➜ Tytuł: Echo Dwa
➜ Scenariusz: Tomasz Samojlik
➜ Rysunki: Tomasz Samojlik
➜ Wydawnictwo: Kultura Gniewu (Krótkie Gatki)
➜ Rok wydania: 2025
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

O czym jest Echo Dwa (bez spoilerów)

Kolejna cześć to historia o rodzeństwie w opałach oraz dzielnej, parkowej grupie, która próbuje walczyć z… trzema szajkami łobuzów na raz! Fabuła drugiego tomu przygód białego nietoperza nocka Niko oraz jego siostry Zoi, odchodzi nieco od głównego i zarazem najbardziej tajemniczego motywu serii. 

Tytułowy Echo, czyli osławiony bohater, który zniknął w – nie do końca – wyjaśnionych okolicznościach, wciąż się nie pokazał. Niektóre postaci postanawiają wykorzystać tę zagadkę, żeby pomóc odbić Niko z rąk nieprzyjaciół. Tak się bowiem złożyło, że krnąbrny maluch został schwytany przez szczury. Z ich łap odbiły go sroki, które z kolei nie miały większych szans z kotami. Po tej emocjonującej ,,przerzucance” narażona została na niebezpieczeństwo cała społeczność hibernujących nietoperzy. Jak rozwinie się ta historia?

Jak ten komiks wypada na tle Echo Jeden

Tam, gdzie w pierwszym tomie rozstawiane były pionki, tak w drugim ktoś z rozmachem zrzuca je z planszy. Akcji wciąż towarzyszy humor, międzygatunkowe sojusze oraz mnóstwo czarnych charakterów. Akcent przesuwa się jednak z zagadki tożsamości tytułowego Echa na konsekwencje działań bohaterów oraz cenę brawury. Jeśli Echo Jeden zostawił Cię z masą pytań – Echo Dwa część z nich świadomie przemilczy, podkręcając jeszcze bardziej oczekiwania wobec finału. 

Dla kogo jest ta książka

Autor robi to, co potrafi najlepiej – w doskonale płynny sposób łączy akcję z wiedzą przyrodniczą i podpowiada młodym czytelnikom, jak działa miejski ekosystem (adaptacje, łańcuchy zależności, strategie przetrwania). Komiks sprawdzi się w przypadku dzieci powyżej 8 lat – samodzielni czytelnicy docenią jego tempo i dynamikę kadrów. Uwaga dla odbiorców wysoko wrażliwych: w tle pojawia się scena konsumpcji drugoplanowych postaci nietoperzy przez kota – to realistyczny element łańcucha pokarmowego, ale warto go omówić, zanim książka trafi do odpowiednich rąk.

Edukacyjny bonus – co zrobić, gdy nietoperz wleci nam do mieszkania

Na końcu znajdziecie mini-kompendium wiedzy: budowę nietoperza, dlaczego jest on w stanie wisieć głową w dół, jakie jest jego menu oraz co należy zrobić, gdy skrzydlaty gość wpadnie nam bez zapowiedzi do mieszkania. To świetny fundament do rozmowy o tym, jak reagować mądrze oraz bez paniki. Choć jest więc to fabularna opowieść o fikcyjnych bohaterach – naprawdę sporo można się z niej dowiedzieć.

W oczekiwaniu na trzeci tom

Podobnie jak w Echo Jeden, gdzie autor pozostawił nas z masą pytań – tak również w tej części niewiele się wyjaśniło. Z pewnością nie można jednak w Echo Dwa narzekać na brak akcji. Liczne sceny pościgów, walk czy ucieczek sprawiają, że lektura mija za jednym mrugnięciem oka. Trzeba więc uzbroić się w cierpliwość i wypatrywać kolejnego tomu, który – mam nadzieję – zaskoczy nas jakimś spektakularnym zwrotem akcji. Macie jakieś pomysły, co by to mogło być? Ja mam co najmniej dwa

Komiks Echo Dwa dostępny jest na stronie wydawnictwa Kultura Gniewu.

FAQ, czyli pytania na które warto znać odpowiedzi

Czy trzeba znać Echo Jeden, żeby czytać Echo Dwa?

Tak, tom pierwszy porządkuje relacje, wprowadza bohaterów oraz ich motywacje i jest punktem rozkwitu konfliktów. 

Od jakiego wieku polecam?

8+ dla samodzielnych czytelników, którzy poszukują w książkach akcji oraz ciekawostek przyrodniczych.

Kto wydaje serię i kiedy wyszedł drugi tom ?

Kultura Gniewu / Krótkie Gatki; tom 2 pojawił się z końca sierpnia 2025 roku. 

Artykuł Echo Dwa – recenzja komiksu Tomasza Samojlika dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: W ułamku sekundy. Burzliwe życie Eadwearda Muybridge’a
➜ Autor: Guy Delisle
➜ Rysunki: Guy Delisle
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Koła-Bielawska
➜ Wydawnictwo: Kultura Gniewu
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Najlepsze biografie tworzone są dla tych ludzi, którzy wnieśli coś do historii i zapisali się w niej jako wyprzedzający swoje epoki. Eadweard Muybridge oprócz niezwykle dziwnego oraz unikatowego imienia, z pewnością został zapamiętany jako ktoś, kto zmienił nasz świat.

Nowy komiks Guy’a Delisle

Guy Delisle – wybitny rysownik oraz świetny narrator przedstawia życie Muybridge’a w komiksowym reportażu pod znaczącym tytułem W ułamku sekundy. Burzliwe życie Eadwearda Muybridge’a.

Tego współczesnego artystę możecie kojarzyć z wielu wybitnych książek, w których uważnie przygląda się rzeczywistości. O jednej z nich – Kroniki jerozolimskie, pisałam na stronie kilka miesięcy temu.

Jak wynaleziono film?

Każdy człowiek to wymieszana proporcja zalet i wad. Tak się składa, że Muybridge był osobą pełną skrajności. Z jednej strony cechowała go niepokorność, chęć osiągania rzeczy wielkich i jednoczesnego płynięcia pod prąd. Z drugiej strony – był porywczy, raczej oschły w kontaktach i niestety… skłonny do zabójstw.

A właściwie jednego zabójstwa, z którego zresztą (zupełnie niesprawiedliwie) go ułaskawiono. Gdyby jednak uznano, że należy go ukarać – świat albo zupełnie nie odkryłby takiego medium jakim jest film, albo musiałby na to odkrycie jeszcze chwilę poczekać. Jednak po kolei.

Biografia Eadwearda Muybridge’a

Delisle w W ułamku sekundy. Burzliwe życie Eadwearda Muybridge’a w mistrzowski sposób przedstawia sylwetkę ekscentrycznego wynalazcy, utalentowanego fotografa oraz osoby, która pierwszy raz uwieczniła ruch na zdjęciu. 

Łącząc w swoim komiksie archwialne materiały oraz niezwykle symbolicznie stosując w kadrach kolor, stworzył wielowymiarową, autentyczną historię, której lekturę trudno skończyć, nie dochodząc najpierw do ostatniej strony.

Z pewnością jest to zasługa także samego bohatera, ale trudno pozbyć się wrażenia, że gdyby nie Delisle, czytelnik nie otrzymałby całego zestawu wzruszeń, emocjonujących zwrotów akcji i historycznego kontekstu, który jest tak znaczący dla opowiedzenia tej biografii.

W ułamku sekundy. Burzliwe życie Eadwearda Muybridge’a to komiks, który z całą pewnością warto przeczytać. Nie będziecie rozczarowani ani jedną stroną i inaczej spojrzycie na zdjęcia oraz filmy, które w dzisiejszych czasach są czymś tak normalnym jak dzień oraz noc.

Polecam czytelnikom powyżej 16 lat, ze względu na niektóre, dość drastyczne fakty historyczne, zawarte w opowieści.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/576-w-ulamku-sekundy.html

Artykuł W ułamku sekundy. Burzliwe życie Eadwearda Muybridge’a pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Motyw przemijania, śmierci oraz życia to popularny oraz ponadczasowy temat w literaturze. Od początku ludzkości, kiedy tylko stało się jasne, że każdy ma swój określony moment cieszenia się istnieniem na ziemi, zaczęto tworzyć obrazy, podania oraz teksty nawiązujące do nieuchronności końca.

Do dzisiaj, śmierć w wielu z nas budzi niepokój. Z kolei możliwość ,,spoczęcia w spokoju”, stała się dla sporej grupy osób powinnością, jaka przychodzi w momencie pożegnania się z bliskimi.

Powrót do łaski pamięci

Otchłań zapomnienia jest komiksem, której treści prawdopodobnie się nie spodziewacie. Wystarczy, że przyjrzycie się okładce. Na pierwszy rzut oka można tam zobaczyć scenę pogrzebu – polecam jednak zerknąć na nią ponownie.

Jest to bowiem moment, kiedy mężczyźni dosłownie wychodzą z grobu. To ważna chwila, gdy po dziesiątkach lat milczenia, ktoś wreszcie daje im głos i ponownie mogą wrócić do łaski pamięci, czyli w zasadzie także… do samego istnienia.

Otchłań zapomnienia – twórcy komiksu

Twórcami Otchłani zapomnienia jest wybitny, uznany w swoim kraju, hiszpański artysta Paco Roca, który ma w swoim dorobku m.in. bestsellerowe Zmarszczki. 

Z kolei za scenariusz, a przede wszystkim tytaniczną pracę zebrania materiałów źródłowych, przeprowadzenia wywiadów i finalnie – zaangażowania Paco Rocę do projektu, odpowiada Rodrigo Terrasa. Dziennikarz popularnego ,,El Mundo” oraz ,,Papel”, słynie z podejmowania zaangażowanych społecznie oraz lokalnie tematów.

Wojna domowa w Hiszpanii

Otchłań zapomnienia to opis autentycznej historii, która toczyła się na przestrzeni kilkudziesięciu ostatnich lat. Jej początek przypada właściwie na rok 1940, kiedy wojna domowa w Hiszpanii już dawno zdążyła się skończyć – przynajmniej oficjalnie.

W praktyce wciąż mnóstwo osób pozbawianych było życia, a masowe groby wypełniały się niewinnymi ludźmi, którzy albo wyznawali odmienne od mainstreamowych poglądów, albo podpadli nieodpowiednim ludziom.

Opowieści z wnętrza masowych grobów

Komiks skupia się na poruszającej relacji Josefy Celdy, która żyjąc z misją odnalezienia i godnego pochowania ojca – wypełniała ją jeszcze współcześnie, w wieku 80 lat. To także opowieść o niezwykle odważnym grabarzu, który ryzykując własne życie, starał się ocalić od zapomnienia choć cząstkę tego, co mężczyźni zabierali ze sobą do masowych grobów.

Otchłań zapomnienia jest zbiorem niezwykłych historii – doskonale ujętych i przedstawionych w nowym, współczesnym świetle. Nie przypuszczałam, że ta tematyka tak bardzo mnie zaangażuje, oraz że w tak dużym stopniu będzie na mnie oddziaływać pod kątem emocjonalnym.

Koniecznie przeczytajcie ten komiks. Będzie odpowiedni dla odbiorców powyżej 16 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/593-otchlan-zapomnienia.html

Artykuł Otchłań zapomnienia – recenzja komiksu opartego na faktach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Lęki, których czasami doświadczamy w dzieciństwie, mogą później urosnąć do rangi poważnego problemu. A to dlatego, że dziecięca wyobraźnia lubi dopowiadać sobie to, o czym dorośli zazwyczaj nie chcą mówić otwarcie.

Wyróżniający się polski komiks niepokoju

Smoła jest ponad 300-stronicowym komiksem Piotra Marca. Przyznam, że sięgnęłam po tę pozycję pod wpływem jej nominacji do Nagrody Literackiej Warszawy (w kategorii Komiks i Powieść Graficzna), a także nominacji do Nagród ,,Nowej Fantastyki” 2025 (w kategorii Polski Komiks Roku).

I choć finalnie nie udało się Smole zdobyć żadnej nagrody, trzeba uczciwie przyznać, że to książka odważna, wybijająca się ponad przeciętność oraz… niezwykle niepokojąca. Przygotujcie się na mroczną, symboliczną podróż przez twórczość, traumę i rozliczenia z przeszłością.

Fabuła komiksu Smoła – historia o pamięci, przemocy i sztuce

Susan, która zajmuje się tworzeniem komiksów, wyrusza w podróż w poszukiwaniu inspiracji. Po drodze spotyka Sheilę, autostopowiczkę wracającą do domu swojej nieżyjącej już babci, który umiejscowiony jest – nie bez znaczenia – na zupełnym odludziu. 

Kiedy jednak Sheila wysiada z samochodu, niespodziewanie okazuje się, że to jej mamy towarzyszyć w dalszej drodze i że to ona będzie główną bohaterką. Rola Susan nie jest w Smole bez znaczenia, ale bardziej trafnie można byłoby określić ją jako przewodnika po bardzo złożonej przeszłości Sheili. 

To spotkanie będzie więc prowadziło do zmierzenia się z bolesnymi wspomnieniami oraz stawianiem pytań dotyczących granic pamięci, sztuki i przemocy. Smoła jako swego rodzaju komiks grozy psychologicznej, ukazuje horror nie jako wynikową krwiożerczych, namacalnych bestii, ale wewnętrznych potworów, czających się w umyśle bohaterów.

Styl graficzny i narracyjny, czyli wizualna podróż do sedna traumy

Piotr Marzec nie tylko napisał scenariusz, ale również odpowiada za wizualną stronę tej opowieści. Konsekwentnie używa kolorów – w zależności od tego czy mamy do czynienia z akcją rzeczywistą, wspomnieniem, wizją lub snem. 

Komiks jest spójny wizualnie. Można doszukać się w nim nawiązań do Miasteczka Twin Peaks; jego wygaszonej palety z mocniejszymi akcentami kolorystycznymi. Mnogość elementów na rozkładówkach to jednak dosłowne ukazanie chaosu, zagubienia oraz potrzeby uporządkowania swojego życia.

Żeby cieszyć się Smołą, należy poświęcić jej trochę czasu, nie nastawiać się na gotowe odpowiedzi. To komiks dla czytelników dojrzałych, szukających głębokiej, psychologicznej narracji, która nie podaje wszystkiego na tacy. To lektura wymagająca, ale w pewnym sensie także przynosząca satysfakcję. 

Warto pamiętać, że w Smole, to nie smoła jest istotna, która wypływa, i której obecności nie da się przemilczeć. Ważna jest szczelina, która powstawała na skutek konkretnych wydarzeń, i za sprawą której smoła nie może teraz przestać płynąć.

Komiks będzie odpowiedzi na osób powyżej 18 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/575-smola.html

Artykuł Smoła – recenzja polskiego komiksu Piotra Marca pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Są tematy, które od dziesiątek lat rozgrzewają opinię publiczną i trudno dojść w ich sprawie do jakiegokolwiek konsensusu. A to dlatego, że każdy dorosły lub dojrzały człowiek ma w ich ramach swoje zdanie, będące wynikiem bezpośredniego lub pośredniego wpływu na życie.

Komiks oparty na faktach

Wybór to wiele mówiący tytuł komiksu od Marie Bardiaux-Vaiente oraz Carole Maurel – pierwsza jest autorką scenariusza oraz aktywną działaczką w różnych sektorach organizacji społecznych, a druga to rysowniczka oraz animatorka.

Twórczynie postanowiły stworzyć książkę opierającą się na słynnym procesie we Francji, który zmienił w 1972 roku prawo aborcyjne w tym kraju. Jest więc to historia poparta faktami, historycznymi bohaterami – uzupełniona o zakulisowe życie głównych postaci.

Sytuacja bez wyjścia

Przyznam, że trudno pisać o tym komiksie w sposób bezosobowy czy bezstronny. Wybór należy bowiem czytać, jednocześnie przepuszczając go przez filtr własnych poglądów, doświadczeń czy spostrzeżeń.

Tym, co jednak wysuwa się w tej książce na pierwszy plan, jest słowo-manifest z tytułu. Bohaterkom zależy po prostu na wyborze – możliwości decydowania o własnym ciele, losach, życiu. Aborcja jest dla nich ostatecznością. 

Tak jak miało to miejsce w przypadku 15-letniej bohaterki Marie-Claire Chevalier, która na skutek gwałtu zaszła w ciążę. Stanęła wtedy przed sytuacją bez wyjścia – albo narazi się państwu łamiąc prawo, albo trafi do ośrodka dla młodych matek, gdzie codzienność przypomina tę z egzystowania w poprawczaku.

Manifest proaborcyjny – czy odpowiedni na nasze czasy?

W przypadku Wyboru aborcja nie jest określana jednak tylko pod kątem powodu jej wykonania. Znacząca w fabule postać pani mecenas, która broni Marie-Claire i jej matki w sądzie; wygłasza postulaty dotyczące nierówności materialnych oraz płci. 

Na świadków zostają powołani najważniejsi działacze społeczni i lekarze tamtych lat. W komiksie pojawia się również postać Simone de Beauvoir, założycielki stowarzyszenia ,,Wybór” oraz ówczesna ministra zdrowia Simone Veil.

Komiks jest więc mocnym manifestem proaborcyjnym. Pytanie tylko czy forma przekazu jaką przyjął jest odpowiednia we współczesnych czasach. Zastanawiam się do kogo jest kierowany – osób, które już opowiadają się za aborcją czy tych, które są jej przeciwni? 

A może dla tych niezdecydowanych? Tylko czy sięgając po sprawę sprzed ponad 50 lat uda się ich przekonać? Pozostawiam te pytania otwarte. 

Wycinek historii Francji

Pod kątem fabularnym oraz wizualnym to bardzo interesująco opowiedziana historia. Dobrze się czyta emocje bohaterów, ich niepewność, strach oraz zaangażowanie w sprawę.

Wybór najlepiej więc będzie postrzegać jako pozycję opartą na faktach, będącą po prostu wycinkiem historii Francji. I choć wielu z nas może być już tą tematyką zmęczonych, bezwzględnie kwestia aborcji pozostaje ważną częścią naszej społeczności. 

Polecam tę książkę czytelnikom powyżej 16 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/591-wybor.html

Artykuł Wybór – recenzja komiksu opartego na faktach pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Minęło dobrych kilkanaście lat (jeżeli dobrze liczę, to w 2025 jest ich szesnaście) od czasu ukazania się Łaumy po raz pierwszy. Charakterystyczna, niewielka dziewczynka z czerwoną kokardą w grochy stała się już dobrze rozpoznawalną postacią.

Miejsce nie tak odległe, jak można przypuszczać

Przy okazji kolejnych wydań oraz wznowień, zmieniał się także projekt graficzny okładek. We wszystkich stawiano na kolor oraz obecność nietuzinkowych bohaterów, o których ta komiksowa historia opowiada.

Aż przyszedł 2025 rok, który przyniósł okładkę bardziej graficzną, mniej dosłowną – moim zdaniem – najciekawszą i najwięcej intrygującą ze wszystkich. To właśnie dzięki temu wydaniu weszłam do świata Łaumy. Miejsca, które wcale nie jest tak odległe, jak można byłaby się tego spodziewać.

Nowa okładka kultowej Łaumy

Twórcą komiksu jest Karol Kalinowski, znany także pod pseudonimem KaeReL. To piąte wydanie Łaumy ma duże znaczenie nie tylko ze względu na zmianę wizualną czy barwione na czarno brzegi stron, ale także uszlachetnienie z tyłu okładki. 

Nadrukowane przezroczystą folią ,,25 lat” nad logiem wydawnictwa przypomina o jeszcze jednej, ważnej rocznicy – ćwierćwiecza istnienia Kultury Gniewu!

Słowiańska baśń, którą mogłoby zekranizować Studio Ghibli

Łauma to połączenie słowiańskiego folkloru, zamiłowania do mrocznych kadrów oraz ciekawy rys charakterologiczny co najmniej kilku postaci. Główną bohaterką jest w niej jednak wspominana wcześniej Dorotka.

Dziewczynka przeprowadza się z rodzicami do wsi Łojm na Suwalszczyźnie, gdzie dowiadują się o tajemniczej śmierci babci. Rodzina Dorotki nawet nie zdaje sobie sprawy, jakie niespodzianki czekają na nich w chacie oraz w sąsiadującym z nią lesie. Nie wiedzą także, że będą odpowiedzialni za… powrót bestii.

W Łaumie ważną rolę odgrywa Baba Jaga, czyli właśnie Łauma, gustująca w dzieciach oraz porzucona przed laty przez Peruna. Wizualnie przypomina ona kultową Yubabę z filmu Spirited Away: W krainie bogów Studia Ghibli. Śmiało możemy więc powiedzieć, że polski komiks może konkurować ze znaną na cały świat animacją japońską!

Wielowarstwowy komiks dla młodzieży i dorosłych

Dorotka szybko odkrywa, że lokalne legendy nie są jedynie wyssanymi z palca opowieściami z przeszłości, ale żyjącą częścią otaczającej ją rzeczywistości. Spotkania z bóstwami, duchami i tytułową Łaumą, stają się dla bohaterki próbą odwagi i zrozumienia świata, w którym granica między jawą a mitem zostaje szybko zamazana.

Łauma to jednak nie tylko opowieść o baśniowej złej czarownicy oraz odważnej bohaterce, ale także metafora rodzinnych traum, żałoby i potrzeby zrozumienia własnych korzeni. To tęsknota za spokojem wsi, życiem z dala od cywilizacji oraz chęć zbliżenia się do natury – ze wszystkimi tego konsekwencjami.

Chociaż główną bohaterką jest dziecko, Łauma porusza tematy, które mogą być nie do końca odpowiednie dla młodych czytelników. Z tego względu polecam ją młodzieży (11+) i dorosłym, którzy docenią jej wielowarstwowość oraz głębię przekazu.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/623-lauma.html

Artykuł Łauma – recenzja słowiańskiej baśni w komiksie pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Świat składa się na skrajności, ale często najlepsze jest w nim to, co te skrajności ze sobą łączy lub je wypełnia. Trzecia literacka książka niezwykle utalentowanego duetu twórców – Elisabeth Hellen Larsen oraz Marine Schneider pokazuje, że ludzka egzystencja to coś więcej, niż tylko Życie i Śmierć.

Ten brakujący element

Dobre ponad cztery lata temu, po lekturze Jestem Życie oraz Jestem Śmierć, czułam że właśnie dla tego typu pozycji prowadzę swoją stronę. Książki głęboko mnie poruszyły. Ich tekst oddziałuje bowiem na wrażliwość czytelnika, poszerza jego horyzonty oraz uczy bardziej uważnego patrzenia na świat.

Książki te wydawały mi się wtedy zamkniętą całością. Sprawiały wrażenie wyczerpujących temat, na który je napisano. Okazało się jednak, że czegoś im brakuje. Tego znaczącego elementu, który łączy ogień z wodą – i sprawia, że obraz rzeczywistości staje się jeszcze pełniejszy.

Emocje, które wypełniają życie

Jestem Klaun, choć zaskakuje tytułem, doskonale uzupełniania poprzednie części tej serii. To już ostatni tom trylogii, która pięknym językiem oraz równie poetyckim obrazem zagląda do świadomości i podświadomości, żeby odpowiedzieć na pytania:

• kim jesteśmy?
• po co jesteśmy?
• co jest ważne?

Metaforycznym, głównym bohaterem jest tutaj tytułowy Klaun. Postać kojarząca się z zabawą, śmiechem, przesadą, pełnią życia, ale także – smutkiem i tajemnicą. To genialna koncepcja, która podkreśla znaczenie m.in. emocji towarzyszących wszystkim ludziom na każdym kroku.

Jestem Klaun.

Chodzę po linie

między

Życiem a Śmiercią.

Elisabeth Hellen Larsen, Jestem Klaun

Życie, Śmierć i to pomiędzy

Bohater Klauna przypomina czytelnikom o różnych, ważnych sprawach. Na swoim przykładzie udowadnia, że każdy może się mylić i popełniać błędy; że siłą człowieka jest posługiwanie się wyobraźnią, a jego największą mocą – moc akceptowania samego siebie.

W Jestem Klaun bycie Klaunem nie oznacza błaznowania, ale świadomość z bycia kimś niedoskonałym a jednak wyjątkowym – pełnym uczuć, otwartości na innych i chętnym do dzielenia się. 

Ta książka, ale także cała seria, poruszy Was, zaskoczy, a w końcu zachwyci. Jestem Klaun z kolei świetnie sprawdzi się w roli prezentu na niemal każdą okazję. Warto jednak mieć je wszystkie, czytać w dowolnej kolejności lub (moim zdaniem) najlepszej: Jestem Życie – Jestem Klaun – Jestem Śmierć. Bardzo polecam odbiorcom powyżej 5 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/574-jestem-klaun.html

Artykuł Jestem Klaun – recenzja poetyckiej książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Sensacyjny komiks dla dzieci o zwierzakach z miejskiego parku? Brzmi jak coś, co mógłby stworzyć Tomasz Samojlik! I dokładnie tak się stało. Na konto wydanych książek artysty trafiła kolejna lektura łącząca przygodową narrację, doskonałe poczucie humoru oraz przyrodnicze wątki edukacyjne.

Nowa seria komiksów dla dzieci

Dla tych osób, które zaczytują się w Wiedźmunie, Żubrze Pompiku czy Detektywie Wróblu oraz Ryjówki przeznaczenia (te dwie ostatnie serie powstały w duecie z Adamem Wajrakiem), wiadomość o nowym cyklu to właściwie powód do świętowania.

A trzeba przyznać, że przygoda dopiero się rozpoczyna, bo pierwszy tom przyniósł nam nie tylko przedstawienie najważniejszych bohaterów, ale również mnóstwo tajemnic, rozpoczętych wątków i ciekawostek o zwierzętach.

Nietoperz – obrońca parku

Nie ma się co dziwić, bowiem za głównych bohaterów można uznać w niej nietoperze. Nawet tytuł książki – Echo Jeden, nawiązuje do zamaskowanego bohatera, który choć został porwany w nie do końca wyjaśnionych okolicznościach, to już zasłynął jako nieustraszony nietoperz oraz obrońca parku.

To jednak nie jedyny z tego rodzaju latających ssaków, bo fabuła komiksu skupia się w równym stopniu także na pewnym rodzeństwie – starszej siostrze oraz krnąbrnym braciszku, którzy mają miedzy sobą wymagającą relację.

Edukacyjny cykl komiksowy z wątkami przyrodniczymi

Co częste w książkach tego twórcy, także w Echo Jeden występuje bardzo wielu bohaterów. Każdy jednak ma zestaw szczególnych cech charakteru oraz określoną w narracji misję, pozwalającą nie tylko lepiej rozumieć czytelnikom zwierzęta, ich specjalne zdolności czy możliwości przystosowania się, ale także doszukiwać się w nich ludzkich osobowości.

Popełnianie błędów, brak ostrożności, obciążenie opieką nad młodszym rodzeństwem to wątki, które jako jedne z wielu pojawiają się w komiksie. Dzięki nim lektura staje się podwójnie wartościowa. Z jednej strony edukuje dzieci w zakresie przyrodniczym, a z drugiej – pozwala im skutecznie rozwijać umiejętności społeczne. 

Echo Jeden urywa się w kluczowym momencie, ale mam nadzieję, że nie trzeba będzie zbyt długo czekać na kontynuacje przygód nietoperzowej rodziny, odważnego, choć starszego już psa czy dzielnych, ale nieco niepozornych zwierząt z  Ligii Palizadków. 

Polecam ten komiks dzieciom powyżej 7 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/604-echo-jeden-naklejki.html

Artykuł Echo Jeden – recenzja nowej serii komiksowej dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Przesilenie
➜ Scenariusz: Joanna Ave Sępek
➜ Rysunki: Joanna Ave Sępek
➜ Wydawnictwo: Kultura Gniewu
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: chudzina
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Kto może być największym wrogiem bohatera? On sam. Nikt ani nic nie jest w stanie tak wpłynąć na postać, jak własne obawy, strach czy… ambicja.

Podróż w poszukiwaniu sławy

W debiutanckim komiksie Joanny Ave Sępek pod tytułem Przesilenie, choć akcja rozgrywa się w świecie magicznych eliksirów oraz zwierzęcych potworów – znaczenie fabuły, ale i przede wszystkim wewnętrzne rozterki głównej bohaterki z powodzeniem można odnieść do świata rzeczywistego.

Jest to bowiem opowieść o Kozie i jej partnerze Lisie, którzy razem wyruszają, aby odnaleźć i zgładzić potwory. Ich nadrzędnym celem, a przede wszystkim celem głównej bohaterki, jest jednak zyskać sławę i uznanie miejscowych wojowników. 

Walka z symbolicznym bossem

Przesilenie pod wieloma względami przypomina grę. To skojarzenie nasuwa się już przy pierwszych stronach i towarzyszy przez całą lekturę komiksu. Na samym końcu książki można znaleść informację, że autorka zajmuje się projektowaniem gier, co wiele wyjaśnia.

Mamy więc bohaterów, którzy podejmują się różnych pobocznych zadań, niezmiennie jednak podążając w określonym kierunku. ,,Głównym bossem” ma być tutaj tradycyjny, symboliczny smok, z którym Kozie przyjdzie się zmierzyć… w pojedynkę.

Co po sobie zostawimy?

Historia to właściwie opis oraz pokaz zmagań głównej bohaterki z samą sobą. Słuchanie wewnętrznego głosu, który zachęca do podejmowania ryzykowanych decyzji. Czy jednak warto postawić wszystko na jedną kartę?

W Przesileniu ciekawie wprowadzono punkt widzenia tej drugiej osoby. Wystarczy, że Koza spojrzy trochę szerzej na swoją sytuację, a perspektywa diametralnie się zmienia. Czy główna bohaterka będzie miała okazję do tych najważniejszych rozważań? 

Wielu z nas ma takie momenty, że zaczyna się zastanawiać nad tym, co po sobie zostawi. Lubimy porównywać siebie i swoje osiągnięcia do innych. Przesilenie pokazuje, że największym zwycięstwem nie jest zabicie mitycznego słowa – ale wierni przyjaciele oraz odnalezienie spokoju. 

Polecam ten komiks czytelnikom powyżej 16 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/512-przesilenie.html

Artykuł Przesilenie – recenzja komiksu dla nastolatków o ambicji pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Kroniki jerozolimskie
➜ Autor: Guy Delisle
➜ Rysunki: Guy Delisle
➜ Tłumaczenie: Katarzyna Koła-Bielawska
➜ Wydawnictwo: Kultura Gniewu
➜ Rok wydania: 2024
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Czasami przychodzi do mnie refleksja, jakby to było nie mieszkać w Polsce. Jak, chociaż przez okres kilku miesięcy, można odnaleźć się w zupełnie obcej rzeczywistości, odmiennej kulturze oraz w kontekstach społecznych?

Każdy kraj ma swoją historię oraz kody, których nie da się odpowiednio zrozumieć i odczytać, jeżeli nie jest się na miejscu przez jakiś dłuższy czas. Są jednak takie miejsca, które budzą wyjątkowo wiele emocji. To miejsca polaryzujące nie tylko własnych mieszkańców, ale także ludzi z całego świata. Zdecydowanie do jednego z nich zalicza się Izrael.

Autobiograficzna powieść komiksowa z Izraela

Nie mam nawet na myśli tego współczesnego Izraela, w którym nieustanie toczy się wojna (oficjalnie wojna Izraela z Hamasem trwa od 7 października 2023 roku). Konflikt Państwa Izrael ze Strefą Gazy zaczął się jednak już w 2008 roku i ma swoje korzenie w historii mieszkających tam ludzi od setek lat.

Bohater komiksu w swojej autobiograficznej relacji trafia do tego miejsca już nieco ponad rok później. Co prawda nie mieszka w Strefie Gazy, ale do pracy dojeżdża tam jego żona. Ich mieszkanie ulokowane jest we wschodniej części Jerozolimy, w arabsko-palestyńskiej dzielnicy Beit Hanina.

Jerozolima oczami ekspatów

Guy Delisle jest kanadyjskim rysownikiem, który zasłynął m.in. powieściami graficznymi opartymi na faktach, z bardzo nietypowych miejsc na świecie. Jego pierwszym tytułem, który stał się głośny w środowisku był Shenzhen. Oprócz Chin, żył oraz zwiedzał także Koreę Północną czy Birmę (Pjongjang, Kroniki birmańskie). 

W Kronikach jerozolimskich przedstawia z reporterskim zacięciem kraj, w którym kilka mocno oddziałujących na siebie kultur i religii ściera się ze sobą każdego dnia – w mniej lub bardziej subtelny sposób. Na niemal monochromatycznych rysunkach (z drobnymi wyjątkami) wydaje się więcej uwagi poświęcać jednak murom niż ludziom – co też sprawnie nadrabia z nawiązką w dialogach i monologach.

Lekcja codzienności z historią w tle

W jego komiksie znajdziecie nie tylko najsłynniejsze miejsca turystyczne – Bazylikę Narodzenia Pańskiego, Ścianę Płaczu, Betlejem czy Masadę. Właściwie, są one na drugim planie, zaraz za obrazem ekspatów, którzy przepuszczają przez filtr własnych doświadczeń oraz oczekiwań Izrael, a także jego ówczesną sytuację.

Nie spodziewajcie się jednak przytłaczających, trudnych treści, w których dominują historyczne daty oraz obcobrzmiące nazwiska (no dobra, trochę trudnych, a właściwie emocjonalnych treści też jest, ale nie da się inaczej, kiedy pisze się o wojnie). W Kronikach jerozolimskich jest wiele codzienności, zmagań artysty ze swoim warsztatem, a nawet humoru.

Czy po lekturze komiksu można lepiej rozumieć sytuację w Izraelu oraz Strefie Gazy? Na pewno w jakimś stopniu. Głównym zadaniem Kronik Jerozolimskich nie jest jednak edukowanie, ale zadziwianie światem, eksplorowanie oraz dzielenie się postawą podchodzenia do wszystkiego z otwartą głową. Polecam tę lekturę wszystkim powyżej 16 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/520-kroniki-jerozolimskie.html

Artykuł Kroniki jerozolimskie – recenzja autobiograficznego komiksu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.