➜ Tytuł: Roryk. Nieśmiały detektyw. Porwanie córki Króla Sosów
➜ Seria: Roryk. Nieśmiały detektyw
➜ Autor: Oliver Schlick
➜ Tłumaczenie: Emilia Skowrońska
➜ Wydawnictwo: Dwukropek
➜ Rok wydania: 2026
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Fabuła Porwania córki Króla Sosów

Punktem wyjścia tej historii jest wydarzenie, które tylko z pozoru wygląda jak humorystyczny epizod z życia bohaterów: Matylda zostaje zaproszona na rand… to znaczy musical, przez kolegę poznanego w jednej z poprzednich części serii. Musical nie jest tu jednak przypadkowy – to kulminacja wątku programu telewizyjnego Mordercze żony, który przewijał się przez wszystkie tomy i przez długi czas funkcjonował raczej jako przewrotny motyw poboczny, niż realna oś fabularna.

Tym razem jednak scena teatru zamienia się w miejsce prawdziwego przestępstwa. W trakcie spektaklu dochodzi bowiem do porwania jednej z aktorek – dziewczyny przebranej za pannę młodą. Szybko okazuje się, że ofiara nie jest przypadkową osobą, lecz córką ekscentrycznego milionera znanego jako Król Sosów. Od tego momentu historia nabiera tempa. Na pierwszy plan wysuwa się pełnoprawna intryga, w której stawką są nie tylko pieniądze, ale też bezpieczeństwo, rodzinne relacje czy wizerunek medialny.

Wielki finał serii

Tym, co czyni ten tom naprawdę wyjątkowym, jest jego rola w całym cyklu. Porwanie córki Króla Sosów nie jest po prostu kolejną zagadką – to książka, która świadomie zbiera wszystkie najważniejsze motywy serii i zamienia je w jeden niezwykle ekscytujący, spójny finał. Musical, kulinarny program telewizyjny, powracające postacie, znajome miejsca – wszystko wydaje się być ukłonem autora w stronę czytelników. Dla odbiorcy, który zna wcześniejsze tomy, ten zabieg może być szczególnie satysfakcjonujący. 

Koniecznie sprawdźcie, czy znacie już wszystkie poprzednie części:

• Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa zaginionej perły,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Sprawa czerwonej ważki,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Tajemnica zamku Wiewiórzec,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Zniknięcie Amandy Kent,
• Roryk. Nieśmiały detektyw. Podejrzany klaun.

Król Sosów – antybohater bez filmowej przemiany

Jednym z najciekawszych i najbardziej zaskakujących elementów tej części jest postać Króla Sosów. W literaturze dziecięcej przyzwyczailiśmy się do schematu, w którym nawet najbardziej problematyczny dorosły przechodzi na końcu symboliczną przemianę – zaczyna rozumieć swoje błędy, okazuje skruchę czy zmienia podejście do rzeczywistości.

Tutaj zdecydowanie tak się nie dzieje. Król Sosów od początku do końca pozostaje bardzo konsekwentną postacią – chłodną, skupioną na pieniądzach, wizerunku oraz całkowitej kontroli. Jego córka jest dla niego bardziej elementem publicznego wizerunku niż realnym  człowiekiem z własnymi aspiracjami i emocjami. Ten brak hollywoodzkiego ,,happy endu” robi ogromne wrażenie – dodaje historii realizmu i pokazuje młodemu czytelnikowi, że świat nie zawsze podporządkowany jest wyidealizowanej moralności.

To bardzo dojrzały zabieg, który sprawia, że ta książka wykracza poza typowy schemat „kryminału dla dzieci” i zaczyna dotykać tematów znacznie poważniejszych: władzy, pieniędzy, relacji opartych na interesie, a nie na bliskości.

Czy to naprawdę ostatni tom serii?

Wszystko wskazuje na to, że Porwanie córki Króla Sosów jest finałową częścią serii Roryk. Nieśmiały detektyw. W internecie nie znalazłam zapowiedzi kolejnych, po tym szóstym tomie cyklu. Co nie znaczy jednak, że w przyszłości sytuacja nie ulegnie zmianie. Być może, pod naporem zachęt czytelników, autor zdecyduje się dopisać jeszcze kolejne opowieści (bardzo na to liczę!).

Seria Roryk. Nieśmiały detektyw pod patronatem Bajkochłonki od 2022 roku

Dla mnie cała ta seria jest nie tylko zbiorem pojedynczych książek, które znalazły na mojej półce stałe miejsce. Roryk. Nieśmiały detektyw od kilku lat funkcjonuje na bajkochlonka.pl jako projekt długofalowy – z recenzjami kolejnych tomów, powrotami do wcześniejszych części i naturalnym śledzeniem rozwoju bohaterów. 

Dobrze pamiętam wcześniejsze zagadki, ulubione motywy, czy drobne ,,smaczki” ukrywające się w poprzednich tomach – i widzę, jak autor świadomie, w niezwykle angażujący sposób, prowadzi przez nie czytelnika. Ten wieloletni, bo od 2022 roku, patronat czytelniczy napawa mnie dumą, ale i przekonaniem, że niewielkie jest takich serii jak ta – którą mogę rekomendować odbiorcom niemal w każdym wieku.

Dlaczego ta seria spodoba się czytelnikom?

Cały cykl o Roryku od samego początku opowiadał o czymś więcej niż tylko rozwiązywanie zagadek. To seria o:

• wierze we własne możliwości,
• ufaniu intuicji,
• uważności na szczegóły i umiejętności wyłapywania detali,
• akceptowaniu własnych ograniczeń,
• budowaniu relacji pomimo nieśmiałości.

Polecam ją wszystkim – łącznie z Roryk. Nieśmiały detektyw. Porwanie córki Króla Sosów – powyżej 9. roku życia. Jestem przekonana, że dla każdego (młodszego czy starszego) będzie to niezwykle emocjonująca lektura. Sprawdzajcie jej dostępność na stronie wydawnictwa Dwukropek.

FAQ, czyli pytania, na które warto znać odpowiedzi

Czy Porwanie córki Króla Sosów to ostatni tom serii?

Tak, wszystko wskazuje na to, że jest to finałowa część cyklu Roryk. Nieśmiały detektyw.

Czy trzeba znać wcześniejsze tomy?

Nie jest to obowiązkowe, ale zdecydowanie potęguje przyjemność z lektury.

Dla jakiego wieku jest ta książka?

Dla dzieci od około 9 roku życia.

Czy to bardziej kryminał czy powieść humorystyczna?

To pełnoprawny kryminał z bardzo wyraźnym, charakterystycznym humorem.

Artykuł Roryk. Nieśmiały detektyw. Porwanie córki Króla Sosów – recenzja ostatniego tomu kultowej serii pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Chyba nie muszę nikogo przekonywać, że świat fantasy może być jednocześnie pełen magii, szalenie angażujący oraz wartościowy. Seria Baśniobór Brandona Mulla już od prawie 25 lat (w Polsce ponad 15) udowadnia, że jest jedną z tych historii, które nie tylko bawią, ale i edukują na różnych poziomach – rozbudzają wyobraźnię, uczą odpowiedzialności i zachęcają do odkrywania świata (również tego wyimaginowanego).

To opowieść, która przekracza granice wieku. Choć pisana z myślą o dzieciach i młodzieży, z powodzeniem trafia również do dorosłych czytelników. Dzięki uniwersalnym wartościom oraz dynamicznej fabule, seria znajduje się na szczycie list najlepszych książek fantasy – i to nie bez powodu.

Seria fantasy, która łączy pokolenia

Baśniobór jest pięciotomową (choć początkowo miały być jej tylko trzy części) opowieścią o Kendrze i Sethcie; rodzeństwie, które odkrywa, że posiadłość ich dziadków to tak naprawdę miejsce pełne magicznych stworzeń. Brzmi nieco banalnie? Poczekajcie tylko, aż fabuła Was zaskoczy, wzruszy oraz przyprawi o dreszcze – jednocześnie! 

Brandon Mull z łatwością łączy lekkość stylu z bardziej wymagającymi tematami, takimi jak dorastanie, odpowiedzialność, czy dokonywanie trudnych wyborów.

To seria, która nie traktuje młodego czytelnika z góry, a wręcz przeciwnie – zachęca go do zatrzymania się na chwilę, zastanowienia i porozmyślania. Jednocześnie nie wywiera presji i zdecydowanie nie odbiera radości płynącej z samego czytania. 

Idealna seria książek dla dzieci od 9. roku życia

Rodzice, nauczyciele i bibliotekarze często zastanawiają się, jakie książki zaproponować samodzielnie czytającym dzieciom oraz młodszym nastolatkom, aby rzeczywiście się w nie zaangażowali. Baśniobór to wybór, który sprawdzi się doskonale.

Dlaczego?

• Misternie zbudowane uniwersum, wpływające na wyobraźnię oraz zachęcające np. do artystycznej ekspresji i rysowania bohaterów serii.
• Przystępne słownictwo dostosowane do grupy wiekowej 9-16 lat.
• Brak przemocy i brutalności typowych dla literatury fantasy przeznaczonej dla dorosłego odbiorcy.
• Przekaz, który wspiera rozwój emocjonalny oraz społeczny czytelnika.
• Duża wartość edukacyjna podana w przystępnej, lekkiej formie.

Edycja kolekcjonerska z barwionymi brzegami – Baśniobór, który zachwyca

Miłośnicy pięknych wydań mają kolejny powód do radości (oraz niepoliczalnych zachwytów). Wydawnictwo Wilga przygotowało specjalną edycję kolekcjonerską serii Baśniobór – z barwionymi na pięć kolorów brzegami, uszlachetnieniami na okładkach i dopracowaną szatą graficzną. 

To wydanie nie tylko przyciąga wzrok, pięknie prezentuje się na półce tworząc grzbietami tytuł serii, ale też podkreśla wyjątkowy charakter tej opowieści. Dla wielu czytelników może być to najlepszy moment, aby rozpocząć przygodę z tym cyklem lub wrócić do niego po latach.

Edycja z barwionymi brzegami dostępna jest tutaj.

Baśniobór – co warto wiedzieć, zanim zacznie się czytać?

Seria Baśniobór składa się na pięć głównych tomów:

1. Baśniobór
2. Baśniobór. Gwiazda Wieczorna wschodzi
3. Baśniobór. Plaga cieni
4. Baśniobór. Tajemnice smoczego azylu
5. Baśniobór. Klucze do więzienia demonów

Każda część rozwija fabułę i kontynuuje przygody dorastających, głównych bohaterów, wprowadzając jednocześnie nowe postacie i wątki. Jednak na tym historia się nie kończy…

Smocza Straż kontynuuje cykl, będąc osadzoną w tym samym świecie, jest jednak kierowana do nieco bardziej dojrzałego odbiorcy. W polskim przekładzie ukazały się również Baśniobór. Przewodnik opiekuna, czy Smocza Straż. Przewodnik poszukiwacza przygód.

Dlaczego Baśniobór to must-read w domowej bibliotece?

To jedna z tych serii, które rosną razem z czytelnikiem. Zaczyna się dość subtelnie, ale bardzo szybko przechodzi w epicką opowieść fantasy z bogatym uniwersum, humorem oraz zaskakującą emocjonalną głębią. Dla dzieci jest ekscytującą przygodą, a dla ich rodziców – okazją do pogawędek na temat wartości czy rozmaitych życiowych wyborów.

Sięgnij po Baśniobór, jeśli:

• szukasz serii, która nie znudzi się po pierwszym tomie,
• chcesz rozbudzić w dziecku miłość do książek,
• doceniasz literaturę, która oprócz rozrywki wnosi do życia czytelnika coś więcej.

BONUS: Baśniobór. Nowe przygody – Historie Nowela i Dorena

Po epickich wydarzeniach z głównej serii, Brandon Mull powraca do świata Baśnioboru w nieco lżejszej, bardziej przystępnej formie. Gniew Gorgony jest pierwszym tomem nowego podcyklu zatytułowanego Historie Nowela i Dorena, przeznaczonego dla młodszych czytelników. 

Charakteryzuje go mniej skomplikowana fabuła, ale jednocześnie nie brak mu błyskotliwych bohaterów, poczucia humoru oraz magicznych wątków. Głównymi postaciami tej serii są znani już fanom dwaj nieco niepokorni, ale zarazem uroczy satyrowie – Nowel i Doren. 

Tym razem to oni stają w centrum wydarzeń, a ich przygody są nie tylko zabawne, ale i niosą subtelne przesłania o odwadze, przyjaźni oraz odpowiedzialności. To świetny wybór dla dzieci, które dopiero zaczynają przygodę z uniwersum Baśnioboru, lub dla tych, które nie są jeszcze gotowi na dłuższe oraz bardziej rozbudowane tomy głównego cyklu (choć warto wspomnieć, że akcja książki toczy się po wydarzeniach z podstawowej serii).

Lektura utrzymuje baśniowy klimat, ale jednocześnie rozbudowuje świat, który pokochali czytelnicy na całym świecie. Historie Nowela i Dorena. Gniew Gorgony polecam odbiorcom powyżej 8 lat.

Link do strony wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/historie-nowela-i-dorena-gniew-gorgony-brandon-mull-sku3ed7fa0fddf29ea14f70.html

Artykuł Baśniobór – dlaczego warto sięgnąć po tę kultową serię fantasy pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tęskniliście za kurzym towarzystwem? Ja bardzo! Augusta, Hildegarda, Żaneta i Belka wraz z ludzką kompanią państwa Ogórków oraz przyjaciółmi będą musiały stanąć przed kolejnymi wyzwaniami, które zsyła los wespół z Niewidzialnym Reżyserem.

Książki dla dzieci o kurach i z kurami

Piąta kura u wozu to czwarta już część fenomenalnej serii Kury od wydawnictwa Świetlik. Jej autorką jest niezawodna Justyna Bednarek, a wspaniałe ilustracje wizualizujące fabułę tworzy utalentowana Nika Jaworowska-Duchlińska.

Jeżeli jakimś cudem ominęły Wasz poprzednie tomy, możecie przyjrzeć im się bliżej na przykład tutaj:

• Kury z grubej rury,
• O kurza twarz!,
• Hip, hip, kura! (uhonorowana ostatnio nagrodą Żółtej Ciżemki za najlepszą książkę dla dzieci i młodzieży wydaną w 2023 roku).

Czwarta część to z jednej strony kontynuacja perypetii bohaterów, ale równie dobrze można rozpatrywać ją jako indywidualną historię i świetnie się przy niej bawić, bez obowiązku znajomości tych poprzednich (choć z dużą stratą zabawnych przygód!).

Historie inspirowane prawdziwymi zdarzeniami (prawdopodobnie)

Słowem wstępu, powracamy do domu państwa Ogórków, którzy oprócz trójki dzieci, mają także cztery kury. Cztery do czasu, bo z nieba (dosłownie!) spada im piąta kura, która różni się nie tylko miejscem pochodzenia, ale również kolorem. W przeciwieństwie do stałych lokatorek, nowa jest czarna.

O ile stan rodziny wynosi +1 kura, o tyle od początku historii pokazuje także -1 portfel. Tata Ogórek jest bardzo niepocieszony swoją zgubą, której brak utrudnia także organizację dzieciom wymarzonego Dnia Mamy. Smaczku fabule dodają także nowi bohaterowie czy anegdotyczne opowiastki (które, mam przeczucie, są mocno inspirowane życiem samej autorki – co zresztą widać nawet na ilustracjach).

Hodowla kur, a życie z kurami

Tym, co wyróżnia tę serię jest doskonały humor, ale też poruszanie różnych ważnych zagadnień. W Piąta kura u wozu sprawa wydaje się szczególnie istotna, bo autorka postanawia opowiedzieć nie tylko o kurach-bohaterkach, które mają w życiu jak pączki w maśle, ale także tych kurach, które miały ogólnie zdecydowanie mniej szczęścia.

W książce pojawia się temat kurzej hodowli, wyjaśnienia numerów oznaczających jajka, które kupuje się w sklepie, czy po prostu – zrobienia kurom jeszcze większego dobrego pijaru (o ile jest to możliwe, biorąc pod uwagę poprzednie części).

W Piąta kura u wozu jest więc miejsce nie tylko na śmiech, ale także pewną refleksję, uświadamianie najmłodszych czytelników, a nawet sentyment, kiedy w tekście pojawiają się fragmenty kultowych piosenek. Gdyby seria Kury była wielkanocnym koszyczkiem, to każde umieszczone w nim jajko, byłoby ze szczerego złota.

Polecam bardzo! Każdemu powyżej 5 roku życia.

Link do księgarni: https://www.taniaksiazka.pl/piata-kura-u-wozu-kury-tom-4-justyna-bednarek-p-2019235.html

Artykuł Piąta kura u wozu – przedpremierowa recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Jak dobrze wrócić do Białej Doliny! Miejsca, gdzie wszystko jest jakieś prostsze, piękniejsze, lepsze. Do Anaszki i Mii, do Nadleśniczego Bębna, leśniczego Gałązki czy liska Pietruszka. 

Co nowego w Białej Dolinie?

,,Lato w Białej Dolinie” to kolejna część serii ze zbiorkami opowiadań Przemka Corso z ilustracjami Marceliny (Marceliny Misztal). Po książce ,,Opowieści z Białej Doliny”, która okazała się niezwykle ciepła, pomysłowa i mądra – z dużymi oczekiwaniami, ale także nutką podekscytowania usiadłam do kontynuacji.

W Białej Dolinie szykują się wielkie zmiany. Choć pozornie wszystko wydaje się być na swoim miejscu, to jednak nastroje mieszkańców zwiastują dość znaczący przewrót. Na szczęście przewrót w znaczeniu zwrotu akcji, a nie nieszczęśliwego upadku!

Nie trzeba się rozumieć, żeby się lubić

Książka zawierająca sześć rozdziałów, opowiada o pojawieniu się w Białej Dolinie nieznajomych. Tajemniczy ludzie w kapeluszach, płaszczach i z walizkami, nazwani przez miejscowych Obcymi, to dość czytelne nawiązanie do tego, czego chwilę wcześniej sami byliśmy świadkami na, można powiedzieć, własnych podwórkach.

Obcy nie byli jednak ludźmi ani z Ukrainy, ani z żadnego innego konkretnego kraju. Choć na pozór zamknięci w sobie i posługujący się zupełnie niezrozumiałym językiem – bardzo szybko potrafili zjednać sobie naszych znanych bohaterów, udowadniając, że nie trzeba się rozumieć, żeby się lubić.

Wielkie kino, miłość i prawda

W ,,Lato w Białej Dolinie” nie tylko jednak Obcy będą ,,atrakcją” dla czytelników. Jeszcze więcej zamieszania (o ile to możliwe) narobi słynny na cały świat reżyser, który postanowi właśnie w tym miejscu nakręcić swój kolejny film. Co więcej, zamierza on zaangażować do niego mieszkańców Białej Doliny, oczarowany tym, co ona oferuje, czyli prawdą.

Czy jednak dojdzie do nakręcenia filmu fabularnego? Jak w tym wszystkim odnajdą się Mia i Anaszka? Kto się w tym tomie zakocha (i wcale nie będzie to jedna osoba!), a kto stanie się mistrzem sprytu oraz sztuczek? Sięgnijcie po książkę, żeby znaleźć odpowiedzi na te pytania.

Wartościowy zbiór opowiadań dla dzieci

,,Lato w Białej Dolinie” zaskoczy Was ogromnymi pokładami wrażliwości, mądrych podsumowań każdego rozdziału oraz podejściem do świata i życia, jakie powinno być powszechnie praktykowane.

Kolorowe, naiwne, ale zarazem piękne ilustracje obrazujące licznie fabułę, umilają czytanie i nadają całości pewnego rodzaju bezpośredniości oraz szczerości. Polecam ,,Lato w Białej Dolinie” każdemu, kto tylko skończył 4. rok życia.

Link do strony wydawnictwa: https://sqnstore.pl/wydawnictwo-sqn/sqn-pop/4780-lato-w-bialej-dolinie-przemek-corso-marcelina-misztal.html

Strona serii: https://www.opowiescizbialejdoliny.wsqn.pl

Artykuł Lato w Białej Dolinie – recenzja książki dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Emil i Ida. Trzy opowiadania
➜ Autorka: Astrid Lindgren
➜ Ilustracje: Björn Berg
➜ Tłumaczenie: Anna Węgleńska
➜ Wydawnictwo: Zakamarki
➜ Rok wydania: 2023
➜ Objętość: więcej niż sto
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

Słynny Emil Svensson z Katthult ze Smalandii – najbardziej psotliwy z psotnych chłopców w Szwecji! Tym razem trzy opowiadania o nim i jego młodszej siostrze ukazały się w bardzo ładnym wydaniu pod zbiorczym tytułem – ,,Emil i Ida. Trzy opowiadania”. Ich autorką jest nie kto inny jak sama Astrid Lindgren, a cudowne ilustracje stworzył Bjorn Berg.

Emil ze Smalandii

O Emilu opowiadałam już przy okazji audiobooka ,,Przygody Emila ze Smalandii”. Wydawnictwo Zakamarki wybrało do najnowszej książki wydanej w dużym formacie oraz z płóciennym grzbietem opowiadania:

• Emil i ciasto na kluski,
• Skąpy nie jestem, powiedział Emil,
• Mała Ida też chce psocić.

Co je łączy? Oprócz bohaterów, przede wszystkim doskonały humor, krótkie i ciekawe historie oraz urok dawnych bajek, których akcja rozgrywa się na wsi, blisko przyrody oraz w otoczeniu gospodarskich zwierząt.

Psoty mierzone w ludzikach z drewna

Emil jest chłopcem, któremu nowe psoty co rusz się przytrafiają. Za każdym razem, kiedy coś zmaluje, idzie do stolarni, gdzie siedzi, aż gniew jego tatusia trochę nie stężeje. Czy Emil czuje się wtedy pokrzywdzony? Ani trochę! Bardzo lubi spędzać czas w stolarni, gdzie może się oddawać jednemu z ulubionych zajęć, czyli rzeźbieniu drewnianych ludzików.

W trakcie tych kilku opowiadań udaje mu się ich wystrugać… kilkaset! Choć oczywiście autorka przedstawia tylko kilka przykładów jego najciekawszych psot. Trzeba jednak oddać sprawiedliwość i zaznaczyć, że jeden pobyt w stolarni był niezasłużony. Należał się on młodszej siostrze Idzie, która bardzo podziwia starszego brata Emila.

Opowiadania z Katthult

Za każdy razem, kiedy siadam do książek Astrid Lindgren mam wrażenie, że ich tekst wcale się nie zestarzał. Trzeba jednak przyznać, że opowiadania o Emilu nie aż tak dobrze przetrwały próbę czasu. Pojawiają się w nich elementy, które z pewnością trzeba będzie dzieciom wyjaśnić – i nie mam tu na myśli trudniejszych wyrazów, takich jak np. cyklistówka. 

Rola służącej czy parobka, ale także bardzo tradycyjne życie bohaterów (np. stereotypowa rola mamy) to elementy, które nie wszystkim mogą być w smak. Trzeba jednak oddać ,,Emilowi i Idzie”, że tę książkę po prostu chce się czytać! Ma w sobie urok klasyki literatury i ze względu na postaci oraz angażującą fabułę, dzieci uwielbiają do niej wielokrotnie wracać.

Polecam ,,Emil i Ida. Trzy opowiadania” wszystkim dzieciom powyżej 6 roku życia.

Link do strony wydawnictwa: https://www.zakamarki.pl/produkt/emil-i-ida-trzy-opowiadania/

Artykuł Emil i Ida. Trzy opowiadania – recenzja klasyki pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Rodzicielstwo to poważne wyzwanie, które wymaga niekończących się pokładów energii oraz kreatywności, ale także daje mnóstwo zdrowej satysfakcji. Każdego dnia może przekonać się o tym bohater kolejnej serii książek dla dzieci, która właśnie wzbogaciła moją biblioteczkę. A biorąc pod uwagę, że są to lektury z fińskim paszportem – można być co do nich dobrej myśli!

Tato… – fińska seria książek dla dzieci

Cykl ,,Tato…” został stworzony przez Markusa Majaluomę – fińskiego pisarza oraz ilustratora książek dla dzieci. Pełen jest absurdalnego poczucia humoru, z którym jednak bardzo łatwo się utożsamiać. W ramach serii nakładem Wydawnictwa Bona ukazało się już pięć książek, jednak ostatnio świeżo wznowione zostały dwie z nich: ,,Tato, zbudujmy domek!” oraz ,,Tato, popłyńmy na wyspę!”. Pozostałe nie są obecnie dostępne.

Kim jest Paweł Różyczko?

Paradoksalnie głównym bohaterem książek jest Paweł Różyczko, czyli tata trójki uroczego rodzeństwa – Olafa, Konstantego i Anny Mari. Pan Paweł jest bardzo zapracowany, ale nigdy nie odmawia swoim dzieciom wspólnej zabawy. Potrafi być zaskakująco wyrozumiały, jednak często stawia maluchom też granice oraz uczy je jak funkcjonować w społeczeństwie.

Nie jest wbrew pozorom samotnym tatą. Wszystko wskazuje na to, że z mamą pracują zmianowo – kiedy ona wychodzi do pracy, on z niej wraca, dzięki czemu spędza z dziećmi popołudnia.

Tato, zbudujmy domek!

Ta pozycja wyjątkowo mnie zauroczyła i rozbawiła! Można ją podsumować prostym zdaniem – tylko dorośli potrafią popsuć naprawdę dobrze zapowiadającą się zabawę… 

Tego dnia tata Paweł zostaje dłużej w pracy i kiedy wraca do domu, dzieci (opacznie interpretując jego radę) wynoszą z domu wszystkie meble. Gdy przychodzi sąsiad i podsuwa im pomysł na budowę domku na drzewie – wszyscy są podekscytowani. Szybko jednak okazuje się, że to co miało być fajną zabawą, stało się poważnym projektem dorosłych.

Na szczęście dzieci mają swoją wyobraźnie oraz sposoby… na uratowanie tacie czterech liter. W ,,Tato, zbudujmy domek!” autor zdecydowanie pokazuje, którzy bohaterowie wykazują się większą wyobraźnią i dlaczego czasami warto sobie odpuścić.

Jestem przekonana, że spodoba się tutaj czytelnikom dynamiczna akcja, ale także świetnie przedstawiony punkt widzenia dzieci.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwobona.pl/pl/p/Tato%2C-zbudujmy-domek-/150

Tato, popłyńmy na wyspę!

Schodzimy z drzewa, żeby wypłynąć w morze! Tym razem po powrocie Pawła Różyczko do domu, dzieci oczekują obiecanej wycieczki (o której tata oczywiście zapomniał). Zainspirowany jednak nagłym natchnieniem, postanawia zabrać maluchy nad wodę, żeby wspólnie obserwować statki.

Okazuje się, że dzieci mają znacznie bardziej oryginalny pomysł spędzania tam czasu. Pomijając próbę nauczenia wielorybów czytania, udaje się wszystkim zostać… prawdziwymi marynarzami! Jak jednak skończy się ta historia? Czy zabrany przez dzieci zegar wahadłowy może się na coś przydać na otwartym morzu?

W ,,Tato, popłyńmy na wyspę” na czytelników czeka morska wyprawa! Nie dajcie się jednak zwieść! To również wartościowa lektura o tym, że puszczanie kaczek może mieć nieprzewidziane skutki oraz, że czasami znacznie lepiej żeglować jest… po ogrodzie.

Seria ,,Tato…” to bardzo oryginalna i nieszablonowa propozycja książek dla dzieci, która spodoba się tym małym odbiorcom, które wymagają ciekawej fabuły oraz humorystycznych akcentów. Polecam cykl każdemu powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://wydawnictwobona.pl/pl/p/Tato%2C-zbudujmy-domek-/150

Artykuł Tato… – recenzja fińskiej serii książek dla dzieci pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

➜ Tytuł: Opowieści z Białej Doliny
➜ Autor: Przemek Corso
➜ Ilustracje: Marcelina (Marcelina Misztal)
➜ Wydawnictwo: SQN
➜ Rok wydania: 2022
➜ Objętość: prawie jak encyklopedia!
➜ Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu
➜ Ocena ogólna: wybitna

– Tacy już są dorośli – odparła w końcu. – Trudno ich zrozumieć, trzeba ich po prostu kochać.” 

Przemek Corso, Opowieści z Białej Doliny, str. 292

Nietypowo chciałabym rozpocząć recenzję od słów, którymi kończy się omawiana tutaj książka. Powyższy cytat jest  jej doskonałym podsumowaniem, bo nie tylko zawierają pewną uniwersalną mądrość, ale również subtelne poczucie humoru oraz wielką wrażliwość.

,,Opowieści z Białej Doliny” są zbiorem siedmiu opowiadań, połączonych ze sobą osią fabularną. Ich autorem jest Przemek Corso – człowiek-orkiestra; pisarz, konferansjer, felietonista, lektor, głos radiowy (a to dopiero początek!). Ilustracje stworzyła z kolei Marcelina vel Marcelina Misztal – także obdarzona wieloma talentami artystka.

Z nieskrywaną przyjemnością informuję, że objęłam ten tytuł bajkochłonkowym patronatem medialnym!

WIZYTA W BIAŁEJ DOLINIE

,,Opowieści z Białej Doliny” to pięknie wydana książka, która łączy w sobie moje ulubione cechy literatury dziecięcej: doskonałe, nieco absurdalne poczucie humoru (takie jak np. w serii ,,Lisek i Prosiaczek”), mądry przekaz oraz ciekawych bohaterów, których nie da się nie lubić.

W książce na pierwszym planie jest jednak miejsce, czyli tytułowa Biała Dolina. To ona jest pierwiastkiem łączącym wszystkie postacie oraz wydarzenia. To miejscowość, w której jest przestrzeń – i na góry, i na las, ale także na rozwijające się miasto. 

CO JEST DLA NAS WAŻNE

Jednymi z bohaterek opowiadań są dziewczynki Mia i Anaszka. Kilkulatki, które postanawiają zgłębić tajemnicę złodzieja lasu. W trakcie swojego śledztwa i wyprawy zarazem, poznają leśniczego pana Gałązkę. Jest on podwładnym ich dziadka nadleśniczego Bębna. Co zabawne, pan Gałązka jest słusznie zbudowany i dość wysoki, a pan Bęben – niski i filigranowy. 

,,Opowieści z Białej Doliny” łączą siatką powiązań wiele postaci, wplatając każdą w kolejne przygody. Fabuła jest starannie przemyślana i prowadzi czytelników od jednego wniosku do drugiego. Rozdziały nie mają jednak moralizatorskiego charakteru. Czyta się je niebywale lekko i z wielkim uśmiechem na ustach.

Z książki można zapamiętać m.in. że:

• można zaprzyjaźnić się z kimś, kogo początkowo się nie polubiło,
• warto prosić o pomoc, jeżeli jej potrzebujemy,
• wspaniale jest znać języki obce (i dają one mnóstwo radości!),
• lasowi oraz zwierzętom należy się szacunek,
• odpoczynek jest tak samo ważny jak praca,
• nie trzeba zmuszać się do lubienia czegoś, trzeba po prostu zrozumieć, co jest dla nas ważne.

CIEPŁA SZARLOTKA Z BITĄ ŚMIETANĄ

,,Opowieści z Białej Doliny” zauroczyły mnie pod wieloma względami. Rozdział z wymyśloną restauracją, która pozwoliła nie tylko dzieciom, ale i dorosłym uruchomić swoje wyobraźnie – pokazuje, że tego rodzaju zabawa jest dobra dla wszystkich. Z kolei Poczta Polska z całą pewnością powinna błagać o wypożyczenie fragmentu opisu zawodu listonosza, bo jest to najlepszy opis tej profesji, jaki kiedykolwiek czytałam (podobnie jak i zawód leśniczego).

Ilustracje Marceliny przypominają obrazki z literatury skandynawskiej. Postacie na nich nie są cukierkowe, ale pełno w nich osobowości. Doskonale uzupełniają się z tekstem i podkreślają jego humorystyczną stronę (podobnie jak dźwiękonaśladowcze wyrażenia).

Książkę ,,Opowieści z Białej Doliny” powinno się szybko przenieść na deski teatru, a następnie ją zekranizować, oglądać oraz czytać naprzemiennie, z przerwami na kubek kakao oraz ciepłą szarlotkę z bitą śmietaną. 

Opowiadania przynoszą mnóstwo radości, rozwijają wrażliwość i pozwalają miło spędzić czas w gronie całej rodziny. BARDZO polecam ,,Opowieści z Białej Doliny” każdemu powyżej 4 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://sqnstore.pl/przedsprzedaz/sqn-pop/1462-opowiesci-z-bialej-doliny-przemek-corso-marcelina-misztal.html

Artykuł Opowieści z Białej Doliny – premierowa recenzja patronatu pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Seria: Myślisz, że tak ci źle?

Autor: Chae Strathie

Ilustracje: Marisa Morea

Tłumaczenie: Patrycja Zarawska

Wydawnictwo: Wilga

Rok wydania: 2021

Objętość: chudzina

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Przyznam szczerze, że sama nazwa całej serii ,,Myślisz, że tak ci źle?” wcale nie kojarzy mi się jakoś specjalnie dobrze. Mam wrażenie, że w ten sposób zwracają się do dzieci tylko ci rodzice, którzy nie dostrzegają jak bardzo zmienia się świat i jak my-ludzie w ogólnym rozrachunku niewiele mamy tak naprawdę do powiedzenia (szczególnie w kwestii tego, kiedy się urodziliśmy).

Mimo to, postanowiłam sięgnąć po ostatnią nowość Wydawnictwa Wilga, żeby empirycznie przekonać się, co kryje się pod tą serią.

,,Myślisz, że tak ci źle? Życie dzieci w starożytnym Rzymie” to książka autora Chae Strathiego oraz Marisy Morea. Ten tom poprzedzają części o Egipcie oraz Grecji. 

Pozycja podzielona jest na krótkie rozdziały, które skupiają się wokół pewnych konkretnych tematyk. Mamy tutaj poruszoną kwestię ubioru i fryzur, życia rodzinnego, zajęć w domu, nauki, jedzenia, zdrowia oraz medycyny. Są także kategorie ściśle związane z Rzymem, czyli gladiatorzy, bogowie lub cesarze (,,którym odbiło”). 

Narracja prowadzona jest w sposób żartobliwy i bezpośrednio zwracający się do czytelnika. Autorzy (i przy okazji tłumaczka) stają na głowie, żeby zabawnie opowiedzieć o ciekawostkach z przeszłości, a przy tym nie zanudzić nawet najbardziej opornych na literaturę przypadków!

Przyznam szczerze, że udaje się to nieźle! Może czasami narracja wydaje się zbyt lekceważąco traktować tych biednych dorosłych, którzy tak się starają być jak najlepszymi rodzicami czy nauczycielami, no ale cóż… taka konwencja  Można przynajmniej być pewnym, że dzieciom trudno będzie się oderwać od lektury, w której opisuje się kładzenie kozich bobków na głowę jako doskonały sposób na wszy czy używanie wspólnej szczotki na patyku w toaletach publicznych… 

Oj tak, jak się okazuje, rzeczywiście życie starożytnych Rzymian wcale nie było tak kolorowe, jak okładka ,,Myślisz, że tak ci źle?”. Bardziej przypominało jakąś wyjątkowo pomysłową karę za krnąbrność. Trzeba jednak przyznać, że opisywane w książce perypetie tyczą się nie tylko dzieci, ale w zasadzie ludzi (i zwierząt) w każdym wieku. 

Od lektury naprawdę trudno się oderwać. Ciekawostki są zebrane w przemyślany sposób i przedstawione w prawdziwie kreatywnym stylu. 

Mnogość ilustracji (a także ukrytych w nich żartów) również przemawia za tą pozycją!

Polecam ,,Myślisz, że tak ci źle? Życie dzieci w starożytnym Rzymie” czytelnikom powyżej 9 roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.gwfoksal.pl/

Artykuł Myślisz, że tak ci źle? – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: ,,Kazik Pegazik i wielka ucieczka”

Seria: Kazik Pegazik

Autor: Philip Reeve

Ilustracje: Sarah McIntyre

Tłumaczenie: Iwona Libucha

Wydawnictwo: Akapit Press

Rok wydania: 2020

Objętość: więcej niż sto 

Dla kogo: dla tych co sami jeszcze nie czytają, ale dużo już rozumieją , dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna:  bardzo przyjemna

Recenzja:

Słodycze to same zmartwienia! Jak się okazuje, mogą wpędzić nie tylko w kłopoty ze złym uzębieniem, ale dodatkowo zwabić w bardzo niebezpieczną pułapkę!

,,Kazik Pegazik i wielka ucieczka” to drugi tom humorystycznej i pełnej uroku serii doskonałego duetu – Philipa Reeve oraz Sarah McIntyre! Podobnie jak przy poprzedniej części, tą także miałam przyjemność objąć patronatem medialnym! 

Tym razem jednak przez większość fabuły latającemu kucykowi nie będzie w swoich perypetiach towarzyszył Maks – jego najlepszy przyjaciel i opiekun, ale siostra Maksa Duśka. Dziewczyna wpakuje ich w naprawdę poważne kłopoty, tylko dlatego, żeby spotkać się ze swoją idolką muzyki pop.

Wszystko jednak rozpocznie się od odwiedzin Baza Łebskiego, menadżera piosenkarki, który będzie próbował namówić rodzinę do… sprzedania Kazika. Wraz ze swoją pracodawczynią ,,kompletują” niezwykłe zwierzęta do ogrodu w nowym domu wokalistki i pegaz byłby nie lada gratką w tej osobliwej kolekcji. 

Pewnie domyśliliście się już po tytule, że kucyk finalnie trafi do tego nieprzyjemnego miejsca. Jak to się stanie? W jaką intrygę wpląta go młodzieńczy podziw? I jaką rolę odegra w tej całej historii sam Maks? Tego z pewnością nie zdradzę, żeby nie popsuć świetnej zabawy!

Tak jak w pierwszej części ,,Kazika Pegazika”, tutaj także możecie się spodziewać wielu ilustracji, dużego rozmiaru czcionki ułatwiającego samodzielne czytanie oraz emocjonujących zwrotów akcji! 

Bohaterowie nawiążą nowe przyjaźnie, ci, którzy początkowo wydawali się czarnymi charakterami, zostaną oczyszczeni z zarzutów, a Duśka przekona się, że nigdy nie powinna narażać swoich przyjaciół na niebezpieczeństwo (z pewnością zmieni się także nastawienie niektórych postaci do słodyczy – oczywiście w ramach rozsądku).

Mimo pozorów ,,Kazik Pegazik i wielka ucieczka” choć kojarząca się przede wszystkim z dobrą zabawą, jest też książką, która przemyca wiele wartościowych treści. Szacunek do zwierząt, wolność, i wiara w przyjaciół to tylko kilka kwestii, które zostają w niej poruszone.

Można ją czytać bez znajomość pierwszej części, ale zdecydowanie polecam poznawanie losów Kazika w kolejności chronologicznej! 

Polecam tę książkę wszystkim dzieciom powyżej 5. roku życia.

Link do strony Wydawnictwa: https://www.akapit-press.pl/dla-dzieci/kazik-pegazik-i-wielka-ucieczka-578.html

Artykuł Kazik Pegazik i wielka ucieczka – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.

Tytuł: Wiedźmun. Tom 1. Słodki zapach potwora o zmierzchu

Seria: Wiedźmun

Autor: Tomasz Samojlik

Ilustracje: Tomasz Samojlik

Wydawnictwo: Kultura Gniewu (Krótkie Gatki) 

Rok wydania: 2020

Objętość: chudzina 

Dla kogo: dla samodzielnych w czytaniu

Ocena ogólna: bardzo przyjemna

Recenzja:

Dlaczego tak krótko?! Kiedy dowiedziałam się, że Tomasz Samojlik wydaje kolejny cykl komiksów, ,,lekko” inspirowanych sami wiecie kim, to nie mogłam odpuścić! 

Autor takich książek jak ,,Bardzo dzika opowieść”, ,,Żubr Pompik”, ,,Zew padliny” czy ,,Ryjówka przeznaczenia” kolejny raz wspiął się na wyżyny kreatywności i zaserwował nam doskonałe poczucie humoru z równie istotnym przesłaniem!

,,Wiedźmun. 1. Słodki zapach potwora o zmierzchu” to dopiero początek cyklu o sałatce światów – połączonych rzeczywistościach umierającej Ziemi i fantastycznej krainy pełnej potworów, królów, zamków, czarownic (oraz wiedźmunów).

Nie da się jednak przemilczeć ogromnej wady tej pozycji – jest nią jej… długość. Książka bardzo szybko się kończy, jedynie rozgrzewając wyobraźnię czytelników. Pierwsza część jest swego rodzaju wstępem do wykreowanego przez Samojlika świata – mam przypuszczenia, że prawdziwa przygoda rozpocznie się dopiero w kolejnych tomach (mam też nadzieję, że Wydawnictwo nie będzie zbyt długo zwlekać z ich wydaniem!). 

Cała historia rozpoczyna się od małej bohaterki Kiry (nie mylić z Keirą), której przyszło żyć w świecie zniszczonym przez człowieka, gdzie przyroda póki co nie ma szans się odrodzić. Jej ociec naukowiec pewnego dnia znika bez śladu i dziewczynka wychowywana jest przez robota. Kiedy jednak cierpliwość Kiry się kończy, przypadkowo uruchamia w pracowni ojca portal i… przenosi się do innej rzeczywistości! 

W komiksie można odnaleźć wiele analogii do świata wykreowanego przez Andrzeja Sapkowskiego, jednak część z nich jest przedstawiona w zupełnie krzywym zwierciadle. Samojlik w niektórych miejscach nawet jawnie naśmiewa się i przerysowuje samego wiedźmina (którego zresztą przewrotnie nazwał Gierwaldem). W historii pojawiają się także nawiązania do twórczości samego autora i gdzieniegdzie można dostrzec Ryjówkę czy Żubra Pompika. 

Uważniejszy czytelnik być może zauważy, że potwory z ,,Wiedźmuna” nie są do końca takimi potworami, jakie znamy z innych książek. Choć nie mówią zbyt wiele, to jednak potrafią się komunikować (i potrafią coś jeszcze). 

Warto postawić sobie przy okazji tutaj pytanie – kto jest tym złym bohaterem? Być może Wiedźmun (który jest wiedźmunem i musi zabijać potwory) jest postacią negatywną, błędnie zaprogramowaną i nie posiadającą refleksji. Poza tym nurtująca wydaje się także kwestia zaginionego ojca Kiry oraz samej dziewczynki, której losy także stają pod znakiem zapytania.

,,Wiedźmun. 1. Słodki zapach potwora o zmierzchu” to doskonała lektura dla każdego. Ubawiają się przy niej dzieci i sprawi dziką przyjemność także dorosłym. Polecam ją dla odbiorców powyżej 7. roku życia, a sama czekam z ciekawością na ciąg dalszy! Jestem przekonana, że kolejne tomy przyniosą nam dużo zaskoczeń i wartościowej treści. 

Link do strony Wydawnictwa: https://kultura.com.pl/kultura-gniewu/391-wiedzmun-tom-1-slodki-zapach-potwora-o-zmierzchu.html

Artykuł Wiedźmun. Słodki zapach potwora o zmierzchu – recenzja pochodzi z serwisu Bajkochłonka - książki dla dzieci i gry planszowe. Recenzje.