dziwnego, że autorka, Marta Dobrowolska – Kierył postanowiła opracować znane opowieści na temat stolicy i przedstawić je w bardziej współczesnej wersji.

Całkiem niedawno pisałam także o jej poprzedniej książce, w której zachęcała dzieci do odwiedzania muzeum i bardziej świadomego jego zwiedzania. Link do tej recenzji znajdziecie tutaj: http://bajkochlonka.pl/2018/08/28/porwanie-krolewny-witolda-wojtkiewicza-recenzja/

,,Legendy warszawskie” to zbiór 4 wybranych historii. Wszystkie są bardzo popularne i ogólnie znane. Czytając je, ze zdziwieniem jednak zauważyłam, jak wiele szczegółów umknęło mojej uwadze na przestrzeni lat.

Często łączy się powstanie nazwy miasta z jednoczesnym obraniem syrenki, jako jego symbolu. Okazuje się jednak, że Wars i Sawa byli zwykłymi mieszkańcami doliny Wisły. Ze względu jednak na swoje wielkie serce, bezinteresowną chęć niesienia pomocy oraz odwagę, zostali nagrodzeni w wyjątkowy sposób. Rycerz, którego uratowali od śmierci, odwdzięczył się im, nazywają ziemie na której mieszkali Warszawą, aby każdy kto będzie tędy przejeżdżał, wiedział kto jest tutaj godny zaufania i szacunku.

Trzeba przyznać, że każda z opisanych legend, niesie ze sobą cenną naukę. W ,,Złotej kaczce” czytelnik dowiaduje się, że nawet góry złota nie są nic warte, kiedy nie można dzielić się nimi z najbliższymi. Z kolei w ,,Bazyliszku” nie zawsze pełne męstwa wojowanie mieczem może przesądzić o czyimś zwycięstwie. Liczy się także spryt, który w wielu sytuacjach może okazać się dużo bardziej pomocny.

Co ciekawe, wszystkie te legendy łączą się ze sobą nie tylko przez wzgląd na miejsce, w których dzieje się ich akcja. Każdy ich bohater w mniejszym lub większym stopniu, spokrewniony jest z Warsem i Sawą, od których istotnie wszystko się zaczęło.

W książce warto zwrócić uwagę także na ilustracje. Są bardzo graficzne i kolorowe. Urozmaicają opisywane historie, ale nie przytłaczają ich mnogością detali.

,,Legendy warszawskie” to także wiele nawiązań do mitologii słowiańskiej. Sporo z opisów może wydawać się zbyt strasznych dla maluszków, dlatego polecam ich czytanie dopiero od 8-ego roku życia.

Warto jednak pamiętać, że to książka w której czytelnik odnajdzie doskonałe wzorce do funkcjonowania w społeczeństwie. Na pierwszym miejscu jest tutaj szacunek dla starszych, gościnność i tolerancja, której największym symbolem jest przecież Syrenka.

Link do strony wydawnictwa: http://www.rm.com.pl/product-pol-1032-Legendy-Warszawskie.html

Artykuł Legendy warszawskie – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tekst: Irina Jertachanowa, Olga Jertachanowa

Ilustracje: Irina Jertachanowa, Olga Jertachanowa

Tłumaczenie: Agnieszka Matkowska

Wydawnictwo: Media Rodzina

Rok wydania: 2017

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Buriaci są narodem mongolskim, który zamieszkuje północną Azję, w pobliżu jeziora Bajkał. Wierzą w Wielkie Błękitne Niebo, w którym mieszkają ich bogowie. Mają niezwykły szacunek do gór, lasów i rzek. Żyją w zgodzie z naturą i ze sobą.

,,Angara, córka Bajkała” jest jedną z najstarszych legend buriackich. Niezwykłą opowieścią pełną metafor i opisywania rzeczywistości za pomocą nadprzyrodzonych zjawisk.

Osobami, które ją opracowały, są siostry, Irina oraz Olga Jertachanowe. Wspólnie stworzyły dzieło z zapierającymi dech w piersi ilustracjami, które różniąc się stylem doskonale się uzupełnią.

W książce przeważające miejsce zajmują właśnie obrazy. Tekstu jest niewiele. Zazwyczaj kilku zdaniowy opis wzbogaca osobna ilustracja. Nie wszystkie jednak dosłownie oddają to, co dzieje się w warstwie tekstowej. Wiele rysunków wydaje się ukazywać nastrój legendy, bez powiązania z fabułą.

To niezwykłe doświadczenie, szczególnie w książce dla dzieci. Sprawia wrażenie, że zaczynamy ją rozumieć i odczytywać dużo bardziej wnikliwie, niż inne historie. Także dzięki mnogim ilustracjom mamy pewność, że dzieci spędzą więcej czasu na ich oglądaniu, dostrzeganiu rozmaitych szczegółów i docenianiu różnorodności przedstawianych scen.

,,Angara, córka Bajkała” jest legendą o powstaniu dwóch rzek, które znajdują ujście w Bajkale. Młoda dziewczyna, córka wojownika zakochała się w Jeniseju. Odrzuciła wszystkie propozycje zamążpójścia od innych kandydatów, takich, których akceptował jej ojciec, Bajkał. Zamiast tego przyjmowała niewinne prezenty od młodego władcy ziem zachodnich. Przyjęła od jego posłańca, jaskółki śnieżyczkę oraz gałązkę cedru. Kiedy Bajkał się o tym dowiedział, wpadł w złość i zaczął planować jej wesele z pierwszym kandydatem, który się oświadczy. Dziewczyna opuściła dom i wyruszyła na spotkanie z ukochanym.

Mimo że Bajkał próbował ich rozdzielić, kochankowie zamienili się w rwące potoki i połączyli ze sobą na zawsze. W ten właśnie sposób powstały do dziś znane rzeki, Angara i Jenisej.

To piękna legenda o potędze miłości oraz jednocześnie doskonała opowieść na wytłumaczenie najmłodszym nadania takich imion rzekom. Uwrażliwia czytelników na otaczającą ich przyrodę oraz zachęca do zapoznawania się z historią różnych miejsc. Podkreśla także tajemniczy i niezwykły charakter jeziora Bajkał, jednego z najstarszych i najgłębszych na świecie.

Książkę ,,Angara, córka Bajkała” polecam dla wszystkich czytelników od 6 lat do późnej starości. Sposób opowiadania tej legendy i jej magiczny nastrój, przeniosą Was w świat wielkiego uczucia i niczym nieskrępowanych możliwości.

Link do strony wydawnictwa: https://mediarodzina.pl/prod/1549/Angara–corka-Bajkala

Artykuł Angara, córka Bajkała – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Autorzy: Jay Asher, Jessica Freeburg

Ilustracje: Jeff Stokely

Tłumaczenie: Agnieszka Jacewicz

Wydawnictwo: Rebis

Rok wydania: 2018

Objętość: więcej niż sto

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: wybitna

Recenzja:

Ostatnio mam ogromne szczęście do komiksów. Trafiam tylko na pozycje wyróżniające się i ciekawe. W klęsce urodzaju coraz to nowych tytułów, można mnie nazwać sporą szczęściarą. Z drugiej strony, kieruję się przede wszystkim poszlakami związanymi z nazwiskami autorów oraz ich dotychczasowej twórczości.

W przypadku ,,Szczurołapa” miałam naprawdę duże oczekiwania. Trio, które jest za niego odpowiedzialne, to osoby o których ostatnio dużo się mówi. Jay Asher, jeden z autorów książki zasłynął debiutancką powieścią ,,13 powodów”, znaną wielu jako serial z Netflixa. Drugą autorkę, Jessicę Freeburg kojarzą przede wszystkim osoby, które mają słabość do legend, powieści paranormalnych czy historii pisanych z dreszczykiem. Z kolei ilustrator, Jeff Stokely ma na swoim koncie wiele popularnych serii dla komiksowych maniaków.

,,Szczurołap” zachwyca przede wszystkim pomysłem. Już od pierwszych stron, czytelnik ma poczucie, że obcuje z niezwykłą lekturą. Autorzy przeprowadzili badania i postanowili rozwinąć jedną z najbardziej znanych legend, o szczurołapie w Hameln.

Ubogacili ją w interesujące szczegóły, zadbali o to, żeby była wiarygodnie osadzona w czasie i wykreowali wątek miłosny. Nie jest to jednak cukierkowa i naiwna historia. To opowieść ukazująca mroczne strony charakteru, opisująca bohaterów naznaczonych przeszłością i rysująca przed nimi perspektywę, która bardziej przypomina rzeczywistość, niż bajkę.

,,Szczurołap” został fantastycznie skonstruowany także w warstwie wizualnej. Mimo braku rozdziałów czy klasycznego podziału, wyraźnie widać w nim rozróżnienie na noc, dzień, retrospekcje, marzenia czy wymyślane na bieżąco historie bohaterów. Każdy czytelnik z łatwością dostrzeże upływ czasu i nastrój opisywanych postaci.

Akcja książki toczy się przede wszystkim z perspektywy tytułowego Szczurołapa oraz mieszkanki Hameln, młodej Magdaleny. Dziewczyna jest niesłysząca, ma mroczną przeszłość i nie potrafi odnaleźć się pomiędzy ludźmi z miasteczka. Swoje szczęście odnajduje w snuciu opowieści i bujaniu w obłokach. Droga jej i Szczurołapa w końcu się splata, co z jednej strony pozwala odnaleźć się dwóm niespokojnym duszom, ale z drugiej kumuluje kolejne niedogodności i zaognia rany.

Komiks jest opowieścią o wierze w ludzką dobroć, o zachłanności i skutkach dawno podjętych decyzji. Jest historią, która głęboko porusza czytelnika i pozwala mu zaangażować się w nią bez reszty.

,,Szczurołap” idealnie sprawdzi się jako lektura dla nastolatków. To mądra książka z wieloma pytaniami, stawianymi przez autorów. Czytelnik może próbować na nie odpowiedzieć, ale już sama chęć zastanowienia się nad poruszanymi zagadnieniami, będzie dużą satysfakcją dla każdego.

Link do strony wydawnictwa: https://www.rebis.com.pl/pl/book-szczurolap-jay-asher-jeff-stokely-jessica-freeburg,SCHB08966.html

Artykuł Szczurołap – recenzja pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.

Tytuł: Lithuanian Magical Fairy Tales

Zebrane przez: Bronislava Kerbelyte

Ilustracje: Irena Zviliuviene

Tłumaczenie: Albina Strunga

Wydawnictwo: R. Paknio Leidykla

Rok wydania: 2015

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: nudy na pudy

Recenzja:

,,Lithuanian Magical Fairy Tales” to zbiór bajek napisanych w XIX i XX wieku. Ich zadaniem było i jest działać na dziecięcą wyobraźnię oraz uczyć najmłodszych  ważnych wartości: bycia ostrożnym, niezależnym, dobrym, empatycznym oraz rzeczy najważniejszej – bycia optymistą.

Trudno być jednak optymistą, kiedy czyta się bajki z dawnych lat.

Pamiętam swoją pierwszą, ulubioną książkę ,,W skarbnikowym królestwie – baśnie i podania śląskie” (niech nie będzie tajemnicą, że to właśnie ze Śląska pochodzę). Trzeba jednak przyznać, że czytanie o diabłach, utopcach i innych stworach, mogło pozostawić w mojej głowie niezbywalny ślad. Nic podobnego jednak się nie stało. Mam się dobrze i nie potrzebuję całodobowej opieki psychologa.

W ,,Litewskich Magicznych Bajkach” mogłam znaleźć jednak treści, którymi z pewnością nie podzieliłabym się nawet z młodszym bratem. Bohaterami większości tych opowiadań byli bracia lub siostry, którzy wpadali w różne tarapaty. Ściągali na siebie 9-ciogłowe smoki, przemieniali się w wilki czy próbowali uśmiercić rodzeństwo, żeby ocalić żelaznego wilka. Wszystko to okraszone zachęcającymi do złych czynów czarownicami, które przekonywały bohaterów do łamania psom kości. Dziewczynkami, których rodzice przemieniali w kozły czy starszych mężów, którzy przestawali kochać swoje żony i skazywali je na śmierć przez zamarznięcie.

To tylko kilka ,,atrakcji”, które zapewnia nam ten zbiór pradawnych legend. Paradoksalnie najlepszą bajką, najbardziej przypominającą nasze rodzime historie, była ostatnia o ,,Karocy bez koni”.

Młody chłopiec, którego tata ,,pieszczotliwie” nazywał Głupcem cierpiał na lenistwo. Pewnego dnia jednak zmotywował się i zgodnie z radą rodziców poszedł paść świnie. Tak dobrze mu się je pasło, że nie było go w domu parę miesięcy. Wędrował ze stadkiem świń przez las i poznawał w nim różnych ludzi.

Któregoś dnia trafił na królewską karocę, której to właściciele zagubili się w lesie. Pomógł im odnaleźć drogę do pałacu, dostając obietnicę ręki księżniczki.

Król jednak żałował swojej decyzji, że tak łatwo zaprzedał swoją ukochaną córkę świniopasowi. Stawiał przed nim kolejne wyzwania, które on przez zrządzenia losu, z łatwością przechodził.

Finalnie król oddał mu rękę swojej córki i teoretycznie historia skończyła się happy endem (choć pewnie nie dla samego władcy).

Ta książka pełna jest jednak wątpliwej moralnie treści. Teoretycznie wszystko zawsze kończy się dobrze, ale mam wrażenie, że niektóre wątki są zbyt szybko ucinane. W tej wersji raczej nie polecałabym czytania ich dzieciom.

Trochę rozczarowałam się również pod względem tytułu. Miałam nadzieję, że ta książka będzie bardziej ,,litewska”. Brak w niej jakichś wyjątkowych elementów, tożsamych z tym regionem. Są wilki, czarownice, diabły i kozły, które pojawiają się w większości europejskich bajek.

Ilustracje w ,,Lithuanian Magical Fairy Tales” są na pewno interesujące i tożsame z treścią. Mam jednak wrażenie, że nie wyszły spod ręki artysty, który mocno interesuje się współczesną ilustracją.

Nie można zarzucić im braku tajemniczej aury oraz odwzorowania nastroju historii. Wydają się jednak być jak sprzed kilkudziesięciu lat, trochę odstające od tego co widujemy dzisiaj. Szczerze mówiąc, widziałam inne prace tej ilustratorki i to, co pokazała w ,,Lithuanian Magical Fairy Tales” jest raczej z tych słabszych.

Chciałabym powiedzieć, że to udany zakup i dobra pamiątka, ale nie sądzę, żebym jeszcze kiedyś zajrzała do tej książki. Może być ona ciekawostką dla takiego bajkowego amatora jak ja (pod warunkiem, że jest dorosły i wie, że czarownice żyją tylko w Salem!), ale na pewno nie jest to pozycja dla dzieci.

Artykuł Lithuanian Magical Fairy Tales – recenzja baśni litewskich pochodzi z serwisu Recenzje książek dla dzieci i młodzieży | Bajkochłonka.